Mroczna strona mojego życia

Przestań przepraszać, że oddychasz – Anna Makos odsłania „Mroczną stronę mojego życia”

​

Niesiesz bagaż, o którym milczysz przed światem. Twoja codzienność rzadko przypomina kolorowe kadry z reklam; częściej to szara i lepka rzeczywistość. Miłość miesza się w niej z poczuciem winy, a poświęcenie powoli wymazuje własne pragnienia. Zdarzają się momenty, gdy granica między „muszę” a „nie dam już rady” całkowicie zanika. Zostawia Cię to w pustce, gdzie towarzyszy Ci jedynie echo zmęczenia. To w tych cieniach rozgrywają się Twoje najważniejsze bitwy – ciche, lecz pozwalające zachować prawo do bycia sobą.

​O tym pisze Anna Makos w powieści „Mroczna strona mojego życia”. Formułuje ona szczerą tezę: najtrudniejsza walka to nie ta ze światem zewnętrznym, lecz o ocalenie własnej godności w cieniu cudzego odchodzenia. Poznajemy tu bezimienną kobietę, której życie determinuje choroba Alzheimera mamy. To bolesne odliczanie rzadkich chwil, w których chora odzyskuje cień świadomości. Pisarka pokazuje, jak oddanie bliskiej osobie staje się klaustrofobiczną pułapką, gdzie każda próba pomyślenia o sobie rodzi wyrzuty sumienia.

Twórczyni kreśli obraz egzystencji rozpiętej między obowiązkiem a pragnieniem niezależności. W tę duszną atmosferę wkracza Barbara – nowa opiekunka, która pod maską profesjonalizmu skrywa coś niepokojącego. Jej obecność nie przynosi ulgi, lecz staje się źródłem manipulacji i osaczenia. Zmusza to główną bohaterkę do walki o własną przestrzeń, podczas gdy w zmagania z degradacją umysłu matki wplata się dodatkowo cień mężczyzny z przeszłości.

Ważną rolę w procesie wyzwalania się z matni odgrywa szeptunka. Jako duchowa przewodniczka przeprowadza bohaterkę przez bolesną wewnętrzną transformację. Dzięki niej nasza bohaterka uświadamia sobie, że ucieczka przed lękiem jest tylko złudzeniem. Mentorka wyjaśnia, że aby narodzić się na nowo, trzeba najpierw pozwolić trudnym emocjom zaistnieć, spojrzeć strachom w twarz i w pełni je przeżyć. Ta konfrontacja z „ciemną nocą duszy” okaże się jedyną drogą do zbudowania fundamentów pod autentyczne życie.

​Dopełnieniem przemiany jest wątek podróży. Choć zaczyna się jako fizyczny akt opuszczenia domu, w rzeczywistości stanowi moment zaczerpnięcia wolności. To właśnie wtedy kobieta dostrzega, że wreszcie trzyma stery życia w swoich dłoniach. W drodze zrzuca ciężar cudzych oczekiwań, a każdy moment spędzony w nowym, pięknym otoczeniu pozwala jej odzyskać utracone poczucie sprawstwa. Ta wyprawa udowadnia, że czasem trzeba zostawić wszystko za sobą, by w ciszy nieznanego miejsca usłyszeć swój prawdziwy głos.

​Autorka pozostawia nas z ważną lekcją o sztuce pożegnań. Przewodniczka otwiera kobiecie oczy na fakt, że nie każdy wpuszczony do naszego życia ma czyste intencje. Często dajemy się zwieść pozornej dobroci emocjonalnych wampirów, którzy jedynie wysysają energię. Anna Makos wskazuje, że pełne wyzwolenie wymaga umiejętności domykania etapów i relacji bez żalu. Musimy nauczyć się żegnać z ludźmi metaforycznie, duchowo, a czasem fizycznie – to ciche pozwolenie na odejście pozwala odzyskać przestrzeń dla siebie.

​Tytułowa „mroczna strona” to nie tylko przejmujący obraz choroby. To przede wszystkim obszary, w których postać latami pozwalała innym przejmować stery – od życiowych wyborów po błahe decyzje. Warto też zwrócić uwagę, że główna bohaterka nie ma imienia. Nie jest to przypadek, ale celowy zabieg, który pokazuje jej głębokie zagubienie i utratę własnej twarzy. Bezimienność podkreśla moment, w którym przestała być ważna jako osoba, a jej życie całkowicie rozmyło się w cieniu choroby matki. Pisarka obrazuje, że te trudne doświadczenia to stan, w którym stajesz się jedynie pasażerem we własnej historii, krocząc posłusznie pod dyktando cudzych wymagań.

​Styl prozy jest surowy i oszczędny, co idealnie współgra z pękniętą twarzą na okładce, oddającą rozdarcie między rolą opiekunki a pragnieniem niezależności. Na szczególne uznanie zasługuje kunszt autorki w niemalże wizualnym kreśleniu odczuć głównej postaci. Anna Makos pozwala nam zajrzeć głęboko do jej duszy i serca, sprawiając, że każde drgnienie emocjonalne czujemy niemalże na własnej skórze. Akcja nie pędzi; jej tempo jest miarowe, co pozwala w pełni poczuć duszny klimat, w jakim tkwi postać. Autentyczność zmagań sprawia, że historia rezonuje z odbiorcą na głębokim poziomie, stając się bezpiecznym punktem odniesienia.

Dla mnie ta lektura była czymś więcej niż literaturą – to głębokie przeżycie i swego rodzaju terapia. Dzięki niesamowitej bliskości z wewnętrznym światem bohaterki poczułam, że ta opowieść współbrzmi z każdym, kto znajduje się w kryzysie. Postać stała mi się bliska, a w jej lękach odnalazłam cząstkę siebie, co pomogło mi nazwać własne, spychane na dno odczucia.

Uważam, że twórczyni mistrzowsko ujęła temat Alzheimera. Nie ucieka od trudów opieki, robiąc to w sposób szczery i przejmujący. Z niezwykłą płynnością wplata w realizm elementy ezoteryczne, co tworzy fascynujący kontrast między prozą życia a duchowością. W pamięci zapada tajemnicze zdanie: „tylko nie idź w stronę światła” – kryje ono istotę wyborów opisanych w książce.

​Aby odkryć głębię tej opowieści, trzeba spojrzeć poza to, co widzą oczy. Niezależnie od wiary w reinkarnację, historię tę należy odbierać sercem. Mimo ciężaru niesie ona potężny ładunek nadziei. Przekonuje, że wygospodarowanie czasu dla siebie jest fundamentem odrodzenia. Autorka uświadamia też, że proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości. Każdy ma prawo do wsparcia, aby stworzyć sobie niezwykle potrzebną chwilę wytchnienia.

To nie jest pozycja lekka i przyjemna. Skłania do konfrontacji z losem i zadania pytania: jak ja bym sobie poradziła? Właśnie dlatego tej historii nie da się czytać szybko. Wymaga uważności i zostawia pole do przemyśleń nad własnym życiem. To lektura do bólu autentyczna i dziś niezwykle potrzebna.

Warto po nią sięgnąć, gdyż oferuje rzadką szczerość w opisie cierpienia i daje narzędzia do emocjonalnego wyzwolenia. Jej wartość tkwi w odwadze poruszania tematów tabu: zmęczenia opieką czy konieczności odcięcia toksycznych więzi. W moim przekonaniu dla wielu czytelników ta książka stanie się impulsem do zmian i zawalczenia o „zdrowy egoizm”. Przesłanie utworu wskazuje, że stawianie siebie na pierwszym miejscu nie jest błędem, bo tylko wtedy, gdy sami poczujemy się zaopiekowani, będziemy w stanie skutecznie nieść pomoc bliskim. Ta historia staje się bezcennym oparciem dla każdego uwięzionego w cudzych oczekiwaniach. Przypomina, że dbanie o siebie to warunek przetrwania.

„Mroczna strona mojego życia” to dowód, że najpiękniejszy świt poprzedza najgłębsza ciemność. Ta lektura nie zostawi Cię takim samym człowiekiem. Pozwól tej historii Cię rozbić, byś mógł zbudować się na nowo. Czasem jedynym sposobem, by naprawdę zacząć żyć, jest odnalezienie odwagi i zaprzestanie przepraszania za to, że oddychasz.

"Czasami człowiek ma dość,

ale nie znajduje siły, żeby prosić o pomoc"

Czasem życie przytłacza tak, że nie widać jego pozytywnych stron. Codzienność wkrada się w szarościach tak, że można poczuć marazm i zapomnieć o swoich potrzebach, zwłaszcza gdy zostaje się samemu z problemami. Wtedy człowiek działa jak na autopilocie, odkładając swoje pragnienia, odczucia i marzenia na bok. Tak jest z bohaterką książki "Mroczna strona życia". Jej życie to stąpanie po grząskim gruncie.

Dziesięć lat temu u jej mamy stwierdzono alzheimera, więc każdy dzień to dla bohaterki wyzwanie, mierzenie się z ogromną odpowiedzialnością, zmęczeniem oraz poczuciem osamotnienia, które często towarzyszy opiekunom osób przewlekle chorych. Autorka z premedytacją nie ujawnia imienia bohaterki. Wiadomo jedynie, że zaczyna się ono na literkę "A". Pisze o jej przeżyciach tak, jakby sama tego doświadczyła.

Pani Anna Makos napisała historię bardzo prawdziwą, czasami bolesną, ale przez to niezwykle poruszającą. Autentyczność, to niewątpliwie największa siła książki. Nie ma tu upiększeń ani łatwych rozwiązań. Jest za to codzienność, z którą może identyfikować się wiele osób, które opiekują się bliskimi kosztem siebie. Autorka świetnie pokazuje, jak cienka bywa granica między troską a wyniszczeniem.

Bardzo spodobała mi się kreacja głównej bohaterki. Nie jest ani nieskazitelną bohaterką, ani osobą, którą łatwo oceniać. Popełnia błędy, czasem podejmuje decyzje pod wpływem emocji, bywa uparta i zamknięta na pomoc. Dzięki temu wydaje się prawdziwa. Jej rozterki i wewnętrzne konflikty są wiarygodne, a wiele sytuacji skłania do zastanowienia się, jak samemu zachowałoby się na jej miejscu.

Najtrudniejsze jest jednak to, że nie potrafi dopuścić do siebie myśli o pomocy. Jest przekonana, że nikt nie zaopiekuje się matką tak dobrze jak ona. Może liczyć na wsparcie przyjaciółki Joli i terapeutki, ale wciąż tkwi w poczuciu obowiązku które odbiera jej siły oraz radość życia.

Ścieżki przeznaczenia sprawiają, że na drodze bohaterki pojawia się pani Joanna, kobieta pełna empatii, cierpliwości i naturalnego daru opieki nad starszymi osobami. Przez chwilę wydaje się, że to właśnie ona stanie się podporą w trudnym czasie. Jednak los, jakby na przekór, stawia kolejny mur. Niespodziewane wydarzenie sprawia, że Joanna również nie może już pomóc.

Pozostaje jeszcze dom opieki, ale sama myśl o nim budzi w bohaterce sprzeciw tak silny, że nie dopuszcza tej opcji nawet w rozmowach. Pozostaje znowu poszukać kogoś do pomocy. Pojawia się Barbara, która sprawia bardzo pozytywne wrażenie, a nawet wydaje się być zbyt idealna. Mimo to bohaterka czuje niepokój. Coś w zachowaniu Barbary, w jej spojrzeniu lub sposobie bycia, nie daje jej spokoju. Pozorna równowaga, którą próbowała odbudować, zaczyna chwiać się jeszcze bardziej, gdy w jej życiu niespodziewanie pojawia się dawny partner. Powrót mężczyzny otwiera stare rany, ale też budzi tęsknotę za bliskością, której tak długo sobie odmawiała. Córka schorowanej kobiety zaczyna balansować na cienkiej granicy między pragnieniem oparcia a lękiem przed kolejnym zranieniem. W świecie, który wymyka się spod kontroli, musi zdecydować, komu zaufać i pojawiaj się pytanie, czy potrafi zaufać jeszcze komukolwiek.

Pani Anna Makos porusza w swojej powieści tematy trudne ale bardzo życiowe; Opisuje codzienność osób opiekujących się bliskimi bez upiększeń i zbędnego dramatyzowania. Widać zmęczenie, frustrację, poczucie osamotnienia, ale też ogromną miłość i oddanie. Pokazuje za to jak trudno jest przyznać się do bezradności oraz jak wielką odwagą bywa decyzja o zmianie.

Książka nie ma jednak tylko i wyłącznie przytłaczającego charakteru, gdyż dzieli się na dwie różne części. W każdej z nich widzimy inną drogę życia bohaterki. W pierwszej Anna mówi o zwykłym dniu, gdzie trzeba opiekować się chorą mamą. Jest tam dużo bólu, bezsilności i zmęczenia. Pani Makos dobrze pokazuje trudny czas, gdy trzeba zajmować się kimś, kto powoli przestaje pamiętać i traci kontakt ze światem. Pisarka potrafi oddać duszną, codzienną atmosferę, która sprawia, że życie skupia się tylko na opiece nad bliską osobą. Druga połowa książki ma nieco inny klimat, gdyż opowiada o podnoszeniu się z trudnych doświadczeń, by znowu zacząć żyć pełnią życia. Jest bardziej radosna, dająca nadzieję, że jeszcze wszystko ułoży się jak najlepiej. ma nawet lekko metafizyczny charakter, gdyż los styka ją z szeptunką.

„Mroczna strona naszego życia” to opowieść o kobiecie, która zbyt długo nosi ciężar obowiązków związanych z opieką nad chorą matką, ale też o wychodzenia z marazmu życiowego, poznawanie siebie i szukanie swego miejsca na ziemi. Pani Anna Makos dała odczuć przytłaczający balast, który dźwiga bohaterka, ale też jaśniejszą stronę jej życia. Prowadzi nas przez świat pełen uczuć, samotności i wewnętrznych dylematów. Jedyne, co było dla mnie niezrozumiałe, to decyzja podjęta w ostatnich epizodach, ale nie ujawnię o co chodzi.

Autorka napisała poruszającą historię kobiety, która przez lata stawia potrzeby innych ponad własne aż w końcu zaczyna tracić siebie. W bardzo sugestywny i emocjonalny sposób pokazuje jak cienka bywa granica między poświęceniem a zatraceniem oraz jak trudno zaufać innym i sobie gdy życie wystawia nas na kolejne próby. Przypomina w tym momencie, że trzeba zatroszczyć się o najbliższych, ale ta troska nie powinna oznaczać rezygnacji z siebie.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką

„Mroczna strona mojego życia” to książka, która trafia do głowy, myśli i zostaje na długo po przeczytaniu.

To nie jest słodka historia. Jest za to bardzo życiowa, otwierająca umysł. Czytając nie raz naszła mnie refleksja nad życiem, nad jego ulotnością.

Ta historia jest przede wszystkim opowieścią o zmęczeniu, które nie jest tylko fizyczne, ale przede wszystkim psychiczne. Pokazuje życie na granicy wytrzymałości, kiedy obowiązki zaczynają odbierać własną tożsamość.

Główna bohaterka balansuje między opieką nad chorą na alzheimera matką, pracą i własnymi emocjami, potrzebami .

Najbardziej poruszyło mnie to, jak subtelnie autorka pokazuje, że nawet w największym chaosie można szukać światła, jasnej strony życia, mimo że czasem wydaje się ono bardzo odległe.

W książce pojawia się wątek tajemniczej opiekunki i powrót byłego partnera. Dodają one historii napięcia, ciekawości , powodują snucie domysłów i sprawiają, że nie sposób się oderwać.

To nie jest lekka książka, ale zdecydowanie ważna. O granicach, o intuicji i o tym, jak łatwo się zatracić oraz o tym jak trudno potem wrócić do siebie.

Polecam szczególnie tym, którzy lubią życiowe i emocjonalne książki.

*współpraca reklamowa*

👉Po książkę sięgnęłam głównie ze względu na tytuł. W książce jednak ten mrok jest nieco inny niż ten, z którym zwykle się spotykam w literaturze. Tutaj patrzymy na mroczą stronę życia zwykłej kobiety, którą życie z każdym dniem coraz mocniej przytłacza. To powieść zaliczana do kanonu literatury pięknej, ma w sobie coś z obyczajówki, odnosi się do szarej rzeczywistości, z którą już jedni się mierzą, a drudzy możliwe że do niej zmierzają.

👉Powiem wam, że to była dość nietypowa książka, która niesie ze sobą olbrzymią dawkę emocji ale i tematów do przemyśleń. Mamy tutaj główną bohaterkę, kobietę zmęczoną życiem, przytłoczoną, pogubioną, która pogrąża się coraz bardziej w ten mrok, co dziwne, a może oryginalne nie doszukałam się jej imienia, i jak patrzę na inne opinie nie tylko ja. Przez to powieść staje się uniwersalna, bo każdy z nas może przysłowiowo wejść w jej buty. Nasza bohaterka zmaga się z kolejnymi kłopotami, z trudnymi emocjami, musi podejmować trudne wybory, klimat całej powieści jest zajmujący, dosyć ciężki, może i nieco depresyjny.

👉Autorka podzieliła nam tą opowieść na części. Pierwsza to ta kluczowa, gdzie poznajemy bohaterkę, jej problemy, wszelkie komplikacje i przyczyny, które wywołały w niej takie sprzeczne emocje. Część druga jest najkrótsza ale zarazem najmroczniejsza, tutaj emocje przytłaczają. No i trzecia cześć, w której nasza bohaterka rozpoczyna nowy etap swojego życia.

👉Urzekło mnie to panujące w fabule napięcie, ten klimat, ta dawka emocji, zadumy. Równie mocno podobało mi się pojawianie w fabule motywu jak i samej postaci szeptuchy, choć trochę ubolewam, że autorka nie weszła w temat głębiej.

👉To wielowymiarowa opowieść, którą każdy odbierze inaczej. To powieść ważna, ale też trudna i nietypowa. To historia o walce z losem, o szukaniu siebie i sensu własnego życia. To historia w której znajdziemy coś z obyczajówki, ale też i aspekty psychologiczne, metafizyczne, ezoteryczne czy refleksyjne. To wielowymiarowa opowieść, której nie da się jednoznacznie ocenić. Warta uwagi, warta przeczytania, godna polecenia.

*olilovesbooks2*