Chwała meksykańskim zakonnicom

Nie dajcie się zwieść tytułowi i okładce, po której ciężko stwierdzić, co nas czeka. Historia, jaką dostajemy pokazuje, że czasem jedna drobna rzecz może sprawić, że spojrzymy na pewne sprawy z innej perspektywy i da ona początek czemuś lepszemu.

Emilia w dniu swojego ślubu postanawia przeczytać list, który przed swoją śmiercią napisała jej matka. W miarę czytania uświadamia sobie, że tak naprawdę, to, co czuje i to, jak wygląda jej życie, to tak naprawdę pozory i sztuczna gra dla otoczenia. Miłość nie powinna być wystawiana na widok publiczny, to powinno być osobiste między dwójką ludzi. Postanawia zagrać polską Julię Roberts jako uciekająca panna młoda. Gdy dociera do niej, co tak naprawdę zrobiła musi zmierzyć się z ich konsekwencjami.

Jednak, gdy wraca do rodzinnego domu odkrywa schowany sekret przez jej babcię – najlepszej krakowskiej krawcowej, z którą łączyła ją niezwykła więź. Odkrywa „skarby”, które rodzą w jej głowie plan i postanawia go spełnić, a jednocześnie mimo trudów sprawia jej to satysfakcję i odnajduje w tym spełnienie.

Powieść, która pokazuje, że czasem wystarczy impuls lub jak w tym przypadku list od zmarłej matki, aby w porę zauważyć, że nasze dotychczasowe życie to tylko ułuda i gra pod publiczkę! Emilia musi się zmierzyć z wieloma wyborami i zmianami oraz odkryć, co tak naprawdę kocha.

Jest to książka, która ma w sobie pewien urok i sprawia, że jej historia zostaje z nami na dłużej. Niesie w sobie pewne głębsze przesłanie. Czasem wydaje nam się, że to, co możemy uznać za katastrofę i koniec świata w rzeczywistości jest dopiero początkiem nowego i lepszego życia.

Autorka ma naprawdę świetne pióro, dzięki czemu powieść czyta się szybko. W bardzo ciekawy sposób pokazuje nam zawód krawca, a dodatkowym plusem jest prawdziwa, wręcz życiowa historia.

Polecam ją wszystkim, którzy szukają w książce czegoś więcej niż stereotypowej i schematycznej fabuły.

[Adres usunięty]

"Chwała meksykańskim zakonnicom" to powieść, z której płynie dobra energia. Nie tylko za sprawą świetnie wykreowanych bohaterów.

To książka o marzeniach, o pasji, o szukaniu swojej drogi. Nie o znalezieniu, ale szukaniu właśnie. Nie spełnieniu marzeń, ale spełnianiu – a to różnica. Bohaterowie nie mają podanego szczęścia na tacy. Nie walczą o nie, ale pracują cierpliwie, ucząc się siebie na nowo.

Do tego napisana w świetnym stylu, z humorem i klimatycznym Krakowem w tle.

Co jakiś czas pojawiają się na rynku wydawniczym książki, reklamowane jako balsam dla duszy i lek na całe zło tego świata. Podchodzę do takich tytułów z pewną dozą dystansu, bo wolę nie nastawiać się na rewelację, żeby uniknąć ewentualnych rozczarowań. W przypadku debiutanckiej powieści Barbary Kwinty, o intrygującym tytule: "Chwała meksykańskim zakonnicom", bynajmniej nie poczułam się rozczarowana, a wręcz przeciwnie - całkowicie oczarowana. Dawno już nie czytałam książki, która wywołałaby we mnie tyle pozytywnych emocji i pozostawiła na twarzy pełen rozczulenia uśmiech. Poniżej przedstawiam 5 powodów, dla których warto po nią sięgnąć.

1. Uniwersalna na swój sposób fabuła.

Każdy z nas prędzej czy później staje na życiowym zakręcie, kiedy musi zdecydować, jak widzi swoją dalszą drogę i w którą stronę powinien iść. W takiej właśnie sytuacji jest główna bohaterka - Emilia Karska, która po przeczytaniu listu od swojej zmarłej matki ucieka z własnego ślubu, równocześnie paląc za sobą most prowadzący do dalszej świetlanej kariery w odzieżowej korporacji, należącej do rodziców jej narzeczonego. Dziewczyna musi odnaleźć dla siebie nową drogę i nieoczekiwanie znajduje ją na strychu rodzinnego domu - zawartość znalezionych tam walizek po jej babci, słynnej krawcowej, inspiruje Emilię do założenia firmy szyjącej żakiety. Sam dobry pomysł jednak nie wystarczy, żeby osiągnąć sukces - potrzeba też mnóstwa pracy, odrobiny szczęścia i całej masy wsparcia od najbliższych. A skoro już o nich mowa…

2. Bohaterowie są cudowni!

Do Emilii jeszcze wrócę, ale najpierw chcę pozachwycać się bohaterami drugoplanowymi, przede wszystkim Lien - pochodzącą z Wietnamu przyjaciółką Emilii, która, chociaż jest od niej młodsza, czasem trochę zastępuje jej matkę. Każdy powinien mieć koło siebie taką Lien, służącą dobrą radą, wietnamskim bulionem czy imbirowym naparem, ale i potrafiącą w razie czego ostro powiedzieć co myśli i trzasnąć drzwiami. Ujęła mnie też relacja Emilii z ojcem - kochającym swój zabytkowy samochód introwertykiem, okazującym córce uczucia w formie twarogu z rzodkiewką. Samą Emilię pokochałam od pierwszych stron, za jej poczucie humoru, pasję, wewnętrzne ciepło i siłę, z jaką stawia czoło przeciwnościom, choć czasem trochę za szybko się poddaje. We wszystkim co robi jest jednak wierna sobie, swoim przekonaniom i uczuciom, chociaż czasem oznacza to pozostawienie za sobą twardego gruntu i metaforyczny skok na główkę do basenu, w którym niekoniecznie jest woda.

3. Przeuroczy wątek romantyczny.

W poprzednim punkcie pominęłam jedną ważną postać, a mianowicie: Artura, właściciela wynajmowanego przez Emilię mieszkania, który wkrótce zostaje jej przyjacielem, a powietrze między jego warsztatem stolarskim a sąsiadującą z nim pracownią Emilii staje się aż gęste od feromonów. Nie ma tu jednak żadnej nachalnej erotyki, szybkiego romansu ani insta-love, tylko słodkie jak gorąca czekolada, powoli rozwijające się między bohaterami uczucie, choć niepozbawione przeszkód. W zalewie powieści, gdzie bohaterowie po pierwszej randce lądują w łóżku, historia Emilii i Artura lśni jak diament i wywołuje w sercu ciepłe, pluszowe uczucia - przez większość czasu, bo zdarzało się też, że byłam aż zła na bohaterkę i miałam ochotę jej powiedzieć, że jeśli ona nie chce Artura, to ja chętnie wezmę. Mam nadzieję, że nie czyta tego mój mąż :P

4. Pasja autorki przelana na papier.

Z informacji o autorce zamieszczonych z tyłu okładki, dowiadujemy się, że od dziecka ma do czynienia z krawiectwem i jest jej ono bardzo bliskie - wyraźnie widać to również w tekście jej debiutanckiej powieści. Kwinta przepięknie opisała ten zawód, nie jako coś wymierającego, skazanego na zagładę w świecie ubrań z sieciówek, ale wręcz formę sztuki, wymagającą talentu, umiejętności i miłości do tego, co się robi. Sama szyć nie lubię i nie umiem (niech za komentarz posłuży tutaj fakt, że kiedy lata temu uszyłam dla koleżanki misia, nazwała go Frankie - od Frankenstein…), ale zachwyciło mnie, jak wspaniale można o szyciu pisać. A propos...

5. To po prostu świetnie napisana powieść.

Chociaż tą powieścią Barbara Kwinta dopiero przeciera szlaki na polu beletrystyki, od lat zajmuje się pisaniem i niezaprzeczalnie zna się na swojej pracy. “Chwała meksykańskim zakonnicom” to książka bardzo lekka w odbiorze, ale przy tym absolutnie nie jest płytka ani banalna. Pełno w niej humoru w najlepszym, pozbawionym wulgarności wydaniu, ale nie brakuje też refleksji i zachęty do zajrzenia w głąb siebie. Opisy są tak plastyczne, że czytając można niemalże poczuć smak racuchów prosto z patelni, świeży zapach struganego drewna, miękką fakturę tkaniny pod palcami, czy usłyszeć turkot maszyny do szycia. To idealna powieść na poprawę humoru, na spokojny wieczór w domu, do czytania na plaży czy w zaśnieżonym górskim schronisku, do pochłonięcia naraz lub powolnego delektowania się lekturą - po prostu dobra na wszystko! Mam nadzieję, że zachęciłam was choć trochę i sami przekonacie się, jak cudowną historię kryje ta słoneczna, minimalistyczna, a jednak wiele mówiąca o treści okładka.

Emilia, po przeczytaniu listu od zmarłej matki, doszła do wniosku, że nie jest dumna z życia, jakie prowadzi. Nie podoba jej się przyjmowanie zasad teściowej, narzeczony, ani szykowny ślub, którego nawet nie zaplanowała. Dlatego w białej sukni, ucieka sprzed ołtarza, zostawiając wszystko za sobą. Emilia postanowiła zawalczyć o siebie i swoje marzenia. Co prawda, zaczyna totalnie od początku, ponieważ nie ma już pracy ani dachu nad głową. Potrzeba jej nowego planu na życie. Powrót do rodzinnego domu otworzy przed nią nowe możliwości, ponieważ tam, na starym, zagraconym i okurzonym strychu znajduje walizkę babci Zofii. A w środku, całkowitym przypadkiem, odnajduje plan na przyszłość! Z wielkim zapałem i entuzjazmem kobieta rozpoczyna projekt „Ptaki Zofii”. Czeka ją wiele dobrych, jak i złych chwil. Czy kobieta spełni swoje marzenia?

Jest to bardzo udany debiut! To ciepła historia, nieprzerysowana i bardzo życiowa. Polubiłam się z bohaterami od pierwszych stron, a postać Emilii jest bardzo dobrze wykreowana. Imponuje mi jej autentyczność, odwaga, pogoń za marzeniami i niepohamowany entuzjazm. Autorka zgrabnie wplotła w fabułę elementy krawiectwa, co było ciekawym zabiegiem, ponieważ osobiście totalnie się na tym nie znam.

Bardzo ważne w tej książce są więzi pomiędzy bohaterami, ponieważ to one dają kopa Emilii i to dzięki ludziom wokół marzenia stają się realne.

Znajdziecie tutaj piękne przesłanie: zawsze należy walczyć o siebie i swoje marzenia! Polecam!

Kiedy dostałam do ręki powieść Barbary Kwinty, pierwszą rzeczą, jaką się zachwyciłam, był tytuł. Niecodzienny, oryginalny i zdecydowanie przyciągający uwagę. Zaczęłam się wówczas zastanawiać, co za historia będzie kryć się na stronach tej książki - w końcu było mi dane to sprawdzić. Dlatego też dzisiaj opowiem Wam kilka słów na temat tej pozycji i moich odczuć względem niej.

Na kartach swojej powieści Barbara Kwinta przedstawia historię Emilii Starskiej, kobiety uzależnionej od planowania i nade wszystko kochającej rutynę. W dzień swojego ślubu czyta ona list od swojej zmarłej matki – no i staje się ON punktem zapalnym. Emilia postanawia zerwać zaręczyny (tak, w dzień swojego ślubu - a co, nie można?), a w następstwie traci pracę, przychylność swoich byłych pracodawców i postanawia wyjechać, by odnaleźć rzecz, którą pokocha najbardziej. Chroni się więc pod skrzydłami swojej przyjaciółki Lien. Kiedy udaje się do domu rodzinnego, tam odnajduje walizki swojej zmarłej babci. Stają się one jej znakiem, którego tak szukała. Pora na życiowe zmiany.

Pozwólcie, że wyjątkowo dziś zacznę od wydania tej książki. Uważam, że jest ono prześliczne, dopracowane w każdym mniejszym szczególe, a ten kolor zdecydowanie przyciąga uwagę potencjalnego czytelnika. O tym, że jest to też jeden z moich ulubionych kolorów, też wspomnę, chociaż tutaj może to brzmieć już całkiem nieobiektywnie. No ale cóż poradzić? Okładka kojarzy się również z ciepłymi dniami (choć akcja w dużej mierze rozgrywa się w trakcie jesieni).

Główna bohaterka, Emilia, całkowicie przypadła mi do gustu. Jest to postać z charakterem, mająca swoje dziwactwa i różne wymyślne przyzwyczajenia, ale przy tym ma tyle uroku w sobie... Myślę, że może mieć ona wiele wspólnego z większością czytelniczek – w końcu życiowe zagubienie dopada nas na różnych obranych drogach i nic w tym dziwnego. Ja poczułam się przez tę postać również zmotywowana lub też bardziej: zainspirowana. Skoro Emilii udało się odnaleźć coś, co sprawia jej ogromną radość i co chciałaby robić w życiu, to przecież mnie w końcu również to spotka, prawda?

Lien – to jedno imię powinno wystarczyć. Autorka wykonała świetną robotę, jeśli chodzi o tę bohaterkę i wprowadzenie jej do fabuły. Jest to najlepsza przyjaciółka Emilii, a przy tym kobieta, którą chciałoby się mieć w prawdziwym życiu. Urocza, ciepła, niezwykle troskliwa i dbająca o nasze zdrowie – nie tylko to psychiczne. Takiej przyjaciółki, jaką jest właśnie Lien, życzę każdej kobiecie.

Głównym wątkiem poruszonym w tej powieści jest owo poszukiwanie samego siebie i odkrywanie swoich prawdziwych marzeń. Z pozoru może wydawać się to kolejną powieścią obyczajową tak naprawdę o niczym, ot kolejna zagubiona kobieta poszukuje swojego “ja”. No tak... można tak założyć. Warto jednak podkreślić, że autorka opisała to wszystko w sposób niezwykle wciągający, ciekawy i po prostu bardzo dobry. Jestem osobiście pozytywnie zaskoczona jakością tej historii oraz tym, jak mocno się z nią zżyłam. Wydaje mi się również, że Chwała meksykańskim zakonnicom! to jedna z tych powieści, do których będę wracać w przyszłości.

Jeżeli kochacie literaturę obyczajową, to ta pozycja powinna znaleźć się na Waszej najbliższej liście zakupowej koniecznie. Być może, tak samo, jak ja, zakochacie się w historii Emilii i piórze Barbary Kwinty.

Muszę przyznać, że bardzo zaskoczyła mnie ta książka. Czułam, że mi się spodoba, jednak nie myślałam, że aż tak bardzo się w nią zaangażuje. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej wkręcałam się w fabułę, a losy bohaterów całkowicie zawładnęły moimi myślami. Uważam, że jest to naprawdę dobra obyczajówka, opowiadająca o dążeniu do wymarzonego celu pomimo wielu napotkanych przykrości i przeciwności.

Główna bohaterka - Emilia została moim zdaniem naprawdę świetnie i wiarygodnie wykreowana przez autorkę. Jest to dziewczyna, która zdobyła się na odwagę i uciekła sprzed ołtarza, nie chcąc wieść sztucznego życia z synem właścicieli znanej firmy. Jest to postać bardzo ludzka i rzeczywista, posiadająca swoje wady, chwile słabości i załamania. Podczas lektury bardzo się z nią zżyłam i kibicowałam jej przez cały czas. Mogę powiedzieć, że jest ona dla mnie swego rodzaju wzorem, motywującym do działania i pokazującym, że można naprawdę wiele zdziałać dzięki chęciom i ciężkiej pracy.

Podsumowując, bardzo zachęcam Was do sięgnięcia po tę pozycję. Czyta się ją niezwykle szybko i przyjemnie. Jest przezabawna, błyskotliwa i zapewnia naprawdę świetną rozrywkę. To jedna z tych książek, o której opowiada się wszystkim napotkanym znajomym, chcąc zmusić ich do jej przeczytania 😜. Gorąco polecam!

Emilia Karska - dziewczyna poukładana, z dokładnym planem na życie, rutyna to Jej drugie imię. Kiedy właściwie zaczęła czuć że żyje nie swoim życiem? Wymarzona praca copywritera w odzieżowej korporacji, fura kasy na koncie, piękne mieszkanie w lofcie w odjechanym budynku i ślub z pięknym i bogatym synem szefostwa. Ślub - dodajmy w całości zaplanowany i zorganizowany przez przeszłych Teściów, wykorzystany tak przy okazji do nawiązania nowych kontaktów biznesowych. Żyć nie umierać? Emilia powoli zaczyna czuć że zaczyna Ją to dusić, że to życie uwiera Ją jak piękne lecz za małe buty. I oto Ona, rutyniara do potęgi ntej , obuta w "louboutiny" na 10ciocentymetrowych obcasach, spiernicza sprzed ołtarza. Jak łatwo się domyśleć, ani porzucony narzeczony ani tym bardziej niedoszli Teściowie nie są tym zachwyceni. Emilia za jednym razem traci narzeczonego i pracę, i musi sprzedać mieszkanie i auto. Właściwie pozbywa się tego wszystkiego bez większego żalu i zaczyna szukać pomysłu na siebie. Pomysł znajduje dość szybko, ale wpływowi byli szefowie nie zamierzają ułatwić Jej życia, które zaczyna przypominać jazdę na rollercoasterze i to takim z najwyższą kategorią wariactwa.

O tym czy ta jazda bez trzymanki zakończy się szczęśliwie i co z tym wspólnego mają meksykańskie zakonnice musicie przeczytać sami.

Książkę zakwalifikowałabym jako komediowy obyczaj lub obyczajową komedię o życiu współczesnych dwudziestolatków. Warta przeczytania, pełna ciepła i optymizmu książka, która pokazuje że czasem z najgłębszej d***... znaczy dziury, można się wydostać i znaleźć szczęście. A że w życiu nie zawsze tak bywa... oj tam, pomarzyć i poprawić sobie humor zawsze można. W końcu o to tu chodzi.

Kto ma ochotę na odrobinę dobrej zabawy, morze wylanych łez (ale tych ze śmiechu) i uroczą historię? Wszystko uszyte jak na miarę? Chętnym polecam sięgnąć po nowość od Barbary Kwinty czyli „Chwałę meksykańskim zakonnicom”.

To historia młodej Emilii Starskiej, która ucieka sprzed ołtarza po przeczytaniu listu od zmarłej matki. Wyjeżdża do domu i tam w wirze sprzątania, na strychu znajduje walizkę babki Zofii z wykrojami legendarnego żakietu. Postanawia założyć własną lokalną manufakturę, reaktywować projekt babci i pokazać go światu. Tak zaczyna się cała książka. Niech Was nie zwiedzie taki dosyć ogólny zarys fabuły. W tej książce naprawdę dużo się dzieje.

Zacznę może od tego, że autorka ma niebywały talent do snucia opowieści i wprawne oko obserwatora oraz niezwykłą wyobraźnię. W tej książce jest wszystko co powinno się znaleźć w książce idealnej. Barbara Kwinta znalazła na to przepis i wykonała go po mistrzowsku. Jest tu odpowiednia doza ciepła, błyskotliwego dowcipu i szczypty optymizmu. Świetnie wykreowani bohaterowie (nareszcie spotkałam takich jakich można znaleźć na zwykłej ulicy, a nie wyidealizowanych na potrzeby książki) oraz w doskonałym tempie poprowadzona fabuła, która nie pozwoli czytelnikowi się znudzić. Książkę czyta się bardzo dobrze, choć to i tak za mało powiedziane. Można powiedzieć, że nie wiadomo kiedy i jak strony po prostu uciekają.

Poza tym występuje tu motyw, który bardzo lubię w książkach czyli motyw nożyczek. Uwielbiam czytać historie o szyciu i o krawiectwie. Dla mnie mają w sobie coś niezwykłego. Dlatego tak bardzo spodobała mi się ta powieść. Jest niesamowita. Szczerze mówiąc gdy ją skończyłam to miałam ochotę zacząć czytać od początku, żeby jeszcze raz znaleźć się w świecie Emilii, Lien i Artura.

Długo szukałam takiej książki wśród polskich autorów. I nareszcie znalazłam. Jest to powiew świeżości w tym gatunku. Gdyby teraz ktoś zadał mi pytanie kto jest moim ulubionym polskim autorem lub ulubioną książką- bez wahania odpowiem Basia Kwinta i „Chwała meksykańskim zakonnicom”.

Gdybym Wam napisała, że ta książka jest jak ja? Wiem, że może zabrzmiało to nieco dziwnie, ale to chyba najlepsze podsumowanie. Jest zabawna i wesoła, momentami także zakręcona i zwariowana. Ma w sobie dużo optymizmu, ale i zdroworozsądkowego podejścia do życia, a także bywa charakterna za sprawą głównej bohaterki. Posiada w sobie pierwiastek romantyzmu, ale nie za dużo, żeby nie przesadzić. A do tego jest pozytywnie nastawiona do życia, choć czasem miewa chwile zwątpienia. Wypisz wymaluj — ja.

Gdybym nie fakt, że wiem, iż jest to niejako obyczajowy debiut Barbary Kwinty, nigdy bym nie uwierzyła, że to jej pierwsza powieść. Styl, język, jakim posługuje się autorka, są tak lekkie, jakby robiła to od zawsze. Do tego myślę, że ma ona niebywały instynkt uderzania w te struny, które poruszają miłośników książek tego gatunku. Miks wątków jest tutaj dobrze wyważony, a czytelnik nie ma czasu na to, aby się nudzić. Życiowa opowieść o dziewczynie, której po prostu... nie wyszło. O uciekającej pannie młodej, która poza zdumionym przyszłym mężem, zostawiła za sobą, za jednym zamachem, nadzieję na świetlaną przyszłość, zarówno tę uczuciową, jak i zawodową. Wydawać by się mogło, że to prawdziwy Armagedon! A jednak niekoniecznie! Jeśli ma się w sobie tyle energii, ile ma Emilia Starska, a do tego obok wierną przyjaciółkę Lien, i nie tylko ją, to nie ma rzeczy niemożliwych! I o tym właśnie jest ta powieść. Autorka udowadnia, że koniec świata nie zawsze musi oznaczać tragedii. Bo to, co początkowo wydawało się życiowym kataklizmem, można śmiało przekuć w coś dobrego. Ba! Jeszcze lepszego, czego przykładem jest nasza bohaterka. Oczywiście, nic nie dzieje się od razu, a powieść Barbary Kwinty to nie jest w żadnym przypadku banalna historia. Urocza i zabawna — owszem, ale niepozbawiona życiowej prawdy, którą autorka zgrabnie wplotła w fabułę. A do tego wrażliwości na świat, drugiego człowieka i piękno, jakie na pewno można odnaleźć w pasji, jakakolwiek by ona nie była. Wystarczy tylko... uwierzyć.

„Chwała meksykańskim zakonnicom” to propozycja dla tych, którzy w powieści obyczajowej szukają czegoś więcej. Idealny miks humoru, „życiowej klęski urodzaju", pasji, miłości i przyjaźni, której niestraszne są żadne przeszkody. Ale także o relacjach międzyludzkich. Tych typowo damsko-męskich, ale także rodzinnych. I jedne i drugie stanowczo należy stale pielęgnować. I wiecie co jeszcze? To też opowieść, która przywołuje wspomnienia z dzieciństwa. U mnie tak właśnie było, a dzięki Basi Kwincie mogłam odbyć sentymentalną podróż do małego pokoiku mojej cioci, noszącego dumne miano „pracowni krawieckiej". Zobaczyłam małą dziewczynkę przeglądającą zagraniczne, zdobyte niemal cudem, katalogi o modzie. Słyszałam stukot starego Singera, uśmiechałam się pod nosem do wspomnienia samej siebie grzebiącej w ścinkach i szukającej większych kawałków na ubranka dla lalki. Ale także siebie, która z dumą przyniosła do swojej ukochanej cioci małą maszynę, przywiezioną (także cudem) przez tatę z ZSRR, próbująca swoich sił w szyciu. I za te piękne wspomnienia bardzo dziękuję!

Podsumowując:

Czy „Chwała meksykańskim zakonnicom” to powieść idealna na ten czas? Tak! Czy podniesie Was na duchu i wywoła szeroki uśmiech na Waszej twarzy? Z całą pewnością. Czy zadowoli wybredne czytelniczki literatury obyczajowej? Tak, jestem na to żywym przykładem. Czy pozwoli zauważyć małe radości i nadzieję, którą należy dostrzegać w okazjach, jakie los daje nam każdego dnia? Jak najbardziej. A jeśli dołożymy do tego niezastąpioną CIOCIĘ DOBRA RADA, to już świetna lektura zagwarantowana Parafrazując zapis na okładce, potwierdzam, że książka Barbary Kwinty to stanowczo powieść niosąca ze sobą nienazwane „coś więcej". Polecam! (NIEnaczytana)

Planujesz sobie życie, wszystko masz dopięte na ostatni guzik. Wydaje ci się, że w takim układzie jesteś szczęśliwa. Jednak w pewnym momencie uzmysławiasz sobie, że to nie jest rzeczywistość dla ciebie. Nie ten facet, nie ta praca, nie te oczekiwania. Wywracasz wszystko do góry nogami i wsiadasz do życiowego rollercoastera. Tak było w przypadku Emilii Starskiej. Jak na tej zmianie wyszła?

Świetny, bardzo dopracowany debiut, o którym, mam nadzieję, będzie głośno! Niepozorny tytuł skrywa w sobie niezłą perełkę. Piękną historię, która wciąga w swoje odmęty od samego początku i trzyma w swoich szponach do końca. Wzruszająca, urocza, czuła, okraszona szczyptą rozterek, niepowodzeń, smutku i rozczarowań. Pokazująca niezwykłą przyjaźń, walkę o marzenia i szczęście, upadek na samo dno, ciepłe relacje z bliskimi i wspomnienia. A do tego nakreśla mało znany fach krawiectwa. To ciężka praca rzemieślnicza wlewa się w nią nie tylko ogrom cierpienia, ale też i serca, by później końcowy efekt mógł cieszyć oko i sprawić, że kobieta lub mężczyzna czuli się w danym ubiorze po prostu piękni.

Tak jak wspominałam wcześniej, powieść dopracowana jest w każdym calu. Postacie żywe, charakterne i nie sposób ich nie polubić. Każda z nich odgrywa kluczową rolę w powieści, są niczym nici, razem tworzą piękny i spójny obraz. Są autentyczne, wyraziste i każda ma to coś, z którą chciałoby się zaprzyjaźnić. Lektura jest lekka, przyjemna i zawiera w sobie wiele ciekawych przemyśleń. Że anioły są wśród nas, które nie pozwolą nam się poddać, że zawsze jest czas na zmiany, że marzenia warto spełniać i realizować, potrzeba tylko mentalnego kopa do działania. Cieszę się, że mogłam poznać tę historię i nie mogę się doczekać kolejnych dzieł autorki. Coś czuję, że jeszcze nie raz usłyszymy o jej twórczości i tego jej przeogromnie życzę! Gorąco polecam!

Barbara Kwinta Chwała meksykańskim zakonnicom,

czasem potrzebne są takie książki, które pozwolą oderwać się od codziennych zajęć, pozwolą spojrzeć na otaczający świat z innej perspektywy, a jednocześnie pokażą, że nawet jeśli w życiu coś dzieje się bardzo źle, to może stanowić przyczynek nie tylko do niewielkich jego przemeblowań, ale również do radykalnych zmian, a największą życiową porażkę dzięki sile własnych rąk, umysłu i z pomocą przyjaciół, można przekuć w sukces. Osiągając przy tym wielką satysfakcję z pokonanej, często wyboistej drogi, która zdawałoby się, prowadzi donikąd.

Tak też wygląda życie Emilii Starskiej. W dniu ślubu otrzymuje ona list napisany przez nieżyjącą już mamę i dochodzi do wniosku, że nie może wyjść za Dawida. Ucieczka z własnego ślubu, z przygotowywanego wiele miesięcy przez rodziców pana młodego wystawnego przyjęcia weselnego, kosztować będzie Emilię bardzo wiele. Czy to była najlepsza decyzja? Czy uda jej się zawalczyć o siebie? Jakich zmian dokona? Kogo spotka na swojej drodze?

"Chwała meksykańskim zakonnicom" przyznajcie, że tytuł brzmi niezwykle enigmatycznie. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam książkę w zapowiedziach, nie wiem dlaczego, ale spoglądając to na okładkę, to na tytuł, widziałam w niej komedię kryminalną, chociaż opis absolutnie tego gatunku nie sugerował. Nic bardziej mylnego. To pełna ciepła, otulająca swoim optymizmem historia pokazująca, że nie warto stać w miejscu, a oglądanie się za siebie do niczego dobrego nie prowadzi. I chociaż czasem pierwszy krok jest bardzo trudny, to jego wykonanie powoduje, że każdy następny jest już prostszy, a wiara w swoje możliwości czyni cuda.

To, co dla mnie jest szczególnie ważne, jest naprawdę wyważona, ani trochę przesłodzona, ani też przerysowana. A do tego zabawna, pełna bohaterów, których można polubić od pierwszego wejrzenia (chociaż są i ci mniej sympatyczni). Pokrzepiająca, idealna w sytuacji, kiedy czujemy, że nasz świat się wali. Przy okazji pokazuje również, że jeśli kogoś kocha się naprawdę, można nad nim czuwać także z zaświatów.

Jedna jaskółka wiosny nie czyni? Zależy, o jaką jaskółkę chodzi.

Tak, w sypialni jest toster.

Tak, to suknia ślubna.

Co razem mają wspólnego?

Ciocia dobra rada:

Najpierw przeczytaj, a potem dociekaj.

Chwała meksykańskim zakonnicom!

„..tego dnia miałam na sobie suknię ślubną...Szykowałam się do ślubu”.

Która z nas kobiet nie chciałaby dostatecznego życia?

Wydawało się, że Emila Starska vel Siksa miała wszystko, o czym może marzyć młoda kobieta. Świetną pracę, w której się realizowała, piękne mieszkanie i przystojnego mężczyznę u boku. Wszystko to zmieniło się, gdy w ręce wpadł jej list od nieżyjącej już mamy Emilii. Po jego przeczytaniu, dwudziestosiedmiolatka stała się uciekającą panną młodą.

Przypadek czy przeznaczenie kierowało losem niedoszłej małżonki Dawida?

Musiała wszystko zaczynać od nowa, przeorganizować swoje dotychczasowe życie.

By nabrać oddechu, jej najbliższa przyjaciółka kazała jej szukać rad u starszyzny. Nie zastanawiając się długo, odwiedza swojego ojca, a tam na strychu znajduje swój życiowy cel. By go zrealizować, musi mieć plan A, w zapasie plan B, a nawet C i resztę alfabetu.

„Jesteś moją Polską. Albo moim małym Wietnamem w Polsce. Jesteś moim mango”.

"Chwała meksykańskim zakonnicom" jest historią o wielkim świecie Emilii, ale nawet z przymrużeniem oka, świetnym poradnikiem motywacyjnym, marketingowym, i co najważniejsze pozytywną terapią czytelniczą. Jest również przepełniona wielką pasją do rzemieślnictwa, a nawet ciut do gotowania. W tej współczesnej życiowej przygodzie nie zabraknie nawet odniesień do feng shui, czy medytacji zen.

Niezwykle przyjemna, z lekkim humorem, a do tego inteligentnie napisana powieść, sprawi, że każda czytelniczka (choć może i płeć przeciwna zerknie do tej lektury) będzie utożsamiała się z główną bohaterką.

Droga autorko, masz Tę Moc. Jesteś bardzo dobrym i wnikliwym obserwatorem otoczenia. Twoi bohaterowie są autentyczni, a sytuacje życiowe, choć nie życzę nikomu nawiania sprzed ołtarza :)

Ps, Czy mogłabym złożyć zamówienie na Jaskółkę, taką na Halinkę?