Callas, moja rywalka

„W młodości czekamy na życie, a jako starcy wyglądamy śmierci. Przeklęty los człowieczy!”

Érica-Emmanuela Schmitta podziwiam za to, że potrafi pisać książki, które na długo zapisują się w mojej pamięci. Jeden najpoczytniejszych francuskich autorów na świecie trafnie-według mnie- nazywany jest mistrzem krótkiej formy. Prostota języka, subtelny humor, umiejętność oddania emocji bohaterów i pobudzania do refleksji to cechy, które cenię u tego pisarza. To wszystko odnajdujemy również na kartach książki „Callas, moja rywalka”.

Enzo, oprowadzając grupę Francuzów po mediolańskiej La Scali, poznaje tajemniczą

Carlottę Berlumi, która cierpi na swoistą awersję do Marii Callas. Pasjonat opery, zaintrygowany nową znajomą, która przybyła z Argentyny, decyduje się towarzyszyć jej w trakcie pobytu w Mediolanie. Z rozmów snutych na kolejnych spotkaniach tych dwóch osób wyłania się obraz nieszczęśliwej kobiety, przez całą swoją operową karierę rywalizującą z Marią Callas. Kobiety pozbawionej poczucia humoru, dystansu do siebie, a jednocześnie przekonanej o swojej wyjątkowości.

„A ona była do bólu kategoryczna, wygłaszała opinie z niekwestionowanym autorytetem, a wypowiadała się na każdy temat bez obawy, że kogoś tym zaszokuje, narazi się na śmieszność czy będą to same bzdury, gdyż była święcie przekonana, że tylko ona zna prawdę i to właśnie bawiło młodzieńca.”

Carlotta Berlumi za każde swoje życiowe niepowodzenie obwiniała Callas, którą uważała za manipulatorkę i oportunistkę. Dzięki jej opowieści poznajemy niektóre fakty z życia Greczynki, z których tkamy jej niepełną biografię. Ale nie o życiorys Marii Callas tu chodzi. Książka jest doskonałą okazją do stawiania pytania o cenę, którą trzeba zapłacić za realizację marzeń i oddanie się pasji. Co sprawia, że czasem pasja staje się obsesją? Obsesją, która zaślepia i rodzi fałszywy obraz siebie, swojej osobowości, swojego talentu? Megalomania Carlotty skłoniła mnie do refleksji na temat przyczyn takiego zachowania. Czy należy się ich doszukiwać w dzieciństwie bohaterki, w niskiej samoocenie, braku miłości? Tak naprawdę postać rywalki Callas wzbudziła we mnie współczucie. Żal mi było, że zamiast dostrzegać dobre strony życia, cieszyć się własnymi osiągnięciami, spalała się w ogniu nienawiści i chęci górowania nad Callas. Dlaczego nie znalazł się nikt, kto by pomógł jej uporać się z narcystycznymi skłonnościami? Z kolei postać tytułowej bohaterki pokazuje, jaką cenę często płaci się za bycie sławnym. W trakcie lektury „Callas, moja rywalka” uświadomiłam sobie fakt, że media często budują wizerunek osób niezgodny z rzeczywistością, bo stronniczy, pozbawiony niektórych istotnych faktów z życia opisywanej postaci. Oprócz cech wymienionych we wstępie atutem książki jest też przewrotne, dające do myślenia, zakończenie. Na uwagę zasługuje również szata graficzna utworu.

Podsumowując, Éric-Emmanuel Schmitt kolejny raz udowadnia, że w utworze nie liczy się ilość słów, ale umiejętność utkania z nich opowieści. „Callas, moja rywalka” to mądra książka, która porusza, skłania do refleksji na rozmaite tematy i na długo po ukończeniu lektury zapada w pamięć. Warto po nią sięgnąć! Polecam!

Czy 144 strony to wystarczająca ilość by opisać cienie i blaski sławy? Jak widać wystarczy. Autor książki „Callas, moja rywalka” opisał dość szczegółowo i wystarczająco życie Carlotty Berlumi, rywalki tytułowej Callas.

Książka przybliży nam świat pełen pasji, ale również świat zazdrości, ludzkiej zawiści. Na tych niewielu stronach znajduje się wiele emocji. Będą momenty, które wywołają uśmiech na twarzy, ale również takie, które skłonią do refleksji.

Bardzo podoba mi się jezyk jakim została napisana ta książka. Jest piękny, poetycki, a zarazem lekki. „Callas, moja rywalka” jest na pewno książką, którą czyta się dość szybko. I nie dlatego, że nie ma ona nawet 150 stron, ale właśnie na temat jaki porusza i styl, w jakim została napisana.

Mariia Callas to postać sławna. To gwiazda opery, która miała wielu naśladowczyń i rywalek. W książce rywalką jest Carlotty Berlumi. Autor wspaniale tutaj wykreował tę postać. Jest to na pewno kobieta z ogromnym talentem.

Jeśli szukacie ciekawej i krótkiej powieści na jeden wieczór, to bardzo polecam „Callas, moja rywalka”.

Twórczość autorstwa Pana Érica-Emmanuela Schmitta z przeczytanymi wcześniej dwoma książkami pt.''Noc ognia'',''Sen o Jerozolimie'' naświetla mi obraz tego, co jest niedostrzegalne dla oka pod względem nie zawsze właściwych zachowań ludzi niezależnie od wieku. Być może jest to związane z tym, kim byli kiedyś i co znaczył dla nich wykonywany zawód i czy pamięć o nim jest nadal, czy pozostaje tylko wspomnieniem.

Bliski memu sercu jest, świat muzyki klasycznej. Dzięki słuchanym audycjom radowym przybliżyłam wiedzę o walorach głosowych znanych operowych artystach i zaśpiewanych przez nich ariach.

Książka pt. ''Callas, moja rywalka'' autorstwa Pana Érica-Emmanuela Schmitta uważam, że jest to cudownie opisana podróż, w jaką można się z przyjemnością przenieść w czasie, nie zapominając o tym, że spotkamy w niej ludzi, którzy nie zawsze umieją dostrzec talent muzyczny, lecz widzą jedynie obraz walki i zazdrości, o spełnieniu marzeń o zdobyciu sławy kosztem innych osób zdolniejszych w rywalizacji do dążenia zdobycia drogi muzycznej.

Czytając, tę powieść marzyłam, aby spotkać Enzo Ponzi wraz z jego sympatycznym dziadkiem Fabrizio. Spojrzeć na żywo na nich i posłuchać, jak dzielą się pierwszymi wrażeniami na temat usłyszanej muzyki operowej, w jaki sposób podkreślają, czym ona dla nich jest, opowiadają, co dla nich znaczy nie tylko słowo opera, ale związane z nią miejsce teatru, gdzie jest ona zagrana.

Carlotta Berlumi nie wzbudzała u mnie od samego początku zaufania, jest niemiłą kobietą. Nawet gdy Enzo spotkał, ją po raz pierwszy miał prawo nie wiedzieć kim ona jest naprawdę. Myślami Carlotta błądzi daleko, nie zwraca uwagi na nic, ponieważ nie zachowuje się taktownie, lecz na zewnątrz widoczne są u mniej symptomy zaburzenia pamięci, o których nie wie, żyje wspomnieniami.

Gdyby nie przypadkowe spotkanie Carlotty Berlumi z Enzem być może nie odkryłabym na nowo tego, że nie zawsze są pozytywne blaski życia na muzycznej drodze artystów i artystek operowych ukrywających się w cieniu przed kochającymi ich odpowiednimi osobami, które mogą kochać je naprawdę, a pozostają jedynie ślady niekoniecznej rywalizacji.

Książkę tę czyta się szybko.

Polecam przeczytać tę powieść.

Eric - Emmanuel Schmitt przenosi nas do lat pięćdziesiątych minionego wieku , odsłaniając kulisy największych scen operowych , w tym słynnej mediolańskiej La Scali. Prezentuje postać jednej z najbardziej znanych gwiazd opery , bo któż nie słyszał o Marii Callas?

Ta wybitna śpiewaczka operowa miała wiele naśladowczyń , rywalek i konkurentek , które czyhały na jej potknięcia i błędy . Zarówno te życiowe , jak i sceniczne. Autor w niezwykle sugestywny sposób prezentuje jedną z nich - Carlottę Berllumi. Czy istniała naprawdę , czy jest tylko symbolem piętrzących się przeszkód w drodze do kariery i symbolem jawnej wrogości?

Ta nostalgiczna powieść pokazuje przewrotność i nieprzewidywalność , żeby nie powiedzieć złośliwość losu. Rywalka Marii Callas i ona sama żyją w symbiozie , jaką dyktuje im życie. Od podziwu , zazdrości , aż po rzucanie uroków , ich życie przeplata się , przenika i prowadzi do nieoczekiwanego finału.

Rzeczywiście Autor okazał się mistrzem krótkiej formy literackiej. Wzrusza , zadziwia , skłania do refleksji.

Talent i pasja czasem są darem , niekiedy mogą stać się przekleństwem.

Są książki, które się czyta, i są takie, które się słyszy. „Callas, moja rywalka” Érica-Emmanuela Schmitta należy do tej drugiej kategorii. Jest to opowieść napisana nie tyle piórem, co batutą dyrygenta. Każda fraza brzmi tu jak nuta wyśpiewana z głębi duszy, a całość tworzy misterną partyturę ludzkich emocji, począwszy od zazdrości, podziwu, pragnienia, skończywszy na żalu. Autor, znany z literackiej wrażliwości i umiejętności kondensowania egzystencjalnych prawd, tym razem zagląda za kulisy wielkiej sceny, gdzie głos bywa walutą, a pasja bronią. Maria Callas, bo o niej mowa, była diwą absolutną, zjawiskiem operowym, jawiącym się nie tyle jako bohaterka, lecz jako tło, blask i cień jednocześnie.

Narratorką tej subtelnej opowieści jest fikcyjna Carlotta Berlumi, śpiewaczka, która od pierwszego spotkania z Callas w prowincjonalnym teatrze czuje, że oto nadchodzi rewolucja. Obserwuje, jak „brzydka Greczynka” wchodzi na scenę i zmienia wszystko co do tej pory znane, nie tylko w świecie opery, ale i w jej własnym życiu. Schmitt z niezwykłą precyzją oddaje zderzenie dwóch temperamentów: jednej, która chce błyszczeć, i drugiej, która staje się samym światłem.

To, co najbardziej uderza w tej opowieści, to sposób, w jaki autor traktuje muzykę. Nie jako dekorację czy tło wydarzeń, lecz jako żywioł, siłę niemal boską, która potrafi uskrzydlać, ale i niszczyć. Dla Carlotty śpiewanie to droga do uznania, dla Callas kwestia życia i śmierci. To subtelne napięcie pomiędzy ambicją a powołaniem wybrzmiewa niczym kontrast pomiędzy mezzosopranem a dramatycznym sopranem. Obie są piękne, ale niesprowadzalne do jednej tonacji.

Ta powieść to uczta dla oka i ucha, bowiem nie tylko się ją czyta ale też słyszy. Każde zdanie jest rytmiczne, pełne napięcia, jak dobrze zaśpiewana fraza operowa. Autor nie potrzebuje rozbudowanych opisów, by wywołać emocje. Świetnie operuje słowami, które są jak dobrze postawione dźwięki. To proza, którą się nie tyle czyta, co kontempluje. Czytając, ma się wrażenie, że tekst pulsuje niczym serce wystukujące rytm.

Jest to opowieść kameralna jak recital i porażająca jak dramat Verdiego. To książka o tym, że czasem cudzy blask może oświetlić nasze własne życie tylko po to, byśmy zobaczyli w nim pustkę. Ale też o tym, że pasja, choć bolesna, nadaje życiu sens.

Dla miłośników literatury, muzyki i silnych emocji jest to lektura obowiązkowa.