Zielone oczy driady. Dni mocy. Tom 3

Uwielbiam romanse i powieści obyczajowe. "Zielone oczy driady" to książka, która pochłonęła mnie od pierwszej strony. Doskonałe połączenie wątków obyczajowych z mistycznymi oraz miłosnych z przygodowymi. Wciągająca fabuła, wyraziste postacie, niezwykły klimat i doskonale przedstawiona opowieść, dziejąca się w Irlandii i Polsce. Jak dla mnie osobiście, to jedna z ciekawszych książek, które miałam ostatnio w rękach. Śmiało mogę polecić ją wszystkim czytelniczkom, które uwielbiają spędzać wieczór z dobrą lekturą w dłoni.

Twórczość pani Doroty Gąsiorowskiej uwielbiam od wielu lat. Pisarka potrafi wprowadzić odbiorcę w cudowny świat magii, miłości i przygody. Jednym z moich ulubionych tytułów jest książka "Zielone oczy driady". Fantastyczna fabuła, cudowne postacie, wspaniały klimat i przepiękne opisy krajobrazów, z których autorka słynie. Zdecydowanie mogę polecić książkę czytelnikom, którzy kochając ciepłe historie, przepełnione pozytywną energią. Gwarantuje, że ten tytuł was nie zawiedzie. Prawdziwy majstersztyk.

Lubię sięgać po książki z kategorii literatury pięknej, w ten sposób natrafiłam na 'Zielone oczy driady' Doroty Gąsiorowskiej. Nie żałuję, że zdecydowałam się na tę pozycję, gdyż wniosła do mojego wnętrza mnóstwo spokoju i odprężenia, mogłam się nią świetnie delektować. Dla mnie jako dla fanki mitologii słowiańskiej, czytanie tej książki było wielką przyjemnością. gdzie obok prawdziwych, realnych bohaterów, odnalazłam także tych magicznych. Odnalazłam również wiele prawd odnośnie miłości, związków na linii kobieta- mężczyzna, z pełnym przekonaniem polecam bo warto. Pisarka trzyma wysoki poziom.

Szukając ciekawej książki dla mojej narzeczonej, wstąpiłem do księgarni, gdzie miła pani zasugerowała zakup tytułu "Zielone oczy driady". Zaryzykowałem i nabyłem powieść, którą podarowałem mojej ukochanej. Byłą wniebowzięta. W kilka dni przeczytała lekturę i z uśmiechem stwierdziła, że dawno żaden tytuł jej tak nie wciągnął. Świetna fabuła, wspaniały klimat, doskonale wykreowane postacie oraz nieoczekiwane zwroty akcji. Zachęcony jej opinią, sam przeczytałem książkę i w pełni się zgadzam. Prawdziwa rewelacja.

Znam twórczość Doroty Gąsiorowskiej dość dobrze. Miałam okazję przeczytać jej dwie poprzednie książki z tej serii, dlatego z wielkimi nadziejami wzięłam się również za trzeci tom tego cyklu. Muszę przyznać, że powieść okazała się naprawdę wciągająca, tak bardzo przypadła mi do gustu, że nie byłam w stanie oderwać się od lektury. Fabuła była tutaj świetnie wymyślona, wciągała od pierwszej strony i trzymała w napięciu do samego końca. Bohaterowie zostali ukazani bardzo szczegółowo, co pozwoliło mi lepiej odnaleźć się w tej historii.

Podczas mojej niedawno przebytej choroby moja znajoma pożyczyła mi książkę "Zielone oczy driady". Zaciekawiony tytułem sięgnąłem po lekturę i przyznam się szczerze, że jestem zachwycony. Bardzo dobra fabuła, wspaniale opisy krajobrazu i przyrody, cudowne wątki tajemnicy i przygody oraz ogromna dawka pozytywnej energii, płynącej z treści powieści. Książka wciągnęła mnie już od samego początku. Z czystym sumieniem, mogę polecić ją wszystkim czytelnikom i czytelniczkom. Na pewno zapadanie wam na długo w pamięci.

Livia uwielbia swoją irlandzką chatkę, gdzie szum fal i wiatr zagłuszają wspomnienia dotyczące zdrady, której dopuścił się ukochany mężczyzna. Przeszłość znów się o nią upomina, dlatego Livia przyjmuje propozycję wyjazdu na Podlasie. Dziewczyna zaczynając renowację fresku zielonookiej Noelle, zastanawia się nad zdarzeniami i zagadkami jej własnego życia. Na jej drodze staje również mężczyzna, który wydaje się dziewczynie dziwnie znajomy. Czy Livia upora się z demonami przeszłości? Czy otworzy się na nowe uczucie?

Nie wiem jak to się stało, ale okazuje się, że było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. "Zielone oczy driady" są trzecim tomem z serii #dnimocy, a książki można czytać w dowolnej kolejności.

Fabuła powieści niezwykle mnie zaciekawiła i wciągnęła, książkę przeczytałam w dwa wieczory, a to tylko ze względu na jej objętość. Książka jest raczej z gatunku tych spokojnych, w które trzeba się wczuć, by poczuć wszystkie uczucia i emocje. Razem z główną bohaterką Livią odbywamy barwną, pełną tajemnic i niespodzianek podróż, która zaczyna się w Irlandii, by później przenieść się na Podlasie. Jestem naprawdę urzeczona opisami krajobrazów, wielokrotnie czytałam się tak jakbym była w tych miejscach i chłonęła ich piękno. Książka ta przeplata realność, rzeczywistość z magią, zielonookimi wróżkami oraz różnymi wierzeniami, które niesamowicie frapują, muszę przyznać, w życiu bym nie pomyślała, że to połączenie tak mi się spodoba. Jeśli chodzi o bohaterów, wszyscy występujący w tej powieści wprowadzają do tej historii jakiś ważny element, bez którego ta książka nie byłaby taka intrygująca i niezwykła, dostarczając przy tym czytelnikowi całego wachlarza emocji. Livie polubiłam już od pierwszych stron i z całych sił jej kibicowałam, chciałam by w końcu zaznała uprawnionego szczęścia i miłości. "Zielone oczy driady" to opowieść o odnajdywaniu siebie i swojego miejsca na świecie, pogodzeniu się z przeszłością, ruszeniu do przodu oraz wielowymiarowej miłości. Jestem pewna, że jeszcze nie raz sięgnę po książki autorki, bo Pani Dorota naprawdę potrafi czarować słowem. Moja ocena to 8/10.

Livia ucieka przed przeszłością. Chcąc zapomnieć o najgorszym dniu swojego życia, kiedy wyszła na jaw zdrada jej ukochanego, zaszywa się w niewielkiej chacie na klifie. W samotni, gdzie miała się ukrywać i cierpieć, odnalazła jednak spokój i prawdziwe szczęście. Kiedy jednak jej azyl odwiedza dawny ukochany, Livia postanawia zrobić to, co potrafi najlepiej – znowu uciec. Oferta pracy przy renowacji zabytkowych fresków w kościele w Polsce spada jej jak z nieba. Jednak uciekając od osobistych rozterek, kobieta nieoczekiwanie wpadnie na trop tajemnicy sprzed lat i stanie się świadkiem tego jak ożywają dawne legendy.

W powieści Pani Gąsiorowskiej splatają się wzruszające ludzkie historie i tajemnicze regionalne legendy. Historia zaczyna się na irlandzkim klifie, a z czasem przenosi na malownicze Podlasie, gdzie prowadzą losy wszystkich bohaterów serii „Dni mocy”. W książkach autorki uwielbiam to, jak ważne i drobiazgowo opisane są nie tylko wydarzenia, ale i miejsca. Pani Gąsiorowska tworzy magiczne scenerie, których nie da się zapomnieć i które okazują się bardzo ważne dla całej historii. w zasadzie nic nie jest tu pozostawione przypadkowi. Każde miejsce, wydarzenie, przedmiot jest po coś i możecie być pewni, że prędzej czy później odegra kluczową rolę w opowieści.

„Zielone oczy driady”, to bardzo spokojna, delikatna i melancholijna opowieść, którą czyta się wszystkimi zmysłami. Nie jest to jednak proza dla każdego a miłośnicy wartkiej akcji raczej się w niej nie odnajdą. Takie historie trzeba lubić i umieć docenić. Znajdziecie tu setki stron tajemnic, enigmatycznych wyjaśnień, mnóstwo splatających się ze sobą wątków, którym trzeba poświęcić odpowiednią uwagę, by nic istotnego Wam nie umknęło. Ja już znam styl autorki i bardzo mi on odpowiada, ale warto wiedzieć, że jej historie są równie piękne, co wymagające.

Zaskoczyła mnie mnogość wątków w tym tomie serii i szczerze mówiąc, odniosłam wrażenie, że historia głównej bohaterki nieco na tym straciła. Livia odkrywa tajemnice przeszłości, wpada na trop skłóconych przed laty kochanków, poznaje legendę pewnej bogini… Szkoda tylko, że jej prywatne rozterki są niejako na drugim planie. Szczególnie ucierpiał na tym wątek romantyczny, który choć ciekawy, potoczył się jakoś tak skrótowo, przez co ciężko było mi uwierzyć w szczerość rodzącego się uczucia. W porównaniu z historiami Nataszy i Olgi, Livia wypadła więc nieco blado. Liczyłam też na to, że historia nieco bardziej połączy się z poprzednimi dwiema, ale okazała się bardziej niezależna, co może okazać się zaletą jeśli macie ochotę zacząć przygodę z serią właśnie od tego tomu. Polecam jednak wszystkie trzy, bo to naprawdę wyjątkowe historie, obyczajowe ale pełne magii i tajemnic. Mam nadzieję, że pokochacie je równie mocno, co ja.

Uwielbiam cykl "Dni mocy", dlatego chętnie sięgnęłam po "Zielone oczy driady" i mogę śmiało powiedzieć, że ta część spodobała mi się tak samo jak poprzedniczki. Książka świetnie łączy ze sobą sen i jawę. Autorka zgrabnie wplotła tutaj wiele informacji zaczerpniętych z wierzeń ludowych, które doskonale pasują do tej powieści. Język książki jest przyjemny, a opisy są barwne i czyta się je naprawdę dobrze. Powieść pokazuje również, że relacje międzyludzkie od lat są niemal takie same i wiele osób boryka się z tymi samymi problemami, co ich przodkowie.

Tytuł Doroty Gąsiorowskiej "Zielone oczy driady" to dzieło, które zawiera w sobie masę wielowątkowych opowieści. Można wymieniać je i wymieniać. Znajdziemy tam wątki związane z miłością, rodziną, o tym, jak ciężko oderwać się od przeszłości pełnej bólu, o tym, jak niełatwo jest zmienić swój los i podjąć arcyważną decyzję. Główna postać Livia jest bardzo ciekawą postacią, uważam, że każda kobieta jest w stanie znaleźć jakieś podobieństwo do niej. To trzeci tom serii ''Dni Mocy'', jeśli ta część Was, urzeknie, to zachęcam do sięgnięcia po wcześniejsze tytuły.

Powieści obyczajowe rzadko goszczą na moich półkach, mało która potrafi mnie pozytywnie zaskoczyć, trzeba niezwykłego talentu by przekazać treści o relacjach ludzkich w sposób ciekawy i interesujący. Dlaczego mój wybór padł akurat na Dorotę Gąsiorowską? Po pierwsze wysokie oceny, a po drugie zachęciła mnie zapowiedź folkloru i miejscowych tajemnic.

Gdy przeniesiona zostałam w urokliwe zakątki Podlasia - malownicze łąki, pachnące igliwiem lasy, polany pełne drewnianych rzeźb dałam się oczarować klimatowi książki. Autorka sięga tu po postać mitycznej driady - wróżki drzew, którą poznajemy za sprawą legendy o Noelle. Ze względu na fabułę pełną tajemnic trudno było się od niej oderwać.

Sięgając po Zielone oczy driady musicie wiedzieć, że nie jest to typowa powieść obyczajowa z szeroko zakrojonym wątkiem romansowym, odnajdziemy tu zarówno atmosferę tajemniczości, odrobinę ludowych zwierzeń i szczyptę magii.

Brakuje Wam czasem magii na co dzień? Ja czasem zastanawiam się co by było gdyby 😉

Dlatego tak bardzo lubię ten magiczny pierwiastek w serii Dni Mocy. Autorka posiada wybitną umiejętność wplatania nadprzyrodzonych wątków, w codzienne, zwyczajne życie bohaterów. Wzajemne przenikanie się światów realnego i magicznego sprawia, że fabuła dosłownie oczarowuje ✨

Tym razem obok Podlasia, doświadczamy klimatu Irlandii. Słuchając szumu fal, dostrzegając zieloność łąk i fiolet wrzosowisk, poznajemy historię Livii. Kobiety, która leczy złamane serce w maleńkiej, irlandzkiej chatce. Zlecenie odnowienia pewnego obrazu sprowadza ją z powrotem na Podlasie, gdzie w niewielkim wiosce, powoli ma szansę pogodzić się z przeszłością i otworzyć na przyszłość.

Trzeci tom serii zostaje jak dotąd moim ulubionym. Mam wrażenie, że z każdą kolejną historią coraz bardziej wtapiam się w serwowany klimat i pozwalam się otulić magią słów.

Tym razem urzekła mnie opowieść o miłości, nowych początkach, rodzinnych więzach i zielonookich wróżkach, mieszkających wśród drzew.

Seria „Dni mocy” zaskakiwała mnie wielokrotnie już przy pierwszym tomie – „Pamiętniku szeptuchy”. Pierwsze zaskoczenie nie było miłe, bo liczyłam na więcej słowiańskich i fantastycznych motywów, a to typowa literatura piękna, obyczajowa. Kolejne zaskoczenia były już wyłącznie pozytywne – np. to, że magia jednak tu jest, ale znacznie subtelniejsza, niż się spodziewałam, a te książki naprawdę... czarują.

Livia mieszka w Irlandii i leczy złamane serce w swojej samotni na klifie. Przyjaciółka prosi ją jednak o pomoc przy renowacji fresków w małym kościółku na Podlasiu, a Livia się zgadza. W urokliwej Mokoszówce pozna ludzi, którzy szybko znajdą drogę do jej serca, odkryje też sporo tajemnic, które splatają w jakiś sposób historię wsi i irlandzkiego zamku, blisko którego mieszkała.

Powieść jest niesamowicie klimatyczna, momentami atmosfera jest tak magiczna, że dosłownie miałam gęsia skórkę. Są tu legendy słowiańskie i celtyckie, ślady kultu Mokoszy, motyw wróżek... Jednocześnie trudno mi to określić jako fantastykę, bo wszystkie to, co się dzieje w powieści, sceptyk mógłby zinterpretować jako bujną wyobraźnię bohaterów, ich uduchowienie, masę zbiegów okoliczności. Magia jest tu niesamowicie subtelna, to najlepsze słowo.

W miarę rozwoju akcji piętrzą się coraz bardziej tajemnice, a wyjaśnienie jednej tworzy kolejne zagadki. Finalnie wyjaśnia się wątek współczesnych bohaterów, ale mam pewien niedosyt w kwestii wątku sióstr sprzed wieków – niby wszystko jest wyjaśnione, ale liczyłam na szersze zarysowanie ich historii, bo od samego początku intrygowała mnie najbardziej.

Myślę, że nie przesadzę, określając Gąsiorowską polską Diane Setterfield. Jeśli lubicie tego typu literaturę, baaardzo polecam cały cykl „Dni mocy” („Dwór rusałek” podobał mi się najbardziej!).

To trzeci tom serii Dni Mocy, tym razem poznajemy Livie, młodą konserwatorkę sztuki, która mieszka samotnie w irlandzkiej chatce na klifie. Pomaga jej to zapomnieć o trudnych przeżyciach związanych ze zdradą narzeczonego. Gdy wydawało się, że już osiągnęła wewnętrzny spokój, przeszłość znów puka do jej drzwi. Właśnie w tym momencie otrzymuje niecodzienną propozycję renowacji zabytkowego fresku w małej wiosce na Podlasiu. Podróż do Polski okazuje się dla niej niezwykłą przygodą, poznaje historię tajemniczej Noelle i odkrywa coraz więcej powiązań z jej ukochaną Irlandią. Dzięki swojej wrodzonej wrażliwości i umiłowaniu przyrody dostrzega więcej niż inni. Zafascynowana opowieściami z przeszłości, odkrywa na nowo swoje miejsce na świecie i powoli otwiera się na nową miłość bowiem ,,czasami oczekujemy od życia zbyt wiele, a pędząc za niedoścignionym, nie dostrzegamy małych szans, które zwykle prowadzą do prawdziwego spełnienia".

Zachęcam serdecznie do przeczytania, nawet jeśli nie znacie poprzednich części, to spokojnie możecie dać się porwać ,,czarodziejce słowa" jaką bez wątpienia jest bezwątpienia Dorota Gąsiorowska.

Miałam wrażenie, że podczas lektury otulał mnie irlandzki wiatr. Odczuwałam także cudowny spokój płynący z podlaskich zakątków. Seria „Dni mocy” jest mi niezwykle bliska, w pełni utożsamiam się z motywami słowiańskimi, które autorka utkała na kartach swoich trzech powieści. Każda z nich ujęła mnie swoim nieskazitelnym czarem, ale to właśnie historia ukryta pod okładką z rudowłosą pięknością o zielonych oczach ukontentowała mnie najmocniej. Poruszyła we mnie bowiem głęboko osadzone w duszy strony wrażliwości, dotknęła emocjonalnych cząstek duszy. Od pierwszych stron wyłania się z fabuły coś nienamacalnego, całkowicie oderwanego od rzeczywistości, w co jednak niewątpliwie chce się wierzyć. Te bajania, wykreowane przez pióro autorki, obezwładniają nasze zmysły, a owiane nutą tajemnicy wątki intrygują do ostatnich zdań. Wierzenia, legendy, mity – tkwi w nich prawna energia, której czytelnika chce doświadczyć każdym zakończeniem nerwowym, mocno i intensywnie. Niczym pnącze winogron zagadkowa przeszłość splata się z teraźniejszością, rzeczywistość z magią, a urokliwa chęć do korzystania z życia pełnymi garściami łączy się z gorzkim posmakiem bolesnego rozczarowania najbliższą osobą. Przyziemna egzystencja wypełniona problemami kontrastuje z kolei z baśniowym wydźwiękiem, dając kojący efekt i pobudzając wyobraźnię. „Zielone oczy driady” to powieść o uczuciu, które zdarza się tylko raz, które trwa i nigdy się nie kończy. O kolejnych szansach, o nowych początkach, o uśmierzającym lęk wybaczeniu. Dorota Gąsiorowska to pewnego rodzaju literacka czarodziejka umiejąca tak wiele życiowej mądrości zaczarować w jednej historii. Sprawia, że opowieść o nietuzinkowych driadach przesiąknięta jest miłością zarówno do otaczającego nas świata, jak i do natury, tworzy iście wiosenną atmosferę, która przyjemnym ciepłem muska serce odbiorcy. Odczuwa się nawet zadziwiającą więź z bohaterami tego tytułu – chciałoby się ich przytulić, pocieszyć, wysłuchać i zrozumieć bez osądzania. Spektakularny pejzaż ludzkich uczuć, w który mamy ochotę wpatrywać się w swoich myślach jeszcze długo po odłożeniu książki. Zachwycać się jego niezwykłym przesłaniem, zatracać się w nim wciąż i wciąż na nowo.

Dorota Gąsiorowska zauroczyła mnie niezwykłą lekkością i talentem rysowania słowem. Historia zawarta w trzeciej części serii „Dni mocy” porwała mnie już od pierwszej strony. Emocje, które towarzyszyły mi aż do ostatniej strony były wyjątkowe, a lektura tej powieści to była dla mnie prawdziwa czytelnicza ceremonia. „Zielone oczy driady” sprawiły, że Dorota Gąsiorowska ponownie zabłyszczała w mych oczach talentem, do tworzenia klimatycznych, urokliwych historii.

„Pamiętnik szeptuchy” oraz „Dwór rusałek” czyli dwie wcześniejsze części cyklu, tak bardzo mnie zachwyciły, że wręcz patronowanie trzeciej części pt. „Zielone oczy driady” jest wyrazem mojego podziwu wobec kunsztu Doroty Gąsiorowskiej do tworzenia porywających historii.

Tym razem autorka zaprasza nas do poznania historii Livii, która chcąc oderwać się od bolesnych wspomnień z przeszłości, postanawia skorzystać z propozycji wyjazdu na Podlasie. Opuszcza swoja ukochaną irlandzką chatkę na klifie, aby zapomnieć o zdradzie ukochanego. Z całego serca pragnie na nowo poukładać swój świat. Czy wyjazd będzie dla Livii szansą na nowe życie? Czy na Podlasiu odnajdzie swoją życiową drogę?

Bez wątpienia „Zielone oczy driady” to powieść o poszukiwaniu własnej drogi. To historia o miłości. Ale i nie tylko, ponieważ Dorota Gąsiorowska, tak jak w dwóch wcześniejszych powieściach, również w tej umieściła wiele legend i słowiańskich wierzeń. To wprowadza niezwykle magiczny klimat. Nieco baśniowy, fantastyczny, mistyczny, lecz co ważne bliski czytelniczym sercom spragnionym porywów i wielu emocjonalnych chwil.

Podróż w głąb tej historii to eksploracja świata magicznego, świata, którego klimat fascynuje, zabierając nasze emocje do miejsc magicznych. Tych miejsc nie chcemy opuszczać. A po zakończeniu tej lektury jeszcze długo powracać będziemy myślami do historii Livii. Myślę, że Dorota Gąsiorowska tą powieścią ponownie dowiodła, że jak mało kto potrafi słowem malować piękne obrazy, które wyświetlają się w naszym umyśle, trafiając do serc każdego czytelnika.

„Zielone oczy driady” to trzecia część cyklu „Dni mocy”. Życzę nam dnia, w którym pojawi się kolejna powieść Doroty Gąsiorowskiej. Pani Doroto, proszę obiecać, że ten dzień nadejdzie. A ja zapewniam, że dzień ten będzie jednym z najwspanialszych! Przyznam, że „Zielone oczy driady”, jak i dwie wcześniejsze powieści z tej serii, zapisałem nie tylko na liście Najlepszych Interesujących Książek, lecz również na liście książek, które przeczytać muszę ponownie.

Pani Doroto – dziękuję za piękną, magiczną i wyjątkową historię!

„Zielone oczy driady” – Czyt-NIK poleca! Czyt-NIK patronuje!

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak, Znak Literanova

Magia 🪄 zaklęta w powieści Doroty Gąsiorowskiej po raz kolejny mnie pochłonęła. Czytając "Zielone oczy driady", trzeci tom z serii Dni Mocy, w moich uszach od początku do końca wybrzmiewały słowa piosenki z filmu Pocahontas, "Kolorowy wiatr" 🍃 i wydaje mi się, że to jest najlepsze podsumowanie tej powieści. Powieści, która, moim skromnym zdaniem, jest jak dotąd najlepszą z całej serii. I choć dwie pierwsze także bardzo mi się podobały, tak czytając tę miałam wrażenie, że znajduję się w innym czasie i przestrzeni. Poza znanym mi wymiarem. Takim, w którym mityczne driady, tajemne moce i dobre duchy to codzienność.

Bardzo podobała mi się postać głównej bohaterki, Livii. Ta skrzywdzona przez życie, ale pełna ciepła i odrobiny niesamowitości, dziewczyna, od pierwszej strony skradła moje serce ❤️ Wszyscy bohaterowie są zresztą świetnie wykreowani, a ich historie, tajemnicze i pełne niedopowiedzeń, przeplatają się ze sobą w magiczny sposób i znajdują rozwiązanie w sposób równie nieprawdopodobny.

Wszystko to podparte legendą o dwóch siostrach bliźniaczkach, Laveny i Noelle, obdarzonych szczególną mocą, a rozłączonych w dzieciństwie.

Słowem, magia skryta w pięknie spisanych słowach, jakby zdawały się szeptać: Wszystko się może zdarzyć, jeśli tylko zechcesz w to uwierzyć.

10/10

@[Adres usunięty]zce

Główna bohaterka Livia mieszka w chatce na klifie w wietrznej Irlandii. Czuje się tam bezpiecznie i próbuje odnaleźć dalszy sens życia. Kobieta ma za sobą bolesne zdarzenie, które zraniło jej ufne serce oraz które sprawiło, że jej poukładany świat runął jak domek z kart. Livia zostawiła za sobą całą przeszłość i leczy złamane serce w samotności.

Pewnego dnia jej nowy świat znów zostaje zachwiany i nie mając za wielkiego wyboru Livia wyjeżdża na Podlasie. Idealnie złożyło to się z propozycją pracy nad renowacją tajemniczego freski zielonookiej Noelle. Livia jest bardzo dobra w tym co robi, ma ogromny talent do nadawania rzeczom, obrazom nowej świetności, dlatego z ogromną radością sięga po pędzel malarski.

Patrząc na fresk Noelle nasza bohaterka odczuwa pewien niepokój, a z drugiej strony przyciąganie. Livia podejrzewa, że coś ją łączy z kobietą z fresku, a dodatkowo w jej ręce trafia dziennik sprzed wielu, wielu lat. Kryje się za tym wielka tajemnica, ale jaka? Tego już nie zdradzę.

Czy wiesz co to driada? Do tej pory nie wiedziałam, ale jak dostałam pdf z wydawnictwa to pierwsze co zrobiłam sprawdziłam to słówko. Oznacza ono w mitologii greckiej nimfy drzew. Trochę mnie zdziwił ten tytuł i nie ukrywam, że nie wiedziałam, czy książka przypadnie mi do gustu. Raczej nie sięgam po literaturę, gdzie pojawia się magia czy czary.

Och! Jak ja się myliłam!!! "Zielone oczy driady" zachwyciły mnie od pierwszego rozdziału. Jak dla mnie autorka jest mistrzynią w tym co robi i jak operuje słowem. Czytając zapominasz o całym świecie. Bardzo utkwiły mi w pamięci sceny, jaki rozgrywały się w Irlandii. Żeby przenieść czytelnika w świat z książki aż tak, że czujesz prawie powiew wiatru - to umie tylko Dorota Gąsiorowska.

Pochodzę z Podlasia i mam ogromny sentyment do tamtych okolic, tym bardziej jest mi miło, że to kolejna książka o tamtych urokliwych regionach.

Ogromnym plusem książki jest wplatanie przez autorkę różnych legend i wierzeń słowiańskich. Dzięki temu, oprócz przyjemności z lektury, czytelnik ma szansę dowiedzieć się czegoś nowego. Mam wrażenie, że autorka otworzyła w moim sercu taką puszkę Pandory, bo już kilka razy zdarzało mi się szukać w Internecie artykułów o legendach słowiańskich.

Spytacie - o czym jest ta książka? Według mnie jest to historia pokazująca to, że każdy z nas ma swoją własną drogę i że warto ją odnaleźć. Tajemnice z przeszłości są po to, żeby je rozwiązać i wskazać nam właściwą drogę. Książka z jednej strony jest namacalnie prawdziwa, a z drugiej wchodzimy w fantastyczny i magiczny świat, gdzie można spotkać driady.... Ponadto autorka przepięknie dotyka tematu miłości i złamanego serca. "Zielone oczy driady" zachwycają, otulają tajemnicą i magią i sprawiają, że czytelnik zatraca się w tym fantastycznym świecie, jaki stworzyła autorka. A to wszystko dzieje się powoli, z namysłem i delikatnością.

Jako mieszkańcem Podlasia, uwielbiam wszystkie książki, osadzone w mojej uroczej okolicy. Jednym z lepszych tytułów, jakie ostatnio czytałem, jest powieść "Zielone oczy driady". Piękne opisy krajobrazów, cudowna historia, wspaniałe watki miłosne, tajemnica i magia, a także doskonale wykreowana postać głównej bohaterki. Według mnie wspaniała pozycja, dla wszystkich czytelniczek, które pragną przeżyć niezapomnianą przygodę. Zdecydowanie polecam i zachęcam do czytania. Na pewno nie poczujecie się zawiedzeni. Gwarantuje.

„[…] jak to zwykle bywa w baśniach i różnych przypowieściach, zwyciężyło w niej dobro”. W naszym życiu tak ciężko uwierzyć w magię. Codzienność daleka jest od tej znanej z opowieści z dzieciństwa. Zwłaszcza kiedy los rzuca pod nogi kolejne kłody, z dnia na dzień odbierając nam to, co najcenniejsze. Strata najbardziej boli, gdy cios wymierzony jest w samo serce. Kiedy wszystkie plany na przyszłość, marzenia, a przede wszystkim miłość i cała wizja naszego życia rozpływają się niczym senna mara. Wówczas nic już nie jest takie samo... Czasem potrzebujemy ucieczki, zmiany otoczenia, aby w ciszy uleczyć zranione uczucia i spróbować wznieść nowy fundament naszego życia. Odbudować go na zgliszczach oczekiwań, które w jednej chwili stały się ulotną mrzonką.

Podobne doświadczenia spotykały Livię – główną bohaterkę nowej powieści Doroty Gąsiorowskiej, która musiała uciec od przeszłości, aby móc przetrwać bolesne wydarzenia ze swojego życia. Zostawiła za sobą wiele, zerwała ważne dla niej relacje, aby w pięknych okolicznościach irlandzkiej przyrody, leczyć złamane serce. Na szczęście miała swoją wielką pasję i talent, który pozwalał jej oderwać się od szarej rzeczywistości i przenosić się w inny wymiar. To ona, niczym wróżka, nadawała nowy wygląd starym przedmiotom, próbując przywrócić im dawną świetność i piękno. I choć jej życie upływało spokojnie, przeszłość postanowiła dać o sobie znać. Kobieta wyruszyła na Podlasie, aby rozpocząć pracę nad renowacją starego fresku. Wyjątkowy dar widzenia tego, co niedostrzegalne oraz szczególna intuicja uzmysłowiły jej, że oto ma przed sobą fragment tajemniczej układanki, w której ważną rolę odgrywa dziewczyna o nietuzinkowym imieniu - Noelle. Tutaj rozpoczyna się pełna sekretów historia, która wciąga czytelnika do świata balansującego na granicy magii i rzeczywistości. Dorota Gąsiorowska nie tyle barwnie opisuje miejsca, w których toczy się akcja, ile ponownie zagląda do serc i wyobraźni czytelników, i zupełnie jak bohaterka jej powieści, która przez przyjaciół nazywana jest Wróżką, czaruje go i zachwyca nakreśloną przez siebie opowieścią. Wplata w nią motywy legend i wierzeń słowiańskich, które nadają fabule nutki tajemniczości. Sprawia, że chcemy wierzyć, że możliwym jest to, co niewidoczne dla oczu, a odbieranie i odczuwanie świata sercem, jest wartością największą, dostarcza bowiem człowiekowi niezwykłych doznań.

„Zielone oczy driady” to także opowieść o miłości. Miłości, która niczym zraniony w przeszłości ptak, chce ponownie dojść do głosu, aby wyjaśnić to, co niewyjaśnione. Aby dać szansę zabliźnić się starym ranom i oczyścić tych, którzy wówczas popełnili błędy z poczucia winy. Ale to także historia miłości, która przychodzi niczym nieproszony gość, aby delikatnie zakołatać do drzwi zamkniętych na to uczucie. Aby stać się szansą na nowy start i na pogodzenie się z tym, co minęło.

Podsumowując:

Powieści Doroty Gąsiorowskiej niezmiennie mnie zachwycają. Ona jak nikt inny potrafi zaczarować czytelnika swoją historią. Z jednej strony dając szansę na wyłuskanie z losów bohaterów własnych emocji i przeżyć, a z drugiej, upojenie się subtelną magią, której tak bardzo potrzebujemy na co dzień. „Zielone oczy driady” to opowieści pełna tajemnic, okraszona słowiańskimi wierzeniami. A to wszystko skomponowane w taki sposób, że oczami wyobraźni widzimy poszczególne sceny i mamy ochotę, choć za sprawą lektury, znaleźć się na miejscu bohaterów Doroty Gąsiorowskiej. To powieść, która otula nas swoim pięknem, wycisza i jest jednocześnie swoistego rodzaju mistycznym tête-à-tête ze światem w niej przedstawionym. Polecam!