Dwór rusałek. Dni mocy. Tom 2

W drugim tomie serii Dni Mocy poznajemy losy Olgi, która jest siostrą Nataszy z pierwszej części. Sama pozycja liczy 600 str i na pierwszy rzut oka przeraża swą objętością, lecz po doświadczeniach z poprzednią miałam nadzieję, iż historia czytać będzie się sama. Nie zawiodłam się 😊

Od pierwszej strony bardzo polubiłam Olgę, której bardzo kibicowałam. Byłam ciekawa jak potoczą się jej losy. I choć czasem miałam ochotę nią potrząsnąć to wszystko skończyło się tak, jak miałam nadzieję, aby się zakończyło. Samo zakończenie trochę zaskoczyło, bo dotyczyły bohaterki drugo albo nawet trzecioplanowej, lecz w kontekście historii było to takie postawienie kropki nad i.

Książka ta to taka trochę magia w współczesnym wydaniu. Wszystko tutaj miało swoje miejsce. Zarówno opisy, który czasem były długie, lecz krótsze nie oddałyby tej magii. Dialogi były ciekawe, czasem poważne, czasem zabawne a najważniejsze, że bardzo życiowe. Jednak autorka przemyciła również tutaj ważne treści, jeśli chodzi o prawdę oraz stosunki międzyludzkie. Pokazała co ważne, a co mniej.

Warto sięgnąć po tę serię. Mimo grubości czyta się szybko I przyjemnie. Przeniesiesz się na Podlasie i do Wilna, by poznać historie magiczne. A to wszystko napisane prostym językiem, który trafia prosto do serducha. Bohaterowie różnorodni, dzięki czemu znajdziesz takiego, którego polubisz, takiego którego nie. Będzie też taki, którego być może będziesz się bać. A pierwsze rozdziały sprawią jeszcze, iż ciężko będzie Ci odłożyć te książkę nie przeczytawszy do końca.

Książka w klimatach słowiańskich, która działa na moje zmysły. Jak ja lubię takie opowieści i bardzo cieszę się z tego, że mają one szanso na to, aby powstać. Jestem bardzo wdzięczna, że mam przyjemność czytać takie książki, ponieważ swego czasu interesowałam się słowiańskimi obrzędami, tradycjami. Co nieco na ten temat wiem, więc mogę Wam powiedzieć, że Dorota Gąsiorowska wspaniale oddała klimat tamtejszych czasów. Pierwsza część tej serii bardzo mi się podobała, a druga jest jeszcze lepsza według mnie. Autorka sieje tajemniczy klimat dookoła, a do tego daje nam możliwość poznania niezwykłych bohaterów.

Doktora Gąsiorowska posiada szczególny dar pisania o swoich bohaterach i ich życiu. Przenosi nas do ich świata, wprowadza w ich prywatne problemy, życiowe rozterki, burzę emocji i myśli. Każdy z bohaterów jest tak namacalny, prawdziwy, że mógłby być naszym bliskim, sąsiadem, czy znajomym. Miejsca, w których rozgrywa się akcja, opisywane są tak, że widzimy je oczami naszej wyobraźni i przenosimy się do nich pochłaniając kolejne karty książki. I o ile nie lubię książek z dużą ilością opisów to książki Gąsiorowskiej bez owych opisów nie miałyby myślę sensu.

Dziś skończyłam czytać "Dwór rusałek", czyli drugą część serii Dni Mocy. I...muszę szybko nadrobić część pierwszą ponieważ znowu przepadłam, zostałam pochłonieta bez reszty przez literacką ucztę Pani Doroty.

"Dwór rusałek" to historia magiczna. Zdecydowanie nie boję się tego określenia. Już od samego początku czuć, że świat przedstawiony w książce nie będzie zwykły, szary i przyziemny...

Ale zanim zagłębimy się w jego magiczną stronę poznajemy Olgę i jej bardzo rzeczywiste problemy. Olga prowadzi księgarnię. Księgarnię z duszą, księgarnię, która jest jej całym światem. Niestety niemal z dnia na dzień Olga traci owy świat. Dodatkowo jej ukochany zaczyna ją okłamywać, przez co dochodzi do jeszcze większego ochłodzenia łączącej ich relacji. Olga przytłoczona problemami spontanicznie wyjeżdża na Podlasie do swojego wuja, gdzie przez przypadek poznaje nowego właściciela starej posiadłości Leszka oraz jego córkę.

Tu powoli zaczynają mieszać się magia z rzeczywistością.  Dalej pojawiają się legendy i tajemnice. A Podlasie zahipnotyzuje i przyciągnie.

Szczerze polecam. Piękna historia...

...po więcej zapraszam na [Adres usunięty]

"Dwór Rusałek" Doroty Gąsiorowskiej to drugi tom serii słowiańskiej "Dni mocy", choć moim zdaniem można je czytać również oddzielnie. Przeczytałam praktycznie wszystkie poprzednie książki tej autorki, więc oczywiste było, że sięgnę i po tę powieść.

Olga to nieśmiała dziewczyna, która nie ma zbyt wielkich wymagań. Pragnie jedynie dalej prowadzić księgarnię w centrum Wilna i wspólnie przeżyć życie ze swoim ukochanym. Jednak los bywa przewrotny i ma na dziewczynę swój własny plan. Olga traci miejsce pracy, a mężczyzna, któremu oddała swe serce, okazuje się oszustem.

Zupełnie przypadkowo trafia do dworu na Podlasiu, położonego nad przepięknym jeziorem. Jakie tajemnice skrywa ten piękny dwór?

"Dwór rusałek" to cudowna i urzekająca opowieść, a Dorota Gąsiorowska należy do moich ulubionych autorek, które malują obrazy słowem. Choć Olga pojawiła się w poprzedniej części, to tutaj wysuwa się na pierwszy plan i przechodzi prawdziwą metamorfozę. Z cichej, niepozornej i niepewnej siebie dziewczyny rozkwita niczym prawdziwy kwiat, nabiera wiary i siły we własne możliwości, a to pierwszy krok, by zacząć spełniać swe marzenia.

Kocham słowiańskie klimaty, a motyw ten został tu bardziej rozwinięty niż w części poprzedniej. Dodaje tej historii pewnego kolorytu, magii i tajemniczości. Tym razem poznamy odrobinę bliżej piękne i niezwykle intrygujące istoty, jakimi są rusałki. Mnie kojarzą się one z Syrenami, wabią ludzi swą urodą i śpiewem, by doprowadzić do ich zguby. Zachwyciło mnie również umiejscowienie akcji w uroczym Wilnie oraz na magicznym Podlasiu. Autorka w pełni oddała całe piękno tych miejsc.

Każda z książek pisarki to historia kobiet pragnących zmiany, impulsem do niej niekoniecznie bywa tragiczne wydarzenie, wystarczy pewien splot okoliczności czy po prostu zmęczenie dotychczasowym życiem. To pragnienie bywa tak silne, że nic nie jest w stanie odciągnąć ich od obranego celu, którym jest odnalezienie swego miejsca na ziemi. Wraz z bohaterką uczestniczymy w tym procesie i kibicujmy w dążeniach do spełnienia marzeń.

To moje 1. spotkanie z twórczością Doroty Gąsiorowskiej, ale z pewnością nie ostatnie. Książka ma w sobie wyjątkową magię i elementy, które mnie zachwyciły. Stary dwór nad cudownym jeziorem, magiczna księgarenka w centrum Wilna, wielka tajemnica, którą rozwikłać może jedynie ktoś bardzo wyjątkowy i ironia losu, który dla bohaterki ma przygotowane zgoła coś innego niż ona sama od losu oczekiwała.

Cała opowieść choć bardzo realna jest też niesamowicie baśniowa. Tak, baśniowa to doskonałe określenie. Osnuwa ją jakaś mgła, pajęczyna tajemnic, sekretów, magicznej aury. Rozpoczynając lekturę zanurzyłam się w tę tajemnice wręcz z rozkoszą. Ona mnie porwała w swoje objęcia i trzymała w nich do końca.

Magiczna, cudowna, a przy tym bardzo rzeczywista historia z niesamowitym przebiegiem.

Bohaterką jest Olga, właścicielka niesamowitej księgarenki w centrum Wilna, która całe życie jest zagubiona, jakby oszołomiona, może niedowartościowana, a na pewno mało pewna siebie i nie znająca swojej wartości. Wydaje jej się, że w życiu nic już jej nie czeka, ze będzie ono cały czas takie samo.

Sama nie wie, jak bardzo się myli. Pewnego dnia los stawia Olgę na rozdrożu szykując dla niej nie lada niespodziankę. Za sprawą zawirowań losu Olga z Wilna przenosi się na Podlasie. I dopiero tam się zaczyna.

Wspominałam o cudownej, niesamowitej atmosferze Dworu rusałek, o magii, która wyziera z każdej strony książki. Nie wiem, jak autorka to zrobiła, ale bazując na w sumie banalnym schemacie stworzyła powieść niezwykłą, którą ubarwiają wspaniale i bardzo plastycznie nakreślone obrazu Wilna i Podlasia.

Urokliwe polany, zagajniki, szum drzew, łanów zboża miesza się z magią kamieniczek, brukowanych uliczek, zaułków Wilna. To wszystko okraszone niezwykłymi legendami i wierzeniami i tym nieuchwytnym czymś, co sprawia, iż od lektury trudno się oderwać.

Bardzo ciekawa jest też historia z początku XX wieku, losy prababki, w które krok po kroku zagłębia się Olga. Cudowne. Dawno nie czytałam tak magicznej, ujmującej, przenoszącej w inny świat powieści.

Całość przypomina puzzle złożone z wielu elementów, które krok po kroku składamy w jedną wyjątkową całość.

Do tego ciekawi bohaterowie i bardzo realne dialogi.

Wszystkie elementy są zręcznie połączona sprawia, iż Dwór rusałek jest cudowną, zaskakująco wspaniałą lekturą, którą z pełną odpowiedzialnością polecam. Książka angażuje, porywa, przenosi w inny świat i zapewnia zarwaną noc. Czyta się wyśmienicie. 608 stron książki mija w mgnieniu oka. Polecam.

Według słowiańskich wierzeń, rusałki to przepiękne i bardzo niebezpieczne istoty zamieszkujące wody i lasy, które wabiły do siebie młodych ludzi, w szczególności młodzieńców. W okolicach Zielonych Świątek obchodzono Rusałczy Tydzień i właśnie w tym czasie toczy się akcja powieści Doroty Gąsiorowskiej Dwór rusałek, która swobodnie meandruje między realnością, a dawnymi słowiańskimi legendami.

Delikatna, eteryczna, powoli rozwijająca się powieść. Zupełnie tak jak jej główna bohaterka - Olga, która kocha czytać książki i popijać zieloną herbatę. Wydaje jej się, że jest trochę nie z tego świata, ponieważ nie lubi pędu, gwaru i hałasu. Trudno jej otworzyć się przed drugim człowiekiem. Myśli, że jej życie jest już poukładane - prowadzi małą księgarnię w Wilnie, planuje przyszłość z ukochanym. Jednak los pokazuje jej, że ma dla niej całkowicie inne plany. Z dnia na dzień traci pracę, rozpada się jej związek i zupełnie przypadkiem trafia do starego dworu w pobliżu jeziora, do którego ciągnie ją jakaś tajemnicza i niebezpieczna siła.

Dwór rusałek to ponad 600 stron lektury, co raczej rzadko zdarza się w przypadku powieści obyczajowych. Ten rozmach cechuje książki Doroty Gąsiorowskiej, dlatego trzeba poświęcić na nie trochę czasu, całkowicie się zanurzyć i wczytać. Historie są wielowymiarowe i pokazane z każdej strony, oprócz opowieści sprzed lat przecież toczy się realne życie, każdy z bohaterów przeżywa swoje rozterki i bolączki, a więc spore gabaryty są nieuniknione.

Muszę przyznać, że ta powieść z serii Dni Mocy spodobała mi się znacznie mocniej niż poprzedni tom. Myślę, że to zasługa głównej bohaterki - cichej, nieśmiałej, stroniącej od ludzi Olgi, która w moim odczuciu wydaje się przystępniejsza, jestem w stanie mocniej się z nią utożsamić. Wprowadza niesamowity klimat, razem z bohaterką przemierzamy niespiesznie uliczki Wilna, popijamy ulubioną herbatę w kawiarni, otaczamy się książkami i przedmiotami z duszą. Myślę, że większość osób doskonale zrozumie jak przyjemna to musi być lektura. Po raz kolejny powieść opiera się na swobodnie przenikających się przeszłości i teraźniejszości, rodzinnych tajemnicach, które muszą wyjść na światło dzienne, słowiańskich wierzeniach, które są nierozerwalnie z nimi związane. Wszystko to przeplecione relacjami z dawnych lat zawartymi w pamiętnikach, wspomnieniach i listach. W Pamiętniku szeptuchy było podobnie, a jednak mój odbiór lektury jest znacznie lepszy. Jedyne do czego mogłabym się przyczepić to zakończenie, które według mnie zbyt idealnie złożyło się w całość przez to odebrało historii z realności.

Być może nie jest to arcydzieło, ale przyjemna książka, która sprawia, że na sercu robi się człowiekowi jakoś lżej i cieplej. Z przyjemnością odkrywa się kolejne tajemnice, jej subtelność, wydobywającą się z niej magię związaną z rusałkami, ale też z wiosną i budzącą się do życia przyrodą.

„Dwór Rusałek” Doroty Gąsiorowskiej to kolejna propozycja autorki, która przenosi mnie w magiczną podróż w miejsca mi jeszcze nieznane. Tym razem podróżujemy między Wilnem, a Podlasiem. Główna bohaterka prowadzi księgarnię, z dnia na dzień jej życie staje na głowie wraz z wypowiedzeniem lokalu jakie otrzymuje. Relacje z obecnym chłopakiem również nie ułatwiają jej życia. Wyobrażenie szczęśliwego związku pryska jak bańka mydlana. Wyjeżdża by zebrać myśli do ukochanego Podlasia. Poznaje Leszka i jego chorą córkę. Czy ta relacja zmieni jej życie? Czy dom do którego została zaproszona uwięzi ją na zawsze? Czy bohaterce uda się poznać skrywaną tam tajemnicę? Tego dowiecie się czytając niesamowicie ciekawą, a zarazem zagadkową powieść Doroty Gąsiorowskiej. Autorka stopniuje nam emocje, z każdą stroną coraz bardziej zachęca do rozbudzenia wyobraźni. Propozycja autorki doskonale łączy dwa światy. Mnie osobiście spodobały się nawiązania do słowiańskich wierzeń, przesądów.. jak i również przemiana głównej bohaterki. To kolejny przykład na to jak ważną rolę w życiu każdego człowieka odgrywa dom rodzinny.. Może czytając tą powieść nasunie się nam pewna ważna refleksja… Tego Wam życzę 

Gdybym miała określić tę książkę jednym słowem, powiedziałabym, że jest bajeczna.

Bajeczna nie tylko ze względu na nieco baśniowy motyw, dawnych wierzeń słowiański, ale przede wszystkim ze względu na wykreowane postacie, z główną bohaterką na czele.

Jej klimat jest porywający, urzekający i magiczny. Rzeczywistość przeplatająca się ze światem dawnych wierzeń niczym dwa równoległe światy, przenikające się wzajemnie. Tajemnicza klątwa ciążąca nad posiadłością i trzy niezwykłe kobiety, doświadczające niewytłumaczalnego.

Główną bohaterką jest Olga - wrażliwa, niepewna siebie i swoich zalet kobieta, przez niemalże całe życie doświadczająca braku i pustki, która nagle staje na rozdrożu. Wiadomość o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu, w którym prowadzi ukochaną księgarnię jest dla niej ciosem. W trudnym momencie nie może też liczyć na partnera. Postanawia więc odwiedzić ukochanego wuja, mieszkającego na Podlasiu. I tu, a w zasadzie w drodze powrotnej do Wilna wszystko dopiero się zaczyna...

W książce znajdziecie cudownie, malarsko niemalże oddany klimat Wilna i Podlasia. Urokliwość uliczek i zaułków współtowarzyszy tajemniczości leśnych polan. Legendy i wierzenia, które dają o sobie znać w Rusałkowym tygodniu. Ta niezwykła atmosfera książki powoduje, że nie chcecie jej odłożyć. Sama zanurzałam się w fabule, chłonąc opisy miejsc i ludzi.

Element baśniowy, który przeplata się przez całą powieść, zarówno ubogaca tło i staje się przyczynkiem do zmian w bohaterach.

Ja jestem oczarowana i zachęcam i was do wybrania się w tą literacką podróż ❤

W życiu nie zawsze wszystko układa się po naszej myśli, ale koniec zawsze oznacza początek czegoś nowego. Olga z dnia na dzień zostaje zmuszona do zamknięcia ukochanej księgarni, która była całym jej światem. W dodatku okazuje się, że jej chłopak zaczyna ją okłamywać, a to, co wydawało się sielanką i spełnieniem marzeń, było tylko złudzeniem. Nagle dziewczyna odkrywa, że nic już jej nie trzyma w Wilnie, gdzie spędziła całe swoje życie. Dlatego mimo obaw zgadza się przyjąć posadę opiekunki chorej umysłowo dziewczyny, która mieszka wraz z ojcem w pięknym starym dworku na Podlasiu. Choć nowego pracodawcę i jego wyjątkową córkę, Olga poznała przez przypadek, nie może się oprzeć wrażeniu, że jakaś tajemnicza siła sprowadziła ją do dworu w Jesionce. Coś strasznego wydarzyło się przed laty w tym miejscu i wszystko wskazuje na to, że tragedia może się powtórzyć...

Choć poprzedni tom, "Pamiętnik szeptuchy" bardzo mi się podobał, klimat "Dworu rusałek" przypadł mi do gustu o wiele bardziej. Wszystko, a sprawą niepokojące aury obecnej w tej części. Urokliwy dworek, gdzie pracuje Olga, skrywa wiele mrocznych tajemnic. Kiedy jej podopieczna opowiada o tajemniczej przyjaciółce i jej złych siostrach, Olga zaczyna się poważnie niepokoić. Ale naprawdę dziwnie zrobi się kiedy sama zacznie słyszeć przyprawiający o dreszcze śpiew. Co czai się w dworskich murach? Czy w legendzie o rusałkach kryje się ziarno prawdy? I jaki ma to wszystko związek z dziennikiem, który Olga znajduje na strychu posiadłości?

Wspaniała książka, którą koniecznie musicie przeczytać

,,Dwór rusałek” to druga część trylogii Dni mocy, która ma dotyczyć świąt słowiańskich oraz ich wpływu na życie współczesnych ludzi. Bohaterką powieści jest Olga, starsza siostra Nataszy znanej z pierwszego tomu zatytułowanego ,,Pamiętnik szeptuchy”. To niezwykle cicha introwertyczka, która nie oczekuje od życia zbyt wiele, ale potrafi niezmiernie cieszyć się z nawet najmniejszej rzeczy. Naznaczona piętnem wychowywania się bez matki, Olga stale odczuwa niepewność związaną z byciem kobietą, postrzega się jako niezbyt ładną i mało atrakcyjną.

Kiedy dziewczyna myśli, że nareszcie życie zaczęło się do niej uśmiechać, nagle musi się zderzyć z lawiną nieprzyjemnych zdarzeń. Najpierw Olga traci ukochaną księgarnię, którą prowadziła w urokliwej uliczce Wilna, a potem rozstaje się z ukochanym, z którym była od kilku lat. Nakładające się na siebie niepowodzenia sprawiają, że Olga ponownie traci wiarę w siebie i nie wie, co ze sobą począć.

Jedynym miejscem, w którym czuje się bezpiecznie i może być w pełni sobą jest dom jej wujka, znajdujący się w jednym z najpiękniejszych zakątków Polski. To właśnie tam Olga odczuwa spokój, którego bardzo często brakuje w jej codziennym życiu pełnym problemów. Jednakże, to nie w zaciszu pracowni wujka Olga odnajduje swoje miejsce na ziemi, lecz w dworku na Podlasiu, do którego trafia przez przypadek. A może to było przeznaczenie?

To właśnie dworek na Jesionce, w którym spotyka Leszka i jego niepełnosprawną umysłowo córkę Lorenę, stanie się jej azylem, miejscem, w którym poczuje wewnętrzny spokój, ale i będzie musiała się zmierzyć z jego niezwykłą energią wynikającą ze skrywanych od lat tajemnic. Czy uda się jej wreszcie znaleźć swoje miejsce na ziemi oraz miłość u boku mężczyzny, który będzie potrafił w pełni ją zrozumieć?

,,Dwór rusałek” nieznacznie różni się od poprzednich powieści Doroty Gąsiorowskiej tym, iż tym razem pisarka postanowiła wpleść w obyczajową fabułę nutę słowiańskości. W oparciu o ludowe wierzenia dotyczące rusałek, które zwabiają ludzi, aby potem móc ich utopić, autorka tworzy niezwykły klimat tajemniczości oraz grozy. Co prawda są to niezwykle subtelne nawiązania, które nie mają nic wspólnego z literaturą fantasy, to jednak aż do samego końca czytelnik nie jest w stanie stwierdzić, czy rusałki są jedynie wytworem wyobraźni Olgi i Loreny, czy też prawdziwymi istotami, które skryte na dnie jeziora czyhają na kolejną ofiarę.

Jednakże najbardziej urzekła mnie historia z 1904 roku, którą Olga poznała podczas zagłębiania się w dziennikach prababki Leszka. Opowieść o dwóch siostrach, to zaledwie fragment z czasów, w których na ziemiach polskich działy się różne ważne wydarzenia. Jednakże najważniejsze wydarzenia dotyczą wkraczającej w dorosłość Rosie, która stale odczuwa, że nie pasuje do świata, w którym żyje. Osiemnastolatka jest niezwykle ambitna i doskonale wyedukowana, ale nie czuje się na siłach, aby móc się spełniać w wymaganej przez społeczeństwo roli żony i matki. Rosie pragnie móc żyć zgodnie z własną wolą, być panią swego losu i nie być zależną od żadnego mężczyzny. To właśnie jej losy najbardziej mnie zaciekawiły i sprawiły, że dworek na Jesionce stał się dla mnie jeszcze bardziej urzekający.

Mimo, iż powieść ,,Dwór rusałek” czyta się z zainteresowaniem, to niestety nie mogłam w pełni cieszyć się jej pięknem, ponieważ nie byłam w stanie zrozumieć głównej bohaterki, a zwłaszcza jej zachowania oraz decyzji, które podejmowała pod wpływem impulsu, bez dokładnego przemyślenia. Zachowanie Olgi naprzemiennie mnie dziwiło i irytowało, gdyż wydawało się infantylne i zupełnie nie pasujące do wieku oraz przeżyć bohaterki. Olga ukazana na początku powieści będąca osobą myślącą zdroworozsądkowo wraz z przebiegiem fabuły zaczęła się zmieniać w rozkapryszoną nastolatkę, która najpierw robi, a potem myśli. Całkowicie samowystarczalna młoda kobieta, która twardo stąpała po ziemi, stała się dziewczyną, która aby móc w siebie uwierzyć potrzebuje wielu zapewnień ze strony rodziny i przyjaciół oraz ciągłego „niańczenia”. Szkoda, że w postaci Olgi dokonała się aż taka niekorzystna przemiana, ponieważ wydawała mi się ona zupełnie niepotrzebna, ale i nielogiczna. Nadal nie rozumiem, jak w ciągu niemalże jednej chwili bohaterka, z którą mogłabym się utożsamić, stała się aż irytująca. Jej dziwaczne, skrajnie niedojrzałe zachowanie sprawiało, że cała przyjemność z czytania ulatywała i stawała się nużącym obowiązkiem wynikającym z faktu, iż przecież muszę przeczytać tę powieść, aby móc napisać jej recenzję. Niezmiernie mi przykro, że nie mogłam poczuć z Olgą głębszej więzi.

Jednakże ten mankament w pełni rekompensuje mi piękny język, w jakim napisana jest powieść. Dorota Gąsiorowska ponownie udowodniła, że potrafi oczarować czytelnika. Podobnie jak malarz starannie wybiera farby i miesza je, aby móc uzyskać jak najpiękniejszy odcień koloru, który byłby w stanie odzwierciedlić jego emocje i uczucia, tak samo autorka dokładnie waży każde słowo i przenosi je na papier. W ten sposób powstał przepiękny obraz namalowany słowami, który sprawia, że czytelnik wcale nie musi zbytnio wysilać swojej wyobraźni, aby móc przenieść się do urokliwego Wilna, czy malowniczego Podlasia. Najbliższy memu sercu okazał się dworek na Jesionce, który urzekł mnie nie tylko specyficznym klimatem, ale i pięknem otaczającej go przyrody.

Warto również podkreślić, że jeśli ktoś z Was chciałby rozpocząć przygodę z ,,Dniami mocy” to może to zrobić także od tomu drugiego. Mimo, że we ,,Dworze rusałek” pojawiają się postaci z pierwszej części, na przykład Natasza, wuj Joachim, czy Elżbieta, to jednak niektóre wątki fabularne zostają przez autorkę streszczone, więc nie jest konieczne zapoznanie się z ,,Pamiętnikiem szeptuchy”. Jednakże ja na pewno nadrobię poprzedni tom, ponieważ bardzo polubiłam Nataszę.

Dorota Gąsiorowska potrafi zaczarować czytelnika i ja bardzo chętnie sięgam po jej książki. Dwór rusałek to drugi tom Dni mocy, który opowiada historię Olgi i jej rodzinnych perypetii. W poprzednim tomie dziewczyna odzyskała po latach siostrę oraz związała się z Daliusem, wnukiem Soni, która jest jej bardzo bliska. Wszystko zaczęło się układać, gdy nagle się rozsypało. Na skutek sprzedaży kamienicy musiała zamknąć ukochaną księgarnię, co ją podłamało, ale dobiły ją kłamstwa ukochanego i w końcu podjęła decyzję o rozstaniu. Jedynym stałym i optymistycznym elementem w jej życiu okazał się wujek Joachim i Stare Głaziska, mała miejscowość na Podlasiu - i tam udała się odetchnąć i spojrzeć na życie z boku. Zrządzeniem losu poznała na swej drodze właściciela pobliskiego dworu w Jesionce i jego córkę i została jej opiekunką.

Tam znalazła swoje miejsce, spokój, ale również poczuła, że jest częścią miejsca, którego tajemnicę zaczęła zgłębiać. Tam poznała swoją prawdziwą miłość, aby opuścić ją dla obowiązku... Jednak los pokazał, co jest w życiu naprawdę ważne...

Dwór rusałek to wręcz magiczna opowieść, gdzie teraźniejszość łączy się z dawnymi legendami i opowieściami i kładzie swój odcisk nażyciu ludzi. Fascynująca historia z dawnych lat, rusałczy śpiew i wielkie uczucie - to znajdziecie w najnowszej powieści Doroty Gąsiorowskiej - polecam gorąco :)

[Adres usunięty]

Dorota Gąsiorowska kolejny raz mnie oczarowała! Za drugą część serii Dni Mocy – „Dwór rusałek” zabrałam się z ogromną przyjemnością i jeśli miałabym podsumować tę lekturę w wielkim skrócie podsumować, napisałabym, że książka jest przepiękną opowieścią przesiąkniętą magią o szukaniu własnej drogi. Nigdy nie przypuszczałam, że rusałki mogą tak bardzo zdradzieckie, te postacie odegrają w książce znaczącą rolę i po przeczytaniu już wiem, dlaczego ta część nosi właśnie taki tytuł.

W tej części główną bohaterką jest starsza siostra poznanej w części pierwszej Nataszy, czyli Olga. Dziewczyna mieszka w Wilnie, prowadzi małą księgarnię, otaczają ją przyjaciele i nieśmiało snuje plany o wspólnym życiu z ukochanym Daliusem. Złe wieści przychodzą jednak bez ostrzeżenia i nagle dziewczyna traci wszystko to, co było sensem jej życia. Wypowiedzenie umowy najmu lokalu załamuje dziewczynę, a na dodatek okazuje się, że bliski jej mężczyzna od dawna ją oszukuje. By na chwilę zapomnieć o problemach – wyrusza na przepiękne Podlasie, do wuja i siostry, jednak po drodze przypadkiem poznaje Leszka i jego niepełnosprawną córkę Lori. Dziewczynka przywiązuje się do Olgi i tak nasza bohaterka trafia do położonego nad przepięknym jeziorem Dworu na Jesionce. Ale nawet tam nie zazna spokoju – dwór skrywa mroczną tajemnicę, a zbliżający się rusałczy tydzień zapowiada, że Olga znajdzie się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Delikatna, magiczna i tajemnicza! Taka jest właśnie książka „Dwór rusałek”. Ciekawiło mnie bardzo, co będzie się działo w kolejnej części serii Dni Mocy, czy poznam może historię Salmy, czy towarzyszyć będziemy jeszcze Nataszy. Fabuła była dla mnie zagadką i ciesze się, że tym razem mogłam bliżej poznać Olgę, która jest zupełnym przeciwieństwem bohaterki pierwszej części. Ta młoda kobieta jest piękną, wrażliwą i ogromnie nieśmiałą dziewczyną, która nie wierzy w siebie. Skrzywdzona w dzieciństwie przez matkę dorastała z poczuciem niskiej wartości, a wydarzenia, które pozbawiły ją sensu życia tylko tę wiarę wzmocniły. Nowym początkiem może być jednak dla niej pobyt w pięknym starym Dworze i z każdym dniem Olga zacznie odzyskiwać wiarę w ludzi i otworzy się też na siebie, uwierzy, że też zasługuje na piękną miłość. Z ogromną przyjemnością czytałam o przemianie z nieśmiałego kaczątka w odważną i piękną kobietę. W pierwszej części mogliśmy zapoznać się z pamiętnikiem Mildy i tutaj także czekać na nas będzie historia sprzed lat związana właśnie z Dworem na Jesionce.

Tajemnicze głosy docierające znad jeziora miały ogromny wpływ na Olgę, lecz czytając książkę czułam, że mnie też wołają, może dlatego nie mogłam oderwać się od tej historii? Książka ta nie należy do najcieńszych, lecz wyraźnie na każdej karcie można dostrzec to, że w tworzenie tak przepięknej historii autorka włożyła całe serce. Plastyczne obrazy sprawiły, że przeniosłam się na Podlasie, odwiedziłam też Wilno, płynęłam łódką do miejsca, w którym można spotkać niebezpieczne rusałki. I bardzo nie chciało mi się wracać do rzeczywistości. Oprócz nawiązań do słowiańskich wierzeń pojawiają się i fragmenty związane z wierzeniami celtyckimi, takie smaczki zawsze są ciekawe! I w tej części pojawi się także delikatny wątek romantyczny, który choć nie będzie dominującym, to kibicowałam Oldze, by dokonała dobrego wyboru. Polecam Wam bardzo tę część – dajcie się porwać tej magicznej historii!

Moje "Dni Mocy" powróciły. Dorota Gąsiorowska na nowo postanowiła uraczyć mnie magiczną opowieścią, która mnie zachwyciła. Po "Pamiętniku Szeptuchy" byłam bardzo ciekawa, co też przyniesie drugi tom. Nie mogłam się tego doczekać i już wiem, że opłacało się czekać. Historia jest tak samo niezwykła i nawiązuje do ważnej daty zgodnie ze słowiańskim kalendarzem. Mamy tutaj bohaterkę, która musi zmagać się z podłym losem, który uszykował dla niej niemiłe niespodzianki. Czy magia słowiańskiej nocy pomoże jej się uporać z niespodziankami, jakie przygotował dla niej los? Warto się tego dowiedzieć i przeczytać tą książkę.

Dorota Gąsiorowska jest cenioną pisarką wśród miłośników powieści obyczajowych. Przyznam szczerze, że nie miałem wcześniej przyjemności poznać twórczości tej autorki. „Dwór rusałek” to pierwsza książka po którą sięgnąłem.

I przyznam szczerze, że czytając historię zapisaną na kartach tej powieści odbyłem niezwykłą podróż malowaną wyjątkowym słowem. Pani Dorota potrafi bajkowo nim operować, tworząc wyjątkowy styl, który wlewa w czytelnicze serca emocje przepełnione pozytywną energią.

Autorka niczym malarka, maluje w naszej wyobraźni pejzaże fabuły, które tworząc wyjątkowy obraz zapisują się w naszej pamięci.

„Dwór rusałek” jest powieścią, o której nie można zapomnieć, pozostaje z nami na zawsze. Dzięki tej książce świat rzeczywisty zlewa się ze światem przepełnionym wrażliwością. Dorota Gąsiorowska posiada niezwykłą wrażliwość twórczą, a operując słowem wylewa ją na kartach swej powieści.

„Dwór rusałek” to drugi tom trylogii „Dni mocy”. A ja przyznam, że dwa dni spędzone z tą książką były bogate w moc przeżywania emocji, jakie towarzyszyły mi w poznawaniu losów Olgi. Atmosfera starego dworu nad jeziorem oraz skrywana tajemnica nie pozwoliły mi oderwać się ani na chwilę. Historia stworzona przez Panią Dorotę jest niczym magia, którą pragniemy poczuć całym czytelniczym sercem. A jeśli w książce szukacie elementów słowiańskich wierzeń, to jestem przekonany, że jeszcze chętniej po nią sięgniecie.

Autorka wprowadza nas w wyjątkowy nastrój, którego nie sposób ująć jednym słowem. A recenzja nie ukaże całego piękna tej historii. Olga to wrażliwa i nieśmiała kobieta. W Wilnie prowadzi księgarnię. Marzyła o szczęśliwym życiu u boku ukochanego mężczyzny. Niestety los nie jest dla niej łaskawy. W jednej chwili traci swoją księgarnię, a mężczyzna z którym pragnęła spędzić całe życie nie był wobec niej szczery. Olga chcąc poskładać swoje życie trafia do dworu na Podlasiu. Tutaj w Jesionce w okolicznościach pięknej przyrody dąży do odnalezienia harmonii z życiem. Kontakt z naturą miał być dla niej sposobem na zresetowanie się. Jednak trafia ona na trop pewnej tajemnicy.

Czy tragedia sprzed lat odbije piętno na dalszych losach kobiety? Czy uniknie losu, który spotkał kobiety mieszkające we dworze?

Dorota Gąsiorowska zarysowała poruszającą historię. Atmosfera tajemnicy oraz aura starego dworu sprawiają, że powieść ta jest niezwykła. Nie sposób jednoznacznie określić emocji towarzyszących podczas poznawania tej historii. Autorka niczym artysta maluje słowem historię, która pozostaje na płótnie naszych wspomnień. Bo ta książka nie jest zwykłą powieścią. Jest dziełem, które na półce domowej biblioteczki dodaje jej ogromnej wartości.

A ja po odłożeniu tej książki wiem, że warto, abym przeczytał pierwszą część serii „Dni Mocy” zatytułowaną „Pamiętnik szeptuchy”. „Dwór rusałek” to romantyczna i magiczna powieść, w której piękno słowa ma swój wyjątkowy i niepowtarzalny wymiar. Pani Doroto z całego serca dziękuję za emocje, które wywołała Pani w mym sercu. Chylę czoła.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Znak, Znak Literanova [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Magia... Przychodzą w życiu każdego z nas takie momenty, kiedy to właśnie magii potrzeba nam najbardziej. Kiedy rzeczywistość „skrzeczy”, a minorowy nastrój jest naszym codziennym towarzyszem. I w takich momentach na pomoc przychodzi nam literatura. Jednak nie każda książka jest w stanie oderwać nas od ponurej rzeczywistości i sprawić, że zapomnimy o niej, bezgranicznie i bez reszty pogrążeni w lekturze. Na pewno jednak do tego typu powieści należy „Dwór rusałek".

Sięgając po nową książkę Doroty Gąsiorowskiej, wiedziałam, że się nie zawiodę. Że autorka da mi wszystko to, czego oczekuję od dobrej powieści. Jednak nie spodziewałam się, że dostanę znacznie więcej. Że odczaruje ona moją rzeczywistość do tego stopnia, że zapragnę stać się częścią stworzonego przez nią świata. I jakkolwiek to zabrzmi — żałuję, że to było tylko 600 stron. Nie wiem, kiedy zostałam wchłonięta przez tę historię, a może przez rusałczą magię, porwana nad jezioro do Dworu na Jesionce. Dałam się zauroczyć pisarskiej wyobraźni, która tak barwnie kreśli wymyślony przez siebie obraz, że można się zachłysnąć z zachwytu. Dokładnie tak się czułam i mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić, że drugi tom serii „Dni mocy” stał się moją ukochaną powieścią, jaka wyszła spod pióra Doroty Gąsiorowskiej.

Autorka daje czytelnikowi możliwość, aby wybrać się w podróż. I nie jest to jedynie Podlasie, ale także Wilno. I zarówno w jednym i drugim przypadku udało się jej oddać piękno każdego z miejsc. Jesionka, Stare Głaziska i okolice są pełne zapachów natury. Plastyczne opisy sprawiają, że aż chcemy się tam przenieść. Zwiedzić dwór, wyruszyć w podróż starą łódką po jeziorze, posłuchać tajemniczego śpiewu — chcemy, aby wykreowany przez autorkę świat stał się niejako naszym udziałem. Wilno pachnie książkami, starymi woluminami z księgarni Olgi. Powrót do rzeczywistości jest trudny, niechętnie przerywałam lekturę. Nawet kiedy musiałam to zrobić, z niecierpliwością wyglądałam wieczoru, aby znów móc się w niej zagłębić.

Jednak powieść Doroty Gąsiorowskiej to nie tylko esencjonalna opowieść okraszona magią, słowiańskimi wierzeniami z celtyckim akcentem. To także historia kobiety, która całe życie odczuwała brak. Swoistego rodzaju deficyt, który z jednej strony ją ukształtował, ale z drugiej pozbawił wiary w siebie. Pokłosie wydarzeń z przeszłości ciąży na niej i determinuje jej teraźniejszość. Autorka w ciekawy sposób pokazała przemianę młodej kobiety, która pod wpływem życiowych doświadczeń otwiera się na innych. Na miłość, na ludzi, na chęć wybaczenia tym, którzy kiedyś ją skrzywdzili. A przede wszystkim otwiera się na siebie.

Podsumowując:

„Dwór rusałek” to jedna z tych powieści nieodkładalnych. Piękna, esencjonalna, pachnąca naturą, przesiąknięta tajemnicą i magią. Po prostu literacka uczta i cieszę się, że miałam okazję zasiąść już teraz do tego czytelniczego stołu. Idealnie zachowana równowaga pomiędzy pierwiastkiem magicznym a rzeczywistym. Swoistego rodzaju współczesna baśń, ale jednocześnie na tyle realna, że emocje, jakie są udziałem bohaterów, mogą się stać jednocześnie naszym udziałem. Wzruszająca, romantyczna, barwna — jednym słowem: CUDNA! Polecam! (NIEnaczytana)