Zęza

W okolicach Latarni Stilo (Osetnik) wydarzyło się coś tragicznego...zmarł mały chłopiec.

Jakub Szado jest ojcem zmarłego Tytusa, teraz przyjdzie mu się zmierzyć z kolejną tragedią. Na morzu odnajduje dryfujący jacht swojej żony Giny, która nie wróciła do domu. Na pokładzie znajduje krew...

Policja i straż rozpoczynają poszukiwania na Bałtyku.

Po nitce do kłębka... Jakub zaczyna prowadzić własne śledztwo. Okazuje się, że Gina miała wiele tajemnic, a wszystkie drogi prowadzą do Stilo...

Czy Jakub da radę rozwikłać zagadkę zniknięcia Giny, czy kobieta nadal żyje i dlaczego musi znów wracać do śmierci ukochanego syna?

Tu wiadomo odsyłam Was do książki, a uwierzcie odpowiedzi na te pytania nie są łatwe i proste.

Mroczna i duszona historia w klimacie domestic noir. Napięcie, tajemnice i zwroty akcji gwarantowane. Wszystko osadzone nad Bałtykiem. Prawdziwe miejsca wplecione i opisane przez autorkę dodają historii namacalnej realności.

Genialny thriller, który nie zostawia miejsca na oddech, gna i pędzi wciągająca czytelnika w wir wydarzeń tych aktualnych i tych sprzed lat. Liczne retrospekcje pozwalają nam szerzej spojrzeć na całość, a to co zobaczymy jest przerażające i tragiczne.

Autorka po raz kolejny zafundowała mi ogrom rozrywki, emocji i trwogi.

Gorąco polecam ❤️‍🔥

„Zęza” Ewa Przydryga

Jakub wraz z ojcem od zawsze wiedzie życie morskiego wilka. Praca i pasja łączą mężczyzn oraz dostarczają im codziennych wyzwań.

Poznanie Giny jest dla mężczyzny zupełnie nową perspektywą i okazuje się być próbą odnalezienia się po rozwodzie. Nowa relacja pomimo dwóch tak odmiennych osobowości niesie ogrom nadziei.

Czy zaginięcie kobiety to przypadkowe zdarzenie ?

Co lata temu wydarzyło się podczas pikniku ?

Gdzie kończy się nasze genetyczne powiązanie ?

Rewelacyjna.

Szokująca.

Mocno wciągająca.

Autorka po raz kolejny przygotowała dla czytelnika ucztę. Od okładki, która hipnotyzuje i przyciąga po zawartość będącą świetnie utkaną opowieścią o winie i miłości.

Thriller z wątkami kryminalnymi przywołuje delikatne kołysanie tylko po to aby w trakcie wywrócić całość do góry nogami. Choć z obranym kierunkiem wydaje nam się, że wciąż dryfujemy szukając odpowiedzi na najważniejsze pytania.

Mamy ciężkie dzieciństwo i traumy. Mamy nowe i zakończone relacje. Wreszcie oczekiwania i zaburzenia. Małżeństwo i rodzicielstwo postawione w stan gotowości i poświęcenie, które przysłania logiczne myślenie.

Skoki do przeszłości przywołują zjawy, teraźniejszość wywołuje napięcie a przyszłość ukazuje się w szaroburych barwach.

Bohaterowie to złożone postacie, ciągnące za sobą ogromny bagaż doświadczeń. Próbują dopasowywać się do sytuacji ale często nie do końca wiedzą jak to zrobić. Kluczą i wątpią. Walczą nie zważając na ból i strach.

Całość pomimo tematyki porywa jak morska bryza. Wchodząc na pokład odcinamy się od rzeczywistości i chcemy jak najbardziej zanurzyć się w przyczyny i skutki historii. Wciąż odczuwając strach przemierzamy kolejne strony by odkryć gdzie tak na prawdę jest początek „wszystkiego”?

*współpraca reklamowa*

Takie thrillery to ja mogę czytać non stop. To było dokładnie to czego trzeba oczekiwać od dobrego thrillera. Złożona i sprawiająca trudności do rozwiązania zagadka, ciekawa fabuła, sporo wątków, wiele tropów, poszlak i różnego rodzaju teorii spiskowych, porządne poznanie bohaterów i motywów jakimi się kierowali, a do tego szczegółowe, a równocześnie zaskakujące zakończenie, które poniekąd wbija w fotel.

Wracając z połowu Jakub natrafia na dryfujący jacht żony. Wiedziony instynktem wchodzi na pokład i odkrywa, że jest pusty a na dodatek znajduje krwawe ślady. Mężczyzna wzywa służby, które zaczynają śledztwo i poszukiwania. Niestety bezskuteczne. Jakub się nie poddaje, na własną rękę stara się zrozumieć co się stało, pewny że jego żona żyje zaczyna podążać jej śladami, by odkryć prawdę ale też i odnaleźć Ginę. Kuba odkrywa wiele mrocznych sekretów i problemów, z którymi mierzyła się jego małżonka, wszystkie tropy prowadzą do latarni morskiej w Stilo, gdzie wydarzyła się rodzinna tragedia.

Autorka już na samym wstępie daje nam same konkrety, sprawnie układa problem, z którym trzeba się zmierzyć, a potem dzieje się, że tak powiem wszytko. Wraz z Jakubem musimy rozwiązać zagadkę, podążamy śladami zaginionej, dotykamy spraw zarówno z teraźniejszości jak i z przeszłości, która w tej powieści również odgrywa ważną rolę, sprawdzamy wszystkie poszlaki i tropy, których siatka jest bardzo pogmatwana.

Autorka stworzyła prawdziwy majstersztyk, powieść jest szczegółowa, przemyślana i dopracowana pod każdym kątem, w zasadzie nie ma się do czego przyczepić, mi osobiście troszkę przeszkadzały przeskoki czasowe bo ich nie lubię, ale muszę wziąć pod uwagę to, że były one potrzebne. W książce roi się od trudnych i kontrowersyjnych tematów, ale też i od emocji, co jak na kryminał czy thriller nie jest za bardzo typowe, nie mniej bardzo mi się to podobało.

Książka była genialna, świetnie przy niej spędziłam czas, nie potrafiłam się od niej oderwać i przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Dla fanów gatunku będzie to prawdziwa gratka.

*olilovesbooks2*

Czy wiecie, co oznacza słowo „zęza”?

Po przeczytaniu książki „Zęza” autorstwa Ewy Przydrygi (Wydawnictwo Literackie) zyskało ono dla mnie zupełnie nowe znaczenie. Już od pierwszych stron wciągnęłam się w tę historię – mroczną, pełną sekretów i emocji. To jedna z tych książek, od których naprawdę trudno się oderwać.

Głównym bohaterem jest Jakub, który wracając z połowu, napotyka na morzu dryfujący jacht swojej żony Giny. Kobieta po ostatnim koncercie nie wróciła jeszcze do domu. Na łodzi widoczne są ślady krwi. Zaniepokojony mężczyzna rozpoczyna poszukiwania, które prowadzą go w stronę latarni morskiej w Stilo – miejsca związanego z tragicznymi wydarzeniami z przeszłości, które odcisnęły piętno na całej rodzinie. W miarę jak Jakub zagłębia się w tę historię, odkrywa coraz więcej tajemnic z życia Giny – tych, o których nie miał pojęcia.

Co tak naprawdę się wydarzyło? Jakie sekrety skrywa bałtyckie wybrzeże?

Bardzo lubię twórczość Ewy Przydrygi, dlatego chętnie sięgnęłam po „Zęzę” i absolutnie się nie zawiodłam. Otrzymałam historię pełną mroku, napięcia i tajemnic, które w końcu muszą ujrzeć światło dzienne.

Narracja prowadzona jest dwutorowo – z perspektywy wydarzeń sprzed tragedii oraz z teraźniejszości. Opowieść poznajemy oczami kilku bohaterów, co pozwala nam głębiej zrozumieć ich emocje, motywacje i spojrzenie na sytuację. Każda z postaci została bardzo dobrze wykreowana, a każda z nich ma swoją własną historię do opowiedzenia – i tajemnicę do ukrycia.

W pewnym momencie zaczęłam się domyślać, kto stoi za tragicznymi wydarzeniami, zarówno tymi z przeszłości, jak i z teraźniejszości, ale w żaden sposób nie wpłynęło to negatywnie na odbiór książki – wręcz przeciwnie, tylko pogłębiło moje zainteresowanie.

Jeśli jesteście ciekawi, jakie sekrety skrywa Bałtyk – gorąco polecam!

Jakub Szado, który od urodzenia jest związany z morzem, właśnie tam musi mierzyć się koszmarem. Podczas jednego z rejsów odnajduje dryfujący jacht żony, a na nim ślady które mogą wskazywać, że doszło na nim do zbrodni.

Rozpoczyna się walka z czasem. Służby działają, niestety efektów nie widać. Morze, choć na pierwszy rzut oka uderza błękitem i spokojem, to nocne skrywa w sobie mroczną potęgę. Jego powierzchnia potrafi w jednej chwili zmienić się w kipiący żywioł, a wiejący wiatr nieść zapach grozy.

Dlatego Jakub nie traci czasu i rozpoczyna własne poszukiwania, które doprowadzą go do starej latarni morskiej w Stilo, przy której kilka lat wcześniej doszło do tragedii, w której stracił syna.

Kolejno odkrywane sekrety jego żony Giny uświadomią go, że to co wydarzyło się z jego rodziną nie było nieszczęśliwym wypadkiem. Gdzieś z boku czai się zło i w dalszym ciągu może zagrażać jego bliskim.

Czy uda mu się odnaleźć ukochaną całą i zdrową? A może rozwiązanie tej sprawy nie przyniesie mu ukojenia, lecz stanie się początkiem odkrywania prawdy, która kryła się pod powierzchnią pozorów?

Ewa Przydryga znowu podniosła poprzeczkę. Zaoferowała nam świetny thriller z motywem morza i tajemnicą, którą ze sobą niesie. Czytając właśnie czułem się tak jakbym sam dryfował pośród wzburzonych fal, bez możliwości skutecznego obrania kursu. Fabuła wiodła mnie za nos tak jak w legendach syreni śpiew wiódł marynarzy na zgubę. Z tą tylko różnicą, że ja u kresu tej podróży poznałem finał tej genialnej historii.

Jej zakończenie mnie złamało. Uświadomiło mi jak kruchą psychiką jest psychika człowieka i jak niewiele trzeba aby „przespać” ten właściwy moment, ten który pozwoli pomóc.

Autorka świadomie wskazuje jak wrodzona przemoc może przenikać pokolenia niczym cień, którego nie sposób się pozbyć. Jak można zostać spadkobiercą gniewu i lęku zakorzenionego w rodzinnej historii.

Nie jest to lektura łatwa, ale jej poznanie mocno uświadamia. Polecam

Morze… ileż w nim sprzeczności. Raz kusi spokojem, innym razem przeraża potęgą. Czasem gładkie jak tafla w bezwietrzny dzień, a czasem spienione, rozszalałe, gotowe pochłonąć wszystko, co napotka na swojej drodze. W najnowszej książce @ewa_przydryga stajemy twarzą w twarz z takim właśnie morzem… nieokiełznanym, nieprzewidywalnym, niosącym emocje, które potrafią poruszyć do głębi.

Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi w mistrzowski sposób połączyć delikatność z brutalnością życia. Tu każdy bohater niesie w sobie własny sztorm, wewnętrzny, osobisty, bolesny, bo tu morze nie jest tylko scenerią. Ono żyje, staje się metaforą ich przeżyć, emocji i tragedii. Raz przynosi ukojenie, innym razem odbiera to, co najcenniejsze… nadzieję, miłość, ludzi.

Od pierwszych stron wiedziałam, że ta historia zostanie ze mną na długo. Może dlatego, że kocham Trójmiasto, Gdynię, szum fal i Bar Przystań za kalmary i zupę Rybaka. A może dlatego, że poczułam niezwykłą więź z Giną, dziewczyną, którą los nie oszczędzał. Jest w niej coś, co porusza… pasja, wrażliwość, siła, ale też ogrom bólu i tęsknoty. Może dlatego, że sama wiem, jak to jest, kiedy muzyka staje się jedyną ucieczką przed światem, jedynym sposobem, by poskładać rozbite kawałki siebie.

Ewa Przydryga nie boi się trudnych tematów. Pisze o traumie, o utracie, o samotności, o chorobie i o tym, jak przeszłość potrafi dusić nawet po latach. Robi to jednak z taką czułością, że każde słowo boli, a jednocześnie przynosi oddech. Autorka zostawia nas z pytaniami, na które nie zawsze da się odpowiedzieć, ale może właśnie o to chodzi, by szukać, by pytać, by czuć.

Nie będę zdradzać fabuły, bo tę książkę trzeba poczuć samemu. Trzeba dać się porwać falom, nawet jeśli wiesz, że czeka Cię sztorm… bo warto… bo z każdą stroną w sercu rodzi się coś nowego, smutek, refleksja, zrozumienie, pustka, a może nawet nadzieja.

Po zamknięciu książki długo patrzyłam w przestrzeń, czując w sobie mieszaninę bólu i wdzięczności. Za słowa, które zostają. Za emocje, które trwają w sercu. Za to, że przypomniała mi, jak cienka granica dzieli spokój od burzy… w morzu i w życiu. Zaufaj mi i sięgnij po nią. Pozwól, by ten sztorm dotknął też Ciebie.

Czy morze naprawdę potrafi zatrzymać w sobie każdy sekret, czy w końcu i tak wyrzuca go na powierzchnię?

„Zęza” Ewy Przydrygi to thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszego rozdziału i nie pozwala na chwilę oddechu. Autorzy wielu kryminałów korzystają z dużych miast i betonowych przestrzeni, by budować napięcie. Przydryga idzie w zupełnie inną stronę - przenosi nas nad Bałtyk, gdzie z pozoru spokojna przestrzeń zatoki zamienia się w labirynt tajemnic, obsesji i emocji, które potrafią zatopić równie skutecznie jak fale.

Historia zaczyna się jak najgorszy koszmar. Jakub, rybak, wraca z połowu i dostrzega jacht należący do jego żony, znanej piosenkarki Giny. Statek dryfuje bez celu, jakby porzucony. Na pokładzie nie ma śladu po kobiecie, ale jest coś innego - krew. Ta scena otwiera cały dramat, w którym rozpacz i poczucie winy Jakuba mieszają się z tajemnicami przeszłości Giny. Wraz z bohaterem zaczynamy odkrywać, że kobieta, którą znał i kochał, miała twarz, której nigdy mu nie pokazała.

To, co robi największe wrażenie w „Zęzie”, to klimat. Morze nie jest tutaj tłem. Ono żyje, oddycha, z każdą stroną powieści nabiera cech niemal ludzkich. Jest żywiołem, który przyciąga i odpycha, daje ukojenie i równocześnie przeraża. Każdy, kto choć raz stał na plaży podczas sztormu, zrozumie tę aurę - poczucie, że wobec potęgi wody człowiek jest bezsilny. Przydryga wykorzystuje tę metaforę perfekcyjnie.

Ale „Zęza” to nie tylko thriller o zniknięciu. To przede wszystkim opowieść o rodzinie i o tym, jak trauma i przeszłość potrafią zniszczyć nawet najpiękniejsze więzi. Miłość Jakuba i Giny wydaje się intensywna i szczera, ale pełna rys. Niewypowiedziane słowa, ukryte lęki, narastające napięcia - to wszystko tworzy tło, które sprawia, że dramat kobiety nabiera dodatkowego wymiaru. Czy można naprawdę znać drugiego człowieka? Czy miłość wystarczy, żeby zatrzymać demony przeszłości?

Przydryga mistrzowsko buduje napięcie nie za pomocą tanich sztuczek, ale emocji. Każdy rozdział to fala, która raz unosi czytelnika, dając mu nadzieję, że prawda okaże się mniej bolesna, a innym razem zalewa poczuciem bezsilności i strachu. Widać, że autorka świetnie rozumie mechanizmy psychiki - pokazuje bohaterów, którzy są ludzcy, wielowymiarowi, pełni sprzeczności. Ich decyzje bywają irracjonalne, ale zawsze mają swoje źródło w emocjach, a nie w logice.

Mnie szczególnie uderzył wątek pogróżek, obsesyjnych fanów i ciemnej strony życia w blasku reflektorów. Gina, artystka kochana przez tłumy, w rzeczywistości była osobą nieustannie narażoną na niebezpieczeństwo. To zestawienie - sława i samotność - sprawia, że jej zaginięcie boli jeszcze mocniej. To nie jest historia o bajkowej miłości gwiazdy i rybaka. To opowieść o samotności, strachu i cienkiej granicy między miłością a uzależnieniem od drugiej osoby.

„Zęza” to thriller, który trafia nie tylko do serca fana gatunku. To książka, która sprawia, że czytelnik sam zaczyna analizować swoje relacje, zastanawia się, jak wiele wie o bliskich i ile tajemnic skrywa każdy człowiek. Podczas lektury trudno nie zadać sobie pytań: czy ja naprawdę znam swoich najbliższych? Co, gdyby nagle zniknęli - co odkryłbym o nich, przeszukując ich przeszłość?

Ewa Przydryga udowadnia, że potrafi pisać historie, które są jednocześnie mocne, emocjonalne i do bólu realistyczne. Zamiast przesadnie widowiskowych scen, daje nam narrację pełną gęstej atmosfery i emocjonalnego napięcia. To dlatego „Zęza” zostaje w głowie długo po odłożeniu książki - bo zmusza, by spojrzeć w głąb siebie.

Ocena: 9/10 - bo to książka, która zachwyciła mnie nie tylko fabułą, ale przede wszystkim klimatem i sposobem, w jaki autorka potrafiła spleść wątki rodzinne z thrillerem psychologicznym. To zdecydowanie jedna z tych historii, które zostawiają po sobie echo - jak szum fal, które raz po raz wracają, przypominając o tym, co wydarzyło się na morzu.

Byliście nad Morzem Bałtyckim?

Powieść, w której każdy akapit pachnie solą, wilgocią i strachem. Autorka zanurza czytelnika w chłodnej toni Bałtyku, gdzie fale szepczą o tragediach, a wiatr niesie echa dawnych grzechów. Latarnia w Stilo staje się milczącym świadkiem ludzkich dramatów. Historia o winie, miłości, spleciona z surowym pięknem morza, które potrafi zarówno oczyszczać, jak i pożerać.

Przeszłość bohaterów powraca niczym przypływ. Nieuchronny i bezlitosny. Gina, Olga, Jakub, Tytus – każde z nich niesie w sobie ranę, która nigdy się nie zagoiła. To wszystko tworzy ciężką mgłę, w której łatwo się zatracić. Autorka doskonale oddaje kruchość ludzkiego umysłu i to, jak trauma potrafi przekształcić miłość w obsesję, a troskę w przekleństwo. W tej historii nic nie jest czarne ani białe.

Autorka nie prowadzi nas prostą ścieżką. „Zęza” to nie klasyczny thriller, choć napięcia nie brakuje. To raczej dramat psychologiczny o odcieniach morskiego błękitu i głębinowej czerni. Akcja rozwija się powoli, jak spokojny dryf łodzi przed sztormem, ale kiedy przychodzi moment załamania, siła uderzenia jest niszcząca. W finale fale unoszą czytelnika wprost w sam środek emocjonalnego kataklizmu.

Powieść, która zostaje w człowieku jak sól na skórze. Boli, piecze, ale także oczyszcza. Zmusza do zadawania pytań o granice miłości i czy prawda jest zawsze wybawieniem. Autorka stworzyła historię, która smakuje jak zimna morska woda. Książka, w której morze nie jest scenerią, lecz zwierciadłem ludzkiej duszy. A w jego odbiciu każdy z nas zobaczy coś, przed czym wolałby zamknąć oczy.

"Dziwne, że nienawiść, a może pustka,

nie wiem, co to tak naprawdę jest, że one stoją zaraz obok miłości. I że mogą tak szybko zamienić się miejscami."

🌅 RECENZJA 🌅

🌅 Jakub Szado wracając z połowu, natrafia na dryfujący jacht swojej żony. Nie dość, że łódz jest opuszczona to jeszcze znajduje na niej ślady krwi. Wielodniowe poszukiwania Giny nie przynoszą rezultatu. Do tego wyłowione z morza ciało nie daje nadziei na szczęśliwe zakończenie. Kuba jednak wierzy, że jego żona wciąż żyje. Rozpoczyna prywatne śledztwo, które doprowadza go do miejsca tragicznych wydarzeń sprzed dwóch lat. Aby odkryć co stało się z Giną, musi powrócić do bolesnych wspomnień, w których skrywa się mroczna tajemnica.

🌅 Początkowo nie mogłam się wczytać w tą historię, akcja biegła bardzo wolno i nie zapowiadała tego, co dostałam dalej. A dostałam niezwykle wciągającą fabułę, nasyconą bolesnymi emocjami i zaskakujące zakończenie. Autorka mistrzowsko zbudowała napięcie. Stworzyła gęstą atmosferę spowitą przez traumatyczne wspomnienia z dzieciństwa, bolesne wydarzenia, które rozdzierają serce i wybory, które nigdy nie powinny mieć miejsca. To książka o bezwarunkowej a jednocześnie ślepej miłości rodzicielskiej, przepełnionej strachem, bezsilnością i potrzebą chronienia za wszelką cenę. "Zęza" wciągnie was w otchłań tajemnic i nie wypuści z jej głębi do ostatniej strony. Polecam 😊

Ten thriller obiecuje nie tylko kryminalną zagadkę, ale i głęboką podróż w świat miłości, tajemnic i… brudów, które każdy z nas ukrywa na swoim "dnie". To opowieść, która z powodzeniem łączy dreszczyk emocji z poruszającą rozprawą o ludzkiej naturze.

Gina Szado, znana piosenkarka i żona Jakuba, znika podczas rejsu jachtem. Kilka dni później z portowego basenu wyłowione zostaje ciało młodej kobiety. Kuba jest wściekły, rozżalony, jednak ostatkiem sił wierzy, że to nie jego żona. To desperackie przekonanie pcha go do walki, mobilizuje do szukania prawdy i łączenia śladów. Miłość prowadzi Jakuba przez meandry śledztwa, zmuszając do konfrontacji z gniewem i tęsknotą.

Autorka sprawnie żongluje dwoma planami czasowymi. Teraźniejsza tragedia przeplata się z wydarzeniami sprzed dwóch lat, ukazującymi inny etap związku Giny i Jakuba oraz ówczesną tragedię. Im głębiej wchodzimy w życie tej pary, tym więcej odkrywamy mrocznych wspomnień, strasznych tajemnic i ciemnych stron bohaterów. Co istotne, zagrożenie przychodzi z zupełnie niespodziewanej strony, co jest jedną z największych zalet thrillera.

Gina jest postacią wyjątkowo intrygującą. Jest odważna, przebojowa, spełniona artystycznie, ale przede wszystkim to dobry człowiek, magnes na wrażliwe jednostki. Pomimo tej pozytywnej aury, spotyka ją mnóstwo przykrych rzeczy, co budzi w czytelniku sprzeciw. Choć w Kubie znajduje szansę na osobiste szczęście, ich związek jest cieniem dawnych problemów – matka synka Jakuba nie zamierza biernie przyglądać się ich nowej relacji.

Wielkim atutem powieści jest doskonale oddany nadmorski klimat. Ewa Przydryga ma rzadki talent do budowania atmosfery. Czytając, niemal słyszysz szum fal, czujesz wilgoć morskiej bryzy i kołysanie pokładu, widzisz kołujące mewy. Ten naturalny, nienachalny pejzaż idealnie kontrastuje z mrokiem psychologicznym historii.

I tu dochodzimy do symboliki tytułu. Zęza to najniższe miejsce w kadłubie jachtu, zbierające wodę, brudy, paliwo i smary. Gina nazywała tę przestrzeń sumieniem lub pokaleczoną duszą. Właśnie tam, w tej symbolicznej "zęzie", gromadzą się ludzkie nikczemności i niesprawiedliwości. To w tym miejscu ukryte są klucze do rozwiązania zagadki.

Autorka mistrzowsko buduje atmosferę zagrożenia i tajemnicy, utrzymując czytelnika w nieustannym napięciu. Odkrywając kolejne karty, zręcznie naprowadza, by za chwilę pomylić tropy. Angażujemy się w perypetie bohaterów, utożsamiamy z ich emocjami, a kilka zwrotów akcji naprawdę przyprawia o dreszcz. Ta powieść jest jednocześnie rozprawą o miłości w jej najróżniejszych, często bolesnych, wymiarach.

Jeśli szukasz trzymającej w napięciu, inteligentnej intrygi z głębokim tłem psychologicznym i idealnie oddanym klimatem – "Zęza" to książka dla Ciebie. Przygotuj się na to, że będziesz drżeć z obawy o bohaterów i przygryzać wargi z rozpaczy czytając o ludzkiej podłości.

🌊 „ᴢęᴢᴀ” ᴇᴡᴀ ᴘʀᴢʏᴅʀʏɢᴀ 🌊

 Zatoka Gdańska, zaginiona kobieta, mroczne tajemnice rybaków, stara latarnia.

I morze wzburzone od kolejnych zbrodni. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Ewa Przydryga jest niebywałą mistrzynią konstruowania thrillerów w taki sposób, że jak już się zacznie czytać jej książkę, to nie można jej odłożyć dopóki nie przewróci się ostatniej strony. 🔥 Tak też było w przypadku „Zęzy”. Już od pierwszych stron wgryzłam się w tę historię. Autorka doskonale umie budować napięcie i pisze tak dobrze, że czytelnik nie jest w stanie oderwać się od czytania.

🌊 Jakub razem ze swoim ojcem wypływa na połów ryb. Niespodziewanie dostrzega dryfującą łódź, w której miała znajdować się jego żona. Tylko jak się okazuje, na pokładzie jej nie ma, a cały pokład pokrywają ślady krwi… a z morza zostaje wyłowione ciało młodej kobiety. Czy Jakubowi uda się odkryć prawdę i dowiedzieć się, co stało się z jego żoną? 🌊

Nie przypuszczałam, że thriller psychologiczny może wywołać u mnie łzy. Ale „Zęza” to tak emocjonalnie napisana historia, że odczuwałam wraz z bohaterami ich poczucie krzywdy, bezsilności i niesprawiedliwości. Ewa Przydryga stworzyła opowieść o rodzinie i o krzywdzie, która ją spotkała. Tajemnice z przeszłości nie dają o sobie zapomnieć. Sprawiają, że bohaterowie nie mogą ruszyć naprzód. Autorka stawia przed nimi niewygodne pytania, takie jak daleko może posunąć się matka, by chronić swoje dziecko. Uświadamia, że często zło jest blisko nas i może przybierać obraz osoby, którą kochamy. Strach, traumy z dzieciństwa i żal mocno wybrzmiewają w tej historii. Autorka rozkłada na czynniki pierwsze mrok ludzkiej psychiki. Tę historię przeżywa się całą sobą.

Uczucie niepokoju pojawia się już na pierwszych stronach książki i z każdą kolejną potęguje jeszcze bardziej. Również sceneria książki okazała się być bezbłędna - Zatoka Gdańska, stara latarnia i morze, które bezlitośnie zabierze wszystko.

„Zęza” to mocna, mroczna i hipnotyzująca historia, która zachwyca od pierwszych stron. Przy końcowych scenach dosłownie zbierałam szczękę z podłogi. Nie spodziewałam się czegoś takiego i to było świetne, że nie domyśliłam się zakończenia i mogłam cieszyć się lekturą książki w pełni, nic sobie nie spojlerując. Ta historia uświadamia, że każdy ma swoją ciemną stroną, którą potrafi skrywać w sobie bardzo mocno, tak by nie ujrzała światła dziennego. To naprawdę mocny thriller, trzymający w napięciu. „Zęza” to według mnie najlepsza powieść autorki! 🌊 Nie zawiedziecie się - gwarantuje wam! 💙

"Czasami zło przekracza granicę, za którą wybaczenia już nie ma".

Zatoka Gdańska. Jakub Szado wracając z połowu, widzi dryfującą łódź swojej żony. Ale Giny tam nie ma. Jest tylko krew. Poszukiwania piosenkarki są bezowocne. Kobieta przepadła jak... kamień w wodę... Jakub wie, że sam musi rozwiązać zagadkę zniknięcia kobiety, którą kocha.

Napędzany poczuciem winy i strachem po kawałku odkrywa głęboko skrywane sekrety Giny, dociera do jej przeszłości, co pozwala mu lepiej poznać i zrozumieć żonę. Najważniejsze tropy wiodą go do latarni Stilo, gdzie dwa lata wcześniej rodzinny biwak przerwała tragedia.

Tym razem na pierwszy plan wysuwa się bohater męski, a Ewa udowodniła, że jest mistrzynią w kreowaniu nie tylko kobiecych portretów. Z wejściem w głąb męskiej psychiki, myśli i emocji poradziła sobie równie doskonale. Jakub Szado – gdyński rybak z dziada pradziada – to bohater, jakiego nigdy nie miały powieści autorki. Mężczyzna po przejściach, naznaczony ogromną tragedią, który na zgliszczach przeszłości buduje nowe życie. Niezłomny, wrażliwy, szczery, ufający i wierny. Niepokonany. Jego historię Ewa splotła z dramatycznymi losami Giny i jej siostry Olgi, a dzięki bohaterom drugoplanowym powieść wybrzmiewa pełnią burzliwych emocji, zyskuje tło i kontekst i staje się kompletna.

„Zęza” to mroczna, intensywna i głęboko psychologiczna opowieść wchodząca w najdalsze zakamarki ludzkiej duszy, głęboko poruszająca życiowością, portretami i tragizmem bohaterów. Niczym sztorm zalewa emocjami, wzburza krew, gra na najczulszych strunach naszych uczuć. Wybrzmiewa strachem i traumą dzieciństwa, zalewa żalem, walczy o prawdę, karmi się zemstą i płonie w ogniu lojalności i niegasnącej miłości. „Zęzy” się nie czyta. Ją się przeżywa, bo Ewa buduje napięcie i klaustrofobiczną atmosferę zdaniami, które jak sztylet wbijają się prosto w serce. We mnie wciąż ta historia żyje, szczególnie Tytus – cudowny mały chłopiec, który wyzierał z drugiego planu, a jednak był osią wydarzeń, przyczyną wszystkiego, najważniejszym ogniwem i zarazem spoiwem. Ta postać i historia, jaką napisała mu Ewa, skradły mi serce i duszę.

„Zęza” jest wyjątkowa pod wieloma względami, bo nie jest tylko thrillerem o miłości w cieniu tragedii, o zemście i próbach tuszowania prawdy za cenę życia. Tu rezonuje pokoleniowe dziedzictwo i przeszłość. Zła i okrutna, która rujnuje życie, nie pozwala zbudować przyszłości i poddaje w wątpliwość istotę rodziny. Stawia pytania, jak daleko posunie się matka, by chronić dziecko, gdzie są granice nienawiści i rodzicielskiej miłości i czy w ogóle takie są. Pokazuje, że czasem najgorsze zło jest blisko nas, potrafi się kamuflować i pokazywać twarz, którą kochamy. Jakkolwiek to brzmi, "Zęza" jest właśnie zęzą tej powieści. Tu, na samym dnie fabuły, pod pokładem historii, Ewa umieściła brudne sumienie bohaterów, wszystko, co w człowieku najgorsze i czego się wstydzi. Okrucieństwo, podłość, skrywane lęki, psychopatyczne czyny i brzydkie tajemnice, przykryła to szlamem nienawiści i zazdrości, a potem zalała słoną wodą żalu, poczucia winy i niepewności. Na szczęście, w tym ścieku nie zapomniała schować klucza do prawdy i miłości.

Dodam, że „Zęza” to także piękna epopeja o morzu. O potędze Bałtyku, o tym, co na powierzchni, i co pod wodą. I o ludziach, którzy od pokoleń nim żyją. W symbiozie, w szacunku, z pokorą.

Każda powieść Ewy przemawia do mnie w sposób niezwykły, osacza mnie mocą wydarzeń i otula emocjami. "Zęza", z różnych powodów, jest dla mnie najpiękniejszą z nich... A ja właśnie takie książki chcę czytać.