Opowieść o walce ludzi z siłami natury, o wielkich marzeniach i jeszcze większych poświęceniach.
Jutlandia, rok 1754. Na bezludnym wrzosowisku osiedla się kapitan Ludwig von Kahlen. Zamierza udowodnić, że te pustkowia można ujarzmić i nadadzą się pod uprawę. Jednak bezwzględny właściciel ziemski - Schinkel – twierdzi, że są one jego własnością i nie szczędzi środków, by tego dowieść. Pewnego dnia na te dzikie tereny przybywa również tajemnicza Ann Barbara. Rozpoczyna się burzliwa i dramatyczna historia o zemście, miłości, zatraceniu i złu w najczystszej postaci.
Na podstawie powieści został nakręcony duński kandydat do Oscara z Madsem Mikkelsenem w roli głównej.
Fragment książki
Wrzosowisko nie przypomina żadnego innego miejsca.
To niebo i płaska równina.
To odludzie i pustkowie.
Wiatr pędzący po niebie i chmury, i deszcz. Ciepło i zimno niesione przez wiatr. Wiatr zawodzi, nikt nie wie, skąd się wziął. Pogwizduje i wyje, jest tam zawsze. Tak jak noc i dzień. Są też wilki. Żmije zwijają swe ciała, żółte motyle patrolują okolicę, skowronki wzbijają się ku niebu. Są i ptaki drapieżne. Nie ma za to domostw. Ani ludzi. Jest światło i mrok, jest szarość. Jest noc i dzień, są pory roku. Wiatr. Wiatr tam jest. Wiatr wieje, jak mu się żywnie podoba. Słychać, jak szumi, choć nikt nie wie, skąd przybywa i dokąd zmierza. Nic nie rzuca cienia ani nie daje schronienia. A niebo jest okrutne. Zsyła spiekotę, która wysusza ziemię na głębokość kilku metrów. Zsyła mróz w lipcu. Przynosi deszcz ryb i robaków, które pożerają wszystkie zielone pędy, po czym zakopują się w ziemi i wychodzą z niej jako czerwone chrząszcze i same żywią się korzonkami wrzośców. Niebo pluje krwią.
Niebo ciska gromy, które wstrząsają ziemią tak, że ta aż pęka. Wszystko zaczyna drżeć, ziemia się rozwiera, źródła wpadają do wnętrza, a wtedy ponownie się zamyka. Dawniej na wrzosowisku była woda, teraz już jej nie ma. Głębokie wąwozy wskazują, którędy płynęła. Kilka niewielkich wzniesień na tej płaskiej krainie mówi o tym, że kiedyś na wrzosowisku mieszkali ludzie. Niscy, śniadzi mężczyźni leżą na wzniesieniach w dębowych kołyskach. W miejscu, gdzie kiedyś musiało być dużo wody. Całe rzeki wody.
Teraz spływają z wilgotnego nieba. Nieboskłon posyła deszcz, ale ziemia twarda jak skała nie jest w stanie go przyjąć. Wrzosowisko pokrywa kwaskowata, niezdatna do picia, gęsta woda powierzchniowa, wymieszana z deszczem, piaskiem, zwłokami zwierząt i ekskrementami. Od czasu do czasu ten porośnięty krzewinkami wrzosu teren przecina jakiś chyboczący się wóz albo człowiek maszerujący z tobołkiem na ramieniu – wagabunda, wędrowny kramarz – zmuszony, aby tędy przejść. Musi uważać na wąwozy, doliny i pagórki. W wybujałych wrzosach, miejscami wyższych od człowieka, ukrywają się wilki, a bezimienni rabusie potrafią zjawić się znienacka i napaść na podróżującego. Nikt nie słyszy jego wołania o pomoc. Nie ma tu nawet stada owiec. Ani żadnych pasterzy. Nikt nie czuwa, nikt nie pilnuje.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
W jakim klimacie utrzymana jest powieść "Bękart" autorstwa Idy Jessen?
Powieść "Bękart" to surowy i realistyczny dramat historyczny osadzony w osiemnastowiecznej Danii. Fabuła skupia się na brutalnej walce człowieka z nieprzychylną naturą oraz bezwzględnymi strukturami społecznymi tamtego okresu. Czytelnik odnajdzie tu gęstą atmosferę osamotnienia, którą potęguje sugestywny opis dzikich i niebezpiecznych duńskich wrzosowisk. Jest to lektura angażująca emocjonalnie, która porusza uniwersalne tematy determinacji, zemsty oraz trudnej miłości w ekstremalnych warunkach.
Czy fabuła książki pokrywa się z filmem o tym samym tytule?
Książka stanowi literacki pierwowzór głośnego filmu z Madsem Mikkelsenem i oferuje znacznie głębszy wgląd w psychologię postaci. Podczas gdy ekranizacja skupia się na warstwie wizualnej i dynamice akcji, tekst Idy Jessen pozwala lepiej zrozumieć wewnętrzne motywacje kapitana Ludwiga von Kahlena. Lektura dostarcza szczegółowych opisów codziennych trudów życia na pustkowiu, których nie sposób w pełni oddać w kadrze filmowym. Stanowi ona idealne uzupełnienie dla osób chcących poznać pełniejszy kontekst historyczny oraz emocjonalny tej opowieści.
Czego mogą spodziewać się czytelnicy po warstwie opisowej tej pozycji?
Warstwa opisowa jest niezwykle plastyczna i kładzie ogromny nacisk na potęgę oraz nieprzewidywalność natury. Autorka stosuje sugestywny język, by oddać surowość jutlandzkich wrzosowisk, gdzie wiatr, mróz i jałowa ziemia są niemal pełnoprawnymi bohaterami. Czytelnik podczas lektury fizycznie odczuwa trud mozołu głównego bohatera starającego się ujarzmić nieurodzajne tereny pod uprawę. Styl pisarski jest oszczędny, ale bardzo wymowny, co idealnie pasuje do historycznego tła i bezwzględnego charakteru opisywanych wydarzeń.
Dla jakiej grupy odbiorców ta konkretna historia może okazać się zbyt trudna?
Pozycja ta nie jest odpowiednia dla osób szukających lekkiej rozrywki lub dynamicznej powieści przygodowej typu płaszcz i szpada. Ze względu na powolne tempo akcji oraz liczne, drobiazgowe opisy walki z naturą, może ona zniechęcić czytelników preferujących szybkie zwroty akcji. Brutalność przedstawionego świata i bezwzględność niektórych postaci sprawiają, że jest to lektura wymagająca dużej odporności emocjonalnej. Jeśli unikasz pesymistycznych historii o znoju, cierpieniu i ludzkim zatraceniu, ten tytuł może nie spełnić Twoich oczekiwań.
Jakie główne konflikty napędzają akcję w tej historycznej opowieści?
Oś fabularna opiera się na starciu ambitnej jednostki z bezdusznym systemem feudalnym oraz nieokiełznanymi siłami przyrody. Kapitan von Kahlen musi mierzyć się nie tylko z jałową ziemią, ale przede wszystkim z okrucieństwem lokalnego właściciela ziemskiego. Konflikt ten szybko eskaluje, zmieniając próbę kolonizacji wrzosowisk w dramatyczną walkę o godność, prawo do własności i przetrwanie. Dodatkowym elementem komplikującym sytuację jest pojawienie się tajemniczej Ann Barbary, co wprowadza do historii wątek osobistej zemsty i poświęcenia.
