Apostata

Debiut Łukasza Czarneckiego czyli Apostata to bardziej niż udane dzieło, które łączy w sobie wiele gatunków literackich, bo znajdziemy tu elementy fantasy, steampunku, grozy niczym z Lovecrafta, książki o wojnie i klasycznego kryminału. Powieść, cudownie wydana, urzeka rozmachem, z jakim autor wykreował świat Ekumeny, kontynentu od stuleci targanego wojną, między Republiką a Cesarstwem Yoryckim. To w tych krajach mają miejsce różne kulty i oddawanie czci wielu bogom, także tym z Otchłani, które zwalczane są z zaciekłością przez funkcjonariuszy Wydziału do spraw Okultyzmu Policji-Arthura Wellingtona i Karla Hangbecka. To właśnie ta dwójka bohaterów wiedzie tu pierwsze skrzypce i trzeba dodać, że to bohaterowie z krwi i kości, prawdziwi twardziele. Każdemu z nich poświęcona jest osobna część książki, której wątki jednak się łączą w spójną całość. Potęga wyobraźni autora przejawia się też w szeregu tajnych organizacji, które walczą czasem ze sobą, bo każda ma inny cel. Nekromanci, Magowie, Technomagowie czy Alchemicy to tylko niektóre z nich, którym czytelnik może sprzyjać podczas lektury lub ich się bać, bo atmosfera mroku i horroru jest tu oddana perfekcyjnie. Podobnie jak wątek kryminalny, przywodzący skojarzenia z najlepszymi powieściami z tego gatunku. Historia nie nudzi i w paru miejscach zaskakuje. Całość czyta się doskonale, a otwarte zakończenie sugeruje ciąg dalszy, na który będę czekał z niecierpliwością. Bardzo dobry debiut! Serdecznie polecam!!!

Apostata to debiutancka powieść Łukasza Czarneckiego wydana przez Insignis. Reklamowana jako połączenie fantastyki, kryminału oraz horroru spod znaku H.P. Lovecrafta. Czy tak jest w istocie?

Od ponad wieku jedyny kontynent Ekumeny dzieli na pół linia okopów. W tym frontowym pasie Nieludzkiej Ziemi skażonej magią bojową wojska demokratycznej Republiki ścierają się ze sfanatyzowanymi wojownikami teokratycznego Cesarstwa Yoryckiego. Tymczasem z dala od zgiełku pól bitewnych toczy się zupełnie inna walka, może nawet ważniejsza dla losów cywilizacji: niekończąca się batalia przeciwko mrocznym kultom, które oddają cześć złowrogim bytom zrodzonym u zarania czasu. Ściganiem kultystów zajmują się funkcjonariusze Wydziału do spraw Okultyzmu i to oni są głównymi bohaterami książki Łukasza Czarneckiego. A raczej trzech oddzielnych opowiadań (z których ostatnie, z którego powieść wzięła tytuł jest najdłuższe, rozmiarów noweli), w których autor ukazuje nam poszczególne śledztwa, które łączą się w większą całość.

Trzeba przyznać, że autor zastosował ciekawy i rzadko spotykany mix gatunkowy. Kryminał miesza się tu z horrorem, gdzieś w tle “czają się” nawiązania do mitologii H.P. Lovecrafta. Oprócz tego mamy pełnokrwistą fantastykę z Zakonami Magów, mrocznymi demonami czy tajemniczymi nekromantami. Całość toczy się w świecie przypominającym odrobinę XIX-wieczną Anglię z licznymi nawiązaniami do naszej rzeczywistości (najczęściej do historii i kultury poszczególnych krajów, jak również imion i nazw własnych). Czarnecki musiał spędzić sporo czasu, aby taki miszmasz skleić w całość i w większości mu się to udało. Struktura jest spójna, całkiem dobrze przemyślana i trzyma się przysłowiowej kupy.

Sama fabuła jest dość schematyczna, choć pełna twistów i zwrotów akcji. Niestety w samym zakończeniu jest ich zbyt dużo, przez co wprowadzone przez autora rozwiązania stają się odrobinę rażące i niewiarygodne, odrobinę psując całkiem dobre wrażenie. Dużo lepiej wypadają bohaterowie, szczególnie jeden z detektywów, Karl Hangbeck to wielowymiarowa, pełna rozterek i dobrze nakreślona postać. Czasem odrobinę kuleją dialogi rodem z kina klasy B, ale w niektórych przypadkach autor przybrał taką konwencję, więc wpisuje się to w jego pomysł na książkę.

Na szczególną uwagę zasługuje również wydanie. Świetna, przykuwająca wzrok okładka, a także ciekawe wstawki między rozdziałami podbijają immersję oraz pogłębiają stworzony przez autora świat.

Cała recenzja na: CzasoStrefa

„Apostata” przyciągnął mój wzrok okładką. Czułam się jakbym spojrzała w oko demona, w którym czai się zło Otchłani, a z każdym czytanym słowem zanurzałam się w jej głębi coraz bardziej i bardziej. Bo ze stworzonego przez autora świata trudno się uwolnić. Hipnotyzuje mroczną magią i precyzją dopracowania, oryginalnością postaci i fascynującymi intrygami. Ta powieść skupiająca w sobie elementy horroru, kryminału i fantastyki jest po prostu genialna!

Jej trzonem jest dwóch pełnokrwistych bohaterów, pracowników Wydziału do spraw Okultyzmu Departamentu Policji mierzących się na co dzień z wrogiem groźniejszym, niż zwykły obywatel Republiki mógłby przypuszczać. Wzywani do mordów rytualnych próbują zapobiec nieustającym dążeniom kultystów do przywołania sił zła o niewyobrażalnej mocy. Prowadzone przez nich śledztwa, ukazują ich inteligencję, prawość i odwagę, ale czasami przymioty te nie wystarczają, by pokonać wroga.

Również realia, w jakich działają, polityczne przepychanki, czy medialna nagonka najczęściej szkodzą, zamiast pomagać, a "otchłań odciska na ludziach swoje piętno" budząc w nich mordercze instynkty i eskalując agresję.

„Istoty prastare, złe i całkowicie obce ludzkiemu pojmowaniu" czekają na przebudzenie, by zaspokoić rządzę krwi i pożreć duszę człowieka, a kultyści są niczym hybryda, której w miejsce odciętej głowy wyrastają dwie następne.

Autor stworzył niesamowicie wiarygodne i drobiazgowo przedstawione uniwersum. Zarówno jego wyobraźnia, umiejętność spięcia rozbudowanej i intrygującej fabuły, jak i warsztat zasługują na olbrzymie uznanie. Znakomite opisy, naturalne dialogi, zajmująco pociągnięte śledztwa tworzą spójny i przerażający świat, z którym biorąc pod uwagę otwarte zakończenie, z pewnością jeszcze się spotkamy. Nie mogę się już doczekać!

Wychodzenie ze swojej własnej strefy komfortu to zawsze wielkie wyzwanie. Nawet jeśli chodzi o sięganie po książki, których na co dzień nie czytamy. Dlatego właśnie postanowiłem sięgnąć po książkę z gatunku fantastyki. Moim łupem padła „Apostata” z wydawnictwa Insignis.

Przede wszystkim należy wspomnieć, że „Apostata” to mix gatunku horroru, fantastyki i grozy chociaż tej ostatniej moim zdaniem jest tutaj jak na lekarstwo. Inspirowana fascynacją kultami Lovecrafta, co z pewnością dodaje jej tylko większego poklasku. Czyta się po prostu rewelacyjnie, a mroczny klimat nie daje o sobie zapomnieć na żadnej ze stron. Fabuła książki to oczywiście ciekawie skonstruowane wątki kryminalne w klimacie fantastyki. Świat przedstawiony przez autora jest niezwykle rozbudowany i pełen wszechobecnej magii, rozmaitej technologii i czyhający na bezbronnych ludzi czcicieli demonów z Otchłani, z którymi walkę podejmują policjanci z Wydziału do Spraw Okultyzmu. Wszystko to naprawdę zgrabnie zostało ze sobą zespojone w bardzo obiecującą całość, która w tej kategorii wydaje się być po prostu diamentem. Ja przepadłem w odmętach tej literackiej otchłani niemal od pierwszej strony pomimo iż nie czyta się jej szybko i nie zawsze rozumiałem przekazywane mi treści.

„Apostata” dla mnie osobiście była swego rodzaju eksperymentem z oczywistych powodów bycia przedstawicielem gatunku, z którym nie obcuję prawie nigdy. Muszę przyznać z prawdziwą szczerością, że eksperyment w tym przypadku okazał się bardzo udany i stanowi pewnego rodzaju przełom w mojej czytelniczej przygodzie życia- od teraz z pewnością będę sięgał częściej po książki z tego właśnie gatunku. Książkę rzecz jasna serdecznie polecam.

Współpraca z wydawnictwem Insignis.