Pan Lodowego Ogrodu. Tom 3

Bardzo polecam na początek przygody z polską fantastyką. Ciekawa, zaskakująca i ten humor!

Powolna ale jednak wciągająca...

Długie ale jednak ciekawe opisy...

Niby zwyczajna ale jednak wyjątkowa...

...mająca coś w sobie...

Ciężko mi opisać tom III "Pana Lodowego Ogrodu". Początek wlókł mi się niemiłosiernie, dopiero gdzieś w połowie poczułam wzrost zainteresowania tą książką. Zdecydowanie ogromny plusik za pojawienie się większej ilości magii (której motyw w książkach naprawdę uwielbiam!).

Głównym motywem wiodącym jest tutaj podróż, a pod koniec tego tomu autor wprowadził fantastyczny klimat baśni 😍

To już nie jest powieść z tomu II, w której to autor nałykał się za dużo wilczych jagód, popijając je leży tym sokiem z gumijagód. Tutaj jest o wiele spokojniej ale NIE jest NUDNO.

A zakończenie? Daje czytelnikowi dużo do myślenia i niecierpliwego wyczekiwania na kolejną część tej serii.

Podobała mi się. O wiele bardziej od swojej poprzedniczki, po której miałam prawdziwe "puff" z mózgu.

Cóż mogę powiedzieć? Szykujcie "Pana Lodowego Ogrodu" i wybierzcie się na wycieczkę po książkowych stronnicach...

Od pewnego czasu miałam w planach przeczytać wszystkie książki pana Grzędowicza. Ostatnio, nawet dobrze mi idzie realizowanie tego postanowienia. Minęło kilka tygodni, a ja zabrałam się za kolejną książkę tego autora. Jestem w trakcie zapoznawania się z serią pod tytułem „Pan Lodowego Ogrodu” i nadeszła właśnie pora na przeczytania trzeciej części.

Jako, że minęło kilka tygodni, odkąd skończyłam czytanie drugiego tomu „Pana Lodowego Ogrodu”, to musiałam dłuższą chwilę poświęcić, aby przypomnieć sobie co działo się w poprzednich tomach. Początek trzeciej części pobudził moją pamięć i przypominałam sobie o najważniejszych wydarzeniach i bez problemu znowu mogłam przenieść się do tego fantastycznego świata. Nie muszę chyba pisać o tym, że historia mnie wciągnęła. Już samo to, że nie porzuciłam tej serii świadczy o tym, że bardzo się z nią polubiłam. Powroty do tej serii powodują, że staje się szczęśliwsza, bo czytanie historii Vuko oraz Filara to czysta przyjemność.

Pan Grzędowicz po raz trzeci udowodnił mi, że jego seria „Pan Lodowego Ogrodu” jest wciągająca, z bohaterami, których da się polubić oraz jest ciekawą przygodą, którą chce się przeżyć. Ciężko mi się oderwać od jego książki, kiedy mam ją już w swoich rękach. Teraz, czeka mnie ostatnia część tej serii i zarazem najgrubsza. Jestem jej ogromnie ciekawa.

Z poprzednich części nie pamiętam wszystkich szczegółów, więc z początku było mi troszkę ciężko wgryźć się w fabułę, zwłaszcza że mniej więcej do połowy książka trochę mi się dłużyła. Nie działo się zbyt wiele i miałam problemy by się skupić na fabule. Brakowało mi w akcji dynamizmu i ciekawych zwrotów, które przyciągnęłyby bardziej moją uwagę. Na szczęście im dalej brnęłam tym lepiej, bo od pewnego wydarzenia akcja nabiera tempa i robi się coraz ciekawiej. Od tego momentu naprawdę się wciągnęłam i świetnie bawiłam.

W powieści pojawił się bardzo ciekawy motyw z wykorzystaniem baśni, który niezwykle mi się spodobał i uważam, że dzięki niemu całość wiele zyskała, choć pojawił się dopiero pod koniec książki. W dalszym ciągu niezwykle podoba mi się również styl Grzędowicza, choć niektóre opisy niekoniecznie przypadły mi do gustu, ale było ich dosłownie tylko kilka, więc przymykam na to oko.

Podsumowując, dobrze bawiłam się podczas lektury, choć przyznaję, że bardziej podobał mi się poprzedni tom. Bohaterów w dalszym ciągu lubię i bardzo ciekawi mnie to, co wydarzy się z nimi w finale i jakie jeszcze przeszkody będą im stać na drodze. Myślę, że mimo kilku drobnych wad "PLO" będzie jedną z tych serii, do których z przyjemnością będę wracała po latach.