Bez pożegnania. Paulina i Piotr. Tom 2

Jak pomagać osobie, która nie wie jakiej pomocy oczekuje? Czy uciekanie w przeszłość pomaga czy przeszkadza?

Na takie pytania odpowiada książka Agnieszki Lingas-Łoniewskiej. Jest to druga część historia rodziny Sadowskich, ale poznajemy także nowe postacie.

Jacek Krall wrócił z misji Ghazni. Widział i przeżył bardzo dużo, ale nie może sobie poradzić z tymi demonami. Na pomoc przychodzi mu piękna, wysportowana psycholożka Weronika Szuwarska, która również niesienie ze sobą naprawdę wielki bagaż doświadczeń.

Książka dotyka tematów o których się nie mówi. Mamy tutaj do czynienia z walką z zespołem stresu pourazowego, walką z utratą drugiego człowieka. Na co dzień nie dotykamy takich tematów, dlatego ważne jest żeby i o tym móc rozmawiać, by móc i nad tym się pochylić i zagłębić takie zagadnienia. Możemy tutaj zobaczyć walkę nie tylko osoby dotkniętej, ale także jej rodziny. Jak wojna czy trauma mogą wpłynąć na każdego bliskiego.

Dzięki tej książce mam wrażenie że zaczęłam się zastanawiam nad moim obecnym jestestwem. Chcę mieć życie, które będzie normalne ale i takie by móc o nim opowiadać z zapartym tchem. "A wszystko po to, aby potem móc z honorem odejść. I nigdy bez przebaczenia. I nigdy bez pożegnania." Agnieszka Lingas - Łoniewska, przy każdym rozdziale dodała piosenkę. Jest to taka playlista, która naprawdę nastraja na dany rozdział. Uwielbiam mocne brzmienia, dlatego takie rozwiązanie bardzo mi się podobało. Zapętlałam sobie dany utwór na spoitfy i wczuwam się w sytuację. Dziękuję!

Jak dla mnie bardzo dobra książka, którą szybko się czyta i chce się z niej czerpać jak najwięcej.

Gorąco polecam tą serie. Zapraszam na moją recenzje pod jej pierwszą częścią - Bez przebaczenia.

„Bez pożegnania”, to historia żołnierza naznaczonego traumą i kobiety, która mimo własnych demonów, robi wszystko, by mu pomóc. Piękna, bolesna i dająca do myślenia książka, którą pochłonęłam dosłownie „na raz”. Poza historią Jacka i Weroniki, poznajemy też dalsze losy Piotra i Pauliny, na których czeka jeszcze kilka niespodzianek. Dużym zaskoczeniem okazał się też dodatkowy wątek innej pary bohaterów, naprawdę uroczy, ale w moim odczuciu odrobinę zbędny. Zabrakło mi tu trochę drobiazgowości i bogatszych opisów, które były obecne w tomie pierwszym. Mnogość wątków w zestawieniu z mniejszą objętością daje wrażenie, że powieść jest nieco skrótowa i zdecydowanie za szybko się kończy. Wiem jednak, że nie wszyscy podzielają moją fascynację długimi i rozbudowanymi opisami, więc jest spora szansa, że to co dla mnie było wadą, dla Was okaże się zaletą. Mimo to, jestem naprawdę usatysfakcjonowana lekturą. Pokochałam bohaterów i razem z nimi przeżywałam każdą scenę. Naprawdę warto było poczekać dekadę na tą historię.

„Bez pożegnania” to świetna kontynuacja książki „Bez przebaczenia”. Mamy szansę poznać dalsze losy Piotra i Pauliny, którzy muszą kolejny raz zmierzyć się ze swoją przeszłością. Mamy również nowych bohaterów. Jacka i Weronike, którzy noszą w sobie niewyobrażalny strach i ból a mimo to marzą o szczęściu i spokoju. Agnieszka Lingas-Łoniewska kolejny raz udowadnia, że na emocjach zna się jak mało, kto!

Jacek Krall przenosi się do Orzysza, aby pracować razem z Piotrem Sadowskim. Jest to dla niego szansa na nowy start w życiu. Problem w tym, że nie może uwolnić się od demonów z przeszłości. Jacek wciąż śni o wojnie, śmierci, strachu i krwi. Cierpi na bezsenność a ukojenia szuka w narkotykach i przelotnych romansach. Jacek wie, że musi szukać pomocy, bo jeśli nie zrobi nic to stoczy się prosto w objęcia śmierci. Śmierć jest kusząca, łatwa. Przyniosłaby mu ukojenie i upragniony spokój. Ale Jacek jest żołnierzem i nie poddaje się bez walki. Dlatego kontaktuje się z Panią psycholog. Weronika jest terapeutką z powołania. Chce pomagać ludziom, bo przez to pomaga również sobie. Kiedy w jej gabinecie pojawia się przystojny Jacek wie, że jej życie zmieni się nieodwołanie. Widzi w nim swój własny ból i strach. Rozumie go i zrobi wszystko, aby pomóc temu zagubionemu mężczyźnie. Kiedy dwie tak zranione dusze spotykają się trzeba zrobić wszystko, aby odnalazły spokój. Weronika i Jacek będą musieli nawzajem siebie uzdrowić. Tymczasem Piotr i Paulina wiodą spokojne życie. Niestety ktoś z ich przeszłości chce się zemścić i zrobi wszystko, aby zburzyć ich szczęście.

Agnieszka Lingas-Łoniewska tym razem zmierzyła się ze skomplikowanym i bolesnym tematem. Przedstawiła trudną rzeczywistość żołnierzy z PTSD i ich rodzin. Autorka może nie pokazała w szczegółach tej trudnej walki, ale starała się ukazać temat z kilku perspektyw, co jest dużym plusem. Sama książka napisana jest mimo to lekko i przyjemne. Przeplatają się watki romansu, dramatu i sensacji. Bohaterowie jak zawsze w książkach Pani Agnieszki, są świetnie wykreowani i bardzo ich polubiłam. Podsumowując książka jest bardzo dobra. Momentami może delikatnie za słodka, ale rozumiem, że autorka chciała przez to pokazać miłość i wsparcie między bohaterami. Jeśli „Bez pożegnania” Was zachwyciło to koniecznie sięgnijcie po kontynuację! Warto.

Jacek Krall śni o wojnie. Chyba że akurat desperacko robi wszystko, by stracić świadomość, nim nadejdą koszmary. Gdy przenosi się do Orzysza, pod skrzydła pułkownika Piotra Sadowskiego, znajduje się na skraju wyczerpania. Silny zespół stresu pourazowego i wyrzuty sumienia związane z tragicznie zakończoną misją wojskową sprawiły, że doszedł do ściany. Wreszcie decyduje się poprosić o pomoc.

Weronika Szuwarska poniosła największą z możliwych strat. By zapomnieć o przeszłości, poświęca się pracy terapeutki. Gdy w jej gabinecie pojawia się przystojny, tajemniczy żołnierz, na którego od pewnego czasu stale się natyka, serce pani psycholog wreszcie się budzi. To nie będzie standardowa terapia. A na pewno najtrudniejsza w jej karierze. I najważniejsza.

Tymczasem Piotr Sadowski i jego żona Paulina muszą stawić czoła rodzinnym problemom. A także przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Gdy dawny wróg wyjdzie na wolność, ich życie znajdzie się w niebezpieczeństwie, a losy obu par splotą się nierozerwalnie.

I choć miłość to potężna siła, tym razem jej zwycięstwo zawiśnie na włosku.

"(...) to, co przeżyliśmy, nas ukształtowało. I zahartowało. Dzięki temu bardziej doceniamy życie i to, co mamy. Mocniej czujemy. I jeszcze mocniej kochamy."

"Bez pożegnania" jest kontynuacją "Bez przebaczenia", o której to pisałam Wam niedawno. Fajnie było tak z marszu podążać z bohaterami kolejnej powieści Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, ale i tym samym ciekawym było dla mnie poznanie debiutu i najnowszej książki. Da się zauważyć udoskonalony warsztat pisarski, choć i wtedy według mnie było nad wyraz dobrze.

Autorka przedstawia problem PTSD, czyli zespół stresu pourazowego po powrocie z misji, z jakim przyszło zmagać się głównemu bohaterowi. Wątek ten został dobrze nakreślony. Możemy przyjrzeć się jak wygląda życie żołnierza, który musi zacząć na nowo funkcjonować. Nie jest mu łatwo wymazać z głowy wszystkich tych odgłosów, wystrzałów, obrazów... Jacek Krall nie przebywa w Afganistanie lecz w domu, a mimo to każdy najdrobniejszy hałas czy dźwięk sprawia, że wpada w panikę, nie potrafiąc poradzić sobie z tą sytuacją. Szczególną uwagę zwróciłam na fragmenty, gdzie mężczyzna miewał koszmary. To było tak namacalne... wręcz czułam jego strach i cierpienie. Autorka daje wyraźny sygnał, jak ważna jest wówczas pomoc psychologa czy innej osoby, która przeszła podobne piekło.

"Bo rodzina to nie więzy krwi. Nie tylko. Czasami to wspólna przeszłość, historia pełna bólu, okropne obrazy ze świata, który mogą zrozumieć tylko ci, którzy tam byli. A także ci, którzy potem musieli się tam znaleźć, poprzez przeżycia tych, którzy tam byli. (...) Bo trzeba mieć przy sobie kobietę, którą się kocha. Brata, na którego można liczyć. Dzieci, które można rozpieszczać. Pasję, którą należy pielęgnować. A wszystko po to, aby potem móc z honorem odejść. I nigdy bez przebaczenia. I nigdy bez pożegnania."

Książka przepełniona jest skrajnymi emocjami i uczuciami. Za przykład mogę podać jedną scenę z udziałem Weroniki, Jacka i... kogoś jeszcze na imprezie. Byłam wkurzona na Jacka, że mimo iż był z Weroniką nie potrafił utrzymać zapiętego rozporka. Pewnych rzeczy nawet narkotyczny stan nie tłumaczy! Ale w sumie ludzką rzeczą jest błądzić, mieć słabości, prawda? Ważne jest, by potrafić to zmienić. Z kolei Weronika... nie wiem jak mogła tak spokojnie na to patrzeć.

"Życia nie dostaliśmy wyłącznie na próbę. Mamy je jedno, jedyne, powtórek nie będzie. Dlatego musimy przejść tę drogę z wysoko podniesioną głową. I chociaż popełnimy setki błędów, to musimy tę drogę pokonać do samego końca. Bo na tym polega człowieczeństwo. Na tym polega braterstwo. I na tym polega miłość."

Obok Weroniki i Jacka możemy sprawdzić co słychać u Pauliny i Piotra Sadowskich oraz ich bliskich, u których również sporo się wydarzy.

W poprzedniej części zwróciłam uwagę na charakterystyczne zwroty, zdrobnienia, jakimi obdarzyli się bohaterowie. Tu również to jest, ale chyba już się przyzwyczaiłem i w zasadzie przestało mi to przeszkadzać. Ale jakby spojrzeć na to z drugiej strony, to widać w tym elemencie pewną konsekwencję autorki.

Całość wypada bardzo realnie, cały czas coś się dzieje. Gdy już szykujemy się na szczęśliwy finał, autorka robi nagłe zamieszanie i nic już nie jest pewne.

"Bez pożegnania" to poruszająca, autentyczna, bolesna i ważna historia o zmaganiu z demonami przeszłości, oswajaniu lęków, sile prawdziwej miłości i przyjaźni. To książka przedstawiająca społeczny problem stresu pourazowego. Jeśli macie ochotę poznać co skrywają zakamarki ludzkiej psychiki - sięgajcie śmiało!

„Bez pożegnania" wyciska emocje z czytelnika na każdym kroku, do bólu prawdziwa, nie pozwalająca na obojętność, wprost wymuszająca zadawanie sobie pytań czy w sytuacji głównych bohaterów dalibyśmy radę temu, co ich spotyka. Agnieszka Lingas-Łoniewska to, czego najczęściej się nie dostrzega czyli rany i blizny psychiczne. One tak naprawdę dla wielu nigdy nie będą zagojone, ale nim w ogóle ktokolwiek się zorientuje o ich istnieniu lub wielkości, czynią spustoszenia w życiu ofiar. Historia bohaterów tej książki ukazała jak mocny i kruchy jest jednocześnie człowiek, ile może przyjąć na swoje barki oraz jak długo umie utrzymywać fasadę, tak by nikt nie dowiedział się o tym, co zżera go od środka. Główne postacie są do siebie podobne, każda z nich nie chce pokazać otoczeniu swego bólu, wybierając samotną walkę o siebie, trudniejszą, bo bez tak potrzebnego wsparcia. Jedno z nich próbuje zagłuszyć swoje cierpienie chwilowym oderwaniem od bolesnej rzeczywistości, które jednak wcale nie jest wytchnieniem, a tylko pogłębia problemy. Jak długo uda mu się nie tyle balansować nad przepaścią ile nie spadać w jej głębię? Pisarka niezwykle dogłębnie przedstawiła stawianie czoła temu, co było i branie odpowiedzialności oraz jak to odbiera dzień po dniu kawałek przyszłości. Pokazuje również czytelnikom, że od przeszłości nie tak łatwo jest odciąć się, nawet kiedy wydawało się, że rozliczenia z nią są dawno zamkniętym rozdziałem. "Bez przebaczenia" zawiera ogrom emocji, ale bez "Bez pożegnania" ma w sobie ich jeszcze więcej, tutaj przeszłość i teraźniejszość łączą się w niesamowicie splątany węzeł wżynający się boleśnie w serca i umysły bohaterów. Na każdy promyk nadziei i szczęścia bohaterów przypada kilka ran i blizn, to, co za nimi jest przedsmakiem tego, co dopiero przed nimi. Dramatycznie, prawdziwie, nieprawdopodobna karuzela emocji - trudnych, raniących, pozostawiających piętna, ale i dających nadzieję na przysłowiowe światełko w tunelu, pełnym demonów z przeszłości. Agnieszka Lingas-Łoniewska zwraca uwagę czytających, iż tuż obok nas mają egzystują ludzie, którym świat usuwa się spod nóg, codziennie walczących z samym sobą i wspomnieniami, samotnych w tłumie, czasem nie umiejących poprosić o pomoc i jednocześnie wołający o nią bez wypowiedzenia jakiegokolwiek słowa. Niektórzy z nich tak jak główny bohater wykorzystują szansę, może już ostatnią by pozostać wśród żywych. Ale są także tacy, dający się ponieść nienawiści i tracący wszystko oraz pragnący pociągnąć w otchłań również innych. "Bez pożegnania" już na samym początku chwyta za serce i tak już pozostaje do samego końca. Nie upiększając rzeczywistości, autorka pisze o jej jasnych i mrocznych barwach, przedstawia ją taką jaka jest, a jakiej nie dostrzegamy zbyt często. Bohaterowie są prawdziwi w każdej chwili, po mistrzowsku oddane są ich emocje, nie poprzestaje tylko na tym co w nich i ich życiu dobre, lecz sięga głębiej i dalej. Pokazani są realni ludzi postawieni w sytuacjach kiedy rozstrzyga się przyszłość i gdy walczą o nią, popełniając błędy, czasem raniąc bliskich i siebie. "Bez pożegnania" ma w sobie na każdej stronie ogromny ładunek emocjonalny, czytelnicy odczują jego rażenie od początku do samego końca. To nie jest tylko kontynuacja to coś więcej ... o wiele więcej.

W "Bez pożegnania" autorka powraca do Pauliny i Piotra Sadowskich, których mogliśmy poznać w poprzedniej części, pt. "Bez przebaczenia", jednak tym razem to nie ich losy wysuwa na pierwszy plan, choć sporo się dzieje z udziałem starych bohaterów. Tym razem w głównej mierze poznajemy porucznika Jacka Kralla, który po powrocie z misji zmaga się z zespołem stresu pourazowego oraz Weronikę Szuwarską, panią psycholog, która pomaga Jackowi pokonać jego własne demony. Tych dwoje szybko połączy coś więcej niż relacja lekarz-pacjent, jednak czy Weronice wystarczy sił i motywacji by walczyć o powrót Jacka do normalności kiedy sama zmaga się z trudną przeszłością? Czy bolesne wspomnienia z ostatniej misji pociągną Jacka na dno? Co wydarzy się w życiu całej czwórki, że los na zawsze ich ze sobą połączy?

Bardzo lubię twórczość pani Agnieszki, bo poza lekkim piórem i przyjemnym stylem autorka potrafi władować w swoje powieści tyle emocji, że ciężko potem z nich ochłonąć. Emocji nie zabrakło i tym razem, jednak znając już bardzo dobrze możliwości autorki, wiedziałam co może mnie czekać. Historia sama w sobie nie jest skomplikowana czy wymagająca, choć na pewno czytelnik nie poczuje odprężenia kiedy wczytuje się w losy żołnierza dotkniętego zespołem stresu pourazowego. Na pewno autorka nie usłała przeszłości bohaterów różami i to właśnie przeszłość wydaje się być zgubą każdego z ich czwórki. I choć podświadomie można wyczuć, że wszystko zmierza do happy endu, to w pewnym momencie następuje zwrot akcji (a jakżeby inaczej?) i szczęśliwe zakończenie staje pod znakiem zapytania a życie całej czwórki zawiśnie na włosku. A że autorka już nie raz żegnała z życiem swoich bohaterów, to i tym razem byłam przerażona myślą kogo spotka tragiczny los. Czy scenariusz obrany przez autorkę mnie zaskoczył? Nie. Ale inny finał również nie wzbudziłby mojego zdziwienia. Po prostu u pani Lingas - Łoniewskiej trzeba nastawiać się na wszystko, co sprawia, że czytelnik ma już przepracowany w głowie każdy możliwy scenariusz, nawet ten najbardziej niechciany.

Podsumowując, "Bez pożegnania" to całkiem przyjemnie napisana kontynuacja książki pt. "Bez przebaczenia" - o ludzkich dramatach związanych z wojną, zwłaszcza o spustoszeniu, jakie w głowie żołnierzy robi wojna, a także o zwyczajnym życiu kochających się ludzi, których boleśnie dotyka przeszłość. Równie udana i interesująca co pierwsza część. Gdybym jednak miała wybrać która z tych części bardziej mi się podobała, wskazałabym na pierwszą - była bardziej intensywna i mocniej się ją przeżywało. Była również bardziej niepokojąca. Tą przeczytałam z zaciekawieniem i nie bez emocji, jednak najwięcej dostarcza ich finał i poza nim właściwie nic takiego trzymającego w napięciu się nie dzieje. Ot, żołnierz i pani psycholog leczą się nawzajem ze swych demonów a życie względnie spokojnie sobie płynie - do czasu... Cóż... Moim ulubieńcem wśród książek autorki niezmiennie pozostaje "Brudny świat".