Zmora. Tom 1

"W ten sam sposób, w jaki rozstałam się z listem (...), chciałabym pożegnać swoją przeszłość, a w szczególności lato tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego szóstego roku. Ale nie ma takiego ognia, który wypala wspomnienia."

Kama Kosowska po nieudanej karierze dziennikarskiej, wraca w rodzinne strony do Torunia. Tu otrzymuje propozycję poprowadzenia programu o tajemniczym zniknięciu chłopca ponad trzydzieści lat temu. Problem w tym, że akcją poszukiwawczą kierował wtedy jej ojciec a ona sama była ostatnią osobą, która widziała Piotrka Janocha. Czy odważy się po raz kolejny zmierzyć z bolesnymi wspomnieniami?

Autor zastosował dwie linie czasowe. Przeplótł ze sobą wspomnienia Kamili z 1986 i czas teraźniejszy, w którym komisarz Lesław Korcz ponownie próbuje ustalić co stało się z chłopcem. Dzięki temu skutecznie rozbudzał ciekawość i budował napięcie rosnące z każdą przeczytaną stroną. Dodatkowo wątek śmierci matki Kamili, która jak się okazało, nie była tak oczywista, jak wydawało się na początku. Wszystkie te elementy złożyły się na doskonały, wielowątkowy kryminał z mocno rozbudowaną warstwą obyczajową.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i bardzo podoba mi się jego styl. Autor powoli odsłania kolejne elementy układanki serwując jednocześnie liczne zwroty akcji. Porusza również wiele wątków psychologicznych. Relacja na linii ojciec - córka, wychowywanie się bez matki, prześladowanie przez rówieśników, znęcanie się fizyczne i psychiczne, liczne kłamstwa prowadzące do traum wielu osób, niszcząc ich życie bezpowrotnie. Tu nie ma zbędnych opisów, każdy element ma znaczenie.

Ta historia utkana jest z kłamstw, niedopowiedzeń i traum. Tu każda postać wnosi własne wspomnienia i ból. Nierozwiązane sprawy są jak ropiejące rany, które ciągle o sobie przypominają pokazując, że wina nie ulega przedawnieniu.

„Zmora” Robert Małecki

Kama przymusowo wraca do rodzinnego miasta. Kariera dziennikarska w stolicy okazała się mrzonką i w poczuciu zrezygnowania chce spróbować na nowo odbudować swoje życie.

Bez perspektyw i pracy otrzymuje propozycję pomocy przy nowym programie. Zaginięcie z przed lat, którego jako kilkulatka była świadkiem na nowo interesuje media.

Czy uda się wyjaśnić co stało się tego dnia ?

Jak w sprawę zamieszani są najbliżsi kobiety ?

Gdzie szukać gdy wszelkie tropy prowadzą do… ziemi ?

Wykwintny i pięknie złożony kryminał. Dawne dzieje i ludzie, którzy wiele ukrywają. Najbliżsi są podejrzani a ciała chłopca pomimo upływu lat nie odnaleziono.

Zagadka utkana z wielu wątków. Ogródki działkowe jako sielankowa perspektywa relaksu stają się świadkiem codziennych tragedii i rozterek serca. Dziecięce zabawy przeplatane dorosłymi rozmowami.

Strach i śmiech. Ból i pożądanie. Nadzieja i wsparcie.

Niesamowite rozłożenie akcji i tempo poznania. Autor dopracował treść maksymalnie sprawiając, że czytelnik pochłania strony wciąż zastanawiają się co się wydarzyło.

Wypadek lub celowa zbrodnia. Prawda czy kłamstwo? Trudno określić jednoznacznie bohaterów. Postacie mocno rezonują a rodzinne powiązania wydaj się kluczowe w tym przypadku.

Jest ciekawie i z dreszczykiem. Wiele niewiadomych prowadzi wąskimi ścieżkami pomiędzy ogrodowymi alejkami. Decydując się na poznanie możemy przeżyć największy szok naszego życia.

Polecam serdecznie.

Twórczość Roberta Małeckiego od dawna mnie zachwyca, a każda jego książka utwierdza mnie w przekonaniu, że naprawdę zna się na swoim warsztacie. "Zmora" jest tego świetnym przykładem. Od pierwszych stron wciągnęła mnie całkowicie. Wszystko w tej powieści jest dopracowane, fabuła, postacie i szczegóły są tak spójne, że trudno uwierzyć, iż cokolwiek odstaje od całości. Choć akcja rozwija się powoli, nie mogłam odłożyć książki, zanim nie dotarłam do rozwiązania zagadki. Bardzo podobała mi się atmosfera tej historii. Małe miasteczko, które powinno być spokojne, okazuje się pełne tajemnic i mrocznych sekretów, a napięcie z każdą stroną narasta. Opisy życia bohaterki mają w sobie coś niepokojącego, chwilami wręcz duszącego, i wciągają bez reszty. Po lekturze czułam, że naprawdę poznałam tę historię, razem z bohaterami przeżywałam ich lęki, słabości i rozterki. Co mnie dodatkowo ucieszyło, to fakt, że Robert Małecki połączył thriller z kryminałem w jednym, świetnie przemyślanym wydaniu. Dostałam nie tylko wciągającą zagadkę, ale też ogrom emocji i napięcia, które trzymało mnie przy książce do ostatniej strony. Dostałam świetną zagadkę kryminalną i to wszystko wzbogacone o niesamowity ładunek emocji.

Czytanie "Zmory" było jak zanurzenie się w inny świat, który nie pozwalał mi odejść myślami. Obserwowanie ludzkich słabości i błędów bohaterów potrafiło mnie zaboleć, a jednocześnie czułam wobec nich ogromną empatię. Chciałam ich zrozumieć i zastanawiałam się, co nimi kierowało i dlaczego postąpili właśnie w taki sposób. Po lekturze książki nasunęła mi się refleksja, że próba ochrony dzieci przed prawdą czasem powoduje u nich jeszcze większy ból i cierpienie.

Wydawnictwo Literackie przypomina nam o jednym z bardziej dusznych thrillerów kryminalnych Roberta Małeckiego, jakim jest "Zmora".

Kama wraca pokonana do swego rodzinnego miasta Torunia. Nie powiodła się jej wielka dziennikarska kariera w stolicy.

Trzydzieści lat temu była ostatnią osobą, która widziała zaginionego siedmioletniego chłopca, sama miała wtedy siedem lat.

Są plany stworzenia serialu dokumentalnego na ten temat, a jego producent prosi Kamę o współpracę. Czy jej ojciec, który zajmował się tą sprawą, coś ukrywa? Co wie sama Kamila? Co wydarzyło się na brzegu Drwęcy tego upalnego lata 1986 roku?

Jest coś niepokojącego w sposobie narracji, w opisywanej przez bohaterkę otaczającej ją rzeczywistości, czai się tam jakaś mroczna głębia. Jednocześnie tekst przyciąga i nęci, a fabuła jest na tyle ciekawa, że nie sposób oderwać się od lektury. Uwielbiam tę duszną i gęstą atmosferę, która wypływa z każdej ze stron. Małecki zbudował nieznośne wręcz napięcie wokół jednego wydarzenia z przeszłości, którego echo nigdy nie zgasło.

Główna bohaterka jest złożoną osobowością, niedoskonałą fizycznie, jak i psychicznie. Przedwcześnie osierocona przez matkę, wychowywana przez ojca policjanta i antypatyczną babkę. Wciąż na nowo próbuje składać swe chaotyczne życie, szarpie się, chwyta kolejne puzzle, podczas gdy inne wciąż wymykają się z jej rąk. Bez pracy, mieszkania, perspektyw, z przeszłością, która nie daje o sobie zapomnieć... Krok po kroku autor odkrywa przed nami tragiczne wydarzenia z lata 1986 roku.

"Proste zbrodnie sprawiają najwięcej kłopotów".

Małecki przemyca motyw przemocy rówieśniczej, robi to w sposób nieoczywisty, intymny i niezwykle bolesny. Jednak największy sprzeciw wywołuje we mnie przemoc z rąk osób nam najbliższych, z rąk, które powinny głaskać i tulić, nie zadawać śmiertelne razy. To jedna z tych historii, które pozostaną we mnie na dłużej.

„ Zmora” pochłonęła mnie bez reszty. W tej książce tajemnice i sekrety spowiją bohaterów niczym mgła. Niektórym bardzo zależy, aby ich kłamstwa nigdy nie ujrzały światła dziennego, innych od środka toczy zaniechanie...

Główną bohaterką jest dziennikarka Kama Kosowska. Naznaczona traumatycznymi wydarzeniami z dzieciństwa, kiedy ma zaledwie trzy latka w wypadku ginie jej matka, a cztery lata później jako ostatnia widzi Piotra Janochę swojego rówieśnika, który podczas zabawy w chowanego ginie bez wieści.

Kiedy kobieta wraca do swojego rodzinnego miasta, otrzymuje propozycję udziału w programie o zaginionych sprzed lat. Jeden z odcinków ma dotyczyć zaginionego chłopca, którego to właśnie ona widziała jako ostania. Jednocześnie tą sprawą zaczyna się interesować toruńskie Archiwum X wznowionym śledztwem zajmuje się komisarza Korcz.

W retrospekcjach poznajemy wspomnienia Kamy dotyczące feralnego lata. Dzięki temu zabiegowi widzimy relację między czwórką dzieci w tym Piotrka. Widzimy ich sympatię i antypatię, a także spotykamy ich rodziców, których zachowania niekiedy nie do końca są zrozumiałe..

Kama, która nie pamięta już swojej matki najbardziej na świecie pragnie zobaczyć choć jej fotografie, a tych przez zbieg okoliczności nie ma w jej domu.. Kobieta otrzymuje tajemniczą kopertę z starymi zdjęciami i wycinkiem z gazety z roku 1983 informującym o wypadku jej matki.. O co chodzi? Zaczyna badać sprawę i trafia na pewne niejasność... Bohaterowie nie są czarno-biali, spowici swoimi tajemnicami, które ich napędzają...

Bardzo dobrze napisana książka, zresztą jeżeli znacie powieści autora to dobrze wiecie czego można się spodziewać, Małecki to renoma sama w sobie. Dawno nie czytałam jego książek i teraz wiem czego czytelniczo mi brakowało :)