Camino

„Wiesz, człowiek zawsze niesie swoją przeszłość ze sobą, nawet jeśli już dawno minęła. Im bardziej była mroczna, tym większym jest ciężarem.”

„Nie trać dnia dzisiejszego, to znaczy, nie chowaj się za wczoraj i nie zatrzymuj się przed jutrem.”

Bezpieczny i poukładany świat Holenderki Lotte Bonnet - matki , żony i przedsiębiorczyni branży cukierniczej rozpadł się rok temu pewnego ciepłego sierpniowego dnia - francuscy policjanci informują kobietę o samobójstwie jej ukochanego męża.

Emil Jukić podciął sobie gardło sztyletem na szlaku wiodącym do Santiago de Compostela.

Camino zostało w jego sercu , lecz jednocześnie jego bliscy nie potrafią zrozumieć co się wydarzyło.

Mężczyzna wcześniej ciężko chorował- zdiagnozowano u niego nowotwór żołądka, lecz przetrwał ten trudny czas i wydawał się bardzo szczęśliwy.

Jakby tego było mało okazuje się, że mąż Lotte uciekinier z Bośni i Hercegowiny przyjął nazwisko ofiary konfliktu bałkańskiego, który miał miejsce w latach 90.

Dlaczego zmarły nigdy nie opowiadał o tym co go spotkało i kim naprawdę był?

Lotte nie ujawnia jednak sekretów ukochanego przed synami- Joranem i Strfanem , chcąc zdobyć pewne informacje

W tym właśnie celu rok po tragedii postanawia udać się na pielgrzymkę śladami Miłka.

Niestety nie wszyscy chcą by historia została ujawniona i są gotowi zabić by postawić na swoim- dosłownie.

Jakie rezultaty przyniesie prywatne śledztwo?

Kim jest Nicholas i czy dzięki niemu wdowa uwierzy w miłość?

Zacznę od tego ,że nie znam zbyt wielu holenderskich thrillerów. Do tej pory czytałam tylko Grzechy sąsiadów, jednak z racji tego, że opis książki wydawał mi się bardzo intrygujący zgodziłam się na współpracę z wydawnictwem i była to naprawdę świetna literacka przygoda. Głęboka, trudna , nieoczywista.

„Camino” to nie tylko thriller – to poruszająca opowieść o konsekwencjach przemilczanych tragedii, o utracie i odkrywaniu prawdy na nowo. Anya Niewierra pokazuje, że nawet po wielu latach możemy być zmuszeni do konfrontacji z tym, co miało być zapomniane.

🛤️🕊️ Camino autorstwa Anyi Niewierry to opowieść o stracie, tajemnicach i wielowarstwowej prawdzie, która nie zawsze przynosi ukojenie. Główna bohaterka, Lotte Bonnet, rok po samobójczej śmierci męża postanawia przejść trasę Camino de Santiago, by zrozumieć jego dramatyczną decyzję. Jej wyprawa to jednak nie tylko duchowa pielgrzymka – to początek niebezpiecznego śledztwa, które prowadzi ją przez emocjonalne ruiny, ale i ciemne zakamarki europejskiej historii.

🛤️🕊️ W tle osobistej tragedii rozgrywa się większa opowieść – o wojnie w Bośni i Hercegowinie, o ludziach, którzy do dziś noszą w sobie jej rany, i o tajemnicach, które nie zostały rozliczone. Niewierra z odwagą wplata w thriller dramat wojenny i pokazuje, jak trauma narodów może splatać się z losem jednostek. W tej książce historia nie jest tylko tłem – staje się siłą napędową fabuły, a jej cień kładzie się cieniem na każdym kroku Lotte.

🛤️🕊️ Sama droga Camino staje się tu metaforą – nie tyle religijnego pielgrzymowania, ile wewnętrznej wędrówki przez żałobę, rozczarowanie, niepewność i wściekłość. Każdy krok bohaterki to kolejna warstwa emocji, które musi przepracować, by zrozumieć nie tylko to, kim był jej mąż, ale też kim ona sama naprawdę jest. To bardzo intymna podróż, pełna ciszy, retrospekcji i niespodziewanych zwrotów akcji.

🛤️🕊️ Mocnym elementem powieści są listy tajemniczego narratora, które wprowadzają dodatkowy poziom napięcia i odkrywają prawdy, których Lotte wcale nie chciała znać. To właśnie te fragmenty nadają historii ciężaru i pozwalają czytelnikowi spojrzeć głębiej – poza warstwę kryminalną i psychologiczną, w stronę pytania o to, czym jest winna przeszłość i czy można przed nią uciec.

ㅤ

🛤️🕊️ Camino nie daje prostych odpowiedzi. Autorka unika moralizowania, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń na refleksję. Dzięki temu historia jest nie tylko wciągająca, ale i autentyczna – emocjonalnie, historycznie i psychologicznie. Bohaterowie nie są czarno-biali, a ich decyzje – choć często kontrowersyjne – są głęboko ludzkie. To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że książka zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

ㅤ

🛤️🕊️ Anya Niewierra stworzyła thriller wyjątkowy – poruszający, mądry i przemyślany. Camino to nie tylko opowieść o miłości i zdradzie, ale też o tym, jak przeszłość – nawet ta nieprzeżyta osobiście – może zdefiniować nasze życie. To książka, która boli, ale jednocześnie daje nadzieję, że z każdej prawdy – nawet najtrudniejszej – można się podnieść. Jeśli szukasz historii, która poruszy Cię do głębi, to ta powieść zdecydowanie zasługuje na miejsce na Twojej półce.

„Wiesz, człowiek zawsze niesie swoją przeszłość ze sobą, nawet jeśli już dawno minęła. Im bardziej była mroczna, tym większym jest ciężarem.”

Gdy Lotte żegna się z mężem przed jego wyruszeniem na wędrówkę Camino de Santiago nawet nie przypuszcza, że będzie to pożegnanie na zawsze. Kilka dni po jego wyjeździe Lotte zostaje odwiedzona przez policjantów, informujących ją, że jej mąż Emil Jukić, bośniacko-chorwacki uciekinier wojenny popełnił samobójstwo w najdziwniejszy sposób – podcinając sobie gardło. Teraz miesiące później, Lotte żegna się z prochami męża, męża, którego wydaje się, nigdy nie znała, bo mężczyzna, który przedstawiał się jako Emil Jukić najwyraźniej „pożyczył” tożsamość od mężczyzny, którego szczątki zostały znalezione w masowym grobie. Szukając ukojenia i odpowiedzi na dręczące ją pytania dotyczące tożsamości męża, kobieta postanawia wyruszyć Camino śladem męża. W ślad za nią wyrusza tajemniczy mężczyzna, który doskonale znając trasę, planuje miejsca, w których może dojść do śmiertelnego wypadku, w którym Lotte straci życie. Co uda się odkryć Lotte? I czy uda jej się przeżyć Camino?

„Camino” to pierwsza wydana w Polsce powieść holenderskiej autorki thrillerów psychologicznych Anyi Niewierra. Choć jest to powieść klasyfikowana właśnie jako thriller psychologiczny, moim zdaniem jest to powieść drogi, w którym olbrzymią rolę gra motyw żałoby, tajemnic przeszłości i wojny.

Historia toczy się nieśpiesznie, wraz z przemierzanymi przez Lotte kilometrami, pojawia się więcej pytań, niż odpowiedzi, co tylko zwiększyło moją ciekawość, jako to się wszystko skończy.

Nie spodziewałam się, tak dużej ilości informacji o wojnie w byłej Jugosławii. Konflikt z lat 90-tych XX-wieku odcisnął wielkie piętno na krajach, których dotyczył, jednocześnie nie zostawiając wielkiego śladu w literaturze popularnej (albo po prostu wcześniej nie trafiłam na powieści z tym motywem), choć na szczęście literatury naukowej traktującej o tej wojnie nie brakuje. Doceniam zamieszczoną na końcu powieści zamieszczoną przez autorkę bibliografię, to tylko dowodzi jak świetny research dotyczący nie tylko wojny, ale również Camino zrobiła autorka.

Droga Camino de Santiago jest samodzielnym bohaterem powieści, którą przemierzamy wraz z bohaterką. Wraz z nią niesiemy plecak, przeżywamy fizyczne zmęczenia, a przede wszystkim próbujemy uzyskać odpowiedź na nurtujące bohaterkę pytania.

Jak wspomniałam, historia początkowo toczy się nieśpiesznie, poznajemy bohaterkę, jej sytuację rodzinną, wraz z nią pakujemy plecak i wyruszamy w drogę. Dopiero na szlaku, gdy spotykamy innych pątników i gdy zaczynają dziać się inne wydarzenia, historia nabiera tempa. Jednocześnie cały czas przewija się motyw wojny w byłej Jugosławii, czystek etnicznych, zbiorowych gwałtów oraz wpływu wydarzeń sprzed lat na aktualne losy krajów powstałych na skutek rozpadu Jugosławii.

Camino zmusza do refleksji, jak dobrze jesteśmy w stanie poznać drugiego człowieka, gdy ten postanowi ukryć przed nami przeszłość. Zmusza również do zastanowienia się nad piętnem,, jakie odciska wojna, na pojedynczym człowieku, na społeczności, na kraju. Camino pokazuje również sposoby radzenia sobie z żałobą.

Choć „Camino” to nie jest thriller, do jakiego jestem przyzwyczajona, to zarówno pomysł, jak i jego wykonanie przypadły mi do gustu. Doceniam głębię postaci i świetny research.

Thriller psychologiczny inny niż wszystkie – tak, warty przeczytania – zdecydowanie!

To nie tylko opowieść o wdowie, szukającej ukojenia po sam0bój5twie męża. To więcej, niż historia kobiety opłakującej stratę ukochanego. To historia żołnierzy, którzy zatracili w walce własną tożsamość. Opowieść o szukaniu siebie, radzeniu sobie z traumami, błądzeniu i odnajdywaniu właściwej drogi.

Powieść ma elementy, które mi się nie podobały, np podejście Lotte do dzieci. Miałam wrażenie, że są dużo młodsze.

Mimo to naprawdę warto przeczytać tę emocjonującą opowieść

Nie każda książka zostaje w człowieku na długo po przeczytaniu, ale ta bez wątpienia do takich należy. To historia, która porusza, skłania do refleksji i zostawia w sercu ślad.

To nie jest kolejna opowieść o szukaniu siebie. To głęboka podróż przez ból, stratę i pytania, które nigdy nie powinny zostać bez odpowiedzi. Lotte, kobieta w żałobie, postanawia przejść ten sam szlak Camino, którym wcześniej szedł jej mąż – ten sam, na końcu którego odebrał sobie życie. Każdy jej krok to nie tylko fizyczna wędrówka, ale szukanie sensu, zrozumienia, ukojenia.

Początkowo książka pulsuje melancholią i ciszą, ale z czasem atmosfera gęstnieje, napięcie rośnie, a czytelnik coraz mocniej zaczyna odczuwać klimat thrillerowy. Z każdą kolejną stroną odkrywamy, że prawda, której szuka Lotte, może być bardziej złożona i bolesna, niż ktokolwiek by przypuszczał.

„Camino” to nie tylko thriller. To także opowieść o zaufaniu, ludzkich maskach, o samotności i potrzebie zrozumienia.

Jeśli szukacie książki, która łączy emocjonalną głębię z dusznym napięciem i warstwą psychologiczną, „Camino” będzie świetnym wyborem. To lektura, która boli, wzrusza i hipnotyzuje.