Cięcie. Mroki Kopenhagi. Tom 2

Hmmmm... nie porwało mnie w żaden sposób. Mało się dzieje, postaci ledwie zarysowane (zupełnie zbędne i nie mające żadnego znaczenia dla akcji sercowe rozterki policjantki...). Zakończenie przewidywalne. Wszystko niespójne jakby Autorka miała jakiś pomysł i nie do końca wiedziała co z nim zrobić. Język prosty, mało sugestywne opisy miejsca i postaci. Wszystko chłodne, jakby oglądane z daleka - bez żadnego zaangażowania.

Do tego tłumaczka się nie popisała. Uznała np, że wszyscy wiemy co to cohiba, czy tribal. Brak tłumaczenia wypowiedzi bohaterów po angielsku, hiszpańsku... - a mnie to wyjątkowo wkurza! Już mamy zalew koszmarnego bełkotu corpo-mowy branżowej. Za jakieś 30-50 lat język polski przestanie istnieć.

Zwyczajowo jeśli bohaterowie cytują fragmenty cudzej twórczości autor zamieszcza przypisy. Tu nie ma ANI JEDNEGO!

To pierwsza i ostatnia moja książka tej Autorki, ale... jestem "rozpieszczona" przez Macieja Siembiedę, Przemysława Piotrowskiego, Michała Śmielaka, Simona Becketta, Terry-ego Hayes-a... Zdecydowanie od książki oczekuję czegoś więcej

Nie ma nic lepszego niż skandynawski kryminał. Właśnie skończyłam „Cięcie” Anne Mette Hancock i wiem że trafiłam na fantastyczny bestseller.

Książka jest drugim tomem serii o dziennikarce śledczej Heloise Kaldan oraz jej znajomym policjancie Eriku Schaferze. Wcale mi to nie przeszkadzało, choć nie ukrywam że nadrobię tą zaległość. Tym razem na policję trafia zgłoszenie o zaginięciu dziesięcioletniego Lucasa. Chłopak poszedł do szkoły i ślad po nim zaginął. Rodzice dowiedzieli się o tym dopiero po lekcjach kiedy dziecka nie było już kilka dobrych godzin. Zaczyna się szaleńcza walka z czasem. Każda godzina jest cenna. Z każdą zmniejsza się prawdopodobieństwo znalezienia chłopaka.

Wszystkie jednostki policji zostają postawione do pionu. Czują presję aby znaleźć dziecko – bo to dziecko pochodzące z bogatej rodziny i uczące się w ekskluzywnej szkole. Cała sprawa jest jak zawsze bardzo tajemnicza. Erik robi wszystko aby odnaleźć dzieciaka a zbieg okoliczności sprawia że na śledztwo ma oko jego znajoma dziennikarka. Dla niej ten temat do jak zgniłe jajo które zostało jej podrzucone. Bowiem Heloise była w połowie bardzo ważnego artykułu dotyczącego żołnierzy którzy podupadli na zdrowiu psychicznym po powrocie z misji. Bardzo dotknął ją ten temat tym bardziej że jej przyjaciółka była dla niej ważnym źródłem informacji. Niestety szefowa przesunęła ją do pracy nad tematem zaginięcia dziecka. Dziewczyna nie czuła tego tematu i nawet ukrywała ten fakt przed bliskimi.

Cała akcja prowadzona jest wzorowo. Mamy kilka ślepych uliczek, kilka zwrotów akcji i zaskakujące zakończenie. Ale tak co najmniej podwójnie. Oj tak. To jest kawał dobrego kryminału i na takie książki warto zarezerwować sobie wieczór. Pozornie nieistotne wątki połączone są ze sobą delikatnymi nitkami. Dopiero po przeczytaniu całości każdy element wskakuje na swoje miejsce. Przygotujcie sobie gorącą herbatę bo powieje chłodem.

Od pierwszych stron polubiłam rezolutną dziennikarkę. Dziewczyna niczym szczególnym się nie wyróżnia, dziewczyna z sąsiedztwa - dlatego łatwo się z nią utożsamić. A jej relacja z starszym kolegą policjantem jest interesująca. Policjant jest z grupy tych szanowanych. Inteligentny, dobry, prawy i zakochany w swojej żonie. Razem stanowią duet oparty na pewnej dozie zaufania. Ale zdecydowanie strzelają do tej samej bramki. Czy tym razem uda im się doprowadzić sprawę do końca? Czy wszystkie poszlaki i ślepe zaułki na końcu nie mają jakiś trupów w szafie?

Autorka poruszyła wiele ciekawych tematów i problemów. Większość z nich nie było szeroko rozpracowanych ale zasygnalizowanych. Problem alkoholizmu, stresu pourazowego, przemoc w stosunku do dzieci czy partnera, zdrada, dysfunkcje w dorosłym życiu. Niektóre sytuacje nie są czarno białe. Różne przyczyny miały wpływ na życie bohaterów. Czy chciałabym usprawiedliwić ich zachowania? Chyba nie, ale warto spojrzeć na nie z ich strony. Lektura wzbudziła dużo emocji. A każdemu fanowi thrillerów skandynawskich spodoba się ta historia.

"Cięcie" to drugi tom serii zatytułowanej "Mroki Kopenhagi" i kolejny, który już samą okładką sugeruje, że w środku znajdziemy krwawą historię i opowieść, która będzie trzymać w napięciu, powodować strach. Ale czy aby na pewno?

Erik Schafer, którego znamy już z poprzedniego tomu, wraca z urlopu i od razu jest rzucony na głęboką wodę do poprowadzenia śledztwa w spawie zaginięcia dziesięcioletniego chłopca. Ponownie także spotykamy się z bohaterką, dziennikarką, Heloise, która zostaje przydzielona do dokładnie tej samej sprawy mimo, że wcale ochoty na to nie ma, ale co począć gdy cała Kopenhaga jest o wiele mniej zainteresowana stresem pourazowym żołnierzy niż zaginięciem dziecka? I tak nasi bohaterowie spotykają się na boisku i razem przy sprawie mają pracować aby dziecko jak najszybciej odnaleźć. Sprawa robi się coraz bardziej skomplikowana i ciężko stwierdzić czy chłopak odnajdzie się żywy, a czas ucieka, zegar tyka...

Ten tom jest równie dobry, jak poprzedni i przyzwyczaiłam się już, że autorka zaprasza nas do duńskiego, mrocznego, wilgotnego, parującego złem swojego wyobrażenia Kopenhagi. Faktycznie jest to książka, w której śledztwo idzie powolutku, gdzie zostaje nam przedstawione wszystko na talerzu, ale w swoim tempie. Napięcie, które autorka stopniuje towarzyszy przez cały czas pochłaniania tej historii, ale to nie jest opowieść, która by gnała na łeb, na szyję. Oj nie. Wszystko ma swój czas, musimy też zmierzyć się z pracą policji, dziennikarki, z podejrzeniami i ogromnym niepokojem i wcale, ale to wcale autorka nie ma zamiaru szybko przedstawić rozwiązania. Ogromnym plusem jest to, że każdy element fabuły jest przemyślany i to już można było zauważyć w pierwszej części, ale ta, mam wrażenie, jest jeszcze lepsza. Już się nie mogę doczekać przeczytania "Pitbula".

Jeśli chodzi o bohaterów, to nadal jest tak, że można ich wręcz traktować jak dawno niewidzianych przyjaciół, z którymi zagłębiamy się w kolejną sprawę do rozwiązania. Nie są dziwni, nie popadli w międzyczasie w alkoholizm, jak większość tego typu postaci. Każde z nich to normalni ludzie, których moglibyśmy spotkać na ulicy i chyba to powoduje, że ich się zwyczajnie lubi!

Całość składa się na naprawdę dobry kryminał i przy tym powolnym tempie dziękowałam, że to nie jest osiemset stron tekstu, bo chyba do świąt bym nie przebrnęła. Taka objętość, a jest to niecałe czterysta stron, jest wręcz idealna. Dlatego polecam, na długie, jesienne wieczory sprawdzi się idealnie i spowoduje, że nadchodzące chłodniejsze dni wydadzą się jeszcze zimniejsze, przerażająco mokre od deszczu i szare, pochłaniające mgłą. Polecam!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Kobiecym.

Okładka jest utrzymana w stylu poprzedniego tomu, dominują jasne kolory, tylko teraz zamiast niebieskiego mamy czerwony. Widzimy blaszaną tacę na narzędzia chirurgiczne, a na niej właśnie metalowe przyrządy. U dołu widzimy chłopca w pustym korytarzu... Nie wiem jak Was, ale mnie obeszły ciary. Jeszcze tym bardziej, jak przeczytałam opis. Nie lubię takich sytuacji, gdy dzieci są zamieszane w takie rzeczy. Bardzo się denerwuję i chcę, by dziecku nie stała się żadna krzywda. Okładka jest satynowa w dotyku, z wytłuszczonymi dodatkami. Posiada skrzydełka, które chronią powieść przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytamy kilka słów o autorce, a na drugim fragment książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Tak jak w poprzedniej części pojawiają się zamiast gwiazdek noże, jako odstęp od części tekstu. Krótkie rozdziały pozwalają nam na robienie swobodnych przerw, a nie przerywanie w trakcie rozdziału, co moim zdaniem jest na plus.

Drugie spotkanie z autorką śmiało mogę uznać za udane. Czytało się szybko, lekko i przyjemnie, bez jakichkolwiek blokad. Pisarka wie, jak oczarować słowem czytelnika, by był na tyle zainteresowany treścią, by zapomnieć o świecie, o problemach i tak było ze mną podczas czytania recenzowanej dzisiaj pozycji. Może nie było to zatrważające, sprawiające, że oddech więźnie nam w gardle. Była to przyjemna historia, momentami ciężka, jeśli chodzi o Lukasa, zaginionego chłopca. Wątki z dziećmi nie są nigdy przyjemne, jeśli chodzi o ich krzywdę... To czytało się naprawdę lekko i uważam, że śmiało możecie sięgnąć jeśli lubicie lekkie historie, bo nie jest ona zbytnio przeładowana mrocznymi wydarzeniami. Jest to lżejszy thriller, bo zdarzają się naprawdę mocne i ciężkie, a ten do nich nie należy. Dobrze skrojona akcja i fabuła.

Bohaterów już poniekąd znamy, zarówno Heloise jak i Erika. Akurat tę dwójkę polubiłam i cieszyłam się, że znów mogę poczytać o ich dalszych losach. Na samym początku to, co zrobiła dziewczyna, wbiło mnie w fotel. Po prostu... Ja bym tak nie postąpiła, to na pewno... I tutaj u mnie zaminusowała strasznie, mimo wszystko. Postacie są realne, mają swoje charaktery. Popełniają błędy, tak jak my i są z nich rozliczani, co również wyraźnie widzimy w powieści. Niemniej jednak mocno trzymałam kciuki za naszych bohaterów, żeby rozwikłali zagadkę i żeby odnaleźli chłopca. Przecież musieli go znaleźć... Nie mogło być inaczej. :(

Mimo przewinień Kaldan, z ciekawością śledziłam dalsze losy i czyny, ceniłam za upartość i odwagę, bo niejednokrotnie ryzykowała, chociaż kompletnie nie powinna. Ale wiecie, jak to działa. Jak się mówi nie, to człowiek jeszcze mocniej lgnie. Uważam, że postacie są dobrze wykreowane i można ich nieco polubić, a już na pewno się do nich przyzwyczaić. W sumie to ja czekam na trzeci tom.. :)

Akcja ma odpowiednie tempo, nie ciągnie się ślimaczo, ale też szaleńczo nie ucieka, że aż nie możemy jej dogonić. Autorka zarzuca nas co rusz nowymi wydarzeniami, które przyspieszają akcję, ale na tyle, byśmy mogli nadążyć. Nie ma nudy, bo jak nie pojawia się coś nowego w sprawie chłopca, to w życiu prywatnym dziennikarki również się dzieje sporo. Cieszę się, że pisarka nie postawiła na sam thriller, zagadki i zaginięcie, ale i również na wątek obyczajowy, który tutaj jest dosyć widoczny. Nie tylko na poziomie mężczyzna - kobieta, ale również na poziomie tej samej płci. To miły dodatek i taka trochę odskocznia poniekąd dla postaci i dla nas.

Może jakoś super nie odczuwałam emocji, nie miałam gęsiej skórki, ale gdzieś tam delikatny strach się czaił, jeśli chodziło o chłopca. A powiem Wam tyle, że jak zaczęłam się dowiadywać, co tak naprawdę się dzieje to ręce mi opadły. Byłam wściekła na bohaterów... Ale z drugiej strony zaraz przyszła do mnie prawda jak wiadro zimnej wody. Przecież to wszystko ma odzwierciedlenie w naszej codzienności, więc co ja się dziwię... I dopadł mnie smutek, przemyślenia - co nie było dobre, bo nie mogłam się wybić z rytmu tych niezbyt przyjemnych myśli. A jesień dodatkowo wpływa na taki nostalgiczny humor.

Reasumując uważam, że jest to dobra kontynuacja pierwszego tomu i cierpliwie czekam na kolejny, gdyż seria zapowiada się naprawdę dobrze. Jest ciekawie skonstruowana, z ciekawymi wydarzeniami, życiowymi, więc nie mamy tutaj zmyślonych wydarzeń. Wszystko możemy ujrzeć po zamknięciu oczu więc tym bardziej do mnie przemawia. Polecam wszystkim zainteresowanym, ale przede wszystkim, zacznijcie, proszę, od pierwszego tomu, a dopiero później zabierzcie się po Cięcie, by mieć wszystko poukładane w głowie. Mnie się podobało, oceniam ją spokojnie na siedem na dziesięć gwiazdek.

Dziennikarka Heloise Kaldan i detektyw Erik Schafer ponownie łączą siły, tym razem, by rozwikłać zagadkę zaginionego chłopca Lukasa. Razem z nimi znów zanurzamy się w mroki Kopenhagi, która skrywa niejedną tajemnicę... W Cięciu, drugim tomie duńskiej trylogii na pierwszy plan wysuwa się wątek kryminalny, ale autorka pochyla się też nad aspektami psychologicznymi i obyczajowymi przedstawionych postaci. Mamy więc tu PTSD, alkoholizm, nietolerancję czy przemoc domową i niechcianą ciążę. Pozwala to na lepsze poznanie bohaterów, nie tylko od ich zawodowej strony, ale i prywatnej. Fabuła jest chyba jeszcze bardziej intrygująca niż w pierwszej części przygód zgranego duetu i do końca nieprzewidywalna. Pełna także nagłych zwrotów akcji i z pozoru niepasujących do siebie wątków, których wyjaśnienie następuje dopiero w zaskakującym finale powieści. Dużą zaletą książki są świetne, oszczędne dialogi i duszny, mroczny klimat, trzymający w napięciu do ostatniej strony. Tempo historii jest szaleńcze i nie pozwala na odłożenie książki ani na chwilę. Autorka godnie wpisuje się w tradycję tego, że najlepiej napisane, współczesne kryminały wychodzą spod pióra pisarzy ze Skandynawii. Moim zdaniem cały cykl Mroki Kopenhagi, którego ostatniej odsłony będę wyczekiwał z niecierpliwością, może być czymś porównywalnym do Millennium Stiega Larssona. Jest tak samo doskonała i dobra. Pisarka udowodniła Cięciem, że Dania to być może i mały kraj, ale pisze się w nim wielką literaturę. Polecam!