Serce wiedźmy

Bardzo ciekawa książka, która nawiązuje do mitologii nordyckiej. Chociaż przez ten fakt miałam czasami problem z jej odbiorem, a raczej przez fakt wykorzystywania mitologii nordyckiej w kulturze popularnej. "Serce wieźmy" to historia, która pokazuje, że moc to nie tylko potencjał, ale i odpowiedzialność. Podczas lektury trudno było mi przełknąć wątek miłosny, jednak język powieści sprawiał, że nawet on był "zjadliwy" ;) Polecam, szczególnie osobom, które lubią fabularyzowane powieści dotyczące mitologii.

Ostatnio coraz bardziej fascynują mnie książki, których fabuła oparta jest na mitologii. Z mitologią norweską nie miałam jeszcze za dużo do czynienia, a że "Serce Wiedźmy wręcz krzyczało do mnie swoją okładką stwierdziłam, że to doskonała okazja aby się zapoznać.

Gullweig była jedyną wiedźmą, która potrafiła zobaczyć całą przyszłość, tej umiejętności bardzo zazdrościł jej Odyn, jednak ona nie chciała nauczyć go sztuki widzenia. Wszechojciec trzy razy skazywał ją na spalenie na stosie, a ona każdą z trzech kar przeżyła, choć przy ostatnim razie straciła serce. Wiedźma ukryła się w Żelaznym Lesie, gdzie po jakimś czasie odnalazł ją brat Odyna, Loki i zwrócił jej nadpalone serce. Wiedźma zamieszkała, w jaskini, którą przyjaciółka- olbrzymka pomogła jej przemienić w dom, a sam Loki ogrzał ogniem miłości. Po pewnym czasie z Angerbodą- bo takie imię przybrała teraz wiedźma w jaskini mieszkała trójka ich dzieci, jednak potomstwo wiedźmy i zmiennokształtnego boga pod wieloma względami różniło się od innych dzieci. O tym wszystkim czytamy w pierwszej części, która trochę mnie irytowała- spodziewałam się mrocznej historii, a dostałam słodko- gorzki romans z dawką humoru. Czemu gorzki? Bo wszyscy wiedzą, że Loki to krętacz i nawet jeśli twierdzi, że kocha, to robi to na własnych zasadach i nikt nie wie czy mówi prawdę. Za sposób jaki traktował swoją rodzinę nie raz miałam ochotę rzucić książką.

W drugiej części było więcej akcji. Bogowie dowiedzieli się, że Angerboda żyje, a jej dzieci stanowią dla nich zagrożenie. Odyn znów zapragnął wiedzy o końcu świata. To wszystko skończyło się bardzo źle dla tej dziwnej rodziny, ukrywającej się w środku ciemnego lasu. Angerboda po raz kolejny została zamordowana, to jednak nie przeszkodziło jej wyruszyć na ratunek swoim potwornym dzieciom, pomagając po drodze potrzebującym. Co piękne w tej wiedźmie- ile zła by nie zaznała od otoczenia i tak pragnie nieść pomoc każdemu. Historia zmienia się w mroczną baśń rodem z mroźnych nieżyczliwych krain, doprawioną śmiercią i głosami z krainy zmarłych. Wszystko dąży nieuchronnie do Ragnanröku i tylko uparta i nieustraszona Angerboda wierzy, że uchroni bliskich.

Jak będzie wyglądał świat po ragnaröku? Czy komukolwiek uda się przetrwać? Czy Angerboda słusznie wierzyła, że uratuje kogokolwiek, czy jej walka o przetrwanie najbliższych to tylko walka z wiatrakami? Tego dowiemy się z trzeciej części powieści.

Tyle, co do treści, teraz pora na wrażenia. Jakaż to była niesamowita lektura! Na początku trochę irytująca, trochę naiwna, dalej trzymająca w napięciu, na koniec wzruszająca. Dostarczyła mi cały wachlarz emocji. A czytała się doskonale, wręcz płynęłam przez tę historię i miałam problem z odłożeniem książki chociaż na chwilę. Na bardzo duży plus zasługuje zamieszczenie na końcu słowniczka gdyż ilość bogów, ras i miejsc w nordyckiej mitologii może przytłoczyć i wprowadzić chaos. Pewnie bez tego bym się pogubiła albo nie miałabym takiej frajdy z lektury.

Na uwagę zasługuje też przepiękne wydanie od Wydawnictwa Kobiecego. Cudna okładka, kolorowa wklejka i ozdobniki w środku bardzo podnoszą przyjemność z czytania. To kolejna książka od tego wydawnictwa, która przełamuje moje książkowe fatum: do tej pory książki, które zachwycały mnie okładkami, rozczarowywały wnętrzem, tutaj wszystko jest piękne ❤️.

Autor: Genevieve Gornichec

Tytuł: Serce wiedźmy

Tytuł oryginalny: The Witch’s Heart

Wydawnictwo: Kobiece

Liczba stron: 392

Angerboda w przeszłości przybyła do Asgardu, gdzie miała dzielić się swoim magicznym darem. Spotkał ją jednak los, którego się nie spodziewała – została spalona i przebito jej serce. Nie umarła jednak, zbiegła z boskiego dworu i ukryła się w lesie, gdzie, jak sądziła, nikt nie będzie jej szukał. Odnalazł ją Loki, który zwrócił jej serce i podarował przyjaźń, a później miłość. Z uczucia narodziła się trójka dzieci, a każde z nich będzie miało wpływ na losy bogów.

Serce wiedźmy Genevieve Gornichec to powieść czerpiąca z mitologii nordyckiej. Główną bohaterką jest Angerboda, która porzuciła dawne imię, ale nadal posiadała zdolność opuszczania ciała dzięki magii i wędrowania do różnych światów.

Angerboda jest bohaterką specyficzną. Mimo wielkiej mocy, którą posiada, nie jest dumna i pyszna. Zależy jej na spokoju i ciszy, samotności. Czasem tylko tęskni za Lokim, gdy ten znika. Ich związek nie jest jednak pełen namiętności i wielkiej miłości. Angerboda nie wyrzuca mu, że nie widuje go tygodniami i że ma drugą żonę w Asgardzie. Jest pogodzona z tym, że w jego życiu nie zajmuje pierwszego miejsca. Liczą się dla niej dzieci i ich bezpieczeństwo. To postać, która w jakiś sposób chwyta czytelnika za serce – nie żałuje jej, nie lituje się nad nią, ale patrzy na nią przychylnym wzrokiem, wiedząc, ile przyszło jej wycierpieć.

Powieść pokazuje życie Angerbody. Widzimy, jak zaczyna na nowo budować swoją codzienności – pod innym imieniem, z dala od bogów. Tworzy mikstury, które sprzedaje jej przyjaciółka, nie potrzebuje wielu wygód. Obserwujemy, jak odwiedza ją Loki, a potem czytamy o kolejnych ciążach. Dla Angerbody dzieci, które rodzi, nie są potworami, mimo że nie są też zwyczajnymi ludzkimi istotami – Hel to na wpół martwa dziewczynka, Fenrir jest wilkiem, a Jormunrgand to wąż.

Czytelnik, który zna mitologię nordycką, wie, że dostajemy opowieść poprzedzającą Ragnarok. Potomkowie Angerbody i Lokiego będą w nim mieli swój udział. Pojawia się tu kilkoro znanych bohaterów – Odyn, Loki, Thor, Baldur. Wiedźma żyje jednak na uboczu, więc niezbyt często możemy śledzić wydarzenia Asów. Podczas lektury brakuje nieco tego świata, nordyckie wierzenia są bowiem bardzo bogate i zawiłe, a tu dostajemy tylko strzępki informacji zaczerpnięte ze wspomnień bohaterki czy rozmów z innymi postaciami.

Ważnym motywem w książce jest bycie matką. Angerboda ma trójkę potomstwa, nie traktuje ich jak potwory, mimo że daleko im do bycia normalnymi dziećmi. Kocha ich, dba, stara się zapewnić im bezpieczeństwo. Nie jest to łatwe, bo przez większość czasu jest sama z dziećmi i nie zawsze wie, jak z nimi postępować.

Sięganie po motywy mitologiczne jest ostatnio bardzo popularne w literaturze. Tym razem mamy do czynienia z mitologią nordycką, co jest odświeżające, chociaż mam wrażenie, że i te tematy są od jakiegoś czasu chętniej wykorzystywane. Autorka nie skomplikowała fabuły szczegółami z tych wierzeń, chociaż mam wrażenie, że bez podstawowej znajomości mitologii nie byłabym tak zachwycona lektura. Tak jak napisałam wcześniej, nawet czasem brakowało mi dodatkowych elementów, które wzbogaciłyby tę opowieść. Mimo wszystko polecam wam Serce wiedźmy, jeśli lubicie motywy mitologiczne, chcecie przeczytać książkę z wątkiem romantycznym, ale też ciekawie poprowadzonym tematem przepowiedni przyszłości, której nie da się oszukać.

Genevieve Gornichec podjęła się rzeczy bardzo ryzykownej , a mianowicie dokonała de facto współczesnej interpretacji Edd, czyli staro skandynawskich pieśni poświęconych bogom oraz bohaterom i wojownikom. Autorka utkała swą opowieść w taki sposób, że bohaterowie stają się nam bliscy, gdyż mimo boskiego lub nadprzyrodzonego pochodzenia kochają, żyją i myślą jak ludzie współcześni. Absolutnie porywająca postać Angerbody przypomina o sile kobiet oraz o mocy macierzyństwa zdolnej, jak najdosłowniej, zmieniać świat.

„Serce wiedźmy” to fantastyczna pozycja nie tylko dla miłośników Skandynawii czy wyznawców nurtów rodzimowierczych. Zapewniam, że i feministki znajdą tu wiele dla siebie.

Polecam serdecznie!

Być może historia Angerbody nie powaliła mnie na kolana, ale po lekturze jestem przekonana, że tak naprawdę to dobrze, bo to po prostu nie była taka książka.

"Serce wiedźmy" sprawiło, że po przeczytaniu ostatnich stron wciąż wracałam myślami do tej opowieści, cały czas obracałam w głowie to jak autorka przedstawiła bohaterów, zwłaszcza tych najlepiej nam znanych z innych utworów opierających się o mitologię nordycką, to jakie przygotowała zakończenie. Cała ta historia była przemyślana i świetnie zbudowana, a w dodatku zostawiła we mnie wrażenie, że fantastyka z wątkami mitologicznymi wciąż może nam jeszcze sporo zaoferować. Jestem bardzo przyjemnie zaskoczona i życzyłabym sobie więcej takiego fantasy - łamiącego schemat, który powstał w naszych umysłach przez produkcje Marvela, i w którym porusza się nie tylko młodzieżowe tematy.

PS Doceniam także to, że "Serce wiedźmy" to kolejna jednotomówka wydawnictwa. W ostatnim czasie fantastyka to istna plejada wielotomowych cykli, których końca niekiedy nie widać przez wiele lat (albo i dziesięciolecia jak chociażby Gry o tron, bo wciąż czekamy na "Wichry zimy") i naprawdę przyjemnie jest zakończyć pewną historię w obrębie jednej książki!