Kryształowe motyle

Książki Katarzyny Misiołek kupuję w ciemno. Wiem że styl autorki sprawi że każdą przeczytam z zapartym tchem.

Mam też gdzieś w głowie szufladę z książkami których się nie zapomina, które zostają na zawsze w sercu i do których się wraca gdy życie daje w kość.

Dziś do tej szuflady wędrują Kryształowe motyle.

To jedna z najbardziej wzruszających książek wśród tegorocznych premier.

Już od początku książka funduje dużą dawkę emocji... potem jest ich jeszcze więcej.

Bohaterkami książki są trzy kobiety Anna, Elżbieta i Izabela.

Patrząc na nie z boku widzimy jak bardzo są różne. Inne charaktery, praca ,sposób życia.

Poznają się w internecie bo tam szukały wsparcia po najgorszym momencie w swoim życiu... po śmierci dziecka.

Po jednym spotkaniu połączyła je piękna przyjaźń leczy czy ona ma taka moc by wszystkie wróciły do normalnego życia?

Anna mieszka z matką, nie potrafią się porozumieć a śmierć Justyny stała się kolejnym powodem do wzajemnego obwiniania się.

Elżbieta razem z mężem prowadzą zakład pogrzebowy. Na codzień ma do czynienia ze śmiercią co nie pomaga jej uporać się z tym że jej syn odszedł .

Kobieta swój ból zabija alkoholem. Oddala się od męża i córki która nie potrafi tego zrozumieć.

Izabela każdego dnia napędza się w nienawiści do prawie byłego męża. Po śmierci córeczki nie potrafi normalnie żyć.

Kryształowe motyle to książka w której aż kipi od emocji. Ból, złość, nienawiść i przy tym przyjaźń.

To trudna, wzruszająca i momentami wstrząsająca lektura przy której nie można przejść obojętnie.

Wchodzi w serce i nie da się o niej zapomnieć już nigdy.

Polecam z pakietem chusteczek.

Autorce gratuluję i dziękuję za emocjonalny rollercoaster.

Katarzyna Misiołek potrafi pisać naprawdę mocne książki. ,,Księżycowe motyle" są jedną z nich.

Są spotkania miłośników kawy, tańca, czy książek. Dlaczego więc nie mogą spotykać się osoby, które straciły dzieci? Muszę przyznać, że jest to dość niespotykane, jednak w książce autorki to właśnie w ten sposób poznają się bohaterki powieści.

Nie wyobraża sobie tego, co musi czuć matka, której dziecko umrze nie w łonie, ale w wieku kilku-nastu lat. Co innego, gdy jest to przypadkowa śmierć, a coś innego, gdy to świadomy wybór.

Katarzyna Misiołek tworzy postaci kilku kobiet, które łączy jedno. Wszystkie straciły dziecko i nie potrafią się z tym pogodzić. Tytułowe kryształowe motyle także są znaczące dla fabuły. Na pewno nie jest to łatwa, ale z pewnością ważna powieść.

,,Kryształowe motyle" to publikacja, od której naprawdę trudno się oderwać. Nie jest zbyt obszerna, jednak porusza niebywale ważny temat - niewyobrażalną stratę po śmierci dziecka.

Trzy kobiety całkowicie różniące się od siebie , prowadzące trzy różne tryby życia, lecz w jednej kwestii bardzo podobne do siebie. Wszystkie trzy przeżywają śmierć ukochanego dziecka. Poznają się zupełnie przypadkowo, prawdopodobnie dzięki forum internetowego. Jedna z nich postanawia zorganizować spotkanie. Już po pierwszym spotkaniu wiedzą, iż połączy ich relacja przyjacielska. Wraz z upływem czasu, spotkań jest coraz więcej. Wszystkie trzy - Anna, Elżbieta, Izabela nie mogą pogodzić się z utratą własnego dziecka. Przeżywają to wspólnie i próbują poukładać swój świat, który rozpadł się na milion kawałków. Czy im się to uda? Czy wszystkie wygrają walkę z depresją? Przeczytajcie koniecznie bo warto !!!

Wszyscy jesteśmy jak marionetki w rękach szalonego Boga...

W książce na główny plan wysuwają się trzy bohaterki. Pierwszą z nich jest Anna, urzędniczka, która mieszka z matką. Ma siostrę - Agatę. Jak się dowiadujemy jej córka zmarła w wyniku anoreksji. Drugą z nich jest Elżbieta - matka nastoletniej córki i żona. Wraz z mężem prowadzi rodzinny biznes - zakład pogrzebowy. Przeżywa tragedię ponieważ ich nastoletni syn targnął się na własne życie. Trzecią bohaterką jest Izabela - młoda kobieta, właścicielka SPA, która straciła swoją trzyletnią córeczkę wskutek nieszczęśliwego wypadku. Za tę stratę obwinia własnego męża. Na pozór Izabela wydaje się najbardziej pogodzona z tą sytuacją, lecz jest to tylko twarda skorupa pod którą się skrywa.

Śmierć Justyny przeżyłam tyle razy i na tyle różnych sposobów, że czasem mi się wydaje, iż jestem na skraju obłędu.

"Kryształowe motyle" to książka idealnie odzwierciedlająca współczesną rzeczywistość. Jest to historia pełna bólu i smutku, a niekiedy bardzo wzruszająca. Autorka poruszyła bardzo mocny, a zarazem trudny temat straty dziecka przez matkę. Kiedy umiera najbliższa osoba dla każdego jest to strata, więc ciężko jest mi sobie wyobrazić co muszą przeżywać matki gdy ich ukochane dziecko umiera. Pokazała czytelnikowi jaką trudną walkę muszą stoczyć ze sobą każdego dnia, aby móc funkcjonować w życiu. Wszystko w ich otoczeniu przypomina o dziecku i o tym co się stało.

Katarzyna Misiołek stworzyła bardzo dobrą książkę psychologiczną. Dla wielu matek czytających, być może będzie ona ciężka, gdyż pokazuje najczarniejszy scenariusz, ale myślę też że uświadomi, że czasem praca i gonitwa dnia codziennego nie jest najważniejsza. Najważniejszy jest czas spędzony z rodziną na zabawie, rozmowach itd.

Książkę czyta się jednym tchem. Polecam w 100%.

Nie będziecie żałować czasu spędzonego z tą książką.

Moja ocena: 9/10

więcej na [Adres usunięty]

Kryształowe motyle to książka, którą przepełniają ciężkie emocje, trudne relacje, ale mimo wrażliwego tematu, który ta książka porusza jest lekka... jak motyle właśnie. 🦋 Autorka ukazując cierpienie matek po stracie dziecka nie bała się stworzyć powieści obyczajowej pokrzepiającej serce i jednocześnie bawiącej dialogami. To ciężka sztuka, żeby wzruszyć i rozbawić czytelnika jedną książką, prawda? A tutaj się to udało w 100%! Wszystkie te emocje przytoczone są w tak piękny sposób, że nie mogę o tym tak zwyczajnie napisać - to trzeba przeczytać i przeżyć razem z bohaterkami. Każda z przedstawionych w książce kobiet, a więc Anna, Ela i Iza, zaskarbiły sobie moją sympatię. Nie jestem nawet w stanie wyobrazić sobie tego bólu, który dotknął te postacie, ale nie sprawił on, że stały się zgorzkniałe, jedynie nie mogą poradzić sobie z wszechogarniającym smutkiem i pustką, potrzebują ratunku od drugiej osoby. Książka dotyka też problemu ludzkiego oceniania innych przez pryzmat tego jak powinni się zachowywać nie próbując wczuć się w ich sytuację, brak empatii w ludziach jest przerażający. Całość to wyborna uczta dla wielbicieli polskich powieści obyczajowych, a każda taka powieść wydana przez @publicat_sa, która wpada w moje ręce okazuje się wspaniała, wzruszająca i niezapomniana. I wiecie co... to jedno z tych zakończeń, które wbijają w fotel i wywołują łzy, a nawet zostają w sercach na bardzo długi czas. Spokojne napięcie budowane jest przez całą książkę po to aby na koniec wybuchnąć i zwalić nas z nóg. I nawet nie próbujcie, bo i tak nie zgadniecie jak ta historia się skończy...

Jak dalej żyć z tak ogromną stratą?

„Wszyscy jesteśmy jak marionetki w rękach Boga. Wmawiamy sobie stabilizację i bezpieczeństwo, starając się jakoś zapanować nad własnym życiem, ale wystarczy jedna chwila i wszystko się wali. Zawsze najbardziej tego się właśnie bałam – nieodwracalności pewnych zdarzeń...”.

Będąc rodzicem, ciągle boimy się o bezpieczeństwo naszych dzieci. Choć nie zawsze jesteśmy ideałem matki czy ojca, to jednak nigdy, nawet przez chwilę, nie dopuszczamy do siebie myśli, że naszemu dziecku mogłoby stać się coś złego, a tym bardziej że moglibyśmy stracić je na zawsze. Takie wizje są najczarniejszymi koszmarami, jakie mogłyby nam się przyśnić. Jednak wiemy doskonale, że często te koszmary, o których nawet boimy się pomyśleć, stają się rzeczywistością. Wystarczy bowiem jedna chwila, aby nasze życie na zawsze legło w gruzach. Tylko jak w takiej sytuacji dalej żyć? Na to pytanie musiały odpowiedzieć sobie Anna, Elżbieta i Izabela, bohaterki najnowszej powieści Katarzyny Misiołek „Kryształowe motyle”.

Autorka na kartach swojej książki splotła losy trzech zupełnie różnych kobiet. Bardzo prawdopodobne jest, że w normalnym życiu mijając się na ulicy, nawet nie zwróciłyby na siebie wzajemnie uwagi. Tylko że życie każdej z nich już nigdy nie będzie normalne i to właśnie je łączy. Od dnia, kiedy każda z nich w tragicznych okolicznościach straciła swoje dziecko, ich codzienność stała się walką o to, aby przetrwać każdy kolejny dzień i zakładając maskę pozorów, choć na moment stłumić potworny ból trawiący serce i duszę. Prawdą jest, że wspólne cierpienie łączy ludzi. I to właśnie ono skłoniło nasze bohaterki, aby w internecie odnaleźć inne matki, które czują dokładnie, to co one. Tak też się poznały, a już wkrótce kontakt internetowy przerodził się w przyjaźń w życiu realnym. Obserwując już pierwsze ich spotkanie, widzimy, że nikt inny lepiej nie zrozumie cierpienia drugiego człowieka, jak ktoś, kto przeżywa podobne cierpienie. Nie trzeba wielu słów by, te cierpiące matki się zrozumiały. Tylko będąc razem, mogą przestać udawać, że jest lepiej, niż naprawdę jest. Mogą być sobą bez obaw, że zostaną skrytykowane, czy niezrozumiane. Dokąd zaprowadzi je ta rodząca się przyjaźń i jak wpłynie na nie same? Tego już musicie dowiedzieć się sami.

Kryształowe Motyle to bardzo emocjonalna, poruszająca a chwilami odbierająca dech ze wzruszenia historia matek, które przeżywają żałobę po najbardziej bolesnej stracie, którą możemy sobie wyobrazić. Pani Katarzyna Misiałek w bardzo prawdziwy, a przez to jeszcze mocniej odczuwalny dla nas czytelników sposób ukazała niszczącą siłę bólu i rozpaczy po tak traumatycznym przeżyciu nie tylko na same matki zmarłych dzieci, ale także na ich rodziny i najbliższe otoczenie. Nie dość bowiem, że same żyją w nieustającym poczuciu winy, że nie zrobiły wszystkiego, co mogły, aby ich dzieci nadal żyły, to dochodzi również do wzajemnego obwiniania się przez najbliższych dziecka, które odeszło, przerzucanie się wzajemnie winą, pretensjami i odpowiedzialnością za tę śmierć.

Fakt, że autorka nie skupia się tylko na cierpieniu samych matek, uświadamia nam, że choć ból i blizny już nigdy do końca nie miną to jednak mamy prawo i musimy żyć dalej, bowiem tkwiąc w swojej tragedii i zapominając o tym, że nasi bliscy również cierpią i często potrzebują nas bardziej, niż to okazują, możemy naprawdę wiele stracić.

Kochani, gorąco polecam Wam lekturę „Kryształowych motyli”. Tak, zapewne wielu z Was myśli sobie teraz, że nie jest to książka dla Was, ze względu na trudną tematykę i ja doskonale to rozumiem, jednak polecam tę książkę Waszej uwadze ze względu na to, że jej lektura uświadomiła mi, jak wiele jest wokół nas matek, które straciły swoje dzieci, a które cierpią w milczeniu i samotności. Mijamy je codziennie na ulicy, nie zdając sobie sprawy z ich bólu, a one nie mają nikogo, kto zechciałby po prostu ich wysłuchać bez osądzania i szukania winnych ich tragedii. A często to tak wiele znaczy.

Rozejrzyjmy się wokół siebie. Być może blisko nas, jest ktoś, dla kogo możemy stać się bezcennym wsparciem.

Jeśli obawiacie się, że lektura książki Was przytłoczy, chcę rozwiać Wasze obawy. Mimo trudnego tematu, , którego podjęła się autorka, książkę czyta się bardzo lekko i szybko, co niewątpliwie ułatwia nam jej odbiór. Ponadto, musicie przygotować się na to, że książkę cechuje odczuwalny nieustannie realizm wszystkiego, o czym czytamy. Świadomość tego, że historie Anny, Elżbiety i Izabeli mogłyby być niestety również naszymi, boli, a tym samym wymusza na nas przemyślenia i refleksje, a także rodzi pytanie:

Jak my poradzilibyśmy sobie dotknięci tak ogromną tragedią?

Obyśmy nigdy nie musieli poznawać na nie odpowiedzi.

Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Książnica, za co bardzo dziękuję.