Córka ciemności

Angel świętuje swoje 21 urodziny podwójnie, najpierw z najlepszą przyjaciółką Betty, a następnie z mamą. Na urodziny otrzymuje dziwny zestaw biżuterii składający się z naszyjnika, bransoletki i pięciu pierścionków. Po powrocie do Nowego Orleanu, gdzie studiują obie dziewczyny, Angel odkrywa, że śledzi ją tajemniczy mężczyzna, a przecież uciekają od niej wszyscy mężczyźni. Gdy dziewczyna staje twarzą w twarzą ze swoim „prześladowcą”, ten uświadamia jej, że ma moc, która jest uśpiona. Każda kolejna rozmowa z tajemniczym mężczyzną, powoduje, że świat Angel wali się w posadach. Całe jej życie okazuje się jednym wielkim kłamstwem. Komu można zaufać? I jakie plany wobec niej ma jej ojciec, którego nigdy nie poznała?

„Córka ciemności” to moim zdaniem połączenie urban fantasy, dark romansu i romansu paranormalnego.

Oś akcji opiera się na ukrywanym przed Angel dziedzictwie i tajemnicy jej rodziców. Przez 21 lat dziewczyna żyła zwykłym życiem, jakie toczą młodzi ludzie – studiuje, imprezuje, szuka miłości. Tylko jak znaleźć miłość, gdy każdy mężczyzna omija ją z daleka? Gdy na jej drodze staje tajemniczy mężczyzna – Gabe, Angel zaczyna mieć niepokojące sny z nim w roli głównej. A sny zdecydowanie do grzecznych nie należą. Gabe to demon, przysłany, aby chronić Angel, przed jej dziedzictwem i nią samą. Muszę przyznać, że Gabe został wykreowany na postać pełną sprzeczności, którą jednak da się lubić. Z jednej strony jest uroczo staroświecki używając słownictwa sprzed wieków, z drugiej niepokojąco szybko się uczy i szybko zaczyna używać współczesnych „obelg”.

K.N Haner wykreowała interesujących bohaterów, tworząc demony, duszki i zwykłych śmiertelników i choć „mitologiczna” płaszczyzna nie jest zbyt rozbudowana, to podobała mi się definicja demonów i aniołów, takie rozróżnienie kupuję bez mrugnięcia okiem.

Powieść nie jest długa, trochę ponad 200 stron i choć czyta się ją błyskawicznie, to mimo wszystko zostawia czytelnika z całym wachlarzem emocji, balansując pomiędzy światłością i ciemnością, co chwilę zmuszając do rewizji ułożonej z okruchów informacji historii Angel.

Powieść kończy się w takim momencie, że koniecznie muszę przeczytać kontynuację i poznać dalsze losy Angel.

W świecie literatury młodzieżowej, gdzie nadprzyrodzoność coraz częściej staje się pustym ozdobnikiem, K.N. Haner proponuje coś innego, opowieść o dorastaniu wbrew logice świata, o dziedzictwie, które budzi się powoli często nieproszonym szeptem, czasem krzykiem, którego nie da się już zagłuszyć. „Córka ciemności” to książka, która nie uderza fajerwerkami akcji ani przesadnie rozbudowaną mitologią. Zamiast tego mamy cichą, ale niepokojącą narrację o dziewczynie, która dowiaduje się, że to, co uznawała za przypadłość jest zaledwie namiastką czegoś znacznie głębszego. Nie ma w tym bajkowej magii. Jest ciężar. „Córka ciemności” to książka, która łączy znane motywy z młodzieżowej literatury fantasy, przeznaczenie, odkrywanie własnych mocy, walka dobra ze złem, ale robi to na własnych zasadach. Efekt? Historia intensywna, miejscami surowa i mroczna, ale też dziwnie osobista.

Na początku poznajemy Angel, która mimo imienia, nie przypomina eterycznego aniołka. To dziewczyna z krwi i kości, trochę pogubiona, trochę ironiczna, trochę zmęczona tym, że życie nie toczy się zgodnie z jej planem, a może wcale żadnego planu nie miała? Wraz z czytelnikiem odkrywa nie tylko prawdę o sobie, ale i o świecie, w którym przyszło jej żyć, świecie, który nagle zaczyna pękać w szwach. Wtedy pojawia się Gabe, nie książę, nie rycerz, a demon. Nie jest to demon z kwiatami i czekoladkami. To ktoś, kto nie udaje dobrego, ale równocześnie nie wpisuje się w stereotyp złoczyńcy. To jedna z najmocniejszych stron tej powieści, moralna szarość, niejednoznaczność, gra między światłem a cieniem, która rozciąga się nie tylko między bohaterami, ale i w nich samych.

Haner nie boi się balansować na granicy gatunków. „Córka ciemności” to połączenie urban fantasy, dark romansu i paranormalnego z nutą j intrygi. Autorka sprawnie buduje napięcie, umiejętnie wprowadza kolejne tajemnice i nigdy nie daje czytelnikowi pełnego obrazu, dopóki ten sam go sobie nie poskłada z rozsypanych puzzli. Fabuła nie jest skomplikowana, ale właśnie dzięki temu płynie się przez książkę lekko, choć bywa mrocznie. Pojawiają się sny, wizje, dziwne przebłyski, przeczucia. Elementy nadprzyrodzone są obecne, ale nie dominują raczej delikatnie oplatają całość, niczym cień, który wciąż czai się tuż za plecami. Można powiedzieć, że to powieść o przeznaczeniu, walce dobra ze złem, tak naprawdę to historia o tożsamości budowanej na własnych zasadach. Angel nie jest bierną bohaterką, nie przyjmuje wszystkiego bez walki. Waha się, buntuje, pyta, odrzuca. I w tym właśnie tkwi siła tej postaci. Angel to postać, z którą łatwo się utożsamić, nie dlatego, że jest „idealna”, ale właśnie dlatego, że taka nie jest. Ma zagubienie we krwi, ironię w języku i opór w sercu. Próbuje odnaleźć siebie w świecie, który nie daje jej jasnych odpowiedzi. Z pozoru zwyczajna dziewczyna, która co chwilę zmienia kierunki studiów, nie ma wielkich ambicji, ale też nie udaje, że wszystko jest w porządku. „Córka ciemności” to książka dla tych, którzy nie boją się zaryzykować i zanurzyć w historii, gdzie światło i mrok nie są oczywiste, a „dobro” i „zło” są jedynie słowami, które każdy bohater interpretuje po swojemu. Haner pisze z wyczuciem. Jej język jest prosty, ale nastrojowy. Dialogi bywają gorzkie, niekiedy kąśliwe, opisy są oszczędne, ale kiedy trzeba, malują atmosferę jak z sennego koszmaru. Tempo akcji jest nierówne i bardzo dobrze. Zamiast popędzać wydarzenia, autorka pozwala bohaterom oddychać, wahać się, popełniać błędy. Dzięki temu czytelnik czuje, że ta historia nie jest sztucznie przyspieszona, ona się dzieje w czasie, w rytmie, który odpowiada samej Angel.

Jak zapewne wiecie, fantastyka to nie moja bajka. Jednak w przypadku "Córki ciemności" zrobiłam wyjątek. Może po części dlatego, że czułam, iż będzie to taka bardziej kobieca fantastyka, a nie zwykła stricte fantastyka, gdyż zawiera również w sobie elementy, które można spotkać w innych książkach, ale i w życiu. Będą to kłamstwa, intrygi, manipulacje, czy czysto ludzkie uczucia i emocje, jak pragnienie miłości, zazdrość, więzi rodzicielskie i przyjacielskie, wyrzuty sumienia czy strach.

Angel myślała, że jest zwykłą dziewczyną. Ale na jej drodze pojawił się tajemniczy mężczyzna, który twierdzi, że jest Córką Ciemności i posiada drzemiące niebezpieczne moce. Ta jedna informacja wszystko wywróciła do góry nogami. Pojawiły się sny, przeczucia i mroczne siły. Ale to przeznaczenie będzie kluczowe w tej historii. 

K.N. Haner interesująco poprowadziła motyw aniołów i demonów. Fabuła jest intrygująca i pełna napięcia. Angel tak jakby na nowo przyjdzie nauczyć się siebie i świata. Trudno jej będzie rozeznać, komu może zaufać, a komu nie. Matka i przyjaciółka, które powinny być wobec niej szczere, okazuje się, że i one całe życie ją okłamywały. Niby w dobrej wierze, ale czy zatajenie prawdy to nie kłamstwo? Z kolei demon Gabe... facet z mnóstwem tajemnic, który podobno ma ją chronić. Jak więc mu zaufać? Ale chcąc nie chcąc Angel to robi. Czy postępuje słusznie? Wszak demony stoją po złej stronie mocy. I co się stanie, gdy do głosu dojdzie jeszcze pożądanie? Sporo pytań, niewiadomych, a na odpowiedzi trzeba poczekać. 

Ale to nie koniec. To dopiero pierwsza część serii o Angel. Mam nadzieję, że preludium do jeszcze większych emocji, ciekawych wydarzeń i rozwiązań.

"Córka ciemności" to mroczne romantasy osadzone w świecie aniołów i demonów. Jeśli jesteście ciekawi, co się stanie, gdy upadły anioł zakocha się w córce swojego pana... czytajcie!