Żona

Zdarza mi się zarwać dla książki pół dnia, ale od dawna nie zarwałam dla niej nocy. Pilnuję tego, ponieważ taka niesubordynacja kończy się zazwyczaj migreną. Więc dziś cierpię, a sprawiła to ona - "Żona" Shalini Boland.

Na godzinę przed ślubem Zoe traci przytomność, a po wszystkim ma dziwne kłopoty z pamięcią. Rodzina tłumaczy to nadmiarem emocji.

Teraz jest szczęśliwą mężatką z dwójką dzieci i pragnie uczcić dziesięciolecie małżeństwa. Jednak im bliżej przyjęcia, tym więcej niepokojących sygnałów, że najbliżsi coś przed nią ukrywają. Czy ma to związek z przeszłością, a jeśli tak, czy wydarzyło się wtedy coś, czego powinna się obawiać?

Pierwszym sygnałem, że dzieje się coś niepokojącego, jest nagła zmiana zachowania znajomych względem Zoe. Nawet ja czuję się nieswojo. Drugim - przyłapanie męża na kłamstwie. Kolejnym przypadkowe ujrzenie dawno zaginionej siostry. Wraz z bohaterką zastanawiam się, co tu się do licha wyprawia?! Autorka powoli oplata nas siecią gęstą od przypuszczeń i domysłów, genialnie oddając emocje głównej bohaterki, które udzielają się i mnie.

"Żona" to bardzo dobry thriller z gatunku domestic noir, który nie raz zaskoczy nas nagłym zwrotem akcji. Autorce udało się wzbudzić moją ciekawość na tyle, że nie odłożyłam książki, nie poznawszy prawdy, a ta okazała się szokująca.

Dzień ślubu Zoe i Toby'ego miał być najszczęśliwszym w jej życiu, jednak kobieta czekając na ten moment w pokoju hotelowym traci przytomność i nic z tego momentu nie pamięta. Po dziesięciu latach parą jest nadal szczęśliwym małżeństwem, ma dwójkę dzieci i planuje świętowanie rocznicy ślubu w hotelu, w którym się pobrali. Kiedy jest coraz bliżej do uroczystości w życiu Zoe zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Czy bliscy Zoe skrywają jakąś tajemnicę? Co wydarzyło się dziesięć lat temu?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, a opis tej historii zaintrygował mnie na tyle, że postanowiłam po nią sięgnąć. Styl autorki jest bardzo przystępny, a książkę czyta się naprawdę szybko, zresztą liczy tylko 300 stron. Fabuła książki została w ciekawy sposób nakreślona i poprowadzona. Mamy tutaj dwie przestrzenie czasowy: teraźniejszość oraz przeszłość, które pozwoliły mi dobrze przyjrzeć się losom bohaterów, a jeśli o nich mowa to zostali w intrygujący sposób wykreowani, każda z postaci była istotna w tej książce. Na przykładzie bohaterów możemy wysnuć wniosek, że nawet po latach bycia razem okazuje się, że kompletnie nie znamy osoby z którą dzielimy życie, jej bliskich i otoczenia, a długo skrywane sekrety i intrygi mogą całkowicie odmienić nasze życie. W ostatnim czasie czytałam kilka thrillerów psychologicznych, a ten z pewnością należy do tych lżejszych, szczerze mówiąc liczyłam na trochę więcej napięcia i akcji, a ta przyspiesza dopiero pod koniec powieści, zakończenie na pewno "ratuje" tą książkę, bo takiego obrotu sprawy to ja się nie spodziewałam. Mimo wszystko dobrze spędziłam czas z "Żoną", to idealna historia na jeden wieczór. Moja ocena 7/10.

„Żona” autorstwa Shalini Boland to thriller psychologiczny opowiadający historię z pozoru szczęśliwej rodziny Johnsonów.

Zoe i Toby świętują dziesiątą rocznicę zawarcia związku małżeńskiego. Szykowane z tej okazji z wielkim rozmachem przyjęcie przywołuje w - wydawałoby się - szczęśliwej, spełnionej kobiecie wspomnienia sprzed dekady. To właśnie wtedy, w dniu swojego ślubu, na chwilę przed ceremonią, bohaterka niespodziewanie straciła przytomność i tak naprawdę do dziś niewiele pamięta z tego, co się stało. Niestety, jak się później okaże, czas, gdy panna młoda była nieświadoma, stanowił moment rozpoczynający serię tajemnic i dramatów, o których Zoe przez te wszystkie lata nie miała pojęcia. Dlatego też nieustannie towarzyszy jej przeczucie, iż tego dnia wydarzyło się coś złego. Dodatkowo wydaje jej się też, jakby na ulicy dostrzegła zaginioną dziesięć lat wcześniej młodszą siostrę.

Bohaterka zaczyna nabierać pewnych podejrzeń i dlatego też widzi rzeczy, na jakie wcześniej nie zwracała uwagi. Ta ciągła niepewność oraz dziwne sytuacje, które mają miejsce powodują, że po - wydawałoby się szczęśliwych latach pożycia małżeńskiego - kobieta zaczyna zdawać sobie również sprawę, że obraz męża i jego rodziny daleki jest od ideału, że przez cały okres związku żyła w kłamstwie i misternie uknutej intrydze.

Powracające niespodziewanie wspomnienia pozwalają odkryć kolejne, skrywane latami elementy układanki, które nareszcie znajdują swoje miejsce. Czy powracająca pamięć da Zoe spokój i ukojenie? A może wręcz przeciwnie prawda stanie się jej przekleństwem? Jak zakończy się ta historia?

To pytania nurtujące czytelnika od niemal pierwszych stron książki. „Żona” bowiem to niezwykle wciągająca od samego początku fabuła sprawiająca, że w trakcie lektury cały czas odczuwa się zaciekawienie, ale i wewnętrzny niepokój. Choć nie jest to typowy, mrożący krew w żyłach thriller, a raczej pełna rodzinnych sekretów powieść obyczajowa z sensacyjnym zakończeniem, to warto po nią sięgnąć. Serdecznie zapraszam do lektury.

AHL

Szkolny Klub Recenzenta

Odpoczywam czasem od literatury dziecięcej i sięgam po coś mroczniejszego, a ponieważ z horrorami mi jakoś mi nie po drodze, wybór pada na thrillery psychologiczne. To gatunek, który intryguje, prowokuje do mniejszych lub głębszych refleksji nad otaczającym nas światem i złożoną psychiką ludzi, wśród których przyszło nam żyć. Czasem fabuła oscyluje między zagadnieniami zupełnie mi obcymi, a czasem…czasem chłonę wręcz książkę nie mogąc wyjść ze zdumienia, jak z pozoru banalnej historii powstało coś, co zapewniło mi rozrywkę na długie godziny. Tak jest z dzisiejszą lekturą od Wydawnictwa Literackiego, którą chcę wam pokazać. To współczesna amerykańska opowieść o tym, jak chwila niepamięci może nadać życiu zupełnie inny bieg i jak mało znamy ludzi, z którymi mieszkamy pod jednym dachem. Tytułowa żona ma wszystko: wymarzony dom, dwójkę cudownych dzieci, kochającego męża i pracę, w której się spełnia. Żyje w amerykańskim śnie, otoczona powszechnym szacunkiem i poważaniem, przekonana, że każdy problem można rozwiązać. Dlatego kiedy nagle, kilka dni przed dziesiątą rocznicą ślubu rodzina i znajomi zaczynają jej unikać, w Zoe narastają wątpliwości i pytania. Przypomina sobie sytuację tuż przed uroczystością zaślubin, kiedy to w wyniku upadku na krótko straciła przytomność. I pamięć. Po latach przygotowując rocznicę, wraca na miejsce wesela i nagle okazuje się, że nic nie jest takie, jak być powinno. Nielogiczne migawki pamięci, dystans najbliższych, pytania bez odpowiedzi, uniki męża…wszystko to sprawia, że Zoe czuje się oszukana i niepewna, a sama uroczystość staje pod znakiem zapytania. Czy miłość męża i szacunek, na który tak ciężko pracowała są szczere? Kto rozsiewa na jej temat plotki i oszczerstwa? Czy może ktoś chce jej zaszkodzić...albo przed czymś ją ochronić? „Żonę”, wbrew zasadom gatunku, jakim jest thriller psychologiczny czyta się bardzo szybko. Mimo pomysłu na całkiem niezłą fabułę, sam klimat książki jest nieco płaski, bez zbytnich napięć i oczekiwanego mroku. Może to wina nieco bezosobowych bohaterów, którym jak nic brakuje temperamentu? A może po wiele mówiącym tytule spodziewałam się spektakularnego efektu „wow”? Powieść ratuje zakończenie, gdyż akcja nagle przyspiesza, następuje oderwanie się od dominującego wątku pobocznego i pojawia się kilka niespodziewanych zwrotów. Ciekawych, pomysłowych i intrygujących. To lekka książka, w sam raz na oderwanie się od chaosu życia i podarowanie sobie odrobiny relaksu. Miękkie okładki ze skrzydełkami, w środku standardowej wielkości czcionka i konkretna grubość powieści wołają, aby wcisnąć ją ze sobą do wakacyjnej walizki. Za samą intrygę – warto!

CzytaMy8+

Czasami wydaje nam się, że w życiu zyskujemy wiele, a gdzieś za rogiem okazuje się, że to może być początek drogi do piekła.

To miał być najszczęśliwszy dzień w jej życiu. Ona w wymarzonej, białej sukni, przygotowania dopięte na ostatni guzik, a tu nagle pojawia się ciemność i pustka. Od najbliższych, którzy towarzyszyli jej w tym momencie dowiedziała się, że zemdlała. Po tym epizodzie kobieta jest niespokojna i trudno jej dojść do siebie, jednak nie zmienia planów i zostaje żoną Toby’ego. Po dziesięciu latach są szczęśliwą, kochającą się rodziną z dwójką dzieci i planują przyjęcie z okazji rocznicy. Jednak im bliżej tej uroczystości, tym Zoe czuje się coraz dziwniej i towarzyszą jej nieprzyjemne odczucia, zwłaszcza kiedy odkrywa, że mąż ją okłamał. Kiedy dochodzi do przyjęcia kobieta już wie, że bliscy ukrywają przed nią coś strasznego. Czy udźwignie tę prawdę, która może zniszczyć jej całe dotychczasowe życie?

„Żona” to naprawdę pierwszorzędny thriller psychologiczny. Wciąga od pierwszej strony, a w trakcie lektury cały czas odczuwałam zainteresowanie połączone z takim wewnętrznym niepokojem, co też wydarzy się dalej i jak ta cała historia się zakończy. Konstrukcją i poprowadzeniem akcji thriller ten przypominał mi inną książkę, a mianowicie „Na skraju załamania”, ale poza tym nie było żadnych wątków wspólnych.

Kreacja bohaterów była pierwszorzędna. Nie chcę za wiele zdradzać z fabuły, ale napiszę tylko, że dałam się autorowi nabrać w wielu momentach. Od pierwszych stron polubiłam główną bohaterkę i nie spodziewałam się kierunku, w jakim rozwinęła się cała akcja.

Ta książka przede wszystkim pokazuje, jak czasami ślepo ufamy najbliższym dla nas osobom, które nie zawsze chcą naszego dobra, ale również jak cienka potrafi być granica przyjaźni w przypadku rozpuszczanych plotek, a w końcu, jak plotki potrafią wpłynąć na ocenę ludzi.

Zastanawia mnie jedna kwestia, która pozostała w książce niewyjaśniona do końca (chyba, że autorka uważa, że wyjaśniła a ja tego nie wyłapałam), ale sama końcówka i zakończenie to było jedno wielkie wow. Tak jak już pisałam wcześniej, w ogóle się nie spodziewałam, że w taki sposób zakończy się cała historia. Nie domyśliłam się tego przez całą lekturę, mimo że momentami gdzieś tam zapalała się mała lampka, że przecież musi się wydarzyć coś nieprzewidzianego. Niemniej książka świetna – polecam z całego serca.

Skrupulatnie utkana fabuła, która mnie wciągnęła od początku. Chociaż w trakcie lektury miałam mieszane uczucia, to książka trafiła w mój gust.

Nie ma tu wartkiej akcji, a jednak coś ciągle niepokoi i trzyma w napięciu. Autorka skrupulatnie budowała napięcie, by w końcu znaleźć swe ujście w końcówce. Czytałam z zainteresowaniem, myślałam, że wiem, jak to się zakończy, a jednak autorce udało się wyprowadzić mnie w pole. Takiego finału się nie spodziewałam. Ale, żeby nie było, że tylko ochy i achy posyłam w stronę tej książki, to były też chwile, które mnie irytowały. A ściślej mówiąc, to główna bohaterka momentami tak na mnie działała. Nie wiem, czy to celowy zabieg autorki, czy tylko ja tak to odczuwałam. Chociaż teraz postrzegam to jako plus, ponieważ lubię, gdy książka budzi we mnie różne emocje, gdy nie pozostawia mnie obojętną.

Jeśli macie chęć na spora dawkę tajemnic, niepokój i zaskakujące zwroty akcji, to zachęcam Was do sięgnięcia po książkę „Żona”.

Dzień ślubu powinien być najszczęśliwszym dniem w życiu każdego człowieka. I tak jest w przypadku Zoe. Jednak jeden mały incydent nie pozwala jej w pełni cieszyć się z tego dnia. Chwilę przed własnym ślubem kobieta traci przytomność i ma totalną lukę w głowie. Dziesięć lat później Zoe i Toby świętują okrągłą rocznicę ślubu. Trwają przygotowania do przyjęcia. Jednak nic nie układa się tak jak powinno. Zoe czuje, że coś jest nie tak. Jej najlepsza przyjaciółka jej unika, mąż ma przed nią tajemnice, a koleżanki dziwnie na nią patrzą. Do tego wszystkiego Zoe wydaje się, że widziała swoja siostrę, która zaginęła.

Mnogość niefortunnych wydarzeń sprawia, że fabuła nabiera prędkości z każdą kolejną stroną. Od tej książki ciężko jest się oderwać. Jest tu zbyt dużo tajemnic, żeby finał nie był zaskakujący.

Chęć poznania prawdy sprawia, że ciężko odłożyć lekturę na półkę.

Mroczne tajemnice

Dzień ślubu kojarzy nam się z jednym z najpiękniejszych dni w życiu. Biała suknia, smoking, garnitur, rodzina w komplecie, atmosfera radości, oczekiwania i szczęścia. Ale co jeśli tego dnia przytrafia się coś co niszczy ten obraz? Coś takiego spotkało właśnie bohaterkę Żony, Zoe. W dniu ślubu mdleje, uderza głową o kant stołu i przez to cały ten uroczysty dzień rozmywa się jej w pamięci. Nie pamięta co wydarzyło się tamtego dnia, ale czuje, że było to coś złego.

Od tamtego wydarzenia minęło 10 lat, Zoe i Toby tworzą szczęśliwą rodzinę, mają dwójkę uroczych dzieci, piękny dom i planują właśnie wielkie przyjęcie w tym samym hotelu, w którym odbywało się ich wesele, z okazji dziesiątej rocznicy ślubu.

Lecz im bliżej przyjęcia, tym bardziej źle Zoe czuje się w swoim otoczeniu. Jej szwagierka Madeline, przyjaciółka Kim zaczynają jej unikać, dziwnie się zachowywać, przyłapuje męża na kłamstwie, jej dawna przyjaciółka z liceum nagle pojawia się w rodzinnym mieście, przysparzając głównej bohaterce więcej zmartwień, a na domiar złego Zoe wydaje się, że na ulicach Shaftesbury mignęła jej siostra Dina, która zaginęła przed 10 laty.

Kulminacja zdarzeń następuje w dniu przyjęcia rocznicowego, które wywrócą uporządkowane życie Zoe o 180 stopni.

Żona to przyjemna lektura na letnie popołudnie, książkę czyta się bardzo szybko, dzięki sprawnemu pióru autorki, a także chęci poznania, co też takiego wydarzyło się 10 lat temu w dniu ślubu Zoe i Toby'ego. Co do samej intrygi to przyznam, że zaskoczyła mnie, choć w pewnym momencie już zaczęłam podejrzewać, że może chodzić właśnie o to. Zaskakuje sam finał powieści, wtedy czytelnik dostaje też najwięcej emocji, niepokoju, dreszczy i napięcia. A epilog jest bardzo ciekawy i daje nadzieję na ciąg dalszy tej historii i mocny, krwawy thriller !

Czy polecam Wam lekturę Żony? Jak najbardziej, ja bawiłam się świetnie podczas czytania i spędziłam świetnie czas przy tej powieści. Książkę czyta się szybko, fabuła przyciąga zainteresowanie czytelnika, aż jesteś bardzo ciekawy zakończenia i chcesz je jak najszybciej poznać. Polecam Wam z całego serca !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Literackiemu.

Biała suknia, zwieńczająca najpiękniejszy dzień w życiu, poprzetykana jedwabnymi nićmi dezorientujących myśli, uwierającymi niepewnością i nagłą amnezją. To początek zawiłej ścieżki, na którą wkracza tytułowa żona, trzymając za rękę zafrapowanego czytelnika. Nie jest to nabrzmiały w śpieszną fabułę thriller psychologiczny, który raz po raz wprawia w zdumienie nieoczekiwanym zwrotem akcji, bliżej nawet temu tytułowi do powieści obyczajowej z jego elementami – jednak to powłóczyste snucie wyzwala niezwykle niepokojącą atmosferę, która gęstnieje, im mniej stron usytuowanych jest po prawej stronie. Nasiąka się wszechobecną na kartach książki nerwowością, przemaka unoszącym się w fabule lepkim labilnym nastrojem, przemarza, gdy zimny dreszcz niepokoju pełznie leniwie po kręgosłupie. Jednocześnie odczuwa się też palący impuls permanentnego zaintrygowania, który w unifikacji z porywającym piórem autorki tworzy historię niewątpliwie nieodkładaną. Intensyfikujące zagadkowy charakter oraz eskalujące wydarzenia scalające nietrwałe w pamięci obrazy z przeszłości i coraz mocniej zastanawiające okoliczności chwili obecnej komponują dziesięcioletni portret zatartych kłamstw, których uwidocznienie nakreśla bolesną iluminację. Fabuła odzwierciedla rwący nurt rzeki, chłonący odbiorcę w kierunku impresywnego zakończenia – w kulminacyjnym akcie prędkiego i enigmatycznego. Shalini Boland dawkuje napięcie, podsuwając odbiorcy pigułki wypełnione coraz to silniejszą dozą obezwładniających emocji w postaci kolejnych wątków podsycających entuzjazm obcowania z tą historią. „Żona” to osobliwe oblicze bezgranicznej, ale tym samym zaciemniającej zmysły, miłości, która nie cofnie się przed niczym, której nic nie jest w stanie powstrzymać. Tym razem prawda nie będzie oczekiwanym wyzwoleniem, ale traumą, która cieniem położy się na pozornie nienagannej rzeczywistości. To obnażająca idyllę małżeńskiego i rodzinnego pożycia historia, która odarta jest ze schematyczności, a jej wyzuty ze skrupułów kontekst wznieca ciarki na skórze. Pozycja idealna na letnie popołudnie, która bezwzględnością zmrozi krew w żyłach!