Chata na krańcu świata

Ciężko przejść obojętnie obok tej książki. Wydawnictwo Vesper jest mistrzem wydawania pięknych, dopracowanych i cudownych wydań. Twarda oprawa, niepokojące ilustracje i gruby papier - idealne do stworzenia perfekcyjnej biblioteczki.

Ale trochę chcę Wam opowiedzieć o treści. Jest to klasyczny horror z ciężką, duszną atmosferą. Początek trochę był dla mnie trudny, musiałam się wgryźć, potem z każdą stroną było coraz lepiej. I niby książka mi się podobała, ale zakończenie nie było takie, jakiego bym się spodziewała. Liczyłam na takie typowe rozstrzygnięcie, wyjaśnienie i finał, który wbije mnie w fotel. A tu tego zabrakło. Do tej pory się zastanawiam o co tu chodziło, nie wiem czy taki miał być zamysł czy po prostu ja nie ogarnęłam.

Tak, myślę że jest to trochę kontrowersyjna książka, która zbierze mase głosów na "tak" i masę na "nie". Styl, atmosfera i ponadczasowy pomysł bardzo mocno się bronią, jednak musicie sami ocenić czy takie zakończenie Was satysfakcjonuje.

7-lenia Wen razem z ojcami Erickiem i Andrew spędzają wakacje w samotnej chatce nad jeziorem,z dala od miejskiego zgiełku i sąsiadów.

Pewnego dnia do Wen podchodzi nieznajomy.Przedstawia się jako Leonard i zaczyna się z nią bawić.

Nagle wypowiada do niej niezrozumiałe zdanie:,,Nie ponosisz winy za nic,co się wydarzy.Nie zrobiłaś nic złego,ale wasza trójka będzie musiała podjąć trudne decyzje".

Dziewczynka jest zaniepokojona,tym bardziej,że do Leonarda dołączyły kolejne trzy osoby.

Ucieka czym prędzej do chaty i tak zaczyna się dziwna opowieść o tym,jak monotonnym powtarzaniem tych samych zdań,nastrojem grozy i w końcu zabójstwem-można zrobić człowiekowi w mózgu psychologiczną sieczkę,by sam nie wiedział co jest prawdą i zmusić go do czynów,których w normalnej sytuacji by nie popełnił.

**********************************************

Ta książka jakoś nie trafiła w moje czytelnicze gusta

A zakończenie w ogóle mi się nie podobało.

Nic tutaj nie zostało wyjaśnione i do chwili obecnej na myśl o ,,Chacie na krańcu świata" zadaję sobie pytanie:

-O co,kurna,tutaj chodziło???

Nie wiem....ale...

Może właśnie o to,abyś Ty też,czytelniku, zgłupiał jak nasi dwaj bohaterowie-tatusiowie.

Abyś,zamiast rozumu,miał jeden wielki dom strachów,gdzie fikcja miesza się z rzeczywistością.

Wszystko jest możliwe...

Zostawiam Was z tą pełną dozą niepewności..

Żyjemy dniem dzisiejszym nie myśląc o zagrożeniach, które mogą spotkać nas, naszych najbliższych, całą ludzkość. Obecna pandemia jest tego najlepszym przykładem. Nasz poukładany świat w jednej chwili zmienia się nie do poznania.

Także w powieści Paula Tremblaya idylliczna sceneria klimatycznej drewnianej chaty nad jeziorem i beztroska odpoczywającej w nim ludzi kontrastuje z walką o przetrwanie, którą przyjdzie im toczyć. A bohaterowie stłoczeni, uwięzieni wewnątrz chaty niczym łapane przez dziewczynkę do słoika koniki polne, będą próbowali się za wszelką cenę uwolnić z pułapki.

Siedmioletnia Wen wraz ze swoimi adopcyjnymi rodzicami, Erykiem i Andrew, przyjeżdża do chaty w lesie, by odpocząć w odosobnieniu, wśród natury, bez zasięgu. Wszystko zmienia się w jakiś surrealistyczny koszmar, gdy do ich drzwi puka czwórka nieznajomych wyposażonych we własnoręcznie zrobioną broń, by nakłonić ich do podjęcia decyzji, wyboru, który zburzy ich świat na zawsze. Jeśli go nie dokonają, według słów nieznajomych, ludzkość przestanie istnieć.

Ale ich świat przestaje istnieć w momencie wtargnięcia tej czwórki do chaty. Ich poczucie bezpieczeństwa, szczęście i plany na przyszłość znikają bezpowrotnie. Pozostaje pierwotny instynkt walki o przetrwanie i potrzeba chronienia najbliższych za wszelką cenę.

Czy rodzina uwierzy nieznajomym w historię o apokalipsie, o ofierze, którą muszą ponieść, by ocalić miliardy istnień? Czy Wy byście uwierzyli? Czy raczej potraktowali ich jak szaleńców, fanatyków gotowych posunąć się do wszystkiego w imię swoich wierzeń?

Napięcie towarzyszyło mi od pierwszych stron, bo już od pierwszej sielankowej sceny łapania koników polnych, czuło się, że coś wisi w powietrzu. Momentami było przerażająco, czasem brutalnie, ale prawdziwa akcja rozgrywała się w mojej głowie, w moim sumieniu. Pytania same wkradały się do umysłu. Jak ja bym postąpiła? Czy byłabym skłonna uwierzyć, czy walczyłabym o przeżycie? Dylemat nie do rozstrzygnięcia w rozważaniach teoretycznych, bo nikt do końca nie wie jak zachowa się w krytycznej sytuacji.

Chata na krańcu świata przedstawia zupełnie inny rodzaj grozy niż w większości książek, które do tej pory czytałem. Nie mamy tutaj w zasadzie żadnych zjawisk nadprzyrodzonych, tylko czworo ludzi, którzy zaburzają spokojne wakacje Wen i jej rodzicom. Nieznajomi wydają się nie mieć złych zamiarów, choć posiadają upiorne bronie rodem z jakiegoś koszmaru. Eric i Endrew nie mają zamiaru wpuścić ich do chaty, ani wysłuchać, co mają do powiedzenia. Jest to jednak daremne działanie i koniec końców zostają osaczeni w chacie i chcąc nie chcąc muszą wysłuchać Leonarda - jedno z ich trójki musi dobrowolnie zginąć, żeby ocalić świat od apokalipsy. Z początku słowa Leonarda o nadchodzącym końcu świata i wymaganym poświęceniu brzmią wręcz absurdalnie i trudno w nie uwierzyć. Jednak z czasem bohaterowie dostrzegają, że nieznajomi wcale nie żartują, są śmiertelnie poważni i gotowi zginąć za to w co wierzą.

Książka, choć momentami przewidywalna, trzyma w napięciu do samego końca i nie sposób się od niej oderwać. Paul Tremblay wykorzystuje motyw rodziny zamkniętej w domu przez obcych ludzi, który, choć nie jest niczym nowym, to zupełnie nie można tego odczuć w trakcie lektury. Książka daje bardzo dobry wgląd w psychikę trójki głównych bohaterów opisywanego dramatu, czyli Wen, Erica i Andrew. Widzimy jak zmienia się ich nastawienie w miarę rozwoju sytuacji, co jest dla nich ważne, jakimi uczuciami się darzą i wiele więcej. Jednak w tym wszystkim nie do końca można było poczuć jak ważne jest to, że jedno z trójki bohaterów musi dobrowolnie zginąć. Owszem, Leonard pokazuje bohaterom urywki z programów telewizyjnych dotyczące dotykających świat katastrof, ale podobnie jak bohaterowie, nie umiałem mu uwierzyć i poczuć powagę sytuacji. Być może dlatego, że wszystko działo się gdzieś daleko i nie miało wpływu na bohaterów, jak i mogło być sprytnie ukartowane. Liczyłem, że elementy apokaliptyczne zostaną w nieco inny, ciekawszy sposób wplecione w opisywaną historię.

Chata na krańcu świata opowiada o rodzinie osaczonej w domu przez czworo nieznajomych, która zostaje zmuszona do dokonania trudnego wyboru - jedno z nich musi poświęcić swoje życie, aby ocalić świat. Książka trzyma w napięciu do samego końca i jedyne czego mogę się przyczepić, to wątkowi apokalipsy, który mógłby być lepiej wpleciony w całą historię.

W moich czasach młodzieńczych... a może nawet i w czasach dzieciństwa lubowałam się w czytaniu powieści grozy. W ogóle nie wiem jak to się stało ale swoją przygodę z czytaniem rozpoczęłam właśnie od książek Stephena Kinga i Grahama Mastertona i uwielbiałam je.

Czytając "Chatę na krańcu świata" Paula Tremblaya z wydawnictwa Vesper z miłą chęcią wróciłam do powieści grozy i o tak! Podobała mi się :) od samego początku coś się dzieję i wciąga niesamowicie. Czteroosobowa grupa ludzi ni stąd ni zowąd dociera do chaty, w której pomieszkuje małżeństwo gejów wraz z córką. Przybysze twierdzą, że mieli wizję końca świata i jedynym sposobem, żeby temu zapobiec jest pewne zadanie, które mogą wykonać tylko mieszkańcy chaty. Jeden z nieznajomych używa takich słów :

„Nie ponosisz winy za nic, co się wydarzy. Nie zrobiłaś nic złego, ale wasza trójka będzie musiała podjąć trudne decyzje. Obawiam się, że będą to decyzje straszliwe. Z całego pękniętego serca pragnę, żebyś nie musiała ich podejmować”

i od tego momentu dzieją się rzeczy, które przyprawiają o gęsią skórkę. Nieraz łapałam się na tym, że sama zastanawiałam się co w danym momencie bym zrobiła i nie wiedziałam co byłoby bardziej słuszne i racjonalne. Człowiek podejmuję różne decyzję pod wpływem wielu czynników. A to co działo się w tej chacie - było momentami przerażające. Pomimo tego, że cała akcja dzieje się w jednym miejscu i trwa dwa dni w żaden sposób nie powodowało, że historia była nudna - wręcz przeciwnie, z każdą stroną czułam się jakbym razem z nimi siedziała w tej chacie. Czułam niepewność i taki niepokój w środku, z jednej strony może też ciekawość jak to się wszystko rozegra. Mamy tu dobrze rozbudowany portret psychologiczny bohaterów, poznajemy ich myśli na bieżąco co dodatkowo wzmacnia napięcie. W całej historii nie zabrakło również barwnych i obrzydliwych opisów zwłok co jest nieodłącznym elementem horrorów i co dodaje "smaku" całej historii.

Do samego końca nie wiedziałam, czy owi przybysze mówili prawdę czy może byli jakimiś zagorzałymi fanatykami religijnymi czy może po prostu mieli niepokolei w głowie - wszystko momentami wydawało się absurdalne. Zakończenie trochę mnie zawiodło bo spodziewałam się jasnych i klarownych odpowiedzi, ale po dłuższym zastanowieniu może i dobrze, że zakończyła się tak a nie inaczej i po części zmusza to czytelnika do różnych refleksji ale i dyskusji nad sensem ludzkiego istnienia i zachowań człowieka w obliczu zagrożenia czy nawet apokalipsy.

Za egzemplarz bardzo dziękuję wydawnictwu Vesper :)

Niedaleko granicy z Kanadą leży miasteczko New Hampshire. Jest leniwe, letnie popołudnie. Mała dziewczynka, w morzu falujących traw, wyłapuje skoczne koniki polne. Chowa je w słoiku, który od teraz będzie ich bezpiecznym domem. Dziecko obiecuje otoczyć je OPIEKĄ I MIŁOŚCIĄ, uczuciami, których nie doznało w sierocińcu chińskiej prowincji Hubei, skąd pochodzi. Rajski krajobraz dopełnia drewniana chata, w której odpoczywają dwaj mężczyźni, adopcyjni rodzice Wen. Idylliczny nastrój burzy niespodziewana wizyta postawnego Leonarda, który budzi niepokój, jednocześnie zapewniając, że przybywa jako przyjaciel. Prowadzą ze sobą luźną rozmowę, ale obawa dziewczynki przed obcym człowiekiem narasta. Strach potęguje pojawienie się trzech nowych postaci, które oprócz osobliwego wyglądu wzbudzają trwogę ręcznie wykonaną bronią, którą z sobą niosą. Wen chowa się w chacie, jednak nikt nie jest już bezpieczny. Grupa nieznanych osobników włamuje się do wnętrza domku i całą trójkę stawia przed dramatycznym wyborem. Każda zła decyzja kosztuje jedno życie...

"Chata na krańcu świata" to bardzo ciekawie skonstruowana powieść, w której najwięcej do powiedzenia ma sumienie czytelnika. Symbolika atakuje nas już od pierwszych stron, choćby taki słoik z owadami (LUDŹMI) i Wen w roli kogoś (BOGA), kto ogólnie chce dobrze, jednak czasem same chęci to za mało, bo wkrada się PRZYPADEK, który nieodwracalnie zmienia bieg wydarzeń. Ciekawą kwestią jest też wybór "ofiar". Rodzina dziewczynki nie jest podstawową grupą społeczną, podstawową w rozumieniu społeczno-religijnym. Owo zuchwałe odstąpienie od normy jest ZAUWAŻONE i UKARANE.

A skoro o karze mowa, kara ma boleć, ma być długą, bolesną męką, chrystusową agonią, w której ludzkość znajdzie odkupienie i nowy początek. Stąd taki, a nie inny rodzaj broni. Praktycznie przez całą powieść czytelnik obserwuje poziom moralności poszczególnych bohaterów, próby obrony jej autonomiczności. Mało tego, sam jest prowokowany do odpowiedzi na pytania, na które odpowiedzieć jest trudno, stąd ostateczne decyzje zostają przeciągnięte do granic ludzkiej wytrzymałości. Kto tu wygra, kto straci, kto zachowa rozum i obroni autonomię moralną? Czyje sumienie pozostanie czyste? Odpowiedzi szukajcie w "Chacie na krańcu świata" od @wydawnictwo_vesper, lecz nie w tym, co w niej napisane a tym, co ukryte między wersami i symbolami.

IG @angelkubrick

"Silniejsza od lęku przed niewytłumaczalnym, i niedającym się wyrazić słowami, jest dojmująca groza odkrycia."

Kiedy zaczęłam czytać powieść stwierdziłam, że nie będzie to typowy horror, zaś odmalowany klimat coś mi przypomina. Zerknęłam zatem do notatek w poszukiwaniu informacji, czy nie czytałam wcześniej książek autora. Okazało się, że to "Głowa pełna duchów" pozostała w pamięci, i całkiem słusznie, bo wyśmienicie się przy niej bawiłam. Czaiło się w niej nieoczywiste, niedefiniowane i nieuchwytne. Właśnie to wrażenie zostało przywołane, bo i "Chata na krańcu świata" wymyka się standardom powieści grozy, czerpie ze wzorca garściami, ale zarazem oferuje nowe elementy i atrybuty. Fantastycznie sprawia, że nie czujemy się pewnie, nie wchodzimy śmiało w kreślone sceny, jednocześnie skrywamy się za obawami i wychylamy wyobraźnię w kierunku scenariusza zdarzeń.

Napięcie od początku osiąga maksymalny poziom i za nic z niego nie schodzi, nie odpuszcza odbiorcy, nie lituje się nad nim, tylko przedłuża pożądaną mękę niecierpliwego pochłaniania treści. Co prawda, można mieć zastrzeżenia do powtarzalności scen, rozciągania ciągu incydentów, powielania utrwalonych przekazów, jednakże to świadome prolongowanie biletu na rozrywkę z dreszczykiem. Niektórzy powiedzą, że mogło być krócej, ale mnie się podobało. Co prawda wciąż nie uchwyciłam w pełni głębi fabuły, nie dotarłam fantazją do drugiego dna, znam kierunek, w którym przemieszczałam się, ale nie odkryłam wykładni finalnego przeznaczenia.

Predestynacja zdaje się odgrywać kluczowe znaczenie, boska ręka kreśląca los człowieka, której nie może sprzeciwić się wiedza naszego świata, bo czyż siedem koników polnych, pojawiających się już w pierwszej scenie, uwięzionych symboli mądrości i szczęścia, nie kończy marnie. A może trzeba spojrzeć na ilość prostoskrzydłych jako magiczną liczbę ukrytej mocy, że jednak sami jesteśmy w stanie wytyczyć własny szlak życia. Albo zinterpretować owady jako zbliżającą się katastrofę, atak na wartości stanowiące o człowieczeństwie, przepowiednię tragedii, w której nie ma wygranych, za to wszyscy stoją na przegranej pozycji. I natychmiast rodzące się pytania. Czy od śmierci jednej osoby mogą zależeć losy świata? Czy poświęcając jednostkę w imię dobra ogółu faktycznie wywiązujemy się z misji przetrwania?

Jest jeszcze alternatywa, że w poszukiwaniu wyjaśnień pojawiania się koników polnych za bardzo analizowałam i roztrząsałam, ale sprawiało mi to wielką frajdę, a autor, który skłonił mnie w horrorze do badania niejednoznaczności, jak najbardziej zasługuje na uznanie. Nadmienię, że trudno opanować chęć, aby nie zerknąć ukradkiem w zakończenie, dopuścić się oszustwa odkrycia ostatecznego obrazu, aby zmniejszyć miłe, acz nieznośne, pragnienie intensywnego porywczego poznawania. Wytchnieniem w napięciu były jedynie drobne słowa, opisy nieistotnych detali, z jednej strony rozpraszają, bo jakby ostrym kantem przecinają nurt akcji, ale z drugiej, stają się chwilką wytchnienia, drobnym przerywnikiem w wybuchających niczym gejzer emocjach.

Nie dostałam wyjaśnień siły kryjącej się za motywami czarnych postaci, źródła ich zachowań, podłoża potrzeby prezentowanych postaw. Tę przestrzeń czytelnik wypełnia na swój sposób i postrzeganie, a nie jest to wcale łatwe zadanie. Żałuję jedynie, że nawet poznając elementy z życia złych postaci, odbicia w szaleństwie pozornej normalności, nie potrafiłam bardziej przybliżyć się do nich, a przez to zrozumieć i współczuć. Dokonane przez nich wybory nie podlegały z mojej strony żadnym tłumaczeniom i uzasadnieniom. I ostatnia rzecz, aby nie zabić przyjemności odkrywania horroru, nie zdradzę nic ze scenariusza zdarzeń, oprócz tego, że mamy chatkę na odludziu i wypoczywającą rodzinę, dwóch mężczyzn i siedmioletnią córkę, oraz koniki polne.

B[Adres usunięty]

"Nie ponosisz winy za nic, co się wydarzy. Nie zrobiłaś nic złego, ale wasza trójka będzie musiała podjąć trudne decyzje. Obawiam się, że będą to decyzje straszliwe. [...]"

Wen wraz z rodzicami: Erickiem i Andrew spędza wakacje z dala od ulicznego zgiełku. Ich chata znajduje się na kanadyjskiej granicy. Pewnego dnia Wen zaczepia bardzo wysoki nieznajomy, który przedstawia się jej jako Leonard. Początkowo dziewczynka skora do rozmowy.. później niespokojna i przerażona jego słowami chce jak najszybciej znaleźć się w objęciach ojca.

Nie wiem jak mam określić swoje wrażenia po lekturze.

Przyznam szczerze, że nastawiłam się na horror z krwi i kości, ale ja tej powieści nie zaliczyłabym do tego gatunku. Dla mnie to bardziej dramat z wątkiem apokaliptycznym, który tylko chwilami wywołał we mnie ogromne zaciekawienie i gęsią skórkę. To odrobinę zaskakująca dla mnie odmiana, bowiem wcześniej nie odniosłam takich uczuć jak podczas czytania "Chaty...", których chwilowo nie potrafię dokładnie opisać. Z jednej strony powieść była bardzo ciekawa i wciągająca, a ja jako czytelnik bardzo chciałam się dowiedzieć co się dalej stanie, ale z drugiej strony czuję ogromny niedosyt. Nie twierdzę oczywiście, że to zła książka, bo po głębszych przemyśleniach stwierdzam, że jest ona naprawdę dobrze napisana, choć akcja dzieje się bardzo powoli (co mnie chwilami irytowało), ale potrafi trzymać czytelnika w ogromnym napięciu.

Ostatnie kilkadziesiąt stron były najlepsze według mnie. Akcja naprała tempa, działy się tam rzeczy... które nie przypuszczałabym, że mogą się wydarzyć i tutaj ogromny ukłony dla autora, choć za to co tam się tak naprawdę stało - strzelam na niego focha XD.

Podsumowując - naprawdę polecam sięgnąć po tę książkę i dać jej szansę, choć jak wspomniałam na początku nie nastawiajcie się na "horror", ale "Chata na krańcu świata" z pewnością będzie ciekawą odskocznią od innych gatunków książkowych.

Poza tym wyd.Vesper jak zawsze zresztą postarało się o przecudowne (!!!!!) wydanie tejże powieści, w którym jestem zakochana. W środku znajdziemy również kilka grafik, które dodatkowo pobudzają wyobraźnię i wprowadzają lekki niepokój ;)

Dla mnie 7/10 ;)