Belcanto

Książka napisana pięknym piórem przez niezwykle utalentowaną autorkę. Zarówno wyobraźnia jak i sam jej język zachwycają na każdym kroku. Literatura zdecydowanie dla osób, które lubią uważne, powolne czytanie. Sięgając po książkę "Belcanto" autorstwa Ann Patchett raczej nie myślałam, że zagości ona na mojej topowej liście - być może dlatego, że opinie na jej temat w internecie były bardzo podzielone. Ciekawość i chęć posiadania własnej opinii jednak zwyciężyły i tak oto jestem tutaj - mocno zaskoczona. 

Nie była to moja pierwsza książka Ann Patchett. Sięgnęłam po nią, ponieważ bardzo cenię sobie spojrzenie autorki na przedstawianych bohaterów i ich świat. Z treści przebija uważność i ciepło. Jest to lektura, w której na próżno szukać pośpiechu. Choć opis może na to wskazywać, nie znajdziemy tu szybkiej akcji. Znalazłam w niej ukojenie, historię miłości niezwykłej i przepiękny język, który spokojnie prowadzi przez kolejne etapy historii. Jest to ten typ książki, do której się wraca, o której się myśli i która zostaje w człowieku na długo.

Przyjęcie urodzinowe znanego japońskiego biznesmena Pana Hosakawy zostaje zorganizowane w rezydencji wiceprezydenta. Zaproszono na nie ambasadorów, polityków, wpływowych biznesmenów. Imprezę ma uświetnić światowej sławy niezwykle utalentowana śpiewaczka operowa Roxanne Coss. Wszystko zmienia się na koniec koncertu w momencie gdy gaśnie światło. Do rezydencji włamują się terroryści, którzy mają jeden cel – uprowadzić prezydenta. Ten niestety w ostatniej chwili odwołał swoje przyjście. W obliczu niepowodzenia terroryści muszą błyskawicznie opracować nowy plan.

„Belcanto” to niezwykle hipnotyzująca powieść oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w Limie w 1996r. kiedy to terroryści zajęli tamtejszą ambasadę i wzięli 600 zakładników, których przetrzymywali 4 miesiące. Przyznaje, że po opisie spodziewałam się brutalnego i mrożącego krew w żyłach thrillera. Zostałam za to bardzo zaskoczona niezwykle emocjonalną opowieścią o odnajdywaniu miłości tam, gdzie nikt by się jej nie spodziewał. To również historia o sile i wytrwałości, która urzeka. Sytuacja w jakiej się znaleźli, nawiązywanie między terrorystami i ich ofiarami przyjaźni czy miłości w niezwykle obrazowy sposób pokazuje i wyjaśnia mechanizm syndromu sztokholmskiego.

Całość napisana jest pięknym językiem, a plastyczne opisy działają na wyobraźnię. To opowieść którą mimo iż chcesz przeczytać jednym tchem dawkujesz sobie gdyż ciężko się z nią rozstać. Niemożność porozumienia się większości mieszkańcu rezydencji powoduje, że językiem uniwersalnym staje się śpiew operowy. To właśnie muzyka zmienia bohaterów, powoduje, iż na nowo poznają siebie, rodzą się przyjaźnie, uczucia ale i głęboko skrywane pragnienia. Bardzo wartościowa i godna polecenia powieść.

„Belcanto” Ann Patchett wywołuje dość ambiwalentne uczucia wśród czytelników i ja to doskonale rozumiem, gdyż sama dawno już nie byłam tak mocno znużona lekturą, przy jednoczesnym odczuwaniu zaciekawienia rozwojem sytuacji, którą mistrzowsko, to trzeba podkreślić, serwuje nam autorka. W tym miejscu ubolewam nad brakiem choćby kilku zdań słowem wstępu, czy to od  wydawnictwa, czy też od tłumaczki, które wyjaśniłyby, z czym tak naprawdę mamy do czynienia w przedstawionej tu historii, i co było kanwą wydarzeń, które czytelnik śledzi, kartka po kartce.

Początek „Belcanto” to urodzinowe przyjęcie wpływowego biznesmena japońskiego, odbywające się w domu wiceprezydenta Rubena Iglesiasa, na którym znalazła się sama śmietanka towarzyska i ona, Roxane Coss, liryczna sopranistka, która zarówno sobą, jak i swoim śpiewem, jest w stanie oczarować absolutnie każdego, bez względu na wiek, płeć czy status społeczny. Kiedy przyjęcie ma wkraczać w kolejny etap, nagle gasną światła, a kiedy się zapalają, cały świat stu dwudziestu jeden zaproszonych gości, dwudziestu kelnerów i siedmiu kucharzy, zmienia się diametralnie. W mgnieniu oka stają się zakładnikami trzech generałów i piętnastu żołnierzy, z których żaden nie wkroczył jeszcze w pełnoprawną dorosłość. Tak zaczyna się powieść, którą autorka rozciągnie na ponad trzysta stron, praktycznie nie wypuszczając swoich bohaterów poza obręb rezydencji wiceprezydenta.

Można powiedzieć, że nic się tam nie dzieje i jednocześnie dzieje się tak wiele, że trzeba kilku płaszczyzn, aby ogarnąć czym jest „Belcanto”. Z psychologicznego punktu widzenia Patchett doskonale opisała stopniowe zmiany zachodzące tak w porwanych, jak i porywaczach, oddając tym samym pełen obraz sytuacji, jaka miała miejsce w ambasadzie Japonii w Limie, w roku 1996.

 Abstrahując już sam syndrom limski, wspaniała jest tu psychologiczna przemiana poszczególnych postaci, wywołująca pewną zadumę nad losem własnym. Spójrzmy choćby na odnoszącego sukcesy pana Hosokawę. Odcięty od bodźców świata zewnętrznego zaczyna dostrzegać swoje braki, które do tej pory nie stanowiły dla niego żadnego problemu (znajomość języków choćby). Wielka bezczynność zmusza go do głębszej analizy swojego życia i nagle okazuje się, że nie jest to życie pełne sukcesów, a pasmo miażdżących porażek. Co więcej, jego przynoszące zysk przedsiębiorstwo nagle staje się tworem, które nie daje mu odczuwalnego szczęścia. Zamknięcie zmienia totalnie jego punkt widzenia, dając mu możliwość odkrycia zupełnie innej wersji siebie samego. Podobne przemiany przechodzą inni bohaterowie, pozwalając sobie na prawdę, która w świecie przed zniewoleniem, nie miałaby okazji wyjść z cienia ich umysłu. Im dalej jestem po lekturze tej powieści, tym bardziej doceniam jej detale. Zachęcam do zapoznania się i przebrnięcia przez całość :)

IG @angelkubrick

🍁Kiedy na koniec koncertu gaśnie światło, akompaniator całuje śpiewaczkę. Kto wie, co by się między nimi wydarzyło, gdyby w tym momencie do willi nie wdarła się grupa uzbrojonych mężczyzn, a wszyscy obecni nie zostali zakładnikami…

🍁Tyle z opisu wystarczyło, żebym zainteresowała się książką! Plus przepiękne wydanie w twardej oprawie -i jestem kupiona!

🍁Cała historia była dla mnie przejmująco piękna. Belcanto jest ucieleśnieniem samej sztuki i jest pewną formą celebracji. Ann Patchett ma taki styl pisania, który sprawi, że poczujesz się jakbyś sam był tam zakładnikiem. Czas nie będzie odgrywał żadnej roli w tej historii…

🍁Nie stawiając sobie żadnych granic, autorka postawiła na obfitość dobrze skonstruowanych słów i przepływ szlachetnych emocji w tej dzikiej fabule, co może nie wszystkim czytelnikom się podobać - stąd może mieszane reakcje.

🍁Powieść również charakteryzuje się nieco wolniejszym tempem, ale dla mnie powolne tempo dało mi czas, by poczuć się jak we śnie, gdzie mogłam wyraźnie wyobrazić sobie bohaterów i jego scenerię, i naprawdę przejąć się tym, co się z postaciami działo.

🍁Zakończenie jest zaskakujące i mocne! Dla mnie tym, co czyniło tę historię i iluzję tak przejmującą, było ukazanie ludzi, że w momencie, gdy tracą wszystko, zaczynają doceniać to, co mieli. Ta świadomość sprawia, że piękno chwili jest tym bardziej wartościowe. To odniesienie sprawiło, że ta historia stała się dla mnie jeszcze bardziej znacząca. Po prostu ją pokochałam.

🍁Dajcie tej historii szansę - może również Was zachwyci!