Zemsta i przebaczenie

Cztery z pozoru różne historie. W każdej z nich toczy się walka, w której zwycięży pragnienie zemsty lub moc przebaczenia...

Pierwsza opowieść skupia się na relacjach między dwoma siostrami Barbarin, bliźniaczkami Lily i Moïsette. Jedna z sióstr czuje się niedoceniana przez otoczenie, ponieważ wszelka uwaga zawsze skupia się na jej siostrze. Stłumiony żal i zazdrość z roku na rok nasila się coraz bardziej...

Druga historia przedstawia życiowe decyzje Williama Goldena, właściciela banku. Czytelnik cofa się w wir wspomnień głównego bohatera i na nowo przeżywa z nim jego wzloty i upadki, które doprowadziły do obecnych problemów Williama...

W Zemście i przebaczeniu, trzecim opowiadaniu najnowszej książki Schmitta przeżywamy tragedie Élise. Kobieta nie może pogodzić się z brutalnym morderstwem córki. Jej sposób radzenia sobie z tragedią jest kontrowersyjny...

Ostatnia historia zaczyna się niewinnie. Starszy pan zaprzyjaźnia się z córką swoich sąsiadów. Mężczyzna wzbudza sympatię, jednak jego przeszłość skrywa mroczne tajemnice...

Dla kogo jest ta książka? Dla czytelników, którzy uwielbiają historię, które mogłyby przydarzyć się każdemu z nas. Dla tych, co lubią gdybać, szukać drugiego dnia, którzy spijają z kartek papieru metafory i lubują się w bohaterach z krwi i kości, z ich wzlotami i upadkami.

Autor ma niewątpliwy talent jeśli chodzi o budowanie dialogów, kreowanie postaci, a także psychologiczną analizę zachować stworzonych przez siebie bohaterów. Zemsta i przebaczenie nie jest książką na jeden wieczór. Warto podczas jej czytania zatrzymać się na chwile i spróbować postawić się na miejscu bohaterów. W trakcie lektury często starałam się wejść w ich skórę i przyznam, że miałam niemały dylemat, co zrobiłabym na ich miejscu. Za to daje ogromnego plusa tej książce. Poruszyła mnie od środka, wprawiła w ruch moje szare komórki i nie raz doprowadziła do szybszego bicia serca.

Najbardziej podobało mi się trzecie opowiadanie. Przeżywałam losy Élise, jakby była prawdziwym człowiekiem, a nie tworem osadzonym na kartach papieru. Momentami nie miałam pojęcia dlaczego jej zachowanie jest tak dziwne, jednak zakończenie sprawiło, że zrozumiałam podejmowane przez nią decyzje. Zostałam bardzo zaskoczona i sądzę, że postąpiłabym tak samo jak ona.

Najmniej przypadła mi do gustu pierwsza historia, w głównej mierze dlatego, że przewidziałam jej zakończenie. To ogromny minus, o którym muszę wspomnieć. Zapowiadało się ciekawie, jednak jestem czytelnikiem, który lubi być zaskakiwany, więc miałam złe przeczucia co do pozostałych opowiadań. Na szczęście reszta nadrobiła to początkowe zniechęcenie. Całość oceniam wysoko, dlatego że jestem jednym z tych czytelników, którzy zagłębiają się całym sobą w losy bohaterów i uwielbiają zgłębiać ich pod kątem psychologicznym.

Tę książkę niezaprzeczalnie otwierałam z entuzjazmem. Najpierw spójrzmy na okładkę – dwa splecione warkocze, dwie dziewczyny złączone ze sobą dziwnym węzłem włosów. Patrzą w przeciwnych kierunkach, opuściły ramiona. Pozorna bliskość zdaje się tylko je od siebie oddalać, początkowe wrażenie zespolenia mija po kilku sekundach.

Taka właśnie jest proza Erica-Emmanuela Schmitta. Za pozornie prostymi historiami kryją się w niej emocje, drobny szczegół uwalnia reakcję łańcuchową, która obnaża epicentrum każdego dramatu – człowieka. Fascynacja ludźmi u tego pisarza wręcz nie ma granic, a przypisane im opowieści często wystawiają na próbę delikatne części ludzkiej psychiki. Mogłam się spodziewać lektury subtelnej i intrygującej jednocześnie, twórca natomiast wystawił moje oczekiwania na próbę.

Cztery historie zamknięte w najnowszym tomie pt. „Zemsta i przebaczenie” (tutaj) podążają ścieżką rozpiętą przez ten dość uniwersalny temat. Mamy tu zmagania uczuciami wobec z najbliższych, mamy długą historię dojrzewającego okrucieństwa i dobroci, poświęcenie i bolesną naukę godzenia się z prawdą o sobie. Ta gama silnych emocji nie powinna dziwić nikogo, kto wcześniej zapoznał się z twórczością tego francuskiego pisarza. Zapewne zrozumiałe będą również nawiązania do innych dzieł, pochodzących chociażby z kanonu literatury dziecięcej czy opery, czy w końcu sposób przedstawienia postaci, jakby wygenerowanej w pojedynczych kadrach, dopiero szukającej ostatecznej spójności. Nie, tym razem Schmitt zdecydowanie nie postawił na zaskoczenie czytelnika.

A jednak, jakby mimochodem, delikatnie kreśląc szczegóły i rysując oszałamiająco realny (a przecież tak nierealny) obraz świata, jego historia wciąż przyciąga. Trudno się od niej oderwać, trudno pozostawić ją bez refleksji, nawet jeśli czasami wydaje się przesadnie naiwna, zbyt prosta. Schmitt nawiązuje dialog z myślą czytelnika, umyślnie podsuwając mu pewne wnioski i zaprzeczając im, gdy tylko wyda mu się to właściwe. W pewnym momencie lektury można zdać sobie sprawę z gry prowadzonej przez pisarza z odbiorcą.

Studium bliskości, przedstawione na cztery sposoby na różnych płaszczyznach i w kompletnie odmiennych od siebie wydaniach, to w przybliżeniu obraz najnowszego dzieła pisarza. Nie znajdziemy tu Oskara ani Pani Róży, nie wyjrzy do nas Pan Ibrahim. Wbrew pozorom historie zawarte w tej książce są bardziej dynamiczne i snują historię sztuki wyboru, któremu można podporządkować życie.

Czy mogę ją polecić?

Jeśli jeszcze tego nie zrobiłam to tak, zdecydowanie. I z czystą przyjemnością.

Weronika, lat 18

źródło: [Adres usunięty]