Czerwona królowa. The Chronicles of Alice. Tom 2

„Czerwona królowa” jest kontynuacją „Alicji”, czyli mrocznego retellingu „Alicji w krainie czarów”. Z początku podobało mi się sporo odniesień do poprzedniej części co pomogło mi w przypomnieniu sobie akcji. Autorka ma fajny styl przez który się płynie i nie mogę jej odmówić ciekawego pomysłu na tę serię, ale już przy pierwszej części miałam pewne zastrzeżenia.

Liczyłam na to, że w drugiej części może naprostuje to co mi się nie podobało i podciągnie w moich oczach ten cykl, ale niestety tak się nie stało. Szkoda mi, bo jest tutaj taki duży potencjał.

Przede wszystkim ogromnym plusem poprzedniej części była jego mroczność i brutalność, a tutaj brak tych cech i już to sprawia, że jestem rozczarowana, bo ta część staje się przez to straszniejszą fantastyką, a nie horrorem jak było to poprzednio. Dodatkowo większość fabuły opiera się na motywie podróży Alicji i Topornika, gdzie mimo przeszkód na drodze, nie dzieje się nic co przyspieszyłoby mi puls. Co prawda jest jeden element, który w tamtej części mi nie leżał, czyli relacja Alicji i Topornika, w której wyczuwałam poprzednio toksyczność i nienaturalność, tutaj już się poprawia. Szkoda tylko, że przy spojrzeniu na całość nie na wiele mi się to zdaje.

Wisienką, a raczej pestką jest zakończenie, które przy pierwszej części było nieadekwatne do brutalności całości, więc skoro tutaj nie było brutalnie i jest podobne w klimacie to nie powinno już tak odstawać, a jednak dla mnie odstaje czymś innym. Gdzieś od połowy znając powód podróży Alicji i Topornika pomyślałam, aby tylko autorka nie robiła połączenia tych wątków na końcu, bo bez dobrego uzasadnienia czemu tak jest to wyjdzie trochę absurdalnie. I co? Tak dokładnie się wydarzyło. Dobry styl pisania sprawił, że nie męczyła mnie ta książka, ale fabuła niestety nie sprostała, chociażby pierwszej części, która i tak już miała swoje mankamenty.

"Czerwona Królowa" autorstwa Christiny Henry to druga część serii "Kroniki Alicji". Pierwszy tom podobał mi się bardzo. ❤️🖤 Czy kolejny wywarł na mnie podobne wrażenie? 🤔

Tak jak w "Alicji", tak i w "Czerwonej Królowej" głównymi bohaterami są Alicja i Topornik. Po ucieczce ze Starego Miasta tej dwójce przyświeca jeden cel - odnaleźć córkę Topornika.❗️Okazuje się jednak, że to zadanie nie będzie tak łatwe, jak im się wydawało. 😟Poza granicami miasta jest bowiem mrocznie, nieprzyjaźnie i bardzo niebezpiecznie. 😲 Złowrogie i nieznane tereny, które odkrywają, niosą za sobą mnóstwo przeszkód. Czy ta przygoda zakończy się dobrze❓️🤔

Moim zdaniem "Czerwona Królowa" to świetnie poprowadzona kontynuacja "Alicji". ❤️🖤 Świat przedstawiony w tej części nadal utrzymany jest w baśniowym i magicznym, ✨️ ale też mrocznym i przepełnionym przemocą i krwią klimacie. 🫣 W tomie drugim nie jest już może tak brutalnie, jak to miało miejsce w przypadku pierwszej części serii, ale nadal tą brutalność odnajdujemy. 👍 W książce jest też dużo psychodeli i szaleństwa. 🤯 Widać wyraźnie, że autorka mocno wzorowała się tutaj na klasycznej "Alicji w Krainie Czarów".

Bohaterowie w tej książce są bardzo dobrze wykreowani - są niesamowicie wyraziści, konkretni, mają silne osobowości - krótko mówiąc, są jacyś❗️😍 I mam tu na myśli nie tylko te pozytywne, ale i złe chataktery.

"Czerwona Królowa" to książka, 📚 która dostarcza wielu emocji, 👍 można w niej znaleźć sporo pięknych cytatów 🥰 i naprawdę dobrze się przy niej bawić. 😃 Mam nadzieję, że już niedługo doczekamy się w Polsce trzeciej części serii. A tymczasem gorąco polecam Wam zapoznanie się z drugą. 😊 Mi niesamowicie podobał się złowrogi i brutalny klimat tej krwawej, mrocznej baśni! ❤️🖤 Cóż począć? 🤷‍♀️ Takie pokręcone, psychodeliczne historie mega mnie fascynują. 🤩 Bo chyba każdy z nas ma w sobie trochę z szaleńca, o czym najlepiej świadczą słowa Kota z Cheshire: "we're all mad here"❗️

Ta część podobała mi się nawet bardziej niż pierwszy tom. Było w niej coś pozytywnego, dodającego nadziei i energii. Wędrówka Alicji i Topornika dalej trwa, złowrogi magiczny labirynt się nie kończy, mimo że bohaterowie opuścili już teren Miasta. Nowe tereny są równie niebezpieczne i fascynujące, co poprzednie. Nie wiadomo, co czai się za rogiem, ale ciekawość zwycięża, czytamy dalej, aż trudno zauważyć, kiedy znajdujemy się w połowie książki.

Cudownie było obserwować główną bohaterkę, która z każdą stroną robi się coraz odważniejsza i zwyczajnie dorasta. Tym razem więcej czasu spędziła sama i myślę, że dało to dużo dobrego. Wciąż jest krwawo, dalej autorka kreatywnie odwołuje się do oryginału, a także do innych popularnych historii. Czułam się, jakbym nigdy nie opuszczała uniwersum Henry, doskonale został zachowany klimat mrocznej baśni znany z pierwszej części.

Myślę, że fani "Alicji" będą bardzo zadowoleni z takiej kontynuacji, a kto jeszcze nie zna tego świata, lepiej niech szybko nadrabia, bo warto. Ściąć jej głowę! Tzn, pfu, polecam!