Córka z Genewy. Utracone córki. Tom 4

Włochy czerwiec 1951 roku.

Delphine od kilku lat życie w zaaranżowanym przez rodziców małżeństwie z Giovannim. Para ma dwoje dzieci w wieku szkolnym i tylko one rozświetlają jej poranki. Mąż już od dawna z nią nie sypia i traktuje w beznamiętny sposób. Kobieta jest nieszczęśliwa, samotna. Światełkiem w tunelu okazuje się powrót do Genewy, rodzinnego miasta Delphine. Kobieta jedzie tam pełna nadziei na lepsze jutro, na odbudowanie związku z mężem. Niestety szybko zostaje sprowadzona na ziemię i upokorzona przez Giovanniego, który przeprowadza się do Londynu.

Samotna, porzucona, oszukana podczas spaceru nad Jeziorem Genewskim spotyka niezwykle szarmanckiego mężczyznę. Okazuje się nim być Florian Lengacher, jeden z najlepszych finansistów w Szwajcarii. Człowiek zamożny, inteligenty, filantrop, kolekcjoner dzieł sztuki.

Delphine i Florian wbrew całemu światu i mimo braku akceptacji rodziny i społeczeństwa, zakochują się w sobie. Nie chcą się ukrywać w nieskończoność i ciągnąć romansu. Para postanawia się ujawnić, tym bardziej że kobieta jest w drugim miesiącu ciąży.

Noc kiedy wyzna tę informację Florianowi, zaważy nie tylko na jej całym życiu, ale także będzie miało wpływ na losy kolejnych pokoleń.

Ponieważ książka ma dwie linie czasowe, w tym momencie nadchodzi czas, aby wspomnieć Wam o czasach współczesnych.

Mamy Londyn 2022 rok.

Geogria otrzymuje małe pudełeczko z przepięknym szafirem i fragmentem szwajcarskiej gazety dotyczącej niejakiego Floriana Langechera.

Dziewczyna postanawia poznać historię swojej rodziny i udaje się do Genewy.

Historia, którą tam odkryje, skruszy serce niejednego czytelnika.

Towarzyszem Georgii będzie zabójczo przystojny Luca, którego rodzina również jest zamieszana w sprawę szafiru.

"Córka z Genewy" to obyczajowa historia osadzona w przepięknej scenerii Jeziora Genewskiego.

Lata 60, które były przecież tak niedawno, wydają się odległą galaktyką. Rola kobiety i jej prawa są ograniczone a aranżowane małżeństwa, nie są czymś nadzwyczajnym. Być może wiele kobiet odnalazłoby się w takiej rzeczywistości. Zresztą podobnie było na początku z naszą bohaterką. Dopiero pojawienie się Floriana zmieniło całe jej podejście do życia, otworzyło oczy na sprawy damsko-męskie, o których istnieniu nie miała pojęcia.

Z jednej strony toczy się romantyczna historia

a z drugiej strony wypływa tragedia sprzed lat.

Uwielbiam styl autorki, więc zawsze wyczekuję jej książek. Są świetne i dzięki ciekawym opisom miejsc i otaczającej przyrody zabierają czytelnika w poszczególne regiony świata.

Natomiast mam wyrażenie, że "Córka z Genewy" najbardziej przypadła mi do gustu.

Brava dla wydawnictwa za przepiękną okładkę, piękne strony i idealną czcionkę. To wszystko jest bardzo ważne dla czytelnika, dziękujemy !

Współpraca: Wydawnictwo Albatros.

Tym razem opowieść o odkrywaniu tajemnicy pudełka pozostawionego w Domu Hope nie zaprowadzi nas w objęcia czekającej latami staruszki. Tym razem nie zastaniemy sielskiego obrazku. Ta historia jest zgoła odmienna, choć wcale przez to nie mniej szczęśliwa.

Babka Georgii, która jest adresatką odebranego z kancelarii pudełka, nie żyje. Jednak nawet za życia nie chciała mieć z wnuczką nic wspólnego, nawet po śmiertelnym wypadku syna i synowej. Georgia nie żywi zatem względem przodkini ciepłych uczuć i niechętnie zapatruje się na odkrywanie rodzinnych tajemnic. Gdyby nie przedmiot znajdujący się w drewnianej szkatułce, pewnie wcale nie zaprzątałaby sobie głowy przeszłością. A jednak ta upomni się o sprawiedliwość i odkrycie zatajanej prawdy.

Linia czasowa z przeszłości opowie nam historię nieszczęśliwej mężatki, wydanej za mąż w ramach transakcji biznesowej. Kobiety pragnącej zasłużyć na miłość obojętnego męża. Matki, oddanej dzieciom w pełni i tkwiącej w nieszczęśliwym związku przede wszystkim dla nich. Aż do czasu... ale o tym przeczytajcie sami.

Ten tom serii określiłabym mianem eleganckiego. Wszechobecne maniery, elity i piękne krajobrazy genewskiego jeziora to największe atuty fabuły. A Florian pokazuje, że zakochany mężczyzna jest w stanie zrobić dla wybranki wszystko, nie zwracając uwagi na cenę.

Wystarczy umieścić akcję w malowniczych rejonach Szwajcarii, włączyć w to romantyczną historię i dramatyczną tajemnicę sprzed lat i powieść czyta się sama.

Jesteśmy już na półmetku cyklu „Utracone córki” autorstwa Sorai Lane, a czwartą powieść „Córka z Genewy” czytałam z równą przyjemnością, jak jej poprzedniczki. Podobnie jak wcześniejsze tomy, tak i ten łączą dwa wątki i dwie linie czasowe, splatając historię miłości, rodzinnych sekretów i poszukiwania własnej tożsamości.

Cofając się do lat pięćdziesiątych XX wieku wkraczamy w świat wyższych sfer, aranżowanych małżeństw i hipokryzji. Miłość Delphiny i Floriana komplikują społeczne uwarunkowania i oczekiwania rodziny. Ich związek ma przypieczętować wyjątkowy szafir, który w wyniku splotu dramatycznych zdarzeń staje się zagadką dla kolejnych pokoleń.

Współcześnie poznajemy Georgię, która podążając tropem pozostawionych przez jej prababkę w tajemniczym pudełku wskazówek udaje się do Genewy. Tu przyjdzie jej poznać nie tylko tajemnicę swojej przeszłości i fascynującą historię bajecznego królewskiego klejnotu. Na jej drodze stanie również przystojny Luca, a wspólne próby rozwikłania rodzinnych sekretów okażą się dla obojga czymś więcej niż odkrywaniem ukrytej za woalem tajemnic przeszłości.

Ta część, podobnie jak pozostałe w cyklu, należy do historii komfortowych i subtelnych, które czyta się z uśmiechem na ustach i wizją szczęśliwego zakończenia. Naprzemiennie prowadzone wątki dwóch różnych epok przybliżają nas do odkrycia tajemnic ukrytych w mrokach przeszłości, łącząc tło historyczne z romantycznym klimatem.

Nie uważacie, że cudownie jest choć na kartach powieści uwierzyć, że podobnie jak drogocenne kamienie, tak i prawdziwa miłość potrafi przetrwać próbę czasu?

Na tą część serii czekałam najbardziej, ponieważ uwielbiam wszystkie historie rozgrywającej się w Szwajcarii. Wiedziałam, że autorka rewelacyjnie radzi sobie z opisami miejsc, więc nie obawiałam się tego jak poradzi sobie z tematem. Przyznaję jednak, że mimo wszystko Lane przeskoczyła moje oczekiwania po raz kolejny pokazując się od swojej najlepszej strony.

Seria Utracone córki jest mi ogromnie bliska, ponieważ po stracie Lucindy Riley poszukiwałam kogoś, kto w pewnym stopniu zastąpi mi jej twórczość. Tak trafiłam na sagę rodzinną podobną do Siedmiu Sióstr a jednak wyróżniającą się własną odrębnością, serię niezwykle plastyczną, emocjonalną oraz chwytającą za serce. Każdy tom opowiada o losach innych bohaterów, ale zapewniam, że całość ma ze sobą konkretne powiązanie, więc odsyłam do początku i czytania zgodnie z chronologią. Dopiero w finalnym, ósmym tomie wyjaśnią się wszystkie tajemnice, ale dla tak dobrze rozegranej akcji, charyzmatycznych postaci czy towarzyszących nam silnych emocji - warto czekać.

Jak zawsze akcja biegnie dwutorowo. Z jednej strony dowiadujemy się o tym co dzieje się w teraźniejszości, z drugiej wędrujemy do przeszłości, w tym przypadku do Genewy roku 1951. To tutaj Delphine i Florian zapałali do siebie wielką, ale zakazaną miłością. Współcześnie Georgia stanie w obliczu rozwiązania zagadki swojej rodziny a tajemniczy szafir stanie się bodźcem do działania. Wyruszy nad Jezioro Genewskie, by tam poznać Luca i wraz z nim odkrywać tragiczny finał miłości Delphine oraz Floriana. Wówczas otworzą się drzwi do głęboko skrywanych sekretów rodziny dziewczyny, która nie przypuszczała jak dużo niewyjaśnionych motywów kryje się w jej pochodzeniu.

To piękna, magiczna, nastrojowa proza, która od pierwszych stron angażuje naszą wyobraźnię. Dużo się dzieje a jednak akcja nie pędzi na złamanie karku. Mamy czas, aby wszystko dobrze przeanalizować, przyjrzeć się bohaterom i zrozumieć ich wybory kierowane tajemnicami sprzed lat. Autorka zadbała, aby towarzyszył nam odpowiedni klimat, sięgnęła po gęste emocje i jak zawsze połączyła sagę rodzinną z prozą życia, pokazując silny wpływ przeszłości na teraźniejszość. Dwie pary bohaterów, dwa różne oblicza miłości a jednak te same ponadczasowe wartości - poszukiwanie własnego miejsca w świecie, potrzeba akceptacji, zrozumienia a także bycia chcianym i kochanym łączą się w bajkową sagę pełną wzlotów i upadków, która czerpie inspirację z prawdziwego życia.

Powiedzieć, że jestem zauroczona prozą Sorayi Lane to jakby nie powiedzieć nic. Mam słabość do sag rodzinnych, szczególnie tych dobrze napisanych, ale tutaj nie tylko sam motyw przypadł mi do gustu. "Córka z Genewy" pisana jest z pasją i oddaniem, bazuje na głębokich emocjach oraz wprowadza na scenę cudownych bohaterów, angażuje czytelnika, nie pozostawia go obojętnym a przy tym pozwala na własny sposób interpretować tajniki przeszłych wydarzeń. Miłość, rozpacz i walka o szczęście naznaczą kierunek powieści od której nie sposób się oderwać.

Czwarty tom z serii „Utracone córki” tworzonej przez Sorayę Lane chwyta za serce. „Córka z Genewy” zabiera czytelników do malowniczej Szwajcarii, gdzie przedstawia historie Delphine - cudownej kobiety, która przez brak miłości w związku małżeńskim została zmuszona do podjęcia najtrudniejszej decyzji swojego życia, oraz Georgii niezwykle pracowitej, doświadczonej przez życie młodej dziewczyny, która wyruszy w poszukiwania prawdy o przeszłości. Akcja rozgrywa się w wielu miejscach na świecie, zaczynając w Londynie przez Włochy aż do urokliwej Genewy, która odgrywa szczególną rolę w życiu obu bohaterek.

Autorka losy postaci swoich powieści łączy w jednym punkcie, kiedy przedstawicielki współczesności dostają wezwanie do kancelarii prawnej w Londynie, gdzie otrzymują małe, drewniane, tajemnicze pudełka kryjące pamiątki będące poszlakami na drodze do odnalezienia i zrozumienia losów przodków.

W tomie czwartym bardziej niż w poprzednich częściach wybrzmiewa rodzina, jako najcenniejszy skarb, który posiada człowiek, jeśli czuje się kochany. Utraty najbliższych nie jest w stanie zrekompensować najdroższy klejnot włoskiej dynastii, największe sukcesy zawodowe czy bezgraniczna przyjaźń. Trudno zapomnieć o tych, których szczerze kochamy...

„Córka z Genewy” to piękna, romantyczna, wysoce poruszająca powieść. Fabuła składa się powoli w jedną całość, łącząc przeszłość z teraźniejszością. Porusza zmysły przez urokliwe i szczegółowe opisy rzeczywistości. Romanse, podróże i tajemnicę, która przez 50 lat czekała na odkrycie, niestety, zbyt długo by dopełnić najbliższą rodzinę i uszczęśliwić starszych państwa Kaufmann, poszukujących brakującego szafiru z diademu włoskiej dynastii.

Po zakończeniu lektury pojawiają się liczne pytania....

Czy Delphine mogła postąpić inaczej? Dlaczego pomimo upływu czasu i zmian w jej otoczeniu nie wyjawiła tajemnicy swoim ukochanym dzieciom? Dlaczego prawdziwa miłość musiała być zakazana i nieszczęśliwa? Czy Georgia pomimo wielu strat ułoży swoją przyszłość, odcinając się od przeszłości? Czy otworzy serce na miłość? Jakie są prawdziwe intencje Luki Kaufamanna? Czy bohaterowie odnajdą prawdziwe „ja” i śladami przeznaczenia, w rytm głosu serca napiszą przepełnione miłością zakończenie bolesnej historii? Odnajdą radość, spełnienie i sens?

Żeby poznać odpowiedzi na te i inne pytania koniecznie trzeba odpłynąć w podróż z Sorayą Lane i odwiedzić Szwajcarię. Lektura jest przyjemna, interesująca, do przeczytania w spokojny wieczór.

Polecam miłośnikom powieści obyczajowych i wielbicielek Lucindy Riley.

P.R.

Szkolny Klub Recenzenta