Cierniowa ścieżka

„Cierniowa ścieżka” to moje pierwsze spotkanie z twórczością A. G. Slatter, a zarazem mroczna gotycka powieść fantastyczna z folklorystycznym klimatem. Myślę, że chciałabym przeczytać więcej, to dobrze wykreowana historia przepełniona niesamowitym klimatem. Zapowiedz wydawcy sprawiła, że zaintrygowała mnie ta historia, chciałam przeczytać tą książkę i dać szansę autorce, której wcześniej nie znałam. To baśń dla dorosłych, która przesycona rodzinnymi tajemnicami, magią i pragnieniem zemsty ciekawi czytelnika. Chciałam zobaczyć miasteczko Morwood Tarn, przekonać się, jak wspaniały jest tam las, a może nawet usłyszeć wycie wilków. Moja wyobraźnia zaczęła szaleć, ucieszyłam się, kiedy powieść trafiła w moje dłonie. Okładka jest cudowna i sprzyjająca klimatowi tej opowieści.

Główną bohaterka książki autorstwa A. G. Slatter pod tyułem „Cierniowa ścieżka” jest Asher Todd zostaje zatrudniona przez rodzinę Morwood jako guwernantka. Kobieta ma w swojej torbie coś, co za żadne skarby nie powinno ujrzeć światła dziennego i wpaść w niepowołane ręce. Asher przeraża sama myśl, że ktoś mógłby odkryć tą tajemnicę. Nie wie zbyt wiele na temat wychowywania dzieci, ale zna się na czymś innym. Jest biegłą zielarką, zna się na botanice i ma coś w sobie, posiadłość w której ma zamieszkać jest spokojna, tylko czy to aby nie pozory? Asher jest miła osobą, a dzieci, którymi się zajmuje bardzo się z nią zżywają, starsza pani często zaprasza ją do swojej komnaty. Dziewczynie zaczyna się podobać życie, jakie zaczęła prowadzić. Jaki jest jej plan? Kim naprawdę jest ta dziewczyna? Dlaczego naprawdę jest w posiadłości Morwood? Jakie są jej cele? Coraz częściej czuje, że została pozbawiona wyboru, w końcu wszyscy skrywają jakieś mroczne sekrety. Czy Asher będzie w stanie zrealizować jej cele?

„Cierniowa ścieżka” to interesująca książka, która potrafi przykuć uwagę czytelnika. Autorka ma cudowną umiejętność tworzenia pięknych gotyckich opowieści przypominających baśnie z dużą dawką zaskakujących zwrotów akcji. Ta historia jest mroczna i uzależniająca, Asher nigdy nie żyła dla siebie, jej matka zadbała o to, żeby każdy jej oddech był pełen poczucia winy i obowiązku. Fabuła trzyma się wielu cech charakterystycznych literatury gotyckiej, mgliste wrzosowiska były tym, co chciałam widzieć. Ta książka była o wiele mroczniejsza, niż się spodziewałam. Byłam zaskoczona tym, jak daleko Asher była gotowa się posunąć w dążeniu do sprawiedliwości. Asher Todd jest ofiarą własnych prób trzymania się małych okruchów uczucia, które chciała zatrzymać, potrafi współczuć tym, którzy cierpią pod tym samym patriarchalnym systemem. „Cierniowa ścieżka” to historia, której czytanie sprawiało mi przyjemność, potrafiłam zjednać się z bohaterką i chcieć dla niej wszystkiego, co najlepsze. A. G. Slatter poruszyła takie motywy jak, trauma, socjalizacja, patriarchalne społeczeństwo, które tworzymy. Wkroczyłam w ciemne lasy, w których nocą grasują niebezpieczne stworzenia, wchodziłam na ciemne strychy, na których uśpione były krzywdy. Oprócz wszystkich mrocznych sekretów skrywanych w murach domu, Slatter tworzy baśniowy świat, w którym wędrują wilkołaki, duchy, a czarownice milczą na temat swoich zdolności.

Asher Todd zostaje zatrudniona w rodzinie Morwood jako guwernantka. Szybko zyskuje przychylności dzieci i ich babci, głowy rodu. Posiadłość z pozoru spokojna, jest otoczona lasem, z którego czasami dobiega wycie wilków. Mieszkańcy tego domu też mają swoje sekrety. A sama Asher ma co do nich plan, który musi zrealizować. Tylko czy znajdzie w sobie odwagę?

Ta książka od początku mnie do sobie przyciągała. Po dość stonowanym początku, przychodzi czas na prawdziwą akcję. Nie mogłam odłożyć tej historii nawet na chwilę. Za każdym razem, gdy obiecywałam sobie, że to ostatni rozdział, to i tak czytałam kolejny i kolejny.

„Cierniowa ścieżka” jest niczym gotycka baśń z nieoczekiwanymi zwrotami akcji. To opowieść surowa, szorstka, pełna brutalności i niesprawiedliwości. Ale przy tym dopracowana i wyrafinowana. Niezwykła mieszanka.

Nic nie jest w tej historii czarno-białe. Powiedziałabym nawet, że jest to opowieść pełna odcieni szarości. A najbardziej jest to widoczne w bohaterach. Nie potrafię jednoznacznie ocenić Asher, jej działań i motywacji. Jej postać jest dla czytelnika swego rodzaju zagadką. I każdy z nas pewnie inaczej ją będzie postrzegał.

A.G. Slatter stworzyła nastrojową powieść. Czytelnik zostaje wciągnięty do świata pełnego mglistych, mrocznych tajemnic. Do końca nie jest pewny, komu można zaufać. Postacie są gotowe zrobić wszystko, aby osiągnąć swoje cele. Jeśli więc szukacie książki, która klimatem będzie przypominała Wam „Dziwne losy Jane Eyre”, to będzie to coś dla Was.

Lubicie mroczne historie?

Takie, gdzie magia przeplata się z intrygami, sekretami, tajemniczą posiadłością i...

Nie będę spojlerować co tam jeszcze znajdziecie ale powiem szczerze, że bardzo dobrze mi się czytało tę propozycję.

Stale towarzyszyło mi napięcie, sekrety skryte w posiadłości Morwoodów, okolicy a także tajemnica samej naszej głównej bohaterki, Asher, sprawiły, że nie mogłam się oderwać od jej czytania.

Mroczna magia, zemsta i rodzinne tajemnice.

Niebezpieczeństwo, szczypta romansu i przede wszystkim groza i groteska.

Ciężko mi ubrać w słowa, dawno nie czytałam takich historii z dreszczykiem a po Cierniowej ścieżce przypomniałam sobie o korzeniach i o tym, od czego zaczęła się moja przygoda z czytaniem.

Podobało mi się połączenie wątków czarownic i wilkołaków, przewijające się krótkie opowiadania o zmiennokształtnych a także prawdziwy osobnik tej rasy wzbogaciły fabułę.

I przyznam, że całość była bardzo, bardzo dobra ale mam jedno zastrzeżenie.

Czasy sprzed elektryczności, gdzie kobiety mądrzejsze od innych palono na stosie a tam nagle pani notariusz, która miała... żonę.

Coś mi się wydaje, że w tamtych latach nie było to powszechne i legalne ale poprawcie mnie jeśli się mylę.

Bardziej ta sytuacja pasuje do obecnych czasów, gdzie niemal w każdą treść wplatane są związki jednej płci.

O ile takie zawsze istniały o tyle małżeństwo raczej nie było wtedy możliwe w takim wypadku.

Poza tym chyba nie ma minusów aczkolwiek zakończenie sprawiło mi zawód, spodziewałam się czegoś innego mimo iż historia jest już kompletna to jednak autorka zostawiła sobie otwartą furtkę do kolejnego tomu.

I z wielką chęcią bym sięgnęła po kontynuację losów naszej Asher, bo tu jeszcze wiele można zdziałać.

Nie obraziła bym się także o rozszerzenie wątku wilkołaków, tego nigdy dosyć!

Czary Asher były osobliwe i momentami obrzydliwe, przez co kocham jeszcze bardziej tę książkę.

Dla miłośników paranormalnych historii też jest tu miejsce, pojawiają się takie wątki niejednokrotnie.

Z pewnością jest to lektura dla pełnoletnich czytelników, dosyć mocna a jednocześnie bardzo łatwo przyswajalna.

"Pewnego razu była sobie głupia mała dziewczynka, która myślała, że jeśli się wystarczająco mocno postara, jej matka będzie szczęśliwa. Zadowolona. Dobra. Że będzie ją kochać cały czas. (...)

Pewnego razu była sobie głupia mała dziewczynka, która wciąż zachowywała się posłusznie, mimo, że głos rozsądku w jej głowie podpowiadał, że postępuje niewłaściwe. (...)

Pewnego razu była sobie głupia mała dziewczynka, która na każde żądanie matki odpowiadała: "Dobrze, tak". Lecz w końcu postanowiła powiedzieć: "Nie. Nigdy więcej".

🖤

Asher Todd zostaje zatrudniona jako guwernantka w posiadłości rodziny Morwood. Pomimo, że opieka nad dziećmi była dla niej czymś niecodziennym, postanowiła zaryzykować. Tak naprawdę dostała się tutaj dzięki listowi polecającemu z Akademii Mater Hardgrace, który zaświadczał o jej inteligencji i zaradności. Asher posiada wiedzę z wielu dziedzin, tj. matematyka, biologia, medycyna, doskonale zna się na zielarstwie i botanice, także państwo Morwood powinni być usatysfakcjonowani.

Pomimo, że pierwszy dzień nie był tym najlepszym, dzieci bardzo szybko nawiązują dobry kontakt z Asher, jednak nie każdy jest zadowolony z nowej guwernantki.

Posiadłość jest naprawdę ogromna, z pozoru to dość spokojne miejsce, ale tylko z pozoru, gdyż samo wnętrze mimo pięknego wystroju budzi niepokój.

Jednak kobieta wie, że musi zostać tutaj i zrealizować swój plan, ale nie jest do końca pewna, czy jej się to uda.

Przeszłość daje o sobie znać, przeszłość, która zawsze przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie... możliwe, że to odpowiednia pora aby zacząć działać.

"Ilekroć zamykałam powieki, widziałam płonący błękit oczu matki i ogarniało mnie poczucie winy.

(...)

Heloise zmarła, lecz ja nie przestałam szukać dla niej środków ratunku, aby wypełnić obietnice, które na mnie wymogła..."

Państwo Morwood skrywają liczne tajemnice, lecz nie tylko oni, Asher Todd również i każdy z nich pragnie aby nie wyszły one na jaw.

Czy przyjazd w to miejsce był dobrym pomysłem?

Czy Asher uda się zrealizować swój plan?

"Cierniowa ścieżka" to bardzo klimatyczna, gotycka, pełna mroku baśń w której roi się od skrywanych sekretów rodzinnych i nie tylko.

Już sam początek tej historii wciąga tak, że oderwać się od niej choć na chwilę nie było łatwo, po czym nadeszły momenty, które mniej mi się podobały, prawdopodobnie przez to, że książka jest nieco specyficzna, mimo wszystko nie odebrało mi to przyjemności z lektury. Baśń, w której głównym motywem jest zemsta, jednak o tym dowiadujemy się nieco później, a to jeszcze bardziej podsyca wyobraźnię czytelnika.

Przedstawiony został także motyw utraty wzroku - nasza główna bohaterka potrafi zdziałać cuda, tak więc starsza pani z rodziny Morwood po dość długim czasie odzyskuje go, jednak nie każdy jest z tego zadowolony, ale to już musicie przekonać się o tym sami.

Zakończenie? Spodziewałam się innego, bardziej przerażającego.

Dodatkowo, opis z tyłu okładki sugeruje, że jest to brutalna baśń, jednak nie do końca tak było, ale to tylko i wyłącznie moje zdanie.

Kochani, bądźcie świadomi tego, że książka tak czy inaczej spodobała mi się i to bardzo! 🖤

Magiczna, pełna emocji i tajemnic, przyprawiająca o dreszcze, pełna mroku historia a jak wiecie #mrocznejestnajlepsze!

Czytajcie! 🔥

/współpraca reklamowa wydawnictwo storylight/

Cierniowa ścieżka to jednotomówka przedstawiana jako pełnokrwista gotycka powieść. Oprawa książki też sprawia wrażenia mroku i niepokojącego klimatu, a przy tym jest osadzona w czasach w których łatwiej taki klimat osiągnąć.

● Przewodni motyw książki; ZEMSTA ●

Co znajdziecie w środku;

✥ narrację pierwszoosobową od strony głównej bohaterki Asher;

𖣐 baśnie jako realizm magiczny;

✥ tajemnice i sekrety domostwa Morwood;

𖣐 zmiennokształtnych, wiedźmy oraz duchy;

✥ różne wychowanie w rodzinie;

𖣐 leczenie za pomocą ziół;

✥ krwawe plot twisty.

"Zbyt dużo tych bajek zebrało się przez lata, zbyt wiele zasłyszanych, przeczytanych historii, wykorzystywanych jako balsam na rany, o które się nie prosiłam".

Po przeczytaniu, mam wrażenie, że ta książka to taka przestroga dla osób które chcą się zemścić i mają za dużo sekretów upchanych wszędzie gdzie się da. Pierwsza połowa książki była świetna. Główna bohaterka ma wiele w zanadrzu, ale też sporo do ukrycia, a jej zadania wydają się najciekawszym punktem historii. Dodatkowo nie jest to jakaś naiwna osobą, a twardo stąpajaca po ziemi, zorganizowana i z planem, albo i wieloma planami gdyby jakiś zawiódł. Dziwność dworku dodaje mu tylko pozytywów. A jego mieszkańcy mają sporo do ukrycia.

Niestety gdy główne plot twisty się rozwiązały, motyw zemsty chyba był trudny do pociągnięcia i autorka z brak łąki wszystkich zabijała. Te śmierci były różne, ale jednak każde krwawe i dzięki nim najciekawsze wątki szybko się pokończyły. Samo zakończenie nie jest moim ulubionym, bo niby coś wyjaśnia, ale główna bohaterka zachowała się jak tchórz. Jej przeszłość była wiele razy podkreślana w podobnych słowach i to jakie traktowanie zgotowała jej matka, ale mimo to potrafiła poradzić sobie w życiu.

Cierniowa ścieżka to książka co najmniej dziwna, bardzo krwawa i trochę skomplikowana. Liczyłam na większe knucie ze strony bohaterów i więcej mroku w samej historii. Nie była to książka zła, ale czegoś mi zabrakło. Pierwsza połowa zdecydowanie lepsza niż druga.