Zuzka. Kobiety z odzysku

Twórczość Izabelli Frączyk nie jest mi obca, bo miałam już okazję czytać jej powieści, dlatego po „Zuzkę” (pierwszy tom cyklu) sięgnęłam z ciekawością, ale i z pewnym bagażem oczekiwań. Co więcej, sam cykl również znam, ponieważ jak to zwykle u mnie bywa, zaczynam od końca. Tym razem jednak wróciłam do źródła, by zobaczyć, od czego wszystko się zaczęło. Książka ukazała się nakładem @wydawnictwo_bookend w czerwcu 2025r. i została przepięknie wydane – barwione brzegi i urocza okładka czynią z niej prawdziwą książkową ślicznotkę

.

Bohaterką tej powieści jest młoda dziewczyna wychowana w domu dziecka. Ma siostrę bliźniaczkę z niepełnosprawnością i od najmłodszych lat wie, że w życiu nic nie przyjdzie jej łatwo. Mimo to stawia na edukację, ciężką pracę i odpowiedzialność, nie tylko za siebie, ale przede wszystkim za siostrę, której nigdy nie chciała się wyprzeć. To jeden z najmocniejszych elementów tej historii: lojalność, determinacja i potrzeba wyrwania się z życiowego schematu. Zuzka kończy studia, poznaje mężczyznę i dość szybko wychodzi za mąż. I już na tym etapie zapala się czytelnicza lampka ostrzegawcza. Szybki ślub, zamieszkanie u teściowej (moim zdaniem jeden z najgorszych możliwych startów dla młodego małżeństwa) oraz narastające problemy z zajściem w ciążę sprawiają, że napięcie rośnie. Teściowa jest niezadowolona, wtrącająca się, wręcz „upiorna”. Jest taka, jaką znamy z dowcipów. Oczywiście, w życiu zdarzają się podobne kobiety, znam je nawet z własnego otoczenia, ale tutaj jej postać momentami ociera się o przerysowanie.

.

To, co podobało mi się najbardziej, to sama idea historii. To opowieść prosta, życiowa, taka, o jakich czyta się w reportażach, słyszy w wiadomościach czy w rozmowach ze znajomymi. Czasem aż chce się zapytać: „Co ta dziewczyna miała w głowie, że pozwoliła tak poprowadzić swoje życie?”. I właśnie ta zwyczajność jest siłą tej książki, bo pokazuje, jak łatwo wpaść w schemat przemocy psychicznej i emocjonalnej, jak trudno się z niego wyrwać.

.

Niestety, mam też sporo zastrzeżeń. Choć książka nie jest obszerna, mam wrażenie, że historia Zuzki została potraktowana zbyt pobieżnie. Jakby autorka pędziła i chciała zmieścić całe jej życie w 300 stronach. Dla mnie tempo było zbyt szybkie. Zabrakło pogłębienia emocji bohaterów, bo więcej uwagi poświęcono faktom niż przeżyciom. Dialogów mogłoby być więcej, a niektóre sytuacje wydawały się mało realistyczne. Nagle na drodze Zuzki pojawia się psycholog, potem adwokat, która niemal od razu staje się jej przyjaciółką. Czy w prawdziwym życiu takie zbiegi okoliczności zdarzają się aż tak często? Raczej nie.

.

Najbardziej wciągnęła mnie ta część historii, w której bohaterka zaczyna się otrząsać z marazmu, w jakim żyła, z przemocowego małżeństwa i toksycznej relacji z teściową. Moment, w którym zaczyna budować siebie na nowo, jest najmocniejszy i najbardziej autentyczny. Później jednak nieco oderwałam się od akcji, emocje opadły, a fabuła przestała mnie angażować z taką siłą jak wcześniej.

.

Moim zdaniem „Zuzka” to historia z ogromnym potencjałem, ale jednocześnie nieco niedopracowana. Za mało w niej emocjonalnej głębi, za dużo skrótów i gonitwy wydarzeń. Czytało mi się ją bardzo dobrze, lekko i szybko, jednak nie jest to książka, która zostanie ze mną na długo. Mimo wszystko spędziłam z nią miły czas, a okładka jest prześliczna i przyciąga wzrok.

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu Bookend.

*współpraca reklamowa*

👉O serii "Kobiety z odzysku" usłyszałam przy tej książce, choć jest to że tak powiem tom zero, powstał na samym końcu, co w moim przypadku jest fajne, bo w przyszłości mogę się zabrać za całość od początku. Zaś sama książka to historia tak prawdziwa, czasami szokująca, dostarczająca tak wielu emocji i wrażeń, że naprawdę nie mogłam się od niej oderwać, zrobiła mi też ogromną ochotę na całą serię.

👉Zuzka, osierocona w dzieciństwie, nauczona dbania o siebie i o niepełnosprawną siostrę. Poznaje swojego przysłowiowego księcia z bajki, początki choć trudne przepełniały miłość, uczucia i wzajemne wsparcie. Jednak po przeprowadzce na wieś małżeńska sielanka zaczyna się sypać. Zuzka zmaga się z nadgorliwą i przesadnie katolicką teściową, oraz mężem, który nie potrafi się jej przeciwstawić. Młoda kobieta przechodzi przez najcięższy okres w swoim życiu, znosząc kolejne upokorzenia, aż w końcu doprowadzona do ostateczności postanawia powiedzieć dość i to w efektowym stylu.

👉Po tak uroczej okładce i cudownym wydaniu nie spodziewałam się tak mocnej i momentami wstrząsającej lektury. To co się działo mnie ogromnie poruszyło, naprawdę miałam ogromną chęć mordu, wyczekiwałam chwili kiedy Zuzka powie dość, a jak sobie to postanowiła to zrobiła to naprawdę po mistrzowsku, choć oczywiście nie sama. Później zaś można było obserwować odrodzenie, walkę z przeciwnościami ale też przychylność losu, który chyba w końcu uznał, że dość napsuł dziewczynie krwi.

👉To opowieść, w której roi się od trudnych, ciężkich i kontrowersyjnych tematów, w której obserwujemy zaściankowe podejście do życia, gdzie można dostrzec hipokryzję i złośliwy chichot losu. Wiele kobiet czytając tę historię może w jakimś stopniu utożsamić się z główną bohaterką, która staje się symbolem walki i odrodzenia.

👉Książka według mnie ważna, potrzebna, bardzo kobieca, zwracająca uwagę na ważne dla nas aspekty, pokazująca że damy radę, a chłop nie zawsze jest nam potrzebny. To opowieść o determinacji, uporze i walce o siebie i swoje szczęście. Zdecydowanie warta przeczytania.

*olilovesbooks2*