Złote blizny

Tyler Lewis, wokalista popularnego zespołu MacRock nie widzi już sensu w życiu. W katastrofie samolotu zginęli jego koledzy, on zaś już na zawsze będzie na swoim ciele nosił ślady po tamej tragedii. Dobrze chroniony przez bliskich znających jego stan psychiczny, szuka innego sposobu, by odejść z tego świata; posunął się już nawet do potajemnego umieszczenia posta na forum, oferując milion dolarów za spełnienie tego niecodziennego marzenia. Nikt jednak nie odpisuje, oprócz jednej osoby, przedstawiającej się jako Yua. Kobieta jednak ma względem niego zupełnie inny plan...

Tyler będzie uczestnikiem specyficznej terapii, prowadzonej przez Yuę. Terapeutka zmienia świat poprzez kintsugi - sztukę sklejania życia. Dołączy do nich także Abby, dziewczyna, która w wypadku samochodowym straciła dwie ukochane osoby - ojca i narzeczonego. Od tamtej pory boi się wsiąść do samochodu, a ból po stracie nie mija mimo upływającego czasu.

Czy tej dwójce pomoże metoda, którą stosuje Yua? A może mimo wszelkich prób nie znajdą w sobie dość siły, by stanąć do walki o swoje szczęście... ?

Od czasu do czasu i ja sięgam po lektury o miłości. Prawdopodobnie dlatego, że szukam w nich innego rodzaju emocji - takich, których nie zapewni mi thriller. W przypadku Złotych blizn zaintrygował mnie opis od wydawcy; wyczułam w nim obietnicę spełnienia moich czytelniczych "marzeń". Bo czy może być coś ciekawszego niż obserwowanie zachodzących w bohaterach zmian?

Dwie zupełnie inne osoby, na różnych etapach życia i jedna rzecz, która je łączy - tragedia, jaką przeżyli. Śmierć bliskich Abby zmieniła jej cały światopogląd, zamykając w maleńkiej klatce strachu i bólu. Tyler z kolei wciąż wyrzuca sobie, że mógł zrobić więcej, by ocalić współpasażerów i kolegów z zespołu. Że nie zasłużył na to, by żyć. W normalnych okolicznościach ta dwójka nie miałaby szansy na siebie trafić. Połączyła ich jednak Yua, pragnąca pokazać im, że mimo straty wciąż jest nadzieja na lepsze jutro. Warto żyć, mimo wszystko.

Ta historia miała ogromny potencjał. Naprawdę. Nastawiłam się na kawał dobrej historii, wypełnionej emocjami wszelkiego rodzaju, doprawionej szczyptą pikanterii. No i klops. Zacznijmy od samej Yui. Do tej pory bardzo trudno mi uwierzyć, że ta postać miała cokolwiek wspólnego z byciem terapeutką. W moim odczuciu bardzo mało w niej profesjonalizmu, a całkiem sporo zachowań, które prędzej przypisałabym małej dziewczynce. Rozumiem - radość z życia i inne takie, ale... z założenia ma pracować z ludźmi, którzy przeżyli traumę. Przydałoby się więc jakieś zaznaczenie granic, pokazanie, że wie, o czym w ogóle mówi. W jej przypadku ta relacja od początku wyglądała na zbyt koleżeńską, a niektóre jej teksty (szczególnie odnośnie Tylera) sprawiały, że musiałam robić przerwę od lektury.

Kolejną sprawą jest relacja Tyler - Abby. Dobrze, od początku wiedziałam, czym ta historia się skończy. Niemniej jednak sprawy między nimi potoczyły się tak szybko, że... odebrało to całej fabule smak. Ludzie, którzy ponoć nie nawiązywali żadnych relacji, bo byli na to zbyt ztraumatyzowani, nagle, po zaledwie kilku dniach, postanowili zacieśnić między sobą więzy. I to nie tylko w kontekście seksualnym, ale i ogólnym. Jakoś nie wyobrażam sobie, że dziewczyna, która od dłuższego czasu opłakuje śmierć narzeczonego i twierdzi, że już nigdy nikogo nie pokocha, po kilku dniach rzuca się w ramiona ledwo poznanego faceta. Dialogi między nimi brzmiały sztucznie, a cała ta relacja trąci schematycznością.

Ach, dodam jeszcze jeden smaczek, który niezmiernie mnie irytował. Może to i spoiler, ale musicie mi to wybaczyć. Początkowo Abby nie zdawała sobie sprawy, kim jest Tyler. Dopiero po jakimś czasie Yua przedstawiła jej prawdę. I od tego momentu się zaczęło...

Znajduję się w domu samego Tylera Lewisa!

Spędzam czas z samym Tylerem Lewisem!

TEN Tyler Lewis mnie dotyka!

Z - rzekłabym- dziewczyny, którą można polubić, w trzy minuty zamieniła się w śliniącą fankę. Teoretycznie patrzyła na to, jaki jest Tyler, ale czy tego rodzaju komentarze nie brzmią Wam po prostu... dziwnie? Zmieniły całe moje podejście do tej bohaterki.

Reasumując, żal mi potencjału pomysłu, gdyż mogła z tego wyjść naprawdę przepiękna historia miłosna, okraszona erotyzmem. A w tym przypadku czułam się trochę tak, jakbym cofnęła się w czasie do lat, gdy popularne były opowiadania o różnych zespołach, wstawiane przez fanki na ich blogi.

Ach jakaż to była piękna powieść! Jednocześnie trudna i łatwa. I wydawać się może, że to niemożliwe, ale tak się dzieje, kiedy dwoje ludzi potrzebuje pomocy i mogą wesprzeć się wzajemnie.

To opowieść o dwojgu obcych sobie ludzi, którzy nie radzą sobie z życiem na skutek traum przeżytych wcześniej. Trafiają jednak pod opiekę japońskiej terapeutki, która potrafi tak zmotywować swoich podopiecznych, by na odniesionych i ledwo zabliźnionych ranach, zacząć tworzyć coś pięknego i wartościowego.

To bardzo elastyczna książka. Ma swoje tempo, które autorka dostosowuje do fabuły. Nie pędzi na złamanie karku, nie zatyka czytelnika rozbuchaną do granic możliwości akcją, a grzecznie i spokojnie wprowadza w kolejne etapy historii, nie epatując nadmiernymi informacjami. Wszystko ma tu swój czas i miejsce, co powoduje, że czytelnik doskonale i dogłębnie może zapoznać się z bohaterami.

Mamy tu niebywale delikatne historie, sportretowane w sposób wysoce kulturalny i delikatny. Dramatyczne bohaterów to szalenie wrażliwe kompendium wiedzy o ludziach żyjących obok nas. Bohaterowie są bardzo ludzcy i prawdziwi. Popełniają błędy, są nieidealni i tacy, jakich widzimy nie raz we własnych bliskich. Są to osoby, które wiele rzeczy ukrywają pod powłoką z uśmiechów i pozornej radości.

Książka pełna jest wspomnień, opowieści o przeszłości. Dzięki temu, czytelnik ma szansę nie tylko poznać życie i charakter bohaterów, ale też zderzyć te dwa światy ze sobą, porównać ich zachowania, światopogląd i zagłębić się w ich myśli. To bardzo skomplikowany, ale ładnie i logicznie zrobiony zabieg.

Muszę też wspomnieć o tym, że książka w żadnym razie nie jest melodramatyczna, a czytelnik nie zostaje unurzany w oparach smutku i rozpaczy. To jest dramat, z którego można wysnuć mnóstwo wniosków, ale jakie one będą zależy od indywidualnych preferencji odbiorcy.

Czy książka być zarówno piękna, jak i bolesna? Anna Dąbrowska udowadnia, że jak najbardziej tak. Blizny... trochę już ich mam... Tych na ciele, ale i tych na duszy. I to jeszcze nie koniec. Za jakiś czas chciałabym móc powiedzieć, że są dla mnie powodem do dumy, a nie cierpienia. Czas pokaże. Niesamowite jest to, jak bardzo mocno można czuć to, czego doświadczyli bohaterowie. Ich stratę, ból, cierpienie, lepsze i gorsze chwile były niejako moimi własnymi. Historia Abigail i Tylera stała się mi niezwykle bliska. Mimo całej tej trudności i ciężkości problemów autorka z wyczuciem przeprowadza nas przez terapię i traumy postaci. Jestem pod wrażeniem tego, w jaki sposób to zrobiła.

Mamy dwoje z ciężkim bagażem doświadczeń ludzi (dodajmy dla siebie obcych), którzy nie potrafią poradzić sobie z tragedią, jaka ich spotkała. Abigail w wypadku samochodowym traci dwie ukochane osoby. Nie umie uporać się z żałobą, miewa ataki paniki, nie potrafi nawet wsiąść do samochodu. Z kolei Tyler nienawidzi nie tylko całego świata, ale i samego siebie. Pragnie śmierci. Punktem zwrotnym staje się terapia. Japońska terapeutka Yua stosująca kintsung - sztukę sklejania życia polegającą na tym, by z blizn, z niedoskonałości zrobić coś wyjątkowego i niepowtarzalnego. Czegoś, co będzie naszą siłą napędową do życia.

Mówi się, że czas leczy rany. Nie do końca się z tym zgadzam. Jeśli nie znajdzie się ktoś, kto nam pomoże, zrozumie, wskaże kierunek, poprowadzi ku prawdzie, poskleja nas samych i nasze serce, dostrzeże w naszych wewnętrznych bliznach wyjątkowość, możemy bez końca nurzać się w naszym cierpieniu. Ta historia udowadnia, że wszystko dzieje się po coś, nawet mimo trudnych życiowych chwil. Każdy z nas kogoś stracił albo dopiero straci. Nie da się tego uniknąć. Po takim wydarzeniu trzeba na nowo nauczyć się żyć, uśmiechać i być może... kochać.

"Złote blizny" to mądra, pełna emocji, przejmująca powieść, która trafi do każdego czytelniczego serca. To książka o stracie, słabościach, lękach, wierze w drugiego człowieka, zaufaniu, determinacji w walce o miłość. Czy Abigail i Tyler zawalczą o siebie i nauczą żyć na nowo? Sprawdźcie, warto!

Są w życiu chwile, które wszystko zmieniają, zdarzenia, po których ciężko się podnieść. Abigail kiedyś była szczęśliwą młodą kobietą, teraz nie radzi sobie z wieloma sprawami. Tragiczny wypadek, w którym straciła dwie najbliższe jej osoby – ojca i narzeczonego, pozostawił w niej traumę. Chociaż minął już jakiś czas, a ona nadal tragicznie boi się wsiąść do jakiegoś samochodu, daje radę jeździć tylko autobusami, chociaż i to nie należy do łatwych. Przez to traci pracę i zamierza wszystko zacząć od nowa w nowym miejscu. Niestety i tam nie udaje jej się, ponieważ jej nowy szef nic sobie nie robi z jej panicznego strachu i każe jej wsiąść do taksówki. To wtedy poznaje Yua, która proponuje jej terapię inną niż wszystkie. Abigail chce zacząć żyć, dlatego, pomimo że praktycznie jej nie zna, postanawia z nią wyjechać.

Dla Tylera Lewisa życie skończyło się wraz z katastrofą lotniczą, w której brał udział. Był sławny, cieszył się życiem, był członkiem znanego zespołu MacRock. Wracali z koncertu, kiedy to się stało. Nikt nie przeżył poza nim, a on nosi na sobie ślady tamtych wydarzeń. Próbował się zabić, jednak jego matka i siostra zatrudniły ochroniarza, teraz on chodzi za nim jak cień. Mężczyzna nie ma dostępu do internetu, zamknął się w domu, odciął od wszystkich. Jedyne, o czym marzy to zakończyć swoje marne życie i znalazł na to sposób. Na pewnej grupie zaoferował milion złotych za swoją śmierć. Po pewnym czasie udaje mu się na chwilę zabrać telefon matki i okazuje się, że ktoś odpowiedział. Jednak kobieta chce, aby najpierw zgodził się na terapię wraz z osobą, która ona wybierze. Mężczyzna zgadza się, wie, że to i tak nic nie da.

Abigail i Tyler mają zamieszkać razem i wspólnie przejść terapię. Czy ona im pomoże? Czy pomysły Yua będą trafione? Jak potoczy się znajomość tej dwójki? Czy dadzą sobie szansę na szczęście?

Książka bardzo mi się podobała. Nie mogłam się od niej oderwać i to od samego początku, a emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania, pozostały ze mną nawet jak skończyłam ostatnią stronę. To historia z jednej strony pełna bólu, cierpienia, traum, z drugiej nadziei, walki o siebie, miłości. Akcja momentami wolniejsza, momentami szybsza, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć.

Bohaterowie ciekawi, świetnie wykreowani. Oboje poranieni przez życie, walczący z przeszłością, z traumami. Oboje przechodzą ogromną przemianę podczas historii.

„Złote blizny” to świetna, wręcz pozwolę sobie stwierdzić, że genialna książka, która wywołała we mnie wiele emocji. Z ogromną przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Życie potrafi być okropnie bolesne o czym przekonali się główni bohaterowie powieści Anny Dąbrowskiej. Autorka składa na nasze dłonie fabułę pełną emocji, w której każdy czyn bohaterów wydaje się mieć podwójne znaczenie.

Myślę, że wielu z Was kojarzy nazwisko autorki. Jej proza zjednuje sobie wielu fanów, ponieważ oparta jest na prawdziwym życiu i napisana w taki sposób, że strony jej książek przerzucają się praktycznie same. Mnóstwo emocji a także obrazowy styl przekładają się na fabułę prowadzoną w plastyczny i dynamiczny sposób a uczucia towarzyszące bohaterom odbijają się także w sercu czytelników. Dzięki lekkie ręce autorki doskonale potrafimy zrozumieć to co trapi pojawiające się na pierwszym planie postacie a także z przyjemnością obserwujemy zachodzące w nich zmiany, ponieważ największym atutem tej historii, tuż poza emocjami, jest kreacja bohaterów, która umożliwia nam rozłożenie ich psychiki na czynniki pierwsze.

Czytamy o życiu, które nie zawsze bywa satysfakcjonujące. Członek zespołu MacRock, Tyler Lewis, nie miał już siły walczyć. Zdecydowałam się skończyć ze swoim życiem, ale w odpowiednim momencie na jego drodze stanęła japońska terapeutka Yua, która poprzez technikę kinstugi, prowadziła sztukę sklejania życia. Tak połączyła drogi dwóch zagubionych postaci, ponieważ Tyler brał udział w terapii razem z Abby, która również doświadczyła ogromną tragedii. Dwójka złamanych bohaterów na nowo uczyła się czerpać radość z życia i szukać oparcia w drugiej osobie.

Muszę przyznać, że to jedna z najciekawszych i najbardziej przejmujących powieści jakie przeczytałam w tym roku. Historia nosi cechy powieści obyczajowej, ale sięga również po motyw romantyczny, który pojawia się co prawda na drugim planie, ale zakorzenia się zarówno w sercach bohaterów jak i samego czytelnika. To szalenie dojrzała powieść, w której każdy czyn bohaterów wydaje się mieć swoje konkretne uzasadnienie a poruszane wartości mocno dają nam do myślenia. Autorka stworzyła wspaniałą historię, w której życie pokazało się od najgorszej strony i tym samym udowodniło nam, by czerpać z niego garściami, nie przejmować się nieistotnymi problemami oraz walczyć do samego końca, ponieważ tylko to nam zostało.

"Złote blizny" poruszą serce nawet najtwardszego czytelnika. Autorka nie moralizuje ani nie narzuca nam własnych poglądów a jedynie pokazuje na bazie doświadczeń swoich postaci jak trudne potrafi być życie. Lektura szczera, dojrzała i piekielnie emocjonalna, obok której nikt z Was nie może przejść obojętnie. To jeden z tych tytułów, który pozostaje w naszej pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony.

" Złote blizny" Anna Dąbrowska

Moje ciało szpecą blizny. Tak napisałabym wam jeszcze dwa dni temu, zanim przeczytałam książkę Anny Dąbrowskiej „Złote blizny”. Dziś mam odwagę powiedzieć, że blizny, które są na moich nogach, są piękne, gdyż są one nierozerwalną częścią mnie. Za nimi kryje się trudny i bolesny etap mojego życia, który bardzo mocno mnie ukształtował. To właśnie ta powieść, o której dziś chcę wam opowiedzieć, sprawiła, że rozpoczął się mój proces terapeutyczny, w którym staram się spojrzeć na swoje życie w zupełnie innym świetle i po prostu być dla siebie dobra.

Nie będziemy jednak rozmawiać wyłącznie o mnie, a na podstawie książki i przeżyć jej głównych bohaterów porozmawiamy o każdym z nas. Bo już teraz mogę was zapewnić, że każdy, kto zechce po nią sięgnie, na pewno w pewien sposób się z nią utożsami. Przecież wszyscy choć raz w życiu przeżyliśmy mniejszy bądź większy swój prywatny koniec świata. Życiowy dramat, który odcisnął na nas swoje piętno. Wydarzyło się coś, co rozkruszyło nas i nasz świat na miliony maleńkich kawałeczków, a my mimo mijającego czasu nie potrafimy żyć dalej i pójść naprzód. Tkwimy w trudnych wspomnieniach nierzadko zaledwie kilku chwil, które zniszczyły nasze życie i często w nasze serce wlały gorzką truciznę poczucia winy.

Właśnie tak czują się Tyler Lewis i Abigail Morrison. Dwójka naszych bohaterów, których, choć pochodzą z zupełnie różnych światów, to mają ze sobą wiele wspólnego. Oboje są mocno poranieni przez życie i znają ciężar poczucia straty, która niszczy ich dusze. Tyler nie potrafi poradzić sobie ze swoimi demonami przeszłości, a jedynym słusznym wyjściem z mroku, który spowija jego duszę w jego przekonaniu jest śmierć. Kiedyś był gwiazdą, którą kochały tłumy. Dziś czuje się potworem, naznaczonym bliznami, które nie pozwalają mu zapomnieć o katastrofie, w której uczestniczył. Abby straciła dwie najważniejsze w swoim życiu osoby. To, co się stało, zniszczyło jej plany i marzenia o szczęśliwym życiu. Oboje potrzebują pomocy, choć każde z nich pojęcie pomocy dla siebie rozumie zupełnie inaczej. Na szczęście jest ktoś, kto lepiej od nich samych wie, co będzie dla nich najlepsze. Japońska terapeutka kintsugi, czyli sztukę sklejania życia. Yua, bo to o niej mowa, będzie ich przewodniczką w procesie niezwykłej terapii, która ma na celu zbudowanie siebie na nowo z rozbitych kawałków serca i duszy, po to, aby nauczyć się dostrzegać piękno w niedoskonałości siebie i swojego życia, a przez to stworzyć lepszą wersję samego siebie.

Czytając tę wyjątkową powieść czułam niemalże namacalny jej wpływ na mnie i to, co skrywam gdzieś w swoim wnętrzu. Czułam się trzecią uczestniczką wspomnianej terapii. Nie była ona łatwa, gdyż Abby i Tyler musieli zrobić to, co wielu z nas napawa lękiem i niepewnością. Budzi obawy, a nawet rodzi bunt. Zmusza do pokonywania własnych słabości i przekraczania wewnętrznych barier. Zajrzeć w głąb siebie, wybaczyć samemu sobie i na nowo siebie pokochać. W pojedynkę byłoby to bardzo trudne, ale Anna Dąbrowska piękne pokazała nam jak wielką moc ma bliskość i wsparcie człowieka, wobec człowieka. Jak się możecie domyślać, w tej książce nie zabraknie również miłości. Jednak o tym, czy będzie miała ona wystarczającą moc, aby przezwyciężyć pragnienie śmierci oraz poczucie zdrady wobec kogoś, kogo już nie ma i kto nigdy nie wróci musicie już przekonać się sami. Do czego całym sercem każdego z was zachęcam.

Nigdy nie narzucam nikomu, co powinien przeczytać, gdyż uważam, że wybór tytułów, po które sięgamy winien być indywidualną decyzją każdego z nas, ale tym razem zrobię wyjątek, gdyż historię zapisaną na kartach „Złotych blizn” po prostu MUSICIE poznać. Jestem przekonana, że jeśli spędzicie z nią swój czas, będzie ona swego rodzaju katharsis w waszym życiu. Każdego czytelnika poruszy do głębi, a płynąca z niej ogromna mądrość skłoni do ważnych refleksji, wywoła huragan emocji, by po skończonej lekturze przywrócić w nas nadzieję spokój, rozniecić wewnętrzne światło oraz wiarę w siebie i prawo do zamknięcia drzwi przeszłości. Po to, byśmy otworzyć się na szczęście i miłość. Bez wyrzutów sumienia cieszyć się każdą chwilą.

Nie mogłabym nie wspomnieć o jeszcze jednym bardzo ważnym aspekcie, na jaki zwraca naszą uwagę autorka, a który w dobie internetu, portali społecznych i portali plotkarskich jest zjawiskiem nagminnym. A mianowicie fala hejtu w internecie. Przerażające jest to, jak łatwo krytykujemy i oceniamy osoby, które znamy tylko z sieci. Nie zdajemy sobie sprawy, że tak naprawdę nic o nich nie wiemy. Nie mamy pojęcia, jakimi ludźmi są prywatnie i co przeżywają. Tymczasem nasza krytyka może być dla kogoś bolesnym ciosem, który może kogoś zniszczyć i odebrać chęć życia.

Ta powieść to czytelnicza perełka po przeczytaniu której nic już nie będzie takie samo. Podbija szturmem nasze serce, a to, co trudne łagodzi pełna namiętności miłość, która daje wytchnienie i pozwala obudzić uśpione pragnienia i potrzeby. W tym miejscu muszę zaznaczyć, że jest to książka adresowana do dorosłego czytelnika ze względu na bardzo odważne sceny erotyczne, które w kontekście tego, o czym w książce przeczytamy, właśnie takie powinny być. Jest to jedna z tych książek, o których nigdy się nie zapomina i do których wraca się zawsze, kiedy życie przygniata nas zbyt mocno, aby nie dać się pogrążyć w mroku rozpaczy i beznadziei. Ona doda nam siły w walce o siebie. Jestem nią zachwycona. Jej dojmujący autentyzm zarówno pod względem fabuły, jak i kreacji bohaterów oraz kolei ich losów sprawił, że nieustannie stawiałam się w ich sytuacji i zastanawiałam, czy ja dałabym radę udźwignąć bagaż ich życiowych doświadczeń, jednocześnie bardzo mocno trzymając kciuki, aby im się udało. Tego, czy tak się stało musicie dowiedzieć się już sami.

Książki mają w sobie wielką moc, a ta wyjątkowa powieść jest tego wspaniałym dowodem. Chłonie się ją i przeżywa całym sobą. Jest tak wspaniała, że chcemy, aby nigdy się nie skończyła, a jednocześnie nie możemy oderwać się od jej czytania. A, mimo że odłożymy ją już na półkę domowej biblioteczki, długo pozostaje ona w nas wciąż żywa i nie pozwala o sobie zapomnieć. Ja jej nigdy nie zapomnę i będę polecać w jak najszerszych kręgach czytelniczych, gdyż chcę, aby odmieniła na lepsze życie jak największej liczbie osób, w których ręce trafi.

🤍 „𝓩ł𝓸𝓽𝓮 𝓫𝓵𝓲𝔃𝓷𝔂” 𝓐𝓷𝓷𝓪 𝓓ą𝓫𝓻𝓸𝔀𝓼𝓴𝓪 🤍

 Milion dolarów za śmierć: czy to dobra cena? 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Tyler Lewis to znana gwiazda rocka. Mężczyzna po przeżyciu tragicznego wypadku stał się cieniem człowieka. Zaprzepaścił muzykę i pogrążył się w cierpieniu. Poznajemy go w chwili, gdy całe dnie spędza w domu pod czujnym okiem swojego ochroniarza. Mężczyzna marzy tylko o jednym…

Abigail to z kolei kobieta, która w tragicznym wypadku straciła dwie ukochane osoby. Ma ataki paniki, nie umie uporać się z żałobą i w dodatku nie potrafi wsiąść do samochodu.

Tę dwójkę łączą ich ciężkie bagaże doświadczeń, które z dnia na dzień przygniatają ich coraz bardziej. Yua japońska terapeutka postanawia zmienić ich świat poprzez swoją terapie kintsugi, czyli sztukę sklejania życia. 🤍

Bardzo lubię poznawać nowych autorów. Szczególnie, gdy czytanie ich książek to istna przyjemność. Z twórczością autorki Anny Dąbrowskiej spotkałam się po raz pierwszy w grudniu i muszę wam zdradzić, że było to bardzo owocne spotkanie. Aż ciężko mi wyrazić mój zachwyt słowami.

„Złote blizny” z dumą objęłam patronatem. Książka, która zawiera nie tylko piękną okładkę, ale i wnętrze. Co więcej okładka idealnie pasuje do treści. Najnowsza powieść autorki porusza wiele ważnych problemów, z którymi wiele ludzi boryka się na co dzień. Uświadamia, jak życie potrafi dać w kość odbierając nadzieję na lepsze jutro. Jednak piękno takich sytuacji polega na podniesieniu się z upadku i odnalezieniu swojego szczęścia. Właśnie to definiuje głównych bohaterów tej powieści. Mówi się, że czas leczy rany. Jednak nie zawsze tak jest. Czasami potrzebujemy drugiej osoby, która pomoże nam podnieść się z upadku. Która dostrzeże naszą złamaną dusze i zapragnie pomóc ją obudzić.

Każda strona do bólu przesycona jest emocjami. Autorka zabiera nas w niesamowitą podróż, gdzie możemy żyć razem z bohaterami, dobrze poznać ich historie, by potem na koniec pokochać za całokształt. To przejmująca opowieść o dwójce zniszczonych przez życie bohaterów, którzy odnaleźli siebie nawzajem i odkryli brakujący element układanki. Życie pisze różne scenariusze, a tą historią autorka uświadamia nas, jak takie zmiany kształtują naszą osobowość. Czasem jednak potrzeba drugiej osoby, która wskaże drogę i pomoże dostrzec prawdę. 

„Złote blizny” to niezwykle emocjonująca historia dwójki ludzi, którzy w swoim życiu pragnęli tylko, by inni spostrzegli ich strzaskane dusze i zapragnęli im pomóc bez względu na okoliczności. Pani Ania stworzyła mądrą, pełną emocji historie, która wzruszy nawet najtwardsze serce. Uzmysławia, że każdy z nas ma w sobie tę siłę by podnieść z każdej, nawet najgorszej sytuacji.

Mądra. Życiowa. Emocjonująca.

Te trzy słowa idealnie opisują „Złote blizny”, które ogromnie wam polecam! 💙 Ta historia to balsam dla każdej duszy. 💫

📖Dwoje złamanych przez życie osób-Abigail i Tyler rozpoczynają niecodzienną terapię pod okiem terapeutki Yua,która zmienia świat przez Kintsugi-sztukę sklejania życia.

Czy uda się zakończyć terapię sukcesem?

❤🔥 „Blizny nie znikają nigdy.Są częścią nas.Są jak prawa ręka lub lewa noga.Są po coś,powstały,byśmy utemperowali naszą idealnie”

❤🔥„Te blizny to twoja historia.Naucz się je tolerować,a następnie spróbuj się z nimi zaprzyjaźnić”

❤🩹Tak wiele nasuwa mi się myśli po przeczytaniu ostatniego zdania w powieści,że trudno przelać mi je na papier.Wszystko spowodowane jest przez ogrom wzruszeń i emocji dostarczonej w tej powieści!

✨ „Złote blizny” to historia o ogromnej stracie i traumie,która zostaje po niej.Nasze ciało,serce i umysł nie potrafi ogarnąć zaistniałej sytuacji w której się znaleźliśmy.Wtedy pojawia się smutek,żal i rozpacz a nawet widmo śmierci,by nie czuć już nic…

✨Nasi bohaterowie dzięki Yua będą mieli możliwość posklejania swojego serca na nowo i móc żyć,by uśmiechnąć się i cieszyć się z każdego dnia.Nie jest to łatwe,a z każdym kolejnym zdarzeniem w ich życiu będą na nowo siebie poznawać…

✨Wraz z poznawaniem nowej osoby,jej słabości,lęków i cierpienia bardziej możemy zrozumieć także siebie.Tylko my sami potrafimy dać szczęście,jednak potrzeba nam wsparcia i nakierowania w odpowiednim kierunku przez mądrą osobę.

❤🩹 „Złote blizny” to również historia o nieidealnej aczkolwiek pięknej miłości zrodzonej w czasie upadku swojej wartości.Pokazuje,że każdy zasługuje na szczęście i zaufanie,tylko musimy pozwolić siebie kochać.Determinacja,siła walki a także szczere uczucie potrafili czynić cuda.

„Każdy z nas może przemienić smutek w radość.Musisz tego bardzo chcieć”

🥰Jestem zachwycona poznaną historią.Wiara w drugiego człowieka,jego blizny na ciele i duszy nie czynią go gorszym,lecz wyjątkowym.Należy zawsze walczyć do skutku o swoją miłość.

W powieści odnajdujemy mnóstwo ważnych przesłań,które uczą nas jak radzić sobie ze stratą i bliznami.

❤🔥Z całego serca polecam wam książkę❤🔥

Anna Dąbrowska jest autorką, którą znam już od lat - mam za sobą kilka jej książek, dlatego ucieszyłam się na wieść, że wyjdzie coś nowego spod jej pióra. Tym bardziej, że dostałam możliwość objęcia tej pozycji patronatem. Zabrałam się szybciutko za czytanie i.... przepadłam! Przepadłam w historii Tylera i Abigail. Czułam ból tej dwójki, czułam to wszystko z czym się zmagali. Trwałam przy nich w tych lepszych i gorszych chwilach i wraz z nimi uczyłam się... żyć. Bo tak bym określiła ten proces, który przeszli.

Tyler był niegdyś gwiazdą rocka, znał go cały świat. Do czasu wypadku, przez który jego dotychczasowe życie legło w gruzach. Obecnie tkwi w czterech ścianach swojego domu wraz ze swoim ochroniarzem, chcąc.... no właśnie.

Abigail zmaga się ze stratą, ma lęki związane z samochodem i dostaje ataku paniki na samą myśl o wejściu do auta.

Obydwoje mają swoje demony, bagaż doświadczeń i mimo, że te dwie sytuacje ciężko zestawić obok siebie, to jednak mają ze sobą wiele wspólnego. Zarówno Tyler, jak i Abigail mierzą się z trudnościami, choć obydwoje radzą sobie z tym na inne sposoby.

Przyznam szczerze, że ta książka była... trudna, w takim emocjonalnym sensie. Nie ma tutaj akcji pędzącej na łeb na szyję, jest za to do bólu prawdziwa historia dwojga ludzi, którzy coś stracili. Poza nimi jest także Yua, która odegrała naprawdę dużą rolę w fabule i mimo że momentami nie do końca byłam pewna, czy taka forma terapii mogłaby faktycznie być, to jednak była to cenna postać w tej historii. Była jak taki klej, który stara się posklejać życia obydwojga. Ale czy jej się to udało? Bardzo podobało mi się nawiązanie tytułu do fabuły - uwielbiam, gdy tytuł nie jest po prostu ładny, ale gdy ma jakieś konkretne znaczenie. I tutaj tak właśnie jest - "Złote blizny" znaczą coś więcej i symbolika tego tytułu jest, moim zdaniem, świetna.

Nie wiem, czy ta recenzja nie jest nieco chaotyczna, ale tak wiele chciałabym wam powiedzieć o tej książce, a jednocześnie chciałabym zdradzić jak najmniej. Nie był to zdecydowanie słodki romans, to jest po prostu historia o życiu. O życiu dwojga pokrzywdzonych przez los ludzi, którzy z początku niekoniecznie robią na sobie dobre wrażenie. Była to poniekąd trudna książka, ale ja jestem zachwycona. Naprawdę dobrze spędziłam przy niej czas i moja decyzja co do objęcia jej patronatem mogła być tylko jedna - oczywiście, że tak!

Kintsugi to nie tylko sztuka naprawiania naczyń. Ta koncepcja filozoficzna uczy, by nie wstydzić się swoich ran i ukrywać ich przed światem. Należy pomóc im się zagoić, a gdy zostaną uleczone, nosić je z dumą, gdyż są świadectwem naszej siły. Nie bez powodu mówię o kintsugi, ponieważ ma ono ogromne znaczenie w tej książce.

Tyler jako frontman zespołu MacRock był bożyszczem tłumów. Miał wszystko – sławę, pieniądze, kobiety i życiem niczym z bajki – przynajmniej dla osób postronnych. I choć jego codzienność miała także swoje cienie to on kochał być na scenie. Jednak teraz w niczym nie przypomina tamtego człowieka. Tragedia, która go spotkała sprawiła, że Tyler stał się odludkiem, który pała wstrętem do samego siebie. Jedyne, czego chce to własnej śmierci i choć wcześniejsze próby spełzły na niczym to tym razem ma być inaczej.

Abby straciła wszystkich swoich bliskich, jednak odejście narzeczonego i taty odbiło się na niej niezwykle mocno. Zmaga się z atakami paniki, nie potrafi już wsiąść do samochodu – nawet jako pasażer, a nad jej życiem zawisły czarne chmury. Kiedyś była świetnie zapowiadającą się dziennikarką, niestety po wszystkich zawirowaniach stała się cieniem dawnej siebie. Pomimo upływu czasu nie potrafi poradzić sobie z własnymi demonami, które nieustannie ją nękają. Wyjazd do Nowego Jorku miał być dla niej szansą na otwarcie nowego rozdziału, jednak zupełnie nie spodziewała się co szykuje dla niej los.

„Złote blizny” to książka, która zdecydowanie przyciąga okładką. Ostatnio Wydawnictwo Amare zachwyca mnie swoimi projektami graficznymi i tak też jest w tym wypadku. Jednak co ważne, tutaj okładka idealnie dopasowana jest do treści książki, a to dodatkowa zaleta. Jednak, jakby nie patrzeć, niezależnie od tego z jak piękną okładką mamy do czynienia, najważniejsza jest treść książki. I w tym wypadku Autorka wykonała równie genialną pracę co Wydawnictwo, bowiem historia zawarta na kartach tej pozycji jest wyjątkowa. To trudna, pełna emocji opowieść o dwojgu szalenie zagubionych ludzi, która dotyka duszy czytelnika, a mnogie i często bardzo sprzeczne uczucia, wręcz się z niej wylewają. To historia o zmaganiu się z własnym życiem i powolnym przegrywaniu tej potyczki, gdy wszystko wokół, wbrew powiedzeniu, że czas leczy rany, zaczyna przytłaczać coraz mocniej. Ale ta książka niesie też ze sobą nadzieję, że inni ludzie mają tę moc, by pchnąć nas w dobrym kierunku, a my sami mamy tę siłę, by podnieść się z każdej sytuacji. To także przypomnienie, że wszystko w naszym życiu dzieje się po coś i warto tego sensu szukać, nawet w najtrudniejszych chwilach. Pani Ania stworzyła mądrą, pełną wartościowej treści powieść z głębokim przesłaniem. Pozycja ta wyróżnia się nie tylko fabułą, ale i przekazem, który niesie, trafiając wprost do serc czytelników. Romans jest tu pięknym dodatkiem, wykreowanym przekonująco i wzruszająco, jednak to historie bohaterów są tu najważniejsze. Ich historie oraz ich blizny, które przecież wszyscy dzielnie nosimy. Gorąco zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję – zaręczam, że tego nie pożałujecie.