Ariadna

W czasach szkolnych bardzo lubiłam, gdy na lekcjach języka polskiego przerabialiśmy mitologię. Przygody herosów, bogów i ludzi były dla mnie niezwykle interesujące. I choć wiem, że czasem można się pogubić w ich świecie, to naprawdę warto poznać choć kilka mitów. Kiedyś dzięki nim ludzie poznawali historię, kulturę. Tłumaczyły powstanie świata, stanowiły fundament religii i wiary. Dziś już nie pełni takich funkcji, ale nadal przekazuje pewne prawdy o człowieku i jego naturze. Czytając #ariadna można na nowo zbliżyć się do fantastycznego, boskiego świata. ⚡🏛️

•

Kiedy król Krety nie dotrzymuje obietnicy danej Posejdonowi, popełnia ogromny błąd. Zemsta boga mórz jest odrażająca. Sprawił, że żona Minosa zapałała miłością do byka. Żądza jest tak silna, że wkrótce Pazyfae wydaje na świat Minotaura. Pół człowiek, pół był budzi grozę i wstyd w całym królestwie. Zostaje zamknięty w zaprojektowanym przez Dedala Labiryncie pod pałacem. Jego siostry dorastają, słysząc okropny ryk, ze świadomością, iż ich brat, żywi się ludzkim mięsem, krwią i strachem. Minos pokonuje Ateńczyków i żąda od nich, by w corocznej ofierze składali siedmiu chłopców i siedem dziewic na pożarcie. Pewnego razu między młodzieńcami znajduje się Tezeusz. Książę ateński ma plan, chce pokonać Minotaura. Potrzebuje jednak pomocy. Oczarowuje córki Minosa. Ariadna za wszelką cenę chce pomóc ukochanemu. Wie, że będzie musiała zostawić rodzinę i odpłynąć wraz z Tezeuszem. Mimo wszystko, decyduje się zdradzić i narazić na boski gniew. Czy było warto? Jak Tezeusz poradzi sobie z rozwścieczonym bykiem?

•

Wciągająca historia, nie tylko dla fanów #mitologia . 🏺😊 Można z niej wysnuć sporo wniosków. Ciekawie ukazuje pozycję kobiet, siostrzaną miłość, walkę o własne marzenia i szczęście. Napisana przystępnym językiem i w świetnym stylu. Polecam serdecznie! 💙

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza . ❤️

Za każdym dzielnym mężczyzną, stoi równie dzielna kobieta. Zgadzacie się z tym?

Mitologia to był jeden z moich ulubionych tematów w szkole. Opisy dzielnych herosów, bogów Olimpu, nieustraszonych półbogów. Heroiczne dokonania, igranie ze śmiercią i miłość ponad podziałami.

Mit o Tezeuszu oczywiście również jest mi znany. Dzielny młodzieniec postanawia wybawić Ateńczyków od ofiary z ludzi, składanej Minotaurowi. Udaje mu się to między innymi dzięki Ariadnie i jej nici...

Większość z Was zapewne także zna tę wersję. A jak ta historia wyglądała z punktu widzenia Ariadny właśnie?

O tym jest ta książka 😁

Ariadna to księżniczka, kobieta, która stoi w cieniu za mężczyznami. Zakochana w pięknym Tezeuszu dopuszcza się zdrady. Pomoc wybrankowi oznacza sprzeciwienie się zarówno własnemu rodowi, jak i olimpijskim bogom. A za to przyjdzie ponieść konsekwencje.

Ariadna walczy w imieniu kobiet. Nie pozwala na pomijanie ich znaczenia. Mimo wszystko zaznaczając własną obecność.

Dodatkowo ta książka jest napisana urzekającym językiem, który porywa czytelnika do mitologicznej Grecji, aby pokonać potwora.

Historia potęgi miłości, determinacji i walki o zauważenie.

To co? Ambrozji i nektaru?

RECENZJA

🍇„Ariadna” 🍇

AUTOR: Jennifer Saint

WYDAWNICTWO: Muza

Wydawnictwo MUZA SA

Uwielbiam mity, opowieści o bogach, herosach, a ta książka będzie idealną gratką dla miłośników mitologii greckiej.

"Wie­dzia­łam jed­nak, że do po­dob­nych okro­pieństw do­cho­dzi­ło każ­de­go dnia. Tym­cza­sem bo­go­wie uczto­wa­li dalej, delektując się każdą smugą dymu, który uno­sił się znad oł­ta­rzy, pod­sy­ca­nych przez udrę­kę, po­dob­ną tej, którą prze­ży­wa­ła ona; tak wiele roz­pacz­li­wych próśb, wzno­szo­nych do nie­bios o ulgę w cier­pie­niu.

Złote kom­na­ty Olim­pu po­win­ny hu­czeć od od­gło­sów ludz­kie­go nie­szczę­ścia."

Ariadna to opowiedziany na nowo mit o Tezeuszu.

Autorka tchnęła nowe życie i nadała tej historii innego wyrazu. Przeniosła nas w świat greckich mitów, opowiadając na nowo historię Ariadny.

Historii, która zabierze cię, do świata gdzie rządzą bogowie, herosi a ludzie są tylko ich pionkami w ich rozgrywkach. Bo dla nich liczy się władza, własna próżność, zemsta, gierki, ich własny kult i ich wyznawcy.

Ariadna to wciągająca i urzekająca opowieść, która pokazuje kobiety żyjące w cieniu mężczyzn. To one ponoszą konsekwencje błędów popełnionych przez mężczyzn i to właśnie na nich zostaje ściągnięty gniew bogów Olimpu.

Kobiety płaciły swoim bólem, który lśnił niczym najostrzejsze ostrze noża, które cięło i uderzało w sam środek serca.

Książka składa się z czterech część, napisana jest z perspektywy głównych postaci Ariadny i jej siostry Fedry.

Historia składa się z kilku wątków.

Poznajemy dwie całkiem różne od siebie kobiety, które są jak ogień i woda. To na ich historii skupiła się autorka i ich losach zapisanych na niciach, które tkały mojry.

Styl autorki płynny, obrazowy i bardzo lekki co sprawia, że książkę czyta się wyjątkowo przyjemnie.

Zakończenie pełne emocji i zwrotów akcji?

Obie kobiety zapłaciły bardzo dużą cenę za swoje błędy, źle ulokowane uczucia i rozgrywki, które zostały wciągnięte.

Ariadna jest księżniczką Krety, córka Minosa i Pazyfae. Początkowo była szczęśliwa, ale do ich życia wdarł się wstyd, plotki, kpiny i złośliwości.

Jej matka pada ofiarą zemsty Posejdona, zhańbiona w sposób spektakularnie groteskowy wydała na świat potwora, który budził grozę, żywił się ludzkim mięsem, krwią i strachem swoich ofiar.

Straciła matkę w chwili, gdy klątwa Posejdona ją dopadła, ale cały czas rozpaczliwie próbowała odzyskać matkę.

Ojciec chce Ariadnę wydać za Kinyrasa króla Cypru.

Ariadna przysięga sobie, że ​​nigdy nie stanie się pionkiem bogów ani śmiertelników.

Wszystko zaczyna się gdy nadeszły trzecie żniwa i Ateny miały złożyć w ofierze swoje dzieci, wśród nich przybywa Tezeusz ateński książę. Tezeusz bardzo szybko zdobywa serce Ariadny. Zakochana w księciu otulona jego miłością, uknuła morderstwo brata i spisek przeciw ojcu.

Wokół otaczającego ją chaosu i zamętu jej los został przypieczętowany. Wiedziała, że będzie, musiała, opuści Kretę na zawsze. Tylko liczył się w tym momencie dla niej Tezeusz.

Tylko nie wiedziała, że zapłata będzie okraszona łzami i strasznym bólem.

Zaś Fedra została oddana do Aten jako gałązka oliwna i ma zostać żoną tamtejszego króla.

- Czy Ariadna będzie miała odwagę, by pokierować własnym przeznaczeniem?

-Czy Tezeusz zostawi Ariadnę na pastwę losu?

-Co stanie się z Ariadną?

-Kim okaże się Tezeusz?

-Kto będzie przyszłym mężem Fedry?

-Jak Fedra ułoży sobie życie w Atenach?

-Czy Ariadna zazna, jeszcze odrobię szczęścia?

-Jak zakończy się historia Ariadny i Fedry?

Dziękuję bardzo wydawnictwu za egzemplarz do recenzji ❤️❤️🩷🩷.

„Ariadna” zainteresowała mnie już w chwili, gdy tylko zobaczyłam informację o premierze tej książki. Zbyt długo nie zastanawiałam się nad przeczytaniem tej powieści, z miejsca wiedziałam, że jest to tytuł, który koniecznie muszę poznać, choć tak naprawdę do konkretnego spotkania z nim doszło dopiero teraz. Tym razem możemy poznać historię Tezeusza i Ariadny.

Kobiety. Córki. Siostry. Zdrajczynie. Zdradzone. Kochanki. Matki.

Ariadna i Fedra żyją w cieniu terroru ich brata, uwięzionego w labiryncie i żywiącego się ludzkim mięsem potwornego Minotaura. By zaspokoić głód bestii, władca Krety co roku ofiarowuje mu czternaścioro mieszkańców podbitych Aten. Wśród ofiarowanych Ateńczyków pojawia się przystojny i waleczny heros, Tezeusz. Przybył on jako ochotnik, by pokonać Minotaura i ocalić rodaków. Zakochana w nim Ariadna postanawia sprzeciwić się ojcu i pomóc ukochanemu wydostać się z labiryntu.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, nie słyszałam wcześniej o książkach pisarki. W pewnym stopniu Jennifer Saint była w stanie zaciekawić mnie napisaną przez siebie historią i wciągnąć na tyle, że przeczytałam ją do końca. Nie nudziłam się podczas czytania tej powieści, a już na pewno nie było takiego momentu, w którym myślałabym o jej odłożeniu. Od początku do samego końca przeczytałam „Ariadnę” z dosyć pozytywnymi wrażeniami i to głównie za sprawą przystępnego języka. Jennifer – jak udało mi się zauważyć – ma pewien dar przyciągania do siebie czytelnika. Czytając książkę obserwujemy ogromne niesprawiedliwości, które spotykały kobiety. Ich los był całkowicie podporządkowany mężczyznom – ich zachciankom i żądzą.

Historia opisana jest w narracji pierwszoosobowej, a narratorem jest sama Ariadna. Wykreowane przez autorkę postacie są dla mnie niemałą zagwozdką, ponieważ mam wobec nich bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony jestem niesamowicie zadowolona ze sposobu, w jaki autorka starała się ich przedstawić – jako bohaterów nie do końca złych i nie do końca dobrych, znajdujących się gdzieś pomiędzy, których moralność można skutecznie zakwestionować.

„Ariadna” to naprawdę porywająca lektura, trzymająca w napięciu już od pierwszych stron, ze świetnie wykreowanymi bohaterami, a także idealnie przeniesioną mitologią grecką w świat współczesny. Autorka w bardzo interesujący sposób ukazuje siostrzaną więź, relacje rodzinne oraz podkreśla podział ról kobiet i mężczyzn w tamtym okresie, które swoją drogą wywołały we mnie wiele emocji.

Jako mała dziewczynka, czy nawet już nastolatka, uwielbiałam mitologię. Zawsze z zapartym tchem śledziłam losy znanych wszystkim herosów a sama historia starożytności była moim ulubionym działem na zajęciach. Możliwość przeczytania „Ariadny”, poznania historii widzianej jej oczami wydawało mi się fascynujące więc z przyjemnością sięgnęłam po tę pozycję.

Historia kreteńskiej księżniczki Ariadny, córki króla Minosa, a siostry największego potwora siejącego postrach wśród Greków, napisana jest z perspektywy głównej bohaterki. Miejscami przepleciona została z narracją, napisaną z punktu widzenia jej siostry Fedry. Mit o Tezeuszu, pokonaniu przez niego Minotaura i tajemniczej nici, która pomogła mężczyźnie opuścić mroczny labirynt jest nam wszystkim znany już od lat szkolnych. Ta książka pozwala nam poznać historię życia samej głównej bohaterki. Tego co skłoniło ją do pomocy ateńskiemu księciu oraz co działo się z nią po opuszczeniu domu na Krecie.

Ta pozycja wciąga już od pierwszej strony. Jest pełna przemyśleń, obserwacji dotyczących życia księżniczki jak bliskich osób z jej otoczenia. W całość wplecione zostały inne mity, dzięki którym całość intryguje czytelnika. Przenosimy się w czasie i poznajemy życie w czasach, gdy władzę nad ludzkością sprawowali Bogowie Olimpu i ich kaprysy. Jednak emocjonujące przeżycia to nie wszystko. To przede wszystkim opowieść o kobietach pragnących zaznać miłości i czułości, uczuć których brakowało w świecie niepokonanych bohaterów i ich wielkiej chwały. Skazane na rozczarowanie, ból i cierpienie, często za grzechy, których same nie popełniły. Czasy gdy kobiety z góry skazane były na porażkę a ich walka często przesądzona została z góry przez Bogów.

Postacie zostały świetnie wykreowane choć przecież je już znamy to tutaj mamy możliwość poznać ich zupełnie nowe oblicza. Poczuć ich emocje, najskrytsze myśli i największe pragnienia. Zobaczyć ich największe obawy i poczuć strach przed niesprawiedliwością czy karą.

„Ariadna” to podróż u wybrzeży Grecji, w odmętach jej pełnego mitów morza. Skłania czytelnika do refleksji, pokazując całkowicie odmienne oblicza znanych nam postaci, których losy sama śledziłam jako dziecko. Książka jest przepięknie wydana i nie mogłam wprost nacieszyć nią oka. Zawartość porywa więc gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po tę piękną powieść.

„Ariadna” to książka Jennifer Saint wydana przez Wydawnictwo Muza.

Sławomir Mrożek w swoim dzienniku kiedyś napisał “Historia świata jest historią brutalnego ucisku kobiet, dzieci i artystów przez mężczyzn.(...) Mężczyźni wymyślili, na obraz i podobieństwo swoje, myślenie logiczne, czyli prostackie i tak mające się do rzeczy, jak arytmetyka do algebry. Trzeba było niesłychanych wysiłków, żeby posunąć się odrobinę poza to. A kiedy okazało się, że kobiety myślą inaczej, obrazili się i nazwali głupimi albo nielogicznymi, co w męskiej nomenklaturze oznacza to samo. Żeby jakoś dorobić ideologię, do swojego braku wyobraźni, wymyślili pojęcie honoru. (...) Urazy mężczyzn do kobiet wynikają z urażonej miłości własnej. Stąd pogarda i lekceważenie jako sztuczna rekompensata. (...) Kobiety, podobnie jak mistycy, mają z rzeczywistością kontakt bezpośredni przez miłość". (Dziennik. Tom 1. 1962-1969)

Choć miłość ta momentami szaleńcza i irracjonalna jest dla nich samych zgubna.

“Ariadna” autorstwa Jennifer Saint jest opowiedzianym na nowo mitem o Tezeuszu. Tym razem mamy okazję przyjrzeć się mu z perspektywy kobiecej. Miłość, zdrada, nieodwzajemnione uczucia, nadzieja, ale także nienawiść, strach i niepewność. O tych i o wielu innych, pełnych emocji chwilach, opowiadają nam Ariadna i jej młodsza siostra Fedra – córki króla Minosa.

A historia Ariadny jest historią zawiłą i niezwykle interesującą. Począwszy od życia na Krecie z ojcem tyranem i oszalałą pod wpływem uroku Posejdona, rzuconego przez zuchwałość Minosa, matką, która współżyjąc z bykiem, wydała na świat potwora, przez życie w strachu przed Minotaurem, którego zaspokoić w stanie była tylko ludzka krew i mięso, które trzeba było pozyskiwać z corocznej, ateńskiej daniny, po godne potępienia zachowania Tezeusza, a nawet momentami samego boga Dionizosa.

Książka jest bardzo refleksyjna. Autorka, przedstawiając nam inny punkt widzenia, skupia się na kwestiach nieoczywistych i niebanalnych, angażując w historię. Jest to jedna z tych lektur, dzięki którym, po odłożeniu książki na półkę, czujemy, że myśli krążą nam po głowie, kłębią się nieustannie i nie dają nam spokoju. To jedna z tych książek, które trzeba przeczytać, aby dać sobie możliwość spojrzenia na sytuację z innej perspektywy.

Podczas lektury towarzyszą nam chwile wzruszenia, odczuwamy empatię, tworzy się nić porozumienia, łącza nas z głównymi bohaterkami. Nie jesteśmy w stanie nie współodczuwać złości na aroganckich mężczyzn. Podczas lektury łapiemy się na tym, że wspólnie z bohaterką przeżywamy jej dylematy i zastanawiamy się nad możliwymi konsekwencjami jej czynów. Również te momenty niedowierzania, które serwuje nam autorka, sprawiają, że książka przemawia do nas i powoduje, że z pewnością o niej nie zapomnimy.

Czy działania Ariadny zapewnią jej szczęście? Jak wiele będzie ona musiała poświęcić dla wspólnego dobra? Czy jej los jest tak jednoznaczny, jak dotąd uważaliśmy? Odpowiedzi na te pytania nie są proste. Gwarantuję Wam, że emocje, których dostarczy autorka poprzez nadanie nowego życia mitom, będą towarzyszyły Wam jeszcze przez długi czas.

Osobiście bardzo mnie cieszy taki retelling znanych nam historii, ponieważ jest to możliwość zmiany punktu widzenia i poznania drugoplanowych postaci jako głównych bohaterów ich własnych historii. Z pewnością nie do wszystkich książka przemówi, ale to jedna z tych pozycji, o której trzeba wyrobić własne zdanie podczas lektury.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Muza.

Dziś przedstawiam Wam powieść, która ma swoje korzenie w mitologii greckiej, dotyczy wielu znanych postaci. Była ciekawa, w jaki sposób autorka podejdzie do tematu. Przenosimy się na Kretę do pałacu, w którym żyją Ariadna i Fedra, księżniczki. Okładka jest przepiękna, nastrojowe złote zdobienia zachęcają do sięgnięcia po książkę i czytać. Czy jesteście gotowi na wycieczkę do antycznych Aten? „Ariadna” przypomniała mi o tym, co tak bardzo lubię w historiach mitologicznych. Mistycyzm, wierzenia, magia, dziwne istoty, które mają swoją opowieść, którą chcą nam przekazać.

Główną bohaterką książki autorstwa pod tytułem Jennifer Saint „Ariadna” jest Ariadna córka króla Minosa, dostrzega cierpienia jej matki, których doznaje z rąk bogów. Przysięga, że nigdy nie będzie pionkiem w ich grze ze śmiertelnikami. Czy stanie w obliczu straszliwych okrucieństw, które dzieją się pod rządami króla Minosa, będzie miała odwagę postąpić właściwie i ostatecznie zaakceptować swoje przeznaczenie? Ariadna i Fedra mają brata, który zamieszkuje w labiryncie, mówią na niego bestia, jest potworem, który żywi się ludzkim mięsem i krwią. Brat księżniczek jest Minotaurem. Król podbił Ateny i aby zaspokoić apetyt bestii zażyczył sobie ofiary, aby zaspokoić apetyt Minotaura. Daniną miało być siedmiu młodzieńców i dziewic, sprawa wyglądała na przegraną. Pewnego dnia na statku, który wiózł daninę pojawił się książę Tezeusz, który pragnie pokonać Minotaura, dlatego też ma zostać złożony w jego ofierze. Ariadna widzi w jego zielonych oczach nie zagrożenie, ale ucieczkę. Jej serce zabiło szybciej, jednak niesie to ze sobą straszne konsekwencje, sprzeciwiając się bogom, zdradzając swoją rodzinę i kraj oraz ryzykując wszystko dla miłości, Ariadna pragnie pomóc Tezeuszowi zabić Minotaura. Czy ta decyzja zapewni jej szczęśliwe zakończenie? A co z Fedrą, ukochaną młodszą siostrą, którą zostawia?

„Ariadna” to hipnotyzująca, porywająca i całkowicie porywająca powieść. Jennifer Saint tworzy nową epopeję, w której kobiety z mitologii greckiej dążą do tego by świat był lepszy. Bardzo lubię historie o silnych postaciach kobiecych, taka właśnie jest Ariadna. Pokazuje siłę i odporność w obliczu przeciwności losu, jest dobrze rozwiniętą postacią, a przecież nie od dziś wiadomo, że w takim świecie dominują mężczyźni. Wspaniali herosi, wytrawni wojownicy, a kobiety są pod ich rządami. „Ariadna” bez dwóch zdań prowokuje do myślenia i dotyka wielu elementów kobiecego życia, które tak naprawdę w dalszym ciągu są aktualne. Już od pierwszej strony książki przenosimy się do starożytnej Grecji, gdzie można poczuć zapach morza i ciepło na twarzy. Czułam, że zatapiam się w słowach Jennifer Saint za każdym razem, kiedy otwierałam książkę i nie mogłam się doczekać, kiedy ponownie powrócę do lektury.

„Po­sta­no­wi­łam wtedy, że gdy przyj­dzie co do czego, zo­sta­nę Me­du­zą. Jeśli pew­ne­go dnia bo­go­wie ze­chcą mnie roz­li­czyć za prze­wi­nie­nia ja­kie­goś męż­czy­zny, nie będę się cho­wać jak Pa­zy­fae. Za­miast tego za­ło­żę ko­ro­nę z węży, a świat przede mną za­drży.“

.

O kobietach, które musiały ponieść odpowiedzialność za czyny mężczyzn i mężczyznach, którym zbyt wiele uchodziło płazem. Nierównym traktowaniu przez ludzi oraz bogów. Okolicznościach, które zabierają niewinność i naiwność. Demonach i urokach macierzyństwa, uczuciach destrukcyjnych i budujących. Kobietach, które nigdy całkowicie nie mogły uwolnić się od mężczyzn przynoszącyc im zgubę. Wymazywane z historii o herosach i przeżywające dramaty w ciszy. Mające być matkami i ozdobami, nigdy nie wychodząc poza ramy tego, czego od nich oczekiwano.

Przed wydaniem powieści w Polsce sporo o niej słyszałam i szczególnie podkreślana była kobieca siła, która z niej wybrzmiewa. A jednak jej nie odczułam. Bo choć kilka wątków zakończyły się częściowym wyzwoleniem dla niektórych kobiet, to jako całość ze stron wybrzmiewa jedynie przygnębiający przekaz. W centrum historii jest Ariadna, jej siostra Freda oraz w pewnym stopniu matka — Pazyfe; czyli trzy kobiety zniewolone przez mężczyzn. Buntowniczki, które wciąż pozostawały od nich zależne i to oni pociągali za sznurki ich losu. Choć i to „buntowniczki“ jest stanowczo na wyrost. To po prostu jednostki, jakie nie pasują do ram życia, w które zostały włożone. A choć zdają sobie z tego sprawę i czują się nieszczęśliwe, to ich działania opierają się na wycofaniu, odwracaniu głowy czy tupaniu nogą. Ale. I taki obraz literacki może być wartościowy, w mojej głowie wywołał sporo przemyśleń. Gorsze jest to, że powieść mi się po prostu nie podobała.

Były momenty boleśnie naiwne. Takie gdzie działania bohaterów i ich motywy rozchodziły się w szwach ze zdań. Coś zgrzytało, coś się nie łączyło, coś sobie przeczyło. A w dodatku ten język! Raz potoczny, raz poetycki, co wprowadzało narracyjny chaos i nie budowało klimatu, który jeszcze mógłby tekst obronić. I jak sam pomysł na powieść jest ciekawy, to tak nawet nie mogę go dodać do plusów autorki, bo zbyt mocno bazuje na oryginalnych mitach. Jennifer Saint po prostu dodała otoczkę wokół wydarzeń, o jakich już większość osób czytała, niewiele zmian do fabuły wprowadziła.

„Ariadna“ Jennifer Saint to powieść, którą często była wymieniana na listach książek, jakie są głosem walki o prawa kobiet. Została nominowana do Goodreads Choice Award. Pojawiała się wśród rocznych poleceń w gronie dobrych tytułów. Co więc wydarzyło się w polskim przekładzie? Czy to częściowo jego wina, skoro już sam język według mnie jest tak słaby? Czy po prostu to kolejny tytuł z grupy popularnych i niezbyt dobrych, ale łatwo wkradających się w gusta mało wymagających czytelników? Takich, co to nie zwracają uwagi na nieścisłości fabuły, sztuczności dialogów czy kulejącą konstrukcję bohaterów? Jaki powód by nie był — zawiodłam się ogromnie i choć łatwo się ją czytało, to niewiele satysfakcji mi to dało.

.

przekł. Kaja Burakiewicz

.

Wypisanie TW, gdy mowa o powieści bazującej na mitach greckich, brzmi niepotrzebnie, ale na wszelki wypadek: zoofilia, przemoc wobec ludzi i zwierząt, śmierć, gwałty, morderstwa, samobójstwo, poród

Pamiętacie mit o Tezeuszu, który wszedł do labiryntu Minotaura? A pamiętacie kto mu pomógł? Dzięki tej książce na nowo możemy odkryć znany nam mit ze szkolnej ławki, który nabiera zupełnie innego znaczenia, gdy nie opowie go nam ateński książę Tezeusz, a kreteńska księżniczka Ariadna.

W ostatnim czasie powstają coraz to nowe retellingi mitów, które dają nam możliwość poznania danej historii w głębszy sposób za sprawą wypełnienia ich emocjami. Poznając mity greckie w szkole dostrzegałam ich okrucieństwo, ale na pewno nie w takim stopniu jak przy ich retellingu.

O wy, okrutni nieśmiertelni bogowie, którzy za nic macie śmiertelne życie. O wy, egoiści, którzy nie możecie znieść szczęścia innego boga albo choćby najmniejszej zniewagi w waszą stronę i zsyłacie plagi na całe miasteczka. O wy, obłudnicy, którzy mamicie ludzi miłością, by pokazać później, że nie są dla was wystarczający. I ta wasza wieczna potrzeba bycia wielbionym, która zachywca ludzi na tyle, że sami tego pragną, nie patrząc się za cenę którą przyjdzie im zapłacić.

W tym okrutnym świecie mieszkają dwie siostry: Ariadna i Fedra, które są naszymi narratorkami. Nie zobaczymy samego starcia w labiryncie czy innych bitew, bo kobiety nie miały tam wstępu. Poczujemy za to ich ból rozstania i niecierpliwe oczekiwanie. Odważne decyzje, które podyktowane szlachetnymi uczuciami doprowadzają ich w miejsca dalekie od domu i sprowadzają na nie samotność. Oszustwa, których bliscy dopuszczają się względem ich i momenty, gdy od nadmiaru cierpienia lepiej odwrócić wzrok i udawać, że wszystkie niepokojące sygnały nie istnieją. Kończąc tę drogę w miejscu, które przynosi jeszcze więcej bólu.

W tej książce jest mało boskiego blasku, a bardzo dużo smutku i samotności. Współczuję jej bohaterkom, które utknęły w tym labiryncie okrucieństwa.

Mit o Tezeuszu z perspektywy Ariadny. W tym świecie za przewinienia mężczyzn odpowiadają spokrewnione z nimi kobiety.

💙 Było okej, ale bez większych ochów i achów. Spodziewałam się czegoś, co bardziej mnie zaangażuje. Gdzieś wpadło mi w oko określenie, że 'Ariadna' to mitologiczna telenowela i w stu procentach się z tym zgadzam🙌🏻

💙 Uwielbiam mitologię, ale zgodność z mitem jest ostatnią rzeczą, o której myślałam podczas lektury, więc nie wypowiem się o różnicach. Miałam się dobrze bawić, a brakowało mi tej kropki nad 'i'. Może tupnięcia nóżką Ariadny? Albo bardziej rozwiniętej ewolucji postaci Fedry, ponieważ to co się stało, nie łączyło mi się w zgrabną całość z poprzednimi wydarzeniami.

💙 Momentami sceny były zbyt przegadane, język literacki mieszał się z potocznym *nie wiem czy to zabieg autorki, czy jednak tłumaczki* - to zabierało otoczkę starożytności i tego specyficznego klimatu.

💙 Podsumowując, nie było źle, ale oczekiwałam, że bardziej zaangażuję się w historię, a przeżywałam istną sinusoidę.

,,Kiedyś pokochałam go za jego wrażliwość. Sądziłam, że jest inny, zarówno od pozostałych bogów, jak i śmiertelników. Teraz jednak najbardziej niepokoiła mnie jego rozpacz. Wiedziałam bowiem jedno: bóg, który cierpi, jest niebezpieczny”.

„Ariadna” to nic innego jak retelling znanego przez większość mitu o Tezeuszu. Autorka zachowała wszystkie najważniejsze szczegóły mitu i ubarwiła je o kilka nowych aspektów, które świetnie razem współgrają.

Jennifer ma bardzo lekki styl pisania i od samego początku potrafi zaciekawić czytelnika swoją historią. Całą książkę podzieliła na cztery części, gdzie w pierwszej opowiada znany mit, ale pozwala na wszystkie wydarzenia spojrzeć z perspektywy kobiecej. Ariadna przedstawia fakty z życia jej rodziny, o których wcześniej nie wiedzieliśmy. Podczas kolejnych części możemy przyglądać się jej przemianą i podejściu do życia. Kobieta odkrywa w sobie niezwykłą siłę i pokonuje wszystkie przeciwności, które stają na jej drodze.

W trzeciej części autorka dopuściła do głosu także młodszą siostrę Ariadny - Fedrę. Dziewczyna niezwykle różni się od swojej siostry i cieszę się, że została nam lepiej przedstawiona. Losy księżniczek okazały się być dla mnie najbardziej intrygującą i przede wszystkim wzbogaconą o największą ilość zwrotów akcji częścią. To tutaj dopiero cała akcja ruszyła i spowodowała, że zakochałam się w tej powieści.

Autorka bardzo trafnie opisała rolę kobiet i mężczyzn w tamtych czasach. Pokazała, że kobiety były dla mężczyzn wyłącznie zabawkami i kochankami, które miały spełniać ich zachcianki. Kobiety sprowadzone do roli matek, kochanek nie zawsze były spełnione. Wręcz macierzyństwo mogło okazać się być przekleństwem co jest dla mnie czymś zupełnie nowym w mitologii. Samo zakończenie bardzo zaskakuje i muszę przyznać, że miałam jakieś wyobrażenie co do niego, ale chyba nigdy bym nie wpadła aby całość zakończyć w sposób jaki zrobiła to autorka.

„Ariadna” to naprawdę bardzo dobra książka, która będzie strzałem w dziesiątkę dla każdego fana mitologii oraz retellingów. Osobiście jestem bardzo usatysfakcjonowana z lektury i chętnie przeczytałabym inne mity opowiedziane z kobiecej perspektywy.

Pamiętacie kiedy pierwszy raz poznawaliście tajemnice Olimpu, bogów, po prostu mitologii?

To z pewnością było w szkole 😉

Nie ukrywam, że od zawsze ciekawił mnie ten wyjątkowy świat, ale czy nie macie wrażenia, że każda historia, każdy mit mogły zostać opowiedziane w bardziej przystępny sposób? W końcu ta wiedza cały czas nam się przydaje, to właśnie dzięki mitologii mamy związki frazeologiczne, których używamy codziennie, chociażby „nić Ariadny” oznaczający oferowanie pomocy przy wykonaniu jakiegoś trudnego zadania.

To właśni oczami Ariadny spojrzałam ostatnio na tamte czasy, które bezapelacyjnie nie były łatwe, momentami wręcz brutalne. I tak jak teraz widać wśród ludzi zawiść, zawziętość, chęć władzy tak było i wtedy, a momentami można było odczuć jakby te „pragnienia boskie” potęgowały i sprawiały, że nic innego się nie liczyło.

Choć znałam już historię córki króla Krety to z wielkim zainteresowaniem kartkowałam kolejne strony. Tutaj każdy bohater był jakby bardziej realny, nie taki niedostępny, tak jak kiedyś w szkole, kiedy pierwszy raz poznawałam te mityczne imiona Minosa, Minotaura, Tezeusza, Dionizosa czy wielu innych.

To pięknie napisana opowieść, choć niestety smutna, obrazująca to, jak wtedy kobietom było cieżko, jak były wykorzystywane, jak nie liczono się z ich zdaniem. Poznajemy myśli Ariadny i to w jaki sposób próbowała wyjść z każdej trudnej, czasami beznadziejnej sytuacji, bo pamiętajmy, że siła jest kobietą ❤ Ariadna kilkukrotnie była w momencie tragicznym, ale… szła do przodu, choć początkowo bez przekonania to z biegiem czasu jej chęć działania była coraz silniejsza.

Jeśli chciecie zatopić się w tym świecie, ale w sposób nie taki pompatyczny to koniecznie sięgnijcie po retelling mitu o Ariadnie.

"Ariadna" Jennifer Saint to porywający i pobudzający wyobraźnię retelling klasycznego greckiego mitu. Powieść stanowi świeże spojrzenie na postać Ariadny, córki króla Minosa z Krety, która znana jest z tego, że pomogła Tezeuszowi poruszać się po labiryncie, by pokonać Minotaura. W tej wersji Ariadna przedstawiona jest jako złożona, wielowymiarowa bohaterka, która zmaga się z lojalnością wobec rodziny, miłością do Tezeusza i własnymi pragnieniami.

Styl pisania Saint jest pięknie liryczny i ożywiający starożytny świat w żywych szczegółach. Mistrzowsko splata mityczne elementy opowieści z psychologicznymi i emocjonalnymi zmaganiami bohaterów, tworząc bogaty obraz, który wciąga czytelnika od pierwszej strony. Tematy lojalności, miłości, zdrady i konsekwencji dokonywanych wyborów są dogłębnie zbadane, co czyni "Ariadnę" dającą do myślenia lekturą dla każdego, kto interesuje się mitologią klasyczną.

Jednym z najbardziej imponujących aspektów książki jest to, jak Saint nadaje Ariadnie charakter i silne poczucie własnej wartości. Nie chce być tylko biernym uczestnikiem wydarzeń, które rozgrywają się wokół niej, a zamiast tego dokonuje odważnych, czasem kontrowersyjnych, wyborów, które ostatecznie kształtują jej własne przeznaczenie. To sprawia, że portret postaci jest o wiele bardziej przekonujący i wzmacniający, a także stanowi mile widziane odejście od tradycyjnych przedstawień kobiet w klasycznych mitach.

"Ariadna" jest fantastycznym retellingiem ponadczasowej historii, która pozostawi na czytelnikach niezatarte wrażenie. Niezależnie od tego, czy jesteś fanem klasycznej mitologii, czy po prostu lubisz pięknie napisaną fikcję, tej powieści nie można przegapić.

No i ta okładka - piękna!

Kochani lubicie mitologiczne wątki w książkach?

⚜️⚜️⚜️

,,Kiedyś pokochałam go za jego wrażliwość. Sądziłam, że jest inny, zarówno od pozostałych bogów, jak i śmiertelników. Teraz jednak najbardziej niepokoiła mnie jego rozpacz. Wiedziałam bowiem jedno: bóg, który cierpi, jest niebezpieczny”.

„Ariadna” autorstwa Jennifer Saint to nic innego jak świetny retelling znanego wszystkim mitu o Tezeuszu.

⚜️Osobiście uwielbiam mitologiczne wtrącenia, opowiastki i tego typu historie dlatego do tej lektury zabrałam się z wielkim entuzjazmem.

⚜️Całe szczęście nie zawiodłam się 💙. Ta książka spełniła wszystkie moje oczekiwania.

⚜️Była nietypowa, pouczająca i intrygującą.

⚜️Jest to idealna pozycja dla fanów historii Starożytnej Grecji jednak nie tylko😉.

⚜️Autorka tak skonstruowała fabułę, by w pierwszej części przypomnieć nieco czytelnikom mit o Tezeuszu.

⚜️Dalej jednak rozszerza historię tak, iż nie sposób się od niej oderwać. Bawi, się tym mitem. Opowiada, go z perspektywy kobiety pokazując nam to, czego na pierwszy rzut oka nie można dostrzec.

⚜️Uwielbiam to, ile emocji, prawd i przesłań niosą ze sobą podobne opowieści.

⚜️Jednak podoba mi się równie to, jak autorka przedstawia kobiety w tym rządzonym przez okrutnych i silnych mężczyzn świecie.

⚜️Uważam, że była to naprawdę świetna interpretacja tego konkretnego mitu.

⚜️Pochłonęłam tę książkę w jeden dzień i uznaję ten czas za naprawdę mile spędzony.

Mogę więc z czystym sercem polecić wam tę lekturę💙🖤.

✔️Współpraca reklamowa z @wydawnictwomuza💙.

Ariadna zaufała nie temu, komu powinna. Skąd mogła wiedzieć, że przystojny i dzielny Tezeusz, który pojawia się na kreteńskim dworze, by zgładzić Minotaura, tak bardzo ją zawiedzie. Porzucona i wykorzystana zostaje zdana na siebie.

Historia "Ariadny" oczarowała mnie. Smutna to opowieść o dziewczynie, która za swoją dobrą naturę zostaje ukarana.

Zaskoczyło mnie, jak wiele tematów poruszyła autorka. Ciekawe jest spojrzenie na macierzyństwo - w jednym przypadku wyczekiwane, w którym bohaterka (specjalnie nie podaję imion) spełnia się w nowej roli. Po przeciwnej stronie druga, przytłoczona i załamana, pozostawiona bez wsparcia, pewna, że rodzicielstwo nie jest dla niej.

Jest też perspektywa Fedry, siostry Ariadny. Jej również nie oszczędził los. Rozdziały te są ciekawe, bo widoczna jest w nich przemiana z dziewczynki w kobietę, która wie czego chce.

Mitologia grecka jest brutalna. Pełna niesprawiedliwości i karania tych, którzy na to nie zasłużyli. Przykładem jest matka Minotaura, która została ośmieszona, a winien był wszystkiemu jej mąż.

"Ariadna" spodobała mi się niezwykle. To piękna, lecz smutna opowieść o kobietach, które dla miłości poświeciły zbyt wiele.

Jeżeli czytaliście "Kirke" lub "Pieśń o Achillesie", to jestem pewna, że "Ariadna" też się spodoba!

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i niestety nie słyszałam wcześniej o książkach pisarki. Powieść ta jest z gatunku fantasy, a motywem przewodnim jest mitologia grecka, z którą tak naprawdę miałam ostatnio do czynienia w szkole średniej i przyznaję, że średnio pamiętałam postaci przytoczone w tej książce, dlatego trochę się obawiałam co dostanę na kartach tej powieści. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest lekki i przyjemny, co sprawia, że książkę czyta się całkiem szybko i z dużym zainteresowaniem. Fabuła została w bardzo intrygujący sposób nakreślona i dobrze poprowadzona, a bohaterowie naprawdę ciekawie wykreowani. Historia została przedstawiona z perspektywy Ariadny i jej siostry Fedry, co pozwoliło mi lepiej poznać obie kobiety, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się mierzą, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Muszę przyznać, że jak dla mnie było tutaj zdecydowanie za dużo opisów, niemniej jednak dzięki tym opisom przedstawianym oczami Ariadny, a później Fedry doskonale poznaliśmy historię każdego z bohaterów drugoplanowych, między innymi Dedala czy Minotaura. Autorka w bardzo interesujący sposób pokazuje siostrzana więź, relacje rodzinne oraz podkreśla podział ról kobiet i mężczyzn w tamtym okresie, które swoją drogą wywołały we mnie wiele emocji. "Ariadna" to ciekawie napisana książka idealna dla fanów mitologii greckiej! Nie zostanie co prawda w mojej pamięci na dłużej, ale miło spędziłam z nią czas.

"Nigdy nie rezygnuj z tego o czym nie możesz przestać myśleć nawet na jeden dzień " - W. Churchill.

Mit o Tezeuszu i Ariadnie każdy chyba go zna lub kojarzy. Ale jakby tak opowiedzieć to jeszcze raz z perspektywy kobiet? Wgłębić się w ich własne historię? Poszlibyście na to? Wiem, że większość tak. To dobre posunięcie, bo na rynku ukazała się właśnie taka książka Autorstwa Jennifer Saint opowiadająca o tym.

"Pozwól, że opowiem ci historię prawego mężczyzny" - J. Saint.

Piękny, silny, potężny Tezeusz płynie na wyspę by zgładzić minotaura. Brata głównej bohaterki, który żywi się ludzkim mięsem i nie sposób go pokonać. Wpada w oko Ariadny - kobieta opisuje dość staranie to zauroczenie i samego bohatera. Snuję międzyczasie swoją historię rodzinną i jej samej.

Kobieta nie kryje słów krytycznych wobec siebie lub po czasie widzi błędy popełnione w młodości, nie kryje krytyki względem mężczyzn będących wobec niej niepoprawni. Mimo, że była silna to nie ukrywała, że i ona potrafiła upaść emocjonalnie - poczuć smutek. Nikt nie jest z kamienia.

Różnie skrupulatnie opowiada swoją historię - Fedra jej siostra, która jak ona nie jednokrotnie na swojej drodze spotkała mężczyzn z którymi mogła by założyć rodzinę. Ale jednak wielu z nich nie powinno tego robić z ogromna powodów.

Ariadna mimo wszystko zaufała Tezeuszowi niespodziewając się jak życie ich dwoje potoczy się dalej. A już napewno nie wiedząc jakich bogów spotka na swojej drodze, ani innych herosów.

W książce podobało mi się wszystko kocham mity greckie, a jeszcze opowiedziane z innej perspektywy to już gratka. Miło było poznać tę historię pisaną oczami bohaterek, które nie szczędzą słów na wszystko. Ta bezpośredniość przyciągała uwagę. Pokochałam bohaterki i jednego z pobocznych herosów występujących tutaj. Większość z Was wie do jakiego herosa pałam miłością od wielu lat.

Polecam każdemu kto kocha mity greckie i chce sie czegoś nowego dowiedzieć! 🙃

Bardzo, bardzo dziękuję @wydawnictwomuza za egzemplarz! 🤗🤗🤗

Premiera książki: 8 luty 2023. 🙃