Zdrajca. Nie szukaj mnie. Tom 2

Joanna Mazur powraca i nadal szuka swojego syna. Tym razem trafia do Wrocławia, to tam był widziany jej ukochany jedynak. Niestety nic nie idzie po jej myśli, ale nie przeszkadza jej to w prowadzeniu własnego śledztwa. Poznaje elitarną grupę do walki z mafią samochodową z nadkomisarzem Kotem na czele. Wierzy, że pomogą jej znaleźć syna, chociaż nie mówi nadkomisarzowi całej prawdy. Gdy poznaje tych dla których pracował syn postanawia grać na dwa fronty, wpada w sam środek niebezpiecznych rozgrywek. Nie cofnie się przed niczym by czegoś się dowiedzieć, nawet jak miało by ją to kosztować życie.

Czekałam na dalsze losy Joanny Mazur, wyobrażając sobie jej postać zawsze mam przed oczami samą autorkę. Po raz kolejny byłam zaskoczona i bardziej niż przy pierwszej części bałam się o losy Joanny, ile razy widziałam, że to już jej koniec wiem tylko ja. Zastanawiałam się też ile matka jest w stanie wybaczyć synowi czy też dziecku, czy po takim zachowaniu i przestępstwach nie powiedziałabym po prostu dość...matczyna miłość jest nieodgadniona.

Ta historia to akcja, która ciągle pędzi, postacie są barwne, ciekawe, charakterystyczne, mają w sobie to coś, tutaj nie ma miękkich charakterów. Zaskoczyła mnie postać Eryka Kota, tak bardzo nie pasował do stereotypu policyjnego gliny, nie uciekał od swojej kobiety, nie siedział cały dzień w pracy, miał mnóstwo pozytywnych cech, takie niespotykane.

Muszę powiedzieć jedno, ta książka to wulkan emocji skrajnych, mocnych, docierających bardzo głęboko. Zaskoczyło mnie zakończenie, nie tego się spodziewałam.

Muszę przyznać, że pierwszy tom podobał mi się średnio. Może to kwestia nastroju albo momentu, w którym po niego sięgnęłam, ale trudno mi się było w niego wgryźć. Za to „Zdrajca” już zdecydowanie bardziej przyciągnął moją uwagę.

Historia opiera się na poszukiwaniach chłopaka, który znika z domu. Jego matka – Joanna – nie ogląda się na nikogo i prowadzi własne śledztwo. Choć jej działania bywają chaotyczne, to jednak intuicja i znajomość własnego dziecka sprawiają, że radzi sobie często lepiej niż policja. Ta determinacja i gotowość wejścia w najciemniejsze zakamarki świata, byle tylko go odnaleźć, zrobiła na mnie wrażenie. Joanna to bohaterka, którą polubiłam – silna, uparta, odważna, ale przede wszystkim bezgranicznie oddana swojemu synowi.

Książka mocno gra na emocjach – to poruszająca opowieść o miłości i lęku, jaki odczuwa rodzic, gdy dziecko znika bez śladu.

Wątek związany z tygrysem we wrocławskim zoo z pewnością zapamiętam na długo, może dlatego, że kiedyś też tam byłam, a może po prostu dlatego, że był to świetnie poprowadzony motyw.

Całość czytało się dynamicznie i z dużym zainteresowaniem, choć osobiście wolę krótsze rozdziały – tutaj czasami były dla mnie odrobinę zbyt obszerne.

Cieszę się, że zrobiłam drugie podejście do tej serii. 🙂 Teraz pozostaje pytanie: kiedy kolejna część? Bo ja już czekam!

Kryminalna odsłona Wrocławia, szajka złodziei samochodów, grupa policyjna na tropie przestępców, brudne interesy i ONA, zdesperowana i pełna determinacji matka, która za wszelką cenę próbuje odnaleźć syna.

Brzmi dobrze, prawda?

„Zdrajca…” to druga część cyklu NIE SZUKAJ MNIE, ale już na wstępie zaznaczę, że śmiało możecie sięgnąć po nią bez znajomości poprzedniego tomu. Autorka umiejętnie przemyca zarys dotychczasowych losów bohaterki, więc wszystko jest jasne i klarowne. Do tego już od pierwszych stron porywa czytelnika do świata przepełnionego adrenaliną. Dynamiki i napięcia tej powieści odmówić nie można. Oj nie! Akcja pędzi na złamane karku, a krótkie rozdziały tylko zwiększają apetyt na więcej. Aczkolwiek jeśli myślicie, że to kolejna szybka historia traktująca o mafii samochodowej w konfrontacji z działalnością policji, to jesteście w ogromnym błędzie. „Zdrajca…” to nade wszystko nasączona skomplikowanymi relacjami i trudnymi emocjami opowieść, która porusza, uwiera i daje do myślenia. Historia o dramacie matki, która zrobi wszystko, by uratować swoje dziecko. Ta opowieść jest tak autentyczna, że odczucia i ból towarzyszący głównej bohaterce jest wręcz namacalny. Utożsamiamy się z nią, współodczuwamy targający nią strach, smutek i niepewność. Świetny kryminał w połączeniu z poruszającą historią, który przypomina że tak naprawdę nic nie jest zero-jedynkowe.

Wydarzenia i emocje przeplatają się ze sobą, nie pozostawiając miejsca na oddech i umysłową stagnację. Właściwie bez przerwy coś się dzieje i to dzieje na najwyższych obrotach. Mój czytelniczy umysł błagał o oddech, jakąś przerwę, choćby jedną stronę dłużyzny – nic z tego.

Akcję napędza dość nietypowo, przynajmniej jak na rodzime kryminały, miłość macierzyńska. Nietypowo, bo zwykle gdy mamy w książkach do czynienia z takową miłością, to mowa jest o dzieciach, tak mniej więcej do siódmego roku życia, o których można mówić, że są małe i słodkie. Tymczasem Robert, syn Joanny Mazur, słodki raczej nie jest. To już nie dziecko, ale młody mężczyzna, pełnoletni i teoretycznie samodzielny. Jednak serce matki to serce matki.

Zdrajcę czyta się szybko, sprawnie i z zapartym tchem. Wiem, że to oklepane zwroty, a w moich recenzjach to już szczególnie, no ale co poradzę na to, że trafiam na same dobre książki? Mam szczęście albo nosa, albo jedno i drugie.

Zdradzę Wam jeszcze, że czytało mi się tak dobrze i szybko, że… zaskoczył mnie napis: Rozdział 4. Nie mam pojęcia, gdzie się podziały 2 i 3. W ogóle, zanim doszłam do czwartego, to byłam gotowa się zakładać, że żadnego podziału na rozdziały nie ma.

W Zdrajcy czuć kobiecą rękę, ale bez różu i lukru. To nie jest miałka opowieść o kilku niegrzecznych chłopcach. To jest historia, w której na pewno nie chciałabym uczestniczyć, nawet jako stojąca z boku obserwatorka.

Joanna Opiat-Bojarska stworzyła fajne, wiarygodne postaci. Każda ma pakiet unikalnych cech i zachowań, czasem nawet zabawnych – np. jedzenie Raffaello przez policjanta. Nawet go rozumiem, też mogę jeść Raffaello na tony.

W Zdrajcy czytelnik znajdzie autentyczny język i dużą znajomość tematu. Taką naturalną, bez zadęcia, co też jest bardzo fajne. Podobała mi się postać Eryka, gliniarza z ludzką twarzą i ułożonym życiem osobistym, który ma żonę i lubi do niej wracać. Fajnie się to czytało.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Czy w walce o bliskich istnieje granica, której nigdy byś nie przekroczył? Kogo trudniej rozszyfrować - przestępcę czy policjanta?

„Zdrajca. Nie szukaj mnie” Joanny Opiat-Bojarskiej to książka, która już od pierwszych stron wciąga w grę pełną kłamstw, zdrad i brudnych układów. Wrocław staje się tutaj areną, na której toczy się walka nie tylko o prawdę, ale i o życie. Autorka prowadzi nas przez mroczne zaułki miasta, gdzie każdy ruch może być błędem, a każdy sojusz - śmiertelną pułapką.

Joanna Mazur to postać, której nie da się przeoczyć. Ostra w słowach, bezkompromisowa w działaniu, napędzana jedną obsesją - odnalezieniem syna. Nie cofnie się przed niczym, nawet jeśli oznacza to wejście do świata złodziei samochodowych i balansowanie na cienkiej granicy prawa. Jej śledztwo szybko zderza się z operacją policyjną prowadzoną przez nadkomisarza Eryka Kota. To starcie dwóch silnych charakterów, które od początku pachnie konfliktem - i wcale nie jest oczywiste, po której stronie prawda jest naprawdę bezpieczna.

To, co szczególnie mnie ujęło, to tempo akcji. Krótkie, dynamiczne rozdziały sprawiają, że czyta się w rytmie przyspieszonego tętna. Nie ma tu miejsca na przestoje - każde zdanie popycha fabułę do przodu, a napięcie rośnie z każdą kolejną stroną. Opiat-Bojarska nie boi się też stawiać trudnych pytań: czy można wejść w świat przestępców, nie brudząc sobie rąk? Czy w imię ratowania bliskiej osoby jesteśmy gotowi poświęcić własne zasady?

Bohaterowie są prawdziwi w swojej złożoności. Autorka pokazuje, że nie ma ludzi w pełni czystych ani całkowicie winnych. Wrogowie potrafią okazać się sprzymierzeńcami, a sojusznicy - najgorszym zagrożeniem. To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że książka działa na emocje tak mocno.

„Zdrajca. Nie szukaj mnie” to thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do refleksji. Nie jest to lektura lekka - mroczny klimat, poczucie zagrożenia i ciągła gra na dwa fronty sprawiają, że po skończeniu książki trudno od razu odetchnąć. Ale jeśli lubisz thrillery z charakterem, gdzie adrenalina miesza się z psychologiczną głębią - będziesz zachwycony.

Ocena: 9/10