Phantasma

[ współpraca reklamowa z @wydawnictwohype ]

Jedno słowo: WOW!! Jestem absolutnie zakochana w tej historii. Wciągnęłam się już od pierwszych stron i chciałam tylko czytać i jej nie odkładać!! Co więcej, dzięki Phantasmie wrócił mój zapał do fantastyki. Wiem, że ta historia nie jest idealna, potrafię wymienić jej wady, co zrobię w dalszej części recenzji, ale nie pamiętam, kiedy podczas czytania tak dobrze się bawiłam!!

Sama kreacja świata jest niesamowita. Mrok i niebezpieczeństwo czyha tuż za rogiem. Historia przypomina mi dość mocno Caraval, ale w wersji dla dorosłych. Turniej, dwie siostry, tajemniczy mężczyzna o wątpliwej moralności… Bardzo polubiłam Blackwella, jest aroganckim i bezwstydnym flirciarzem, a takich typów w fantastyce uwielbiam! Jego postać jest bardzo intrygująca, ponieważ wiemy o nim stosunkowo niewiele. Natomiast nie do końca polubiłam Ophelię, która rzekomo jest nekromanką, ale podczas turnieju nie wykorzystywała swoich mocy, w zasadzie to Blackwell cały czas musiał prowadzić ją za rękę. Uważam, że w książce został zmarnowany potencjał slow burnu, bo moim zdaniem bohaterowie zbliżyli się do siebie za szybko. Momentami miałam dość scen łóżkowych… ALE JAK MÓWIŁAM WCZEŚNIEJ! To nie zmienia faktu, że podczas czytania bawiłam się genialnie. Jeżeli szukacie nieszablonowej, mrocznej historii, pełnej niebezpieczeństwa i pożądania to koniecznie sięgnijcie po Phantasmę! Tutaj akcja jest przez cały czas. Sądzę, że może to być dobra pozycja dla osób, które dopiero chcą zacząć przygodę z fantasy i nie tylko. To moje najnowsze odkrycie, które pomimo małych mankamentów mogę śmiało polecić. Ocena 4,75/5 ⭐.

"Życie bie­gnie wła­snym torem. Nawet po śmier­ci. Nie ma sensu za­mar­twiać się rze­cza­mi, które jesz­cze się nie wy­da­rzy­ły".

"Phantasma" czyli książka której nieco się bałam po zobaczeniu w sieci kilku negatywnych opinii i jak się okazało - zupełnie niepotrzebnie! 😍

Autorka stworzyła całkowicie nietuzinkową powieść, która od samego początku wymykać się będzie dobrze znanym nam z innych książek schematom. Czytelnik będzie mieć do czynienia z nawiedzonym dworem, zagadkami, nadprzyrodzonymi istotami (wiedźmy, wampiry, nekromanci, zjawy), pewną dawką brutalności ale także spicy scenami, które są wplecione w całość.

Już od pierwszych stron zaobserwujecie, że jest to świat pełen sekretów oraz pewnych ciężkich do wytłumaczenia sytuacji. Nie zabraknie również zaskakujących zwrotów akcji, nastrojowego gotyckiego klimatu i intrygujących zagadek, które aż proszą się o rozwikłanie.

"Pro­blem z se­kre­ta­mi po­le­gał na tym, że za­zwy­czaj ro­pia­ły jak otwar­te rany, nim za­czy­nał two­rzyć się strup".

Bohaterowie będą ze sobą grać w śmiertelnie niebezpieczną grę, w której stawką będzie życie ich oraz ich towarzyszy. Zaobserwujecie jak stale lawirują pomiędzy prawdą a fałszem, pomiędzy tym co moralne a co nie ale przede wszystkim podejmując niekiedy decyzje co dla nich ważniejsze - cudze życie czy ich wygrana.

Mówiąc o bohaterach należy także zaznaczyć, że (w każdym razie w mojej opinii) są oni świetnie wykreowani odznaczając się oryginalnością i wielowymiarowością dzięki czemu każdy z nich wnosi coś unikalnego do powieści. Skrywają sekrety, wewnętrzne konflikty i historie, które stopniowo poznajemy...

Książka inspirowana poematem "Boska Komedia" Dantego Alighieri poprzez zaczerpnięcie wątku dziewięciu kręgów piekła, gdyż bohaterowie będą rywalizować ze sobą na każdym z nich.

"– Aby wy­grać Phan­ta­smę, mu­sisz być ostat­nią żywą osobą w środ­ku po ukoń­cze­niu wszyst­kich dzie­wię­ciu po­zio­mów, które będą przy­pa­da­ły na ko­lej­ne noce, za­czy­na­jąc już od jutra".

Poza samą rywalizacją i chęcią odnalezienia siostry przez Ophelię będziemy mieć także na przysłowiowej tapecie romans, który potrafił momentami przyprawić wypieków na twarzy. Moim zdaniem Kaylie Smith zrobiła naprawdę dobrą robotę tworząc chemię i przyciąganie, które od bohaterów aż biły. Ona - skupiona na wykonywaniu zadania, obowiązkowa, spostrzegawcza, inteligentna, indywidualistka. On - kusiciel, opiekuńczy, zadziorny, samiec alfa. Trochę mi to przypominało motyw grumpy&sunshine tylko w tym duecie grumpy to była ona 🤣 sceny 18+ chociaż opisane raczej bardziej szczegółowo, to ze smakiem dzięki czemu nie są gorszące a wręcz dobrze się je czyta.

Powyższy tytuł to romantasy, które łączy elementy thrillera, romansu 18+, fantasy i powieści psychologicznej, tworząc złożoną, a zarazem niezwykle spójną całość. Tajemnice, które spowijają główną intrygę, trzymają w napięciu do samego końca, nie pozwalając oderwać się od lektury.

Jeżeli chodzi o mnie jest to książka, która zostanie mi w głowie na długo po przeczytaniu i nie tylko dzięki atmosferze oraz fabule, ale również przez to, że poruszane są w niej głębsze realne tematy: tożsamości, pamięci, strachu i pragnienia poznania prawdy.

Dla mnie książka rewelacja wyciągnęłam się całkowicie i czekam ma więcej! 😍 #mustread #musthave

Dla mnie z pewnością jest to lepsze niż Caraval (przynajmniej pierwszy tom, bo reszty nie czytałam). Klimat [motyla nóżka], fabularnie jest okej i z początku tak mnie to wszystko zachwyciło, że przeszło mi przez myśl, że to będzie moje nowe 5⭐. Niestety tak jak klikało na początku, potem przestało.

Główna bohaterka jest nekromantką, więc liczyłam, że ten wątek zostanie bardziej rozwinięty. No przecież to daje takie pole do popisu! A wyszło w sumie tak, że bohaterka mogłaby być każdą inną istotą, bo używała swojej mocy jako czystej energii i ciskała jakimiś kulami mocy we wrogów. Serio? 😒 Oczekiwałam wskrzeszania zmarłych i rozmawiania z duchami, a dostałam jedno wielkie nic.

Z wątkiem romantycznym mam relacje hate-love. Wszystko byłoby pięknie, gdy nie [motyla nóżka]ła ona niczym Charles Leclerc w F1. Po co to było? Przecież to by było takie dobre, gdyby pozwolić temu napięciu się kumulować 😩 Czułam pomiędzy bohaterami chemię i bardzo podobała mi się ich dynamika, ale przez to, że do zbliżenia doszło między nimi tak szybko ta relacja trochę mi zbrzydła. Moim zdaniem mniej smuta też wyszłoby na plus tej historii. To serio miało potencjał, bo były momenty kiedy miałam „AAAAAA” moment, a Blackwell jest postacią, która samymi swoimi słowami potrafi przyprawić czytelnika o szybsze bicie serca, ale po co ten pośpiech 😪

Mam też zastrzeżenie do prologu. Po co on tam jest? Według mnie psuje całą zabawę i zdradza plot twist, bo ja po jego przeczytaniu wiedziałam, co się stanie i wcale się nie pomyliłam. Bez sensu.

Jednak mimo wszystko podobała mi się ta historia i świetnie się na niej bawiłam, o czym świadczy fakt, że przeczytałam ją w niecałe dwa dni. Klimat jest nieziemski i łatwo jest się zatopić w tej mrocznej stronie Nowego Orleanu i samej Phantasmie. Wątek turnieju był okej i super, że konkurencję zawiązały do grzechów. Autorka świetnie przedstawiła nerwicę natręctw i to dodawało takiego klimatu na tym Dworze pełnym koszmarów.

„Phantasma” ma swoje wady, ale w pewien sposób urzekła mnie ta historia, więc z chęcią sięgnę po kolejny tom 🔥

😈Czekając na swój egzemplarz książki Kaylie Smith „Phantasma”, naczytałam się tylu skrajnych opinii innych czytelników, że zupełnie nie wiedziałam już, czego mogę się po tym tytule spodziewać. Nie powiem – moje oczekiwania trochę zmalały, bo większość twierdziła, że to mocny średniak, i niestety po lekturze muszę się z tym zgodzić.

🎲Całość czytało się przyjemnie. Autorka ma lekkie pióro, potrafi ciekawie opisywać kolejne wydarzenia i choć ta książka to niezła cegła, to przeczytałam ją praktycznie na raz. Wciągnęłam się w fabułę od pierwszej strony i byłam ciekawa, jak potoczą się losy bohaterów.

🪄Same postacie również budzą sympatię. Muszę przyznać, że polubiłam zarówno Blackwella, jak i Ophelię. Ich relacja romantyczna stanowi główny wątek, który fajnie mi się obserwowało. Zjawa, która nie pamięta części swojego istnienia i nekromantka, która zawiera z nim układ, bo chce odnaleźć ukochaną siostrę – to był motyw, który naprawdę mi się spodobał. Dla mnie romans to największy plus tej książki.

😈Lekki przesyt pojawił się u mnie natomiast w przypadku scen erotycznych. Miałam wrażenie, że było ich zbyt wiele i że autorka wprowadzała je za każdym razem, gdy chciała „zapchać” przerwę w głównej akcji. Nie były one ani szczególnie potrzebne, ani wyjątkowo gorące. Nie wywołały we mnie żadnych emocji, a więcej chemii między postaciami czułam w scenach ich sprzeczek.

🎲Pomysł na fabułę był ciekawy. Od razu skojarzył mi się z moim ukochanym „Caravalem”, choć ostatecznie te historie bardzo się różnią – niestety na niekorzyść „Phantasmy”. Nawiązania do kręgów piekła były intrygujące i z niecierpliwością czekałam na kolejne trudności, z którymi bohaterka będzie musiała się zmierzyć. Ostatecznie jednak czuję się rozczarowana, bo mam wrażenie, że Ophelia dosłownie nic nie zrobiła sama, a ze wszystkim musiał jej pomagać Blackwell. Serio? Inne postacie sobie radziły, a ona tylko czekała na gotowe. Do tego większość wątków została, moim zdaniem, zbyt słabo rozwinięta, przydałoby się więcej pogłębienia niektórych kwestii.

🎲Chyba największym minusem tej historii jest jej przewidywalność. Czytelnik od początku wie, jak całość się potoczy, przez co zabrakło mi tutaj uczucia niepewności i napięcia. Główny wątek przewidziałam już na samym początku i nic mnie tutaj nie zaskoczyło. Do ostatniej strony liczyłam, że autorka wyciągnie jakiegoś asa z rękawa i sprawi, że opadnie mi szczęka, a wszystkie moje teorie pójdą do kosza, jednak niestety tak się nie stało. O czymkolwiek bym nie pomyślała, zaraz to się działo. A w przypadku romantasy schematyczność i przewidywalność nie działają na korzyść fabuły. Tutaj autor może popuścić wodze wyobraźni i pozwolić sobie na więcej niż w typowym romansie, dlatego zawsze liczę na coś świeżego i ekscytującego.

🪄Uważam, że to naprawdę przyjemna historia, z którą można miło spędzić czas i się rozerwać. Nie żałuję, że po nią sięgnęłam, bo dostarczyła mi sporo rozrywki i wywołała wiele pozytywnych emocji. Jednocześnie jednak wiem, że nie zostanie ze mną na długo i nie trafi do grona moich ulubionych książek z tego gatunku. To po prostu przyjemny średniak.

Gry bywają niebezpieczne, nawet gdy stawką nie jest życie. Ale jeśli to jedyne, co pozostaje, by mieć możliwość ocalenia? Czy ryzyko jest warte potencjalnej nagrody?

Ophelia, jako starsza siostra, była przygotowywana do przejęcia magii po matce. Jednak nie sądziła, że stanie się to tak szybko. Zawsze poukładana, nie podejmująca ryzyka, akceptująca swój los. Nie dla niej życie towarzyskie czy łamanie zasad. A jednak musi wybrać się do miejsca, w którym na szali jest jej życie, zasady gry są jej nieznane i na próżno szukać sprzymierzeńców wśród diabłów. Jednak, czego się nie robi dla zwariowanej młodszej siostry?

„Phantasma” to książka, która przyciągała mnie już od momentu zapowiedzi, a kiedy tylko trafiła w moje ręce zachwyciła mnie złoceniami, kolorystyką i pięknem wydania. Jednak przez wiele niepochlebnych opinii szalenie obawiałam się tej lektury. I jak się okazało zupełnie niepotrzebnie! Dałam się wciągnąć w tej skomplikowany, mroczny świat i mówiąc szczerze byłam zawiedziona zbyt szybkim powrotem do rzeczywistości, gdy dobrnęłam do końca. Fabuła zaskakuje wielokrotnie, sama kreacja wszystkich poziomów gry jest dopracowana i oryginalna, i nie brakuje tu specyficznego, momentami dusznego klimatu gotyckiego, który idealnie rezonuje z treścią. Postaci są zróżnicowane, wywołują różne emocje, nie każde ich postępowanie zyskiwało moją aprobatę, jednak koniec końców główni bohaterowie nie mogliby zostać lepiej scharakteryzowani, a ci poboczni spełniają swoją rolę, wprowadzając zamieszanie, niepokój i niepewność co do ich zamiarów. Elementy romansu stanowią istotny wątek, jednak umiejętne ich wplecenie idealnie współgra z całą treścią. Ja jestem pod dużym wrażeniem tej pozycji i nie mogę się doczekać kolejnego tomu, mając nadzieję, że i on porwie mnie w swój świat.