Znamię wodnika (barwione brzegi)

Agata Suchocka stworzyła powieść, która zaskakuje już samym pomysłem. Bo przecież jak często trafia się historia, w której wiceminister klimatu okazuje się wodnikiem, a polityczne rozgrywki mieszają się ze słowiańskimi wierzeniami, dawnymi rytuałami i brutalną walką o naturę? Autorka pokazuje, że fantasy wcale nie musi rozgrywać się w wymyślonych królestwach, żeby było intrygujące i pełne magii. Tutaj wszystko dzieje się bardzo blisko naszej rzeczywistości, w świecie polityki, ministerstw, medialnych konfliktów i walki o wpływy. A jednak pod powierzchnią współczesnego świata kryje się coś znacznie starszego. Coś, co pamięta czasy dawnych wierzeń i nie zamierza dłużej biernie patrzeć na to, jak człowiek niszczy naturę. „Znamię Wodnika” to książka niepokojąca i momentami wręcz hipnotyzująca, taka, która wymyka się prostym kategoriom.

Głównym bohaterem książki autorstwa Agaty Suchockiej pod tytułem „Znamię Wodnika” jest Zygmunt Wodziański, nowy wiceminister klimatu i jeden z najważniejszych ludzi Partii Natura. Z pozoru ambitny polityk z ekologiczną wizją przyszłości szybko okazuje się kimś znacznie bardziej niebezpiecznym. Zygmunt jest wodnikiem, istotą wywodzącą się ze słowiańskich legend. Razem z innymi ukrywającymi swoją prawdziwą naturę sojusznikami próbuje przejąć wpływ na krajowe decyzje i zatrzymać degradację środowiska. Problem polega na tym, że ich działania coraz bardziej wymykają się spod kontroli, a idea ratowania przyrody zaczyna prowadzić do fanatyzmu. Czy osiągnie swoje cele?

„Znamię Wodnika” ma w sobie coś chłodnego i ciężkiego. Od pierwszych stron czuć napięcie, jakby nad bohaterami nieustannie wisiało coś złego. Szczególnie zapadły mi w pamięć fragmenty związane z klasztorem nad jeziorem Wigry. To właśnie tam Zygmunt wraca wspomnieniami do swojej młodości, do miejsca, gdzie dawne wierzenia nadal były żywe, a granica między człowiekiem a potworem zaczynała się zacierać. Zygmunt Wodziański nie jest bohaterem, którego można łatwo ocenić. Z jednej strony walczy o ochronę natury i próbuje zatrzymać katastrofę, do której ludzie doprowadzają od lat. Z drugiej, jego działania coraz bardziej przypominają fanatyzm. „Znamię Wodnika” to książka niezwykle oryginalna, która wyróżnia się nie tylko samym pomysłem, ale przede wszystkim klimatem i sposobem prowadzenia historii. Autorka odważnie połączyła współczesną politykę z mrocznymi słowiańskimi wierzeniami, tworząc świat, w którym dawne moce nadal istnieją i coraz mocniej ingerują w rzeczywistość ludzi. Nie jest lekką historią pełną prostych odpowiedzi i jednoznacznych bohaterów. To bardziej mroczna opowieść o gniewie natury, ludzkiej chciwości i świecie stojącym na granicy zmian.

„Znamię Wodnika” to ciekawa powieść fantasy, która łączy słowiański klimat z politycznymi intrygami i tematami ekologicznymi.

Zygmunt Wodziański - świeżo zaprzysiężony wiceminister klimatu, który skrywa niezwykły sekret: jest wodnikiem. Wraz z innymi istotami wywodzącymi się ze słowiańskich wierzeń próbuje ocalić polską przyrodę. Połączeni gniewem wobec wieloletniej, bezlitosnej eksploatacji ziemi, są gotowi przekroczyć moralne granice, by osiągnąć swój cel.

Największym atutem powieści jest zdecydowanie pomysł na osadzenie słowiańskich demonów na politycznej scenie. Walka o środowisko przeplata się tu z intrygami, manipulacjami i bezwzględną grą o wpływy, a czytelnik bez trudu odnajdzie w nich nawiązania do współczesnej rzeczywistości 🤭 Historia prowadzona jest w dwóch liniach czasowych. W przeszłości Zygmunt wraca wspomnieniami do młodości spędzonej w klasztorze - miejscu, gdzie pradawne wierzenia nigdy nie umarły. To tam przelał krew w imię własnej prawdy. W teraźniejszości obserwujemy polityczne rozgrywki, sekrety i działania podejmowane w imię ochrony natury. Powieść wyróżnia się mrocznym klimatem, gęstą atmosferą pełną napięcia oraz humorem, który skutecznie rozładowuje emocje. Nie jest to typowa historia o walce dobra ze złem. Autorka stawia przed czytelnikiem pytanie: jak daleko można się posunąć, by osiągnąć cel, nawet jeśli kierują nami dobre intencje? Bohaterowie są moralnie niejednoznaczni. Nieustannie zaskakują swoimi decyzjami i sprawiają, że trudno się przy nich nudzić. Ciekawie wypada również motyw podwójnej tożsamości postaci.

Bardzo spodobała mi się historia wykreowana przez autorkę - oryginalne połączenie współczesnej Polski ze słowiańskim folklorem oraz tematami aktualnymi społecznie i ekologicznie. Czytało mi się ją z ogromną przyjemnością i już nie mogę się doczekać kolejnego spotkania 😍

Zawsze kiedy piszę o książkach Agaty Suchockiej wychodzi mi laurka. No, może nie lukrowana, ale zawsze chwalę. Tym razem też zdania nie zmieniam, bo się nie da. No lubię i już!

Tym razem autorka wzięła na tapet pewnego wodnika, któremu wcale w życiu swym długim łatwo nie było. Ale jak to u Agaty Suchockiej, nic tu nie jest oczywiste i przewidywalne, a to lubię w jej twórczości najbardziej.

To, co zachwyca mnie niezmiennie to język jakim się posługuje. W każdej jej książce jest płynny, pozbawiony powtórzeń czy głupich zwrotów. Wszystko jest zawsze doskonale przemyślane i skutecznie skupia uwagę. Zdradzę też, że w innych książkach pięknie pisze o miłości, nie tylko tej duchowej, choć przecież jest ważna, ale tej fizycznej, w której nikt się nie rozpada na tysiące kawałków a doświadcza czegoś wspaniałego. I to nie trąci banałem tylko jest oryginalne, a to mnie ogromnie raduje.

Jeśli zaś chodzi o te słowiańskie historie, to muszę przyznać, że pisze je po swojemu. Nie skupia się na źródle i pisaniu o przeszłości, choć rzec jasna nie da się tego całkowicie uniknąć, ale wplata zręcznie teraźniejszość i otaczające wszystkich problemy, nie boi się polityki i lawiruje sobie między tymi tematami z dużą gracją.

Dajcie się więc porwać i udajcie się w tę niezwykłą podróż, ale najpierw poznajcie bohaterów tej pysznej i arcyciekawej historii. Niech Wam umili czas i pochłonie tak bardzo jak mnie.

Agata Suchocka wraca do nas z kolejną książką osadzoną w słowiańskim świecie. Tym razem nie towarzyszymy południcy, a wodnikowi, który zabiera nas nie tylko w czasy obecne, ale również pokazuje nam jak się żyło dawniej. Książka “Znamię wodnika” to książka skupiająca się na polityce w fikcyjnym świecie, pełnym słowiańskich bóstw i demonów. Jednak co powiecie na to, że demony słowiańskie dostają się praktycznie na sam szczyt i mają zamiar rządzić Polską. Osobiście spodobał mi się ten pomysł i z przyjemnością sięgnęłam po książkę, by poznać, co autorka chce nam pokazać. Nie zawiodłam się, wszystko było bardzo ciekawie przedstawione, była odpowiednia dawka humoru, odrobina rozczulenia, a nawet też trochę sentymentu, wszystko okraszone dużą dawką polityki.

Mimo że książka nie jest jakoś bardzo obszerna, to zapewniam was, że na długo o niej nie zapomnicie. Nowym wiceministrem klimatu zostaje Zygmunt Wodziański, który chce, by Polska ruszyła w kierunku zielonej przyszłości. Nie tylko ekologia leży w sercu Zygmunta, jednak to właśnie ze znajomymi z partii Natura, chce zrewolucjonizować postrzeganie natury i ekologii przez Polaków. Wraz z rewolucją na najwyższych szczeblach, jaką chce przeprowadzić Zygmunt, nasz bohater często wspomina swoje dni jako człowiek i początki jako wodnik. Dzięki czemu naprawdę dużo możemy się dowiedzieć o nim i jego istnieniu jako wodnik.

Autorka po raz kolejny pokazała, że nie straszne jej trudne tematy, że nie boi się skrajnych połączeń i niekiedy mroczny klimat jej bardzo pasuje. Bardzo spodobało mi się podsunięcie nam południcy, którą znamy z innej książki autorki. Miło było wrócić do niej i poznać jej kolejne ruchy. Pokazywanie przeszłości wodnika było jednym z najlepszych wątków, ponieważ stare czasy były dużo mroczniejsze dla Zygmunta. Obecnie bardzo dobrze odnajduje się w polityce i niektóre jego pomysły są naprawdę genialne. Zachęcam was do sięgnięcia po ten tytuł, nie tylko dla pięknego wydania od wydawnictwa Replika. Dziękuję im bardzo za możliwość poznania tej historii.