Apartament pod Złotym Klonem

Cudowny klimat, niesamowita historia pełna wzruszeń i śmiechu. Nie sądziłam, że trafiłam na taką perełkę. Nie ma co się zastanawiać, to trzeba przeczytać i to koniecznie jesienią! Otulała moje serducho jak kocyk i suche ubranie po zmoknięciu w ulewie :)

Z twórczością Barbary Kwinty polubiłam się już w grudniu i dlatego kojarzyłam ją głównie z najbardziej magicznymi, świątecznymi historiami. „Apartament pod Złotym Klonem” zabrał mnie jednak w zupełnie inną podróż. Choć w fabule króluje złota, melancholijna jesień, bije z niej takie ciepło, które otula również w środku zimy.

Muszę jednak przyznać, że nie była to miłość od pierwszej strony - ta historia potrzebowała ode mnie spokoju, odpowiedniego nastroju i uważności, bym mogła naprawdę wejść w świat bohaterki i poczuć rytm jej obolałego serca.

To opowieść o (nie)radzeniu sobie ze stratą i o tym szczególnym stanie zawieszenia, kiedy człowiek niby funkcjonuje, oddycha, wykonuje codzienne obowiązki, ale tak naprawdę przestaje uczestniczyć w życiu.

Amelia, była modelka, wraca do Krakowa bez pieniędzy, z ciężarem bolesnych doświadczeń i duszą rozbitą po odejściu ukochanego. Pracuje w kawiarni i sprząta na prestiżowym osiedlu, a jeden z luksusowych apartamentów staje się jej cichym azylem - miejscem, w którym próbuje schować się przed światem. Los bywa jednak przewrotny, bo ten sam kąt - równie nieoficjalnie - upodobał sobie Kuba. Ich relacja, pełna sarkazmu, drobnych uszczypliwości i dystansu, rozwija się z niezwykłą delikatnością.

Uwielbiam to, że w tej historii nic nie dzieje się za szybko. Emocje mają czas, by wybrzmieć, a my możemy spokojnie obserwować, jak dwoje poranionych ludzi uczy się siebie nawzajem wśród nastrojowych krakowskich uliczek. Autorka pięknie łączy temat żałoby i emocjonalnego „ghostingu” z subtelnym humorem, tworząc opowieść, która działa jak plaster na ranę.

To książka o tym, że nawet gdy wszystko wydaje się w rozsypce, wciąż warto dać sobie szansę na nowy początek. Całość dopełnia przepiękna okładka i uroczy dodatek w postaci jesiennych przepisów, które aż proszą się o wypróbowanie. Idealna lektura na wieczór pod kocykiem, niezależnie od pory roku 😉

🍁☕ Apartament pod Złotym Klonem Barbary Kwinty to historia, która pachnie jesienią, mokrym brukiem Krakowa i przyprawami korzennymi, ale pod tą przytulną warstwą skrywa coś znacznie cięższego. Amelia wraca do miasta z poczuciem totalnej porażki, po utracie kariery, pieniędzy i miłości. Jej życie zatrzymuje się w miejscu, a codzienność sprowadza się do przetrwania, pracy w kawiarni i sprzątania cudzych przestrzeni, jakby porządkowanie obcych mieszkań miało pomóc uporządkować własny chaos.

ㅤ

🍁☕ Autorka bardzo sprawnie pokazuje stan zawieszenia, w jakim tkwi bohaterka. Amelia nie chce iść dalej, nie potrafi zamknąć przeszłości, a jej myśli wciąż krążą wokół straty. To nie jest lekka opowieść o nowym początku, choć momentami tak się zapowiada. Raczej cicha historia o żałobie, która przybiera formę rezygnacji i obojętności wobec świata. Dzięki temu emocje bohaterki są wiarygodne i łatwe do odczucia.

ㅤ

🍁☕ W tę melancholijną codzienność wkracza apartament na ostatnim piętrze, miejsce niemal symboliczne, odcięte od reszty świata. Przestrzeń, która miała być azylem, szybko przestaje być pusta. Pojawienie się Kuby wprowadza napięcie, ale też potrzebną iskrę. Ich relacja rozwija się powoli, oparta na dialogach, drobnych gestach i wzajemnym testowaniu granic. To spotkanie dwóch osób, które coś ukrywają, choć każde z innego powodu.

🍁☕ Dużym atutem powieści jest humor, często sarkastyczny, podszyty ironią i dystansem do samej siebie. Barbara Kwinta umiejętnie łączy trudny temat straty z lekkimi scenami obyczajowymi, dzięki czemu historia nie przytłacza. Jesienny klimat, kawiarniane zapachy i kontrast między luksusowym osiedlem a zwyczajnym życiem Amelii budują ciekawą, wyrazistą atmosferę.

ㅤ

🍁☕ To książka, która potrzebuje chwili, by wciągnąć. Początek jest spokojny, wręcz wycofany, podobnie jak sama bohaterka. Z czasem jednak narracja nabiera rytmu, a emocje zaczynają wybrzmiewać mocniej. Nie jest to klasyczna komedia romantyczna, choć zawiera jej elementy. To raczej opowieść o powolnym oswajaniu bólu i uczeniu się życia bez tego, co było fundamentem.

ㅤ

🍁☕ Apartament pod Złotym Klonem to ciepła, choć niebanalna powieść, idealna na chłodniejsze dni, ale nie tylko. Zostawia po sobie refleksję, że nowy początek rzadko bywa spektakularny, częściej rodzi się po cichu, w codziennych drobiazgach. Barbara Kwinta stworzyła historię, która łączy jesienny nastrój z emocjonalną głębią i pokazuje, że nawet po największej stracie można znaleźć miejsce, by znów poczuć coś więcej niż pustkę.

Przeurocza historia, w której nostalgię i jesień czuć na każdej kartce. Miłość tli się pod liśćmi i nie wiadomo czy uda się ją rozdmuchać.

Uwielbiam i polecam z całego serca

Crumble z jabłkiem, gruszką czy śliwką? W kawiarni The Crumble znajdziecie je wszystkie, a nawet więcej. A może pumpik spice latte? Robi się. Znaczy Amelka zrobi – główna bohaterka powieści „Apartament pod Złotym Klonem”.

To urocza książka o wychodzeniu ze swojej skorupki i mierzeniu się z życiem na nowo.

Amelka, była modelka, to młoda dziewczyna, która pracuje w kawiarni i jako sprzątaczka. Obie jej prace mieszczą się w tytułowym apartamencie. Lokatorzy jednego z mieszkań na kilka miesięcy postanawiają wyjechać do Australii. Amelia nie czekając długo postanawia „przezimować” w ich lokum. Pech chce, że na podobny pomysł wpada brat właściciela.

To książka, w której na kilometr czuć jesień. Jest herbata z malinami, jest ciepły kocyk, monitoring osiedlowy i Vincent. Właśnie, Vincent. Tajemnica, którą Amelia skrywa przed światem.

Jednak świat ma inny plan na życie Amelii i mimo jej niechęci, ten puka do jej drzwi i nie zamierza odpuszczać.

„Apartament pod Złotym Klonem” to przyjemna i otulająca powieść. Pełna humoru, ale i delikatnie gorzka, a nawet miejscami smutna.

Autorka wplotła w swoją powieść trochę nostalgii, życie nie zawsze jest cukierkowe, ale gdy ma się wokół bliskich i przepyszne crumble, to można stawić czoła wszystkiemu.