Ciemność

"Ciemność" to najnowsza propozycja szwedzkiej pisarki Camilli Grebe, a zarazem powrót bohaterów znanych z "Witajcie w Wieczności".

Mija rok od zaginięcia Elli. Jej młodsza siostra Myra zostaje sama z nadużywającą alkoholu matką, która nie potrafi poradzić sobie z życiem w ciągłej niepewności, co stało się z jej córką. Właśnie wtedy, w niewielkim miasteczku, w miejscu zwanym Ciemnością, zostają odnalezione zwłoki.

Bardzo spodobał mi się sposób, w jaki autorka oddała emocje targające bohaterami - wiarygodnie, szczegółowo i z dużą wrażliwością. Naprzemiennie prowadzone perspektywy skutecznie budują napięcie i nieustannie podsycają ciekawość. Pierwszoosobowa narracja Myry, podążającej śladem zaginionej siostry, oraz relacje dwójki prowadzących śledztwo policjantów tworzą poczucie intymności, skracają dystans i pozwalają jeszcze mocniej zaangażować się w historię.

Od pierwszych stron wyczuwalny jest charakterystyczny skandynawski klimat. Intrygująca zagadka kryminalna przeplata się z równie interesującym tłem społeczno-obyczajowym. Choć akcja rozwija się niespiesznie, z zapartym tchem śledzimy kolejne wydarzenia, a następne etapy dochodzenia odsłaniają coraz bardziej szokujące fakty.

"Ciemność" to na wskroś skandynawska, psychologiczna i nieoczywista powieść o stracie, poczuciu winy, tęsknocie i determinacji w dążeniu do prawdy.

Camilla Grebe od lat przewija się przez polski rynek literatury kryminalnej, jednak nie zarzuca czytelnika swoimi tytułami. Tworzy w tempie spokojnym i może właśnie dlatego tak to wszystko u niej doskonale się ze sobą zgrywa - intryga powieści jest nośnikiem historii postaci, które stają się pretekstem do pogadania o tym, co boli cały nasz współczesny świat. W “Ciemności” w centrum stoją dzieci, ich bezpieczeństwo, a raczej niemożność go zapewnienia bez względu na to, jak bardzo się staramy. Dzieci w rodzinach szczęśliwych i dzieci w rodzinach, które nigdy nie powinny mieć potomstwa - w których to one zajmują się stale pijanymi rodzicami, w których tkwią w beznadziei i poczuciu niskiej wartości tworzącym błędne koło niepozwalające wyrwać się z marazmu. Ale przecież świat, który na nie czeka, i tak pełen jest ciemności, która tak łatwo może zagnieździć się w sercu… Samotność, poczucie winy, ciągły lęk są w tej powieści wszechobecne. A jednak jest i młodzieńcza zapalczywość, nadzieja, że mimo wszystko się uda. Intryga prowadzona jest tempem umiarkowanym z trzech perspektyw - nastolatki szukającej siostry i dwójki detektywów, ale ta pierwsza przez większą część historii kryminalnie ciekawi mocniej. Autorka poprzez twisty fabularne zmusza czytelnika do refleksji typowych dla thrillera psychologicznego, w którym nadrzędnym pytaniem zawsze jest to, jak dobrze można poznać drugiego człowieka. To bardzo klimatyczna, ale niełatwa emocjonalnie opowieść, którą czyta się tak dobrze, że radzę od razu zaplanować sobie dla niej kilka nieprzerwanych godzin - to jedna z tych, które najchętniej czytałoby się jednym ciągiem…

Autorka zabiera nas do małej szwedzkiej miejscowości Storforsa, gdzie w pobliskim lesie zostaje odnalezione ciało nastoletniej dziewczyny. Brutalne morderstwo budzi strach wśród mieszkańców, a dla piętnastoletniej Myry staje się koszmarem, który wraca ze zdwojoną siłą. Rok wcześniej bez śladu zaginęła jej starsza siostra Ella i dziewczyna zaczyna podejrzewać, że obie sprawy mogą być ze sobą powiązane.

Do śledztwa wracają Manfred Olsson i Pirjo Lundquist — dawni kochankowie, których wspólna przeszłość komplikuje współpracę. Kiedy znika kolejna dziewczyna, napięcie narasta. Natomiast Myra, rozpoczyna własne poszukiwania prawdy. Jakie tajemnice skrywa Storforsa? Co stało się z Ellą? Przekonacie się sami.

Książka posiada gęsty, mroczny klimat. Akcja książki dzieje się późną jesienią i zimą, co dodatkowo potęguje uczucie niepokoju i strachu. Bardzo ciekawie poprowadzona jest tutaj narracja, która nacechowana jest ogromnym emocjonalnym ładunkiem. Sprawia to, że książka wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się odłożyć nawet na chwilkę.

Bardzo dobrze tutaj zostało poprowadzone śledztwo. Jest ono prowadzone na kilku płaszczyznach, a dochodzenie do prawdy następuje powoli. Mamy tutaj fałszywe tropy i rosnące grono podejrzanych. Do końca nie wiadomo co się wydarzyło w tej pełnej napięcia historii. Uwielbiam takie wodzenie za nos i od książki nie potrafiłam oderwać się nawet na chwilkę.

Jeśli szukacie kryminały, w których nic nie oczywiste, to bardzo polecam „Ciemność”. Lektura obowiązkowa dla fanów skandynawskich kryminałów.

W Szwecji jesienny mrok zapada niemal na pół roku, co musi być okropnie przytłaczające. Wyobrażacie to sobie? W powieści Camilli Grebe „Ciemność” to jednak coś więcej niż depresyjna aura - to konkretne miejsce w lesie, gdzie spotykają się młodzi i gdzie zostaje odnalezione ciało dziewczyny. Nie brak tu też tego najgorszego, budzącego ciarki mroku skrywanego głęboko w zakamarkach ludzkiej duszy.

To kolejna książka autorki, która całkowicie mnie pochłonęła. Grebe świetnie wyważyła surowy klimat skandynawskiego kryminału z detalami śledztwa i skomplikowanymi relacjami, tworząc historię angażującą pod każdym względem.

Klaustrofobiczna atmosfera gęstnieje tu z każdą stroną, a kiedy w tytułowej Ciemności odnalezione zostaje ciało, automatycznie wraca sprawa nastoletniej Elli, która zaginęła bez śladu dokładnie rok wcześniej. Jej siostra, Myra, postanawia na własną rękę wyruszyć jej śladem, a dzięki pierwszoosobowej narracji niemal fizycznie czujemy jej strach, determinację i zagubienie.

Ale autorka daje nam wgląd nie tylko w myśli Myry. Prowadząca dochodzenie policjantka Pirjo również obnaża przed nami swoje emocje. Obserwujemy bolesny obraz dziedziczenia traum i problemu alkoholowego, który w jej rodzinie przechodzi z pokolenia na pokolenie. Do tego dochodzą jej skomplikowane, wychodzące poza zawodowe relacje z towarzyszącymi jej w śledztwie mężczyznami - byłym partnerem Manfredem oraz obecnym, Kentem.

I to właśnie bohaterowie, tak bardzo ludzcy, pełni skaz i doświadczeni przez życie, budują klimat tej książki. To oni tkają sieć manipulacji i prowadzą grę pozorów, której my, czytelnicy, długo nie jesteśmy świadomi. Próba odgadnięcia, kto w tej małej społeczności jest sprzymierzeńcem, a kto śmiertelnym zagrożeniem, niesamowicie podkręca napięcie.

Autorka wyciągnęła z Ciemności największe potwory. Te, które często noszą maski wzorowych obywateli, budzą powszechne zaufanie i potrafią idealnie wtopić się w otoczenie. To, jaką perfidią potrafi posłużyć się człowiek, by osiągnąć swój niecny cel, jest zatrważające, a prawda boleśnie otwiera nam oczy.

Kto należy do grona Twoich ulubionych autorek? Do mojego [Adres usunięty]. Camilla Grebe. Do dziś pamiętam lekturę pierwszej książki autorki, która wpadła w moje ręce- był to "Łowca cieni". Wywołał we mnie mnóstwo emocji! Dodatkowo pamiętam, jak mistrzowsko autorka zwodziła mnie mylnymi tropami, sprawiając, że finał okazał się ogromnym zaskoczeniem. Trzy lata temu Grebe ponownie zachwyciła mnie książką "Witajcie w wieczności". Zatem jak było tym razem w przypadku "Ciemności"?

W szwedzkiej miejscowości Storfors, gdzie zimy mają smak surowości i odcienie niekończącego się mroku, w głębi lasu zostaje odnalezione ciało młodej dziewczyny. To wydarzenie wstrząsa lokalną społecznością, lecz dla piętnastoletniej Myry staje się potwierdzeniem najczarniejszych obaw: rok wcześniej w niewyjaśnionych okolicznościach zniknęła jej siostra, Ella.

Śledztwo przejmują Manfred Olsson i Pirjo Lundquist. Ich współpraca jest jak balansowanie na cienkim lodzie – niegdyś łączył ich romans, który dziś, zamiast pomagać, staje się cieniem kładącym się na ich profesjonalizmie. Kiedy lista ofiar zaczyna się wydłużać, a w Storforsie znika kolejna nastolatka, czas przestaje być sprzymierzeńcem. Czy duetowi uda się przeciąć pętlę zdarzeń, zanim historia zatoczy kolejne tragiczne koło? I czy Myra, idąc własną ścieżką w poszukiwaniu siostry, zdoła odnaleźć prawdę, która może okazać się gorsza od niewiedzy?

Uwielbiam ten surowy, skandynawski klimat, który przenika pióro Camilli Grebe. To proza, w której mróz przenika przez ściany domów i duszę czytelnika. Jednak największą siłą autorki pozostaje szczegółowo dopracowana intryga oraz niezwykła głębia psychologiczna postaci. Grebe potrafi także wpleść w kryminalną fabułę szczyptę refleksji nad kruchością ludzkiej egzystencji- co potrafi skłonić do zadumy.

W Ciemności każda postać została nakreślona z wyjątkową starannością. To portrety ludzi po przejściach, dźwigających bagaż bolesnych doświadczeń, dzięki czemu są do bólu autentyczni. Jedni budzą w nas nić sympatii, inni wręcz przeciwnie- zupełnie jak w prawdziwym życiu.

Tytułowa „ciemność” nie jest tutaj jedynie brakiem światła słonecznego podczas szwedzkiej zimy. To metafora niebezpieczeństwa czyhającego w miejscach, które uważaliśmy za bezpieczne przystanie, oraz zła, które potrafi zatruć życie od wewnątrz. Lektura zmusza do zadania trudnego pytania: co musi dziać się w człowieku, by zło ostatecznie zaczęło nim sterować?

Podczas czytania towarzyszy nam stale rosnące poczucie zagrożenia, niczym narastająca zamieć śnieżna, która zaczyna przybiera na sile. Grebe nie boi się poruszać ciężkich tematów- przemocy, alkoholizmu, traum z przeszłości. To historie bolesne, ale opisane z taką szczerością, że nie sposób przejść obok nich obojętnie. Książki autorki mają w sobie tę rzadką cechę: potrafią zakorzenić się w myślach czytelnika na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Przyznaję, że bardzo ciężko było mi rozstać się z głównymi bohaterami. Szczególnie polubiłam odważną Myrę oraz jej czworonożnych przyjaciół. Jako wielka miłośniczka psów, przy każdym opisie grubego jamnika Sune i jego słodkiego brzuszka, miałam ochotę wyciągnąć dłoń i go pogłaskać. To małe, ciepłe akcenty, które w tak mrocznej historii były jak pierwszy promyk słońca po długiej zimie :)

"Ciemność" to kolejna pozycja Camilli Grebe, która potwierdza jej klasę. Jeśli szukasz kryminału, który nie tylko wciąga zagadką, ale przede wszystkim angażuje emocjonalnie i zmusza do myślenia, ta książka będzie idealnym wyborem na długie wieczory.