Kuba. Zawieszeni. Tom 2

"Dla wielu innych był to drugi dzień świąt. Dla Kuby był to po prostu dwudziesty szósty grudnia."

"Zawieszeni. Kuba" to druga część debiutanckiej serii Niny Włodarczyk. Książka, która rzuca więcej światła na to, co stało się z jednym z bohaterów - Mikołajem. Co prawda, wciąż nie poznajemy okoliczności jego śmierci, jednak czytamy o tym, co miało miejsce bezpośrednio przed nią. Dowiadujemy się, że chłopak był szykanowany przez rówieśników z powodu swojej orientacji seksualnej, a więc możemy uznać, że właśnie to w jakimś stopniu przyczyniło się do jego odejścia. Sięgając po ten wątek autorka zwraca uwagę na niełatwą sytuację młodzieży w szkołach, zwłaszcza tych uczniów, którzy w jakiś sposób się wyróżniają. Niestety, problem hejtu jest coraz częściej spotykany w środowisku dzieci i nastolatków, czego efektem są stany depresyjne, a nawet próby targnięcia się na swoje życie.

Czy tak było w przypadku Mikołaja?

Da się też zauważyć, że coraz głębiej wchodzimy w życie bohaterów. Poznajemy ich rodziny oraz sytuacje w domu, które nie w każdym przypadku są godne pozazdroszczenia. Co ciekawe, autorka nikogo tu nie wyróżnia, tylko w równym stopniu przedstawia nam historię każdej z postaci. Najwięcej współczucia wzbudził we mnie los Jakuba, który pozbawiony matki, samodzielnie musi mierzyć się z wychowaniem nastoletniej siostry oraz ojcem, zbyt często zaglądającym do kieliszka. Już na pierwszy rzut oka widać pancerz, którym bohater się otocza, byle tylko nie wzbudzać niepotrzebnego zainteresowania. Świadomy warunków, w jakich się wychowuje, czuje się gorszy, a przez to mniej pewny siebie.

W drugim tomie dowiadujemy się też więcej o miłosnych przeżyciach bohaterów. Jakub, Oliwier, Emilia i Edward to nastolatkowie odkrywający swoją seksualność, uczący się tego, co tak naprawdę sprawia im przyjemność. Młodzieńcze lata to czas, kiedy poznaje się swoją orientację seksualną. Przyznam, że czytając poprzedni tom w ogóle nie byłam świadoma, że mam do czynienia z powieścią queerową. W "Zawieszeni. Kuba" już zaczyna być to bardziej wyraźne, jednak w dalszym ciągu wątek ten jest prowadzony naprawdę powoli. Gdzieś zetknęłam się z opinią, że to właśnie w tej historii możemy odkryć pełnię znaczenia słów slow burn - uczucie między Jakubem i Oliwierem rozwija się niespiesznie i ma wiele zwrotów akcji.

W swoich książkach Nina Włodarczyk dużo miejsca poświęca młodym bohaterom i ich życiu wewnętrznemu. Zapoznajemy się z ich rozterkami, z niepewnością wynikającą z sytuacji rodzinnej, a nawet nieświadomością uczuć otaczających ich osób. Autorka świetnie oddaje ten nastoletni czas ze wszystkimi jego cieniami i blaskami. Bohaterowie serii nie są idealni, mają swoje lepsze i gorsze momenty, jednak jak wszyscy, pragną czuć się kochani i akceptowani przez innych ludzi, nawet jeśli twierdzą, że jest inaczej. Zresztą, okres dojrzewania to też czas buntu, czyli manifestacji własnych poglądów, niekoniecznie zgodnych z ogólnoprzyjętymi normami.

Przyznam, że coraz mocniej wsiąkam w ten świat. Zakończenie drugiego tomu pozostawiło mnie w niepewności, co do dalszego kształtu relacji Jakuba i Oliwiera. Będę chciała jak najszybciej zapoznać się z kontynuacją tej historii.

Moja ocena 8/10.

(...)Czwórka przyjaciół, Kuba, Emi, Edi i Oli, mierzą się nieustannie z problemami, które nie zawsze wynikają z młodego wieku dorastania. Niestety, muszą stawiać czoła również temu, co gotują im rówieśnicy, a nawet rodzice (w przypadku Jakuba i Emilii). W tym wszystkim jednak nie zapominają o ich największej pasji, jaką jest muzyka... oraz o Mikołaju.

"Kuba" to druga część serii Zawieszeni. Poruszająca, wnikająca w młode serca i umysły historia, która otwiera oczy na trudności, często dramatyczne, z którymi mierzy się młodzież. Obserwując ich zmagania z codziennością, z własnym wewnętrznym rozdarciem, niezrozumieniem, tęsknotami, zauważamy jak ważna w tym wszystkim jest bliska osoba, jak cenna jest wartość przyjaźni. Oli i Edi, którzy mają kochających rodziców, na których zawsze mogą polegać, liczyć na ich otwartość, obecność, są wielkimi szczęściarzami. Niestety Emi i Kuba muszą mierzyć się z brakiem domowego ciepła. Jednak ta czwórka połączona więzami przyjaźni, takiej na dobre i na złe, zawsze wie, że może na siebie liczyć.

Autorka pozwalając nam zajrzeć w głąb serca i przemyśleń wykreowanych przez siebie postaci, sprawiła, że czytelnik współodczuwa z nimi to co przeżywają, szczególnie smutek i pragnienie miłości, skrywane często pod pozorem obojętności, złości, żartów. Dzięki temu, że historia nie jest przesłodzona, staje się taka bliska, rzeczywista. I za to najbardziej ją cenię..

Teraz pozostaje czekać na ciąg dalszy ...

Po skończeniu powieści „Zawieszeni. Oli” byłam zszokowana zakończeniem i z niecierpliwością wyczekiwałam na kontynuację! Kiedy tylko wpadła w moje ręce od razu zabrałam się za lekturę! Tak się wciągnęłam, że przeczytałam ją w jeden wieczór! Nie dało się po prostu inaczej inaczej.

W tej części poznajemy bohaterów jeszcze bliżej. Zauważamy jak mają ciężko w życiu. Pochodzą z różnych środowisk jednak każdy ma swoje problemy i rozterki. Jednak starają się oni znaleźć płomyk nadzieji w tej szarej codzienności. A odskocznią od tego jest dla nich muzyka…

Nina Włodarczyk i tym razem mnie nie zawiodła. Ale te emocje! No było ciężko. Momentami uśmiech nie schodził mi z twarzy, a momentami nie dało się nie płakać! Ta książka to istna sinusoida emocjonalna. Od momentów szczęścia, przechodzimy w momenty płaczu. Jednak w tym wszystkim widzimy ogromna wrażliwość autorki, oraz to jak szczerze i niekoloryzowanie pokazuje nam obraz młodzieży.

Nina Włodarczyk skupia się na ważnych tematach jakimi są strata, alkoholizm rodzica, porzucenie. Losy naszych bohaterów są naznaczone bólem i cierpieniem. W tej części skupiamy się na Kubie, który zmaga się z alkoholizmem ojca, ale i wychowuje swoją młodszą siostrę. Ten temat jest wyjątkowo trudny. Chłopak z zewnątrz stara się być silny. Jednak poznając go bliżej widzimy jak kruchy jest w środku i jak wszystko w nim pęka. Jednak grupa najbliższych przyjaciół jest z nim w tych najtrudniejszych momentach!

W tej części mamy też temat porzucenia. Emi chociaż ma wiele, bo pieniądze, mieszkanie, może sobie pozwolić na wszystko. To jednak brakuje jej rodziców. (❗️SPOJLER) Fragment kiedy matka nie dociera na Boże Narodzenie i dziewczyna zostaje sama ze sobą rozbił moje serce na milion kawałeczków! (KONIEC SPOJLERU❗️)

Styl pisarski autorki jest bardzo autentyczny. Nie ma tutaj koloryzowania, a życie naszych bohaterów nie jest naznaczone tylko jasnymi kolorami. Język powieści jest prosty, ale wciągający i przede wszystkim bardzo emocjonalny.

„Zawieszeni. Kuba” to nie jest jednak opowieść tylko o młodzieży i dla młodzieży. To historia o dojrzewaniu, o radzeniu sobie w trudnych, a czasem dramatycznych sytuacjach. Opowieść o radzeniu sobie z emocjami, a przede wszystkim o tym, że my jako dorośli często nie zauważamy, że z pozoru błahe problemy są dla nastolatków ciężkie do przejścia i jak bardzo potrzebne jest im wtedy wsparcie drugiego człowieka!

Reasumując, „Zawieszeni. Kuba” to poruszająca kontynuacja serii zawieszeni. Historia o przyjaźni na dobre i na złe, gdzie tłem jest muzyka. To historia zarówno dla młodzieży oraz dorosłych. Piękna, emocjonalna, zapadająca w pamięć. Ukazująca, że życie nastoletnie to nie tylko beztroska i błahe problemy. Ukazująca, że młodzi za maską obojętności i buntu kryją kruchość, potrzebę miłości. Szczerze polecam!

IG: libresunn

Nina Włodarczyk @ninawlodarczyk_

"Zawieszeni. Kuba" #brats

część 2

@[Adres usunięty]

* "Wydawało mu się, że kogoś zna, a potem się okazało, że tak naprawdę nic o nim nie wie. A to, co wie, to nie więcej niż kilka wiórków zeskrobanych z powierzchni."

* " - Sztuka nie powinna mieć cenzury, bo wtedy staję się po prostu propagandą"

* "Ale to nie cho­dzi­ło wy­łącz­nie o to. Było coś jesz­cze, czego nie po­tra­fił na tym eta­pie zdia­gno­zo­wać i opi­sać, takie dziw­ne uczu­cie gdzieś na dnie duszy. Tro­chę jak cier­pie­nie, ale gdzie ból mie­sza się z przy­jem­no­ścią."

Poznamy druga część drogi, którą bohaterowie odkrywają ku dorosłości, dojrzewaniu i pierwszych kroków do wyjścia z muzyką poza dzwi miejsca, w którym przeważnie grają.

Fabuła jest niczym muzyczny zespół, którego już pierwszy album został prawie odsłuchany poznaliśmy jednego członka zespołu. A teraz pora na kontynuacje pierwszego i przejscie do drugiego albumu i poznanie kolejnego członka jeszcze bardziej niż w części pierwszej. Słucha się dobrze, oddaje się cały swój czas na dokładne wsłuchanie się w każdy dźwięk, głos, melodie i przede wszystkim słowa, które z każdym kolejnym wersem trafiają coraz bardziej. A móc poznać lepiej innych, to coś pieķnego. Przejmują myśli, serce i kiedy czekamy na kolejną kontynuację i następną część.

Akcja jest niczym ślad po uderzeniu w czuły punkt. Zostaje on z długo, a czasem na jeszcze dłużej. Boli za każdym razem, gdy się poruszysz. Nie mówiąc już o tym, gdy ktoś nieświadomy dotknie Cię w to miejsce nagle i niespodziewanie, z różną intensywnością.

Bohaterów znamy z poprzedniej części, nadal zobaczymy historie z różnych perspektyw. Ich kreacja w tym tomie jest jeszcze bardziej namacalna, jeszcze mocniej czuć, że są z krwi i kości. Każdy z bohaterów jest wyjątkowy, mający swoje demony codzienności, z którymi się zmaga. A my poznamy ich jeszcze bardziej. W tym tomie skupiamy się na Jakubie, które teraz bardziej zrozumiałam, którego pokochałam mocniej niż w tomie 1. Oliwer nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać. Emilia, która potrafi wywołać emocje. Edward, który wywoła nie jeden usmiech na twarzy. Uwielbiam ich każdego z osobna jak i ich razem. Chociaż czasem uważam ich za bałwany i nie dowierzam co robią i co myślą, to kocham ich.

Emocje chwytają od pierwszej strony, a im dalej tym coraz mocniej łapią za serce, umysł i duszę. Kierując nas do przyziemnych problemów, rozterek bohaterów, ale też swoich wewnętrznych. Przeżywałam cała historie, wzruszyłam się ze szczęścia, ale i ze smutku. Uśmiechałam się i śmiałam. Tutaj jest rollercoaster od radości po smutek z różna intensywnością.

Opisy zabierają w podróż do życia bohaterów. Poczujemy, zobaczymy i doświadczymy z nimi nie jedno. Poznając ich przemyślenia, marzenia, pragnienia i nie raz się z nimi utożsamimy. Nie ma ich dużo, nie ma ich za mało, jest zdecydowanie ich tyle ile powinno by przenieść się do świata wykreowanego przez autorkę i poczuć się jak przyjaciel.

Podsumowując "Zawieszeni. Kuba" to druga część "Zawieszeni. Oli" i nieodłączna kontynuacja, dlatego najlepiej zacząć od części pierwszej. W tym tomie poznamy bohaterów jeszcze mocniej, będzie bardziej emocjonalnie i przede wszystkim prawdziwie, naturalnie bez żadnych sztuczności.

Perun uważa, że ten tytuł jest potrzebny dla każdego, kto potrzebuje odskoczni od swojej codzienności, ale też czegoś innego niż dotychczas czyta.

Uwielbiam młodzieżówki. A jeśli jeszcze w tle pojawia się muzyka - jestem zachwycona.

Mimo, że każda część nosi imię jednego z przyjaciół, historia nie skupia się tylko na jednym bohaterze. Cały czas śledzimy losy całej paczki. Oliwier, Kuba, Emi i Edi grają razem w zespole. Przed mini pierwszy występ na scenie, a za chwilę studniówka. Każdy z nich ma dziurę w sercu, ogromną pustkę, której nic nie potrafi zapełnić. Wciąż nie wiemy, w jakich okolicznościach odszedł Mikołaj. Oliwer i Kuba cały czas się docierają i zbliżają, ale żaden z nich nie ma pewności, czy ten drugi lubi go czy wręcz przeciwnie. Autorka stworzyła bohaterów z krwi i kości. Porusza trudne i delikatne tematy – takie jak przeżywanie żałoby, porzucenie, emocjonalny chłód, brak wsparcia, samotność, poszukiwanie tożsamości i orientacji, alkoholizm. I to, co najbardziej uderza we mnie, jako rodzica, to brak wsparcia ze strony dorosłych wtedy, kiedy są nabbardziej potrzebni i powinni być obecni. Nie zabraknie emocji. Przyznaję, że niektóre strony czytałam z gulą w gardle. Dobrze, że premiera trzeciej części już za chwilę, bo chcę wiedzieć co dalej. Bardzo polecam!

"W tym tygodniu cierpiał tak, jakby ktoś wbijał mu raz po raz nóż w brzuch, po czym wyszarpywał i patrzył, co się dzieje z raną."

"Trwali zawieszeni między byciem dla siebie nikim, a byciem dla siebie kimś. Kimś więcej. Gdy był już przekonany, że to wszystko, na co obecnie mógł liczyć, coś poczuł. Delikatny gest."

Kuba... Co ja przeżyłam w jego towarzystwie to autorka już doskonale wie. Widziała jak wyglądałam w pewnych fragmentach. Dla was pozostaje wyobrazić sobie jak wyglądałam z płynącymi łzami.

Właśnie taka jest ta historia - pełna bólu, tłumionych w sobie emocji, które szukają ujścia w agresji. Strachu przed otwarciem się na nowe uczucia, obawą przed tym aby ponownie nie zostać samemu. Aż wreszcie taką malutką nadzieją, że może tym razem będzie inaczej... Byłoby, gdyby Kuba słuchał co się do niego mówi, nie interpretował zbyt szybko pewnych zachowań, i zwyczajnie rozmawiał. A on się boi... Odrzucenia, samotności... Jak ten chłopak stał się bliski memu sercu. Jakbym miała okazję to bym go naprawdę przytuliła, tak z czułością i wsparciem na jakie zasługuje. Bo to bardzo kochający starszy brat, młody mężczyzna, który zbyt szybko musiał stać się odpowiedzialny i dorosły za swoich rodziców... I dobry przyjaciel.

Jedna sytuacja w szkole pokazała jak oni - Oli, Tomi (Kuba),Emi i Edi - są dla siebie ogromnym wsparciem. Jak sobie ufają i bronią się nawzajem, choć troje z nich przechodzi bardzo trudny czas. Są też święta. Powinny być spędzone z rodziną, być najpiękniejszym czasem. A okazuje się coś zupełnie innego... Najbliżsi zawodzą... Ile mogą udźwignąć osiemnastolatkowie? Niby dorośli według prawa, a wciąż jeszcze dzieci pragnące bliskości rodziny, chcą jeszcze być beztroscy. Tylko ktoś im to wszystko odebrał...

Autorka stworzyła coś niesamowitego. Coś od czego nie można się oderwać, zapomina się o świecie wokół. Nic nie ma znaczenia. Jest tylko książka i nic poza nią. Jest tak prawdziwa, że patrząc na młodych ludzi, myślę, czy ktoś z nich nie jest taki jak oni? Czy są szczęśliwi? Czy w domu czekają na nich rodzice, a może muszą iść do pracy bo ojciec ma w nosie rodzinę, a mamy nie ma? Albo mimo tego, że jest ktoś bliski to są obok siebie? Próbują sprostać oczekiwaniom innych gubiąc tym samym swoją tożsamość? A może zaczynają odkrywać w sobie pociąg do osób tej samej płci i się boją - wyśmiania otoczenia, przemocy czy odrzucenia, bo źle ulokowali uczucia?

"Zawieszeni. Kuba" to bezpośrednia kontynuacja "Zawieszeni. Oli". Nie ma opcji czytania ich osobno, bo Kuba zaczyna się tam gdzie zakończył Oli. Kuba usłyszał słowa, które zabolały, których nie powinien usłyszeć, a jednak silne emocje szukały ujścia. Czy przyjaźń tak długo budowana może się teraz rozpaść? Czy wróci nić porozumienia, odważą się w końcu porozmawiać?

Zapraszam was bardzo do tego świata. Do opowieści, która trzyma mocno za serce. Która boli i wyciska łzy. Która jest też nadzieją na spełnienie marzenia...

4,5/5*

Zaczynając przygodę z „Zawieszonymi” sądziłam, że każdy z tomów będzie bardziej skoncentrowany na jednym z czterech bohaterów, Oliwerowi, Kubie, Emilii czy Edwardowi. Nie. Te części są po prostu „jednym tomem”. Zatem „Kuba” zaczyna się od rozdziału „12”.

Drodzy czytelnicy, akcja się zagęszcza. To moja subiektywna opinia.

Generalnie do połowy części pierwszej poznajemy bohaterów i ich rodziny. Teraz znamy ich, ich upodobania, część problemów i nieprzepracowanych traum z którymi się mierzą. Wewnętrzne monologi nie należą do szczęśliwych jak np. u Kuby: „Może to też jest powolne umieranie. Może robię to co ojciec, tylko nie pokazuję tego innym”. W tym chłopaku jest tyle bólu, który wyziera z kart książki. Ta jego dorosłość w którą wkroczył nie z własnego wyboru a z przymusu także mu ciąży, gdyż chce czy też nie musi być odpowiedzialny zamiast nieroztropny, jak większość jego rówieśników. Powinien mieć czas n popełnianie głupich nastoletnich błędów, które niekiedy mu się zdarzają omyłkowo ale jak życie pokazuje nawet niekiedy na takie nie może sobie pozwolić, bo musi być opoką dla Klary. Babci przecież także może wkrótce zabraknąć w ich życiu... Życiu, które jest dla nich niesprawiedliwe. Dostali chyba w tej rozgrywce złe karty.

Młodzi przyjaciele trzymają się razem. W trudnych momentach wspierają się i wiedzą, że mogą na siebie liczyć. Pomimo, że Oliwer w dalszym ciągu czuje się nieco niepewnie w tej „paczce” to nawet Kuba stara się okazać mu życzliwość. Jednak ta dwójka od pierwszego kontaktu stosuje wobec siebie jakiś wewnętrzny dystans. Ich kumpelskie relacje to jedna wielka sinusoida.

No cóż, kolejny tom kończy się w najciekawszym momencie! W dalszym ciągu czytelnik dostaje ogromem emocji niczym obuchem. Przyjaźnie się zacieśniają. Bibliofil mierzy się na kartach powieści z młodzieńczą niepewnością, której jest całe mnóstwo. Dlaczego? Ponieważ nastolatkowie są z niej „zbudowani”. I nie ważne jak bardzo inni się starają podbudować wiarę w siebie swojego przyjaciela to jednak sami zainteresowani muszą tę ścieżkę niepewności, która później ukaże im ich samych w pełnej krasie.

Z niecierpliwością czekam na kontynuację, która już w połowie kwietnia!

💚„Zawieszeni.Kuba” ukazuje kontynuację losów Oli’ego,Kuby,Emi i Edi’ego…Każdy z nich zmaga się ze swoimi troskami i codziennością obarczoną bólem,samotnością i smutkiem.

Wejście do ich świata-Oliviera spowodowało,że narósł konflikt.Muszą przepracować stratę przyjaciela i zaakceptować nowego członka zespołu.Najbardziej to Oli cierpi,bo wszedł w uporządkowany świat przyjaciół.Wspólna passa i miłość do muzyki powolutku ich łączy oraz daje nadzieję na spełnienie marzeń.

💚Poznajemy czas świat,w tym wigilii w domu Kuby.Powinien to być czas radości,a przynosi chwile zwątpienia i ponownego zobaczenia rodzica w stanie,którego nie chce się już widzieć.Do tego przyjaciele zobaczą na własne oczy niełatwe życie Kuby i radzenia z przeciwnościami losu.

💚Świat młodych bohaterów jest ciągłą walką o codzienność,akceptację tego co mają oraz nowymi sytuacjami z którymi się spotykają.Nowe znajomości,poznawanie swojej przeszłości owocuje w ogromną ilość emocji jakie przeżywamy z nimi.Pojawia się szansa dla zespołu i czekam na rozwinięcie tego wątku.

💚Druga część Zawieszonych przynosi nie mniej emocji,co pierwszy.Każdy z bohaterów jest tak samo ważny,co tytułowy Kuba.Tworzą wspólną historię i dlatego ważne jest czytanie w kolejności kolejnych tomów. Pochłonęła mnie historia bohaterów i zachęcam do ich poznania.Czekam na tom III.

💚Czytajcie!