Czerwona pełnia. Kobiety z rodziny Wierzbickich. Tom 3

Bardzo ubolewam ze to finałowa już książka tej sagi Kobiet z rodziny Wierzbickich. Począwszy od pierwszej czyli Psiej Gwiazdy powoli zakochiwałam się w bohaterkach. Każda z książek ma swoją fantastyczną aurę którą otacza czytelnika.

Przeczytanie wszystkich trzech książek zajęło mi niemałą chwilkę. Są to książki których nie sposób czytać jako przerywnik pomiędzy innymi. Wymagają skupienia aby idealnie wczuć się w klimat opowiadanych historii i poczuć więź z bohaterkami.

Katarzyna Ryrych wykreowała autentyczne postacie z którymi ciężko się rozstać. Ukazuje nam trudy, przeciwności losu jak i małe radości, które doświadczają kobiety. Dzięki idealnie nakreślonej rzeczywistości przez autorkę możemy poczuć się naocznymi świadkami każdej z opisywanych historii. Są dramaty, są łzy i tak jak w realnym życiu są chwile radości.

Polecam Wam bardzo!

"[...] Będziesz mieć to, co wyprosisz u losu, nie inaczej. [...]"

To było moje trzecie spotkanie z bohaterkami sagi "Kobiety z rodziny Wierzbickich" Katarzyny Ryrych. Trzeci tom nosi nazwę "Czerwona pełnia". Od razu wam powiem, że jest to najgrubsza część. Będzie mi ciężko pożegnać się z moimi ulubionymi bohaterkami. Mam cichą nadzieję, że jeszcze do nas powrócą. Autorka zostawiła sobie otwartą furtkę, także wszystko jest możliwe. Zakończenia się nie spodziewałam. Brawa dla autorki. Okładka trzeciej części jest bardzo ciekawa i przyciągająca wzrok.

Tutaj spodziewajcie się niespodziewanego. Ktoś odchodzi, a ktoś przychodzi. Niektórzy ludzie umierają, a inni przychodzą na świat. Jest radość i niestety smutek. Są nagrody, ale i są dotkliwe kary. Jednym słowem życie. Los bywa bardzo przewrotny, a tutaj to już w ogóle. Kobiety z rodziny Wierzbickich są silne, wytrwałe, tylko czy poradzą sobie z tym, co ma im do zaoferowania życie?

Jestem zachwycona twórczością Katarzyny Ryrych. Ta autorka wie, jak wycisnąć z czytelnika wszystkie emocje. "Czerwona planeta" doprowadzi was do łez nie tylko raz. Nie byłam w stanie emocjonalnie pojąć, dlaczego musiało dojść do pewnej tragicznej sytuacji. Kiedy o niej czytałam, na moment zatrzymało się moje serce. Czułam ogromny ból. Moje serce kiedy już zaczęło prawidłowo bić, pałało nienawiścią i zemstą. Miałam cichą nadzieję, że autorka przewidziała, dla sprawcy surową karę. Czy tak się stało? Ja już znam odpowiedź, a was odsyłam do "Czerwonej pełni".

Trzeci tom jest dla mnie najsmutniejszym tomem. Dominuje w niej śmierć i wspominanie dawnych czasów. Kto umrze, kto przeżyje, tego oczywiście wam nie zdradzę. Będzie się działo. Aż zazdroszczę wam, że cały ten tom jest jeszcze przed wami.

Czy wierzycie w czary, przesądy i przepowiednie? Ja nie wierzę, ale nasze bohaterki...

Miło było obserwować poczynania Dyzi. Cieszyłam się z jej przemian. W tej części nie będzie miała lekko. Michał jest po udarze. Czy Dyzia będzie w stanie się nim zajmować? Warto przyjrzeć się temu z bliska.

Poznacie tutaj także między innymi dalsze losy Malwiny, Nikodema, Bietki i Georginy.

Kim jest Georgina? Podpowiem, jest córką Elżbiety (Bietki) i Piotra, oraz wnuczką Malwiny i Anny. Czy los będzie dla niej przychylniejszy? Czy będzie miała lepsze życie?

Akcja toczy się między innymi we Wrocławiu i Rumunii w czasach powojennych i współczesnych.

Jestem zadowolona z całej trylogii i nie żałuję, że ją przeczytałam. Chętnie zobaczyłabym ją na dużym ekranie.

Jeżeli uwielbiacie rodzinne sagi z silnymi kobiecymi postaciami, to śmiało sięgnijcie po "Czerwoną pełnię".

Dla lepszego zrozumienia tej historii polecam wam zacząć czytanie od "Psiej Gwiazdy" następnie "Wilczy Księżyc" i dopiero później sięgnąć po "Czerwoną pełnię".

Katarzyna Ryrych w trzech tomach swojej powieści opowiedziała nam historię pełną emocji i wzruszeń, o fascynujących, odważnych i silnych kobietach, które nie cofnęły się przed niczym.

Jakie były kobiety z rodziny Wierzbickich? Bez wątpienia nieustraszone. Przeżyły niejedno, borykały się z wieloma problemami, lecz nic nie było w stanie ich złamać. Każda z nich szła swoją drogą, nie odwracając się w tył. Ich silne charaktery nie raz wywoływały u innych zdziwienie, ale i szacunek. Były empatyczne, martwiły się o losy innych. Przygarnęły pod swój dach niejedną samotną duszę. Pomimo, że ciążyły na nich widma różnych przepowiedni, kobiety brnęły dalej przez życie z głową uniesioną do góry.

Autorka stworzyła świetny klimat pełen tajemniczości, smutku i refleksji. Pokazała niezwykły obraz przemijania. Jedni się rodzili, inni zaś umierali. Takie były koleje rzeczy. Co się nie zmieniło to ludzie. Ledwo jedne wojny się skończyły, to przyszło nam zmierzyć się z nowymi.

,,Człowiek człowiekowi wilkiem”

Zachęcam was do zapoznania się z historią o tych niezwykłych kobietach.

Polecam.

„Czerwona pełnia” to już ostatni tom wspaniałej serii o kobietach z rodziny Wierzbickich. Jest to seria o tym co było, jest i co będzie. Bardzo polubiłam bohaterów tej sagi i szkoda rozstawiać się z Dyzią, Malwiną i innymi postaciami.

Książka pokazuje w piękny chociaż czasami w bolesny sposób jak życie płynie. Gdy człowiek osiągnie pewien wiek tęskni za czymś co było. Za ludźmi, którzy odeszli. Ale patrzy również z nadzieją i z pewnymi oczekiwaniami w przyszłość.

Moja ulubienicą od pierwszego tomu jest Dyzia, która mieszka w sąsiedztwie Malwiny i Lei. Opiekuje się sparaliżowanym mężem i trochę jest już zmęczona tą opieką. Pewnego dnia dostaje list, który trochę odmienia jej smutne życie i nadaje nowy sens. Ale co dokładnie było w tym liście to Wam nie zdradzę.

Początek książek muszę przyznać, że trochę mi się dłużył. Za dużo było tutaj nostalgicznych wspomnień o dawnym życiu. Później jednak akcja książki trochę przyspiesza i czytało mi się bardzo dobrze.

Akcja książki rozciągnięta jest od czasów wojny po teraźniejszość.

Bohaterki tej serii to kobiety silne i uparte. Właśnie ta cecha jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Każda z tych postaci jest wyrazista i każda z nich wnosi coś do tej historii. Każda z nich jest odważna i walczy o lepszy los dla siebie i dla swoich bliskich. Każda z tych osób zarówno poznanych wcześniej jak i nowych ma w tej części swój koniec.

Bardzo ciekawym i oryginalnym pomysłem jest tutaj drogowskaz w postaci księżyca, który określa poszczególne fazy życia człowieka. Tytułowa czerwona pełnia jest natomiast czymś co zwiastuje duże zmiany. Ale jakie są to zmiany, to nie zdradzę.

Całość napisana jest lekkim i przyjemnym językiem dzięki czemu książkę czyta bardzo szybko i przyjemnie. Polecam każdemu miłośnikowi sag rodzinnych i powieści obyczajowych.

Lubicie finałowe części sagi?

Czujecie wtedy nostalgię, że to koniec? A może cieszycie się, że bohaterowie mogą dalej żyć, zazwyczaj spokojnym już życiem?

Zmiany.

Tak mogłabym rozpocząć opowiadanie Wam o trzeciej części sagi o Kobietach rodu Wierzbicki.

Chodzi o książkę "Czerwona pełnia" @katarzynaryrych_autor . A w niej nowe nadzieje jak i niepewności.

Jest też tęsknota za tym co odeszło. Za ludźmi, którzy związani były z rodem Wierzbickim niewidzialną tasiemką i wydawało się, że będą w nim tkwić...do końca. Dotrwali owszem ale swojego.

Są w powieści również oczekiwania, takie, które zależne są od szczęścia. Gdy się nie spełniają, wtedy niosą za sobą już tylko rozczarowanie.

Lata mijają. Ludzie odchodzą i nowi się rodzą. Cykl życia. Nasze bohaterki też się zmieniają. Muszę przyznać, że Dyzia w końcu zyskała moją sympatię i już wiem, że musiałam ją po prostu lepiej poznać. Wydarzenia w jej życiu ją ukształtowały ale zawsze była silną kobietą. Jak Urszula i Malwina.

Ta saga to opowieść o losach odważnych i mądrych kobiet które mimo niesprzyjającego losu walczyły, o swoje i o swoich bliskich.