Zofiówka. Przebudzenie zła

Tytuł „Zofiówka” od razu skojarzył mi się z kopalnią Zofiówka na Śląsku. Dopiero opis uświadomił mi, że chodzi o opuszczony szpital psychiatryczny w Otwocku. Już sam ten pomysł zachęcił mnie do sięgnięcia po książkę, bo lubię, gdy fikcyjna historia czerpie inspirację z prawdziwych miejsc.

Książka zabiera czytelnika do mrocznego świata urbeksu, tajemnic i zjawisk paranormalnych. Klimat opuszczonego miejsca został przedstawiony w sposób, który dobrze buduje napięcie i sprawia, że z każdą kolejną stroną chce się dowiedzieć, co wydarzy się dalej. Historia jest dynamiczna, dzięki czemu czyta się ją szybko i bez znużenia.

Nie była to jednak książka, która wywołała u mnie ogromne emocje czy na długo zostanie w pamięci. Po prostu dobrze spędziłam z nią czas. Fabuła była interesująca, bohaterowie spełniali swoją rolę, a całość okazała się przyjemną lekturą na kilka wieczorów. Nie doszukiwałam się w niej głębszych znaczeń – potraktowałam ją jako rozrywkę i pod tym względem mnie nie zawiodła.

Jeśli lubicie horrory osadzone w prawdziwych miejscach, z nutą tajemnicy i nadprzyrodzonych zjawisk, myślę, że warto dać tej książce szansę. Mnie podobała się i nie żałuję czasu spędzonego z tą historią.

[Współpraca barterowa]

Jako że mieszkam na Śląsku, to tytuł od razu skojarzył mi się z kopalnią Zofiówką, ale opis szybko wyprowadził mnie z błędu i właśnie z niego dowiedziałam się, że w Otwocku znajduje się opuszczony Zakład dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Żydów Zofiówka, na którym wzorowała się autorka (polecam sprawdzić zdjęcia w necie, robią wrażenie). Czworo znajomych przekraczając bramę terenu, na którym stoi Zofiówka, nie zdaje sobie sprawy, że ich los jest przesądzony. I teraz muszę przyznać, że mam mieszane uczucia co do fabuły. Z jednej strony mamy mroczny klimat opuszczonego miejsca, które przez dekady widziało w swoich murach wiele zła, młodych ludzi, nastawionych na zdobycie ciekawego materiału i byty, które mają swój plan. To fajne i sprawdzone wątki. Ale to, co mi zgrzyta w tej książce brak logiki w niektórych momentach fabuły. Po co i z czym iść „dokończyć materiał” skoro wszystkie urządzenia, kamery i telefony padły? Dialog, który można nazwać mocnym, gdy wypowiadają go dziesięciolatkowie, a nie dorośli ludzie w tym ten opętany przez diabła. Tych przykładów było więcej. Zwracały uwagę i trochę drażniły. Samo zakończenie mogłoby mieć o rozdział więcej, tak, by wiedzieć, co było dalej po kulminacyjnej scenie. Mimo wszystko książkę czytało się szybko i fajnie umiliła wieczór.