Nasze nieskończone życia

Laura Steven bardzo szybko podbiła serca polskich czytelników, ponieważ jej książki pełne były współczesnych prawd i nieszablonowych treści. Dziś mamy okazję sięgnąć po kolejną jej propozycję a świeżo po lekturze "Nasze nieskończone życia" przyznaję, że naprawdę warto było jej poświęcić czas.

To lektura pisana z pomysłem, wykorzystująca swój potencjał oraz poruszająca się jasno wyznaczoną drogą. Pisana w typie młodzieżowym, z uwzględnieniem motywów fantasy, jednocześnie otwarta na czytelników w każdym wieku. Nietypowa, ponieważ łącząca w sobie wątki zaskakująco realne jak na wyznaczony gatunek, pochłaniająca na kilka przejmujących godzin, ponieważ intensywna w swoich emocjach. Autorka dysponuje plastycznym stylem, który wita nas już od pierwszych stron i to on jest kluczowy dla naszej wyobraźni, bowiem odbija się na dynamicznej treści, pomysłowych zwrotach akcji a także na kreacji bohaterów, z którymi się utożsamiamy, za których trzymamy kciuki.

Evelyn nie zapomniała o żadnym swoim wcieleniu. Nie zapomniała tego co przeszła a doświadczyła wiele, zmieniała także płeć. Nie zapomniała wroga, który mordował ją za każdym razem tuż przed jej osiemnastymi urodzinami. Złowroga istota podążała za nią krok w krok uniemożliwiając uniknięcie przeznaczenia. Jednak to aktualne życie wydaje się najlepsze i Evelyn nie chce go kończyć. Tylko czy ma cokolwiek do powiedzenia?

Warto mieć pod ręką coś do notowania, bowiem w tej książce jest mnóstwo cytatów wartych zapamiętania. Nie są wydumane, nie są przesadne a bazują na prozie życia, na otaczających nas prawdach oraz mądrościach i z siłą pocisku trafiają do naszego serca. Przyznaję, że specjalnie przedłużałam sobie czytanie na rzecz tak pięknych słów, które były kwintesencją całości, ale i pozostałe motywy miały w tym nie małą zasługę. Romans, który przecież miał być fasadą akcji spisał się fantastycznie momentami zapierając dech, kiedy indziej zaskakując, budząc lęk przed niepewnym jutrem, zwiastując nadzieję na potencjalnie dobre zakończenie. Wszystko w tej powieści było na swoim miejscu, dokładnie takie jak oczekiwałam a nawet lepsze, porywając mnie w wir pasjonującej przygody, zapewniając kilka wieczorów opowieści wokół której nieustannie towarzyszyły moje myśli. Autorka spisała się na medal pokazując mnogość żyć, które kończyły się w skrajnych momentach, świadome, że nigdy nie powrócą do tego co było.

"Nasze nieskończone życia" to wariacja na temat miłości wymykającej się z rąk. Piękna lekcja życia o tym co liczy się najbardziej a o czym w całym pędzie zapominamy. Mądra, szczera, dojrzała oraz świadoma podejmowanych tematów zapada w pamięci nie tylko za sprawą wspaniałych bohaterów i ich przejmującej opowieści, ale i słów, które poruszają najczulsze struny naszych serc. Książka być może na pierwszy rzut oka niepozorna, ale w głębi skrywająca wyjątkowe wnętrze.

Znacie “Niewidzialne życie Addie La Rue”? Jeśli tak i jeśli wam się spodobała, to powyższa pozycja jest idealną propozycją dla was. Styl autorki można określić po prostu jako piękny, zresztą tak, jak całą książkę. To kopalnia pięknych cytatów. 🥹

Dwie dusze, połączone ze sobą niewidzialną nicią przeznaczenia, którym jest wielka miłość, prowadząca do… śmierci. Evelyn i Arden odradzają się w kolejnych życiach, by nawzajem się odnaleźć i zabić. Evelyn poszukuje odpowiedzi na niekończące się pytania, choć tak naprawdę wystarczyłoby ze sobą porozmawiać i problem byłby dawno zażegnany. 😅

Jeśli lubicie różne linie czasowe, retrospekcje i przeskakiwanie z przeszłości do teraźniejszości, możecie być naprawdę zachwyceni książką, zwłaszcza że zbiera w większości świetne opinie. 🤫

Niestety jednak mi nie podobała się aż tak bardzo. Być może dlatego, że bohaterowie tak naprawdę nie są ani kobietami ani mężczyznami i trochę się w tym wszystkim gubiłam. Być może dlatego, że wydawali mi się dość płytcy i brakowało im jakiejś głębi, już nie mówiąc o wielkim uczuciu, które zapierałoby mi dech w piersi. A może dlatego, że zakończenie totalnie mnie rozczarowało. Nie wiem. Chyba po prostu spodziewałam się historii, od której nie będę mogła się oderwać, a potem nie będę mogła się po niej pozbierać. 😒

Czegoś mi zabrakło. Szkoda. 😩

„Nasze nieskończone życia” to książka autorstwa Laury Steven, na którą zwróciłam uwagę za sprawą ciekawej okładki, od razu zaczęłam czytać opis wydawcy i wiedziałam, że ta historia to coś dla mnie. Dwie splecione ze sobą dusze, silne i tragiczne w skutkach uczucie, a także czas, który zdaje się nie mieć końca, ciekawie to brzmi prawda? Niesamowite uczucie prowadzące dwie osoby do śmierci, nie dając szansy na rozwinięcie, zaznanie szczęścia. Ta historia przedstawia motyw reinkarnacji, z którym niezbyt często w ostatnim czasie się spotykałam, a szkoda, bo ma duży potencjał. Co jakiś czas myślałam o tej książce i czekałam, uwierzcie mi, czekałam na nią siedząc jak na szpilkach. Byłam ciekawa z jaką bohaterką będę miała okazję się spotkać.

Główną bohaterką książki autorstwa Laury Steven pod tytułem „Nasze nieskończone życia” jest Evelyn to młoda dziewczyna, która ma starą duszę, odradzała się w różnych ciałach, miejscach za każdym razem spotykając tą jedną osobę, która odbierała jej życie. Arden jest jej bratnią duszą, jej prawdziwą miłością, a także katem. Dziewczyna pamięta wszystko, kim była, jak żyła i jak to się zakończyło. Wszystko działo się, kiedy zbliżały się jej osiemnaste urodziny. To życie, które prowadziła teraz bardzo jej się podobało i zdawała sobie sprawę z tego, że nie chce, aby się skończyło. Losu jednak nie można oszukać, nawet jeśli tak bardzo się tego pragnie. Jest jeszcze coś, jej młodsza siostra bardzo jej potrzebuje, zwłaszcza, że od tego zależy jej życie. Evelyn nie ma zamiaru kończyć tego życia, zrobi wszystko, aby ten czarny scenariusz się nie wypełnił, tylko czy jej się to powiedzie? Czy będzie mogła żyć i być szczęśliwą, jak tego pragnie? Nie ma zbyt wiele czasu, czy w cztery dni zdoła zrobić tak wiele? Jak powstrzymać Ardena zanim odbierze jej życie? Dlaczego on to robi, przecież to go również łamie? Czy są przeklęci?

„Nasze nieskończone życia” to książka, która nie przedstawia jedynie historii, ale zabiera czytelnika niesamowitą podróż przez czas i przestrzeń, ukazując istotę bratnich dusz. Doprowadziła mnie do płaczu, by po chwili napełnić serce radością i zaskakując zwrotami akcji. Jeśli powiedziano ci, że jesteś zbyt emocjonalna, empatyczna lub że czujesz rzeczy zbyt mocno, to Evelyn będzie z tobą rezonować. Tak bardzo troszczy się o ludzi, poszukuje pięknych rzeczy w życiu i skupia się na małych radościach. Fabuła trzymała mnie w napięciu, a nieoczekiwany zwrot akcji był idealny. „Nasze nieskończone życia” to coś więcej niż opowieść, czyta się ją jak poezję. Lauren Steven pisze z cudowną wręcz dbałością o każde słowo, oddając złożoność miłości, straty i to, jak przerażające i piękne jest życie. Jej styl jest tak odurzający, że miałam wrażenie, jakbym pożerała ją kawałek po kawałku, karmiąc moją duszę każdym zdaniem. Książka wciągnęła mnie bez wysiłku od początku do końca i za każdym razem, gdy ją odkładałam, robiłam wszystko, doszukiwałam się najmniejszego powodu, aby ponownie po nią sięgnąć.

Kiedy po raz pierwszy na żywo ujrzałam okładkę powieści Laury Steven, poczułam dziwne przyciąganie. Okładkowa ilustracja jest śliczna i zdecydowanie przyciąga wzrok, ale jednocześnie ma w sobie jakiś magnetyzm, który skutecznie mnie do siebie przyciągnął. Jednak czy środek okazał się równie piękny co sama zewnętrzna strona książki? O tym w recenzji poniżej.

Ich relacja jest ponadczasowa. Przekracza wszelkie granice. Spotykają się ze sobą w wielu wcieleniach i w różnych odcinkach czasowych, a i tak koniec końców czeka ich jedno — śmierć. Evelyn doskonale pamięta wszystkie swoje poprzednie wcielenia. Pamięta również Arden — duszę, która z jakiegoś powodu związana jest z jej własną duszą. Teraz, w obecnym życiu, Evelyn czuje się bardzo dobrze i zdecydowanie nie chciałaby go kończyć — zwłaszcza że jej młodsza siostra dosłownie potrzebuje jej do życia... Czy to możliwe, by postawić się brutalnej rzeczywistości i wygrać ten pojedynek o możliwość dalszego... życia?

Choć miałam ostatnimi czasy mały problem z tym, by wciągnąć się w jakąś powieść, to z ekscytacją zabrałam się za lekturę Naszych nieskończonych żyć. No po prostu coś było w tej książce takiego, co sprawiało, że pragnęłam poznać ją bliżej. Nawet nie wiecie, jak wielka radość zagościła mi w sercu, kiedy już pierwsze rozdziały zdołały mnie wciągnąć, a moje myśli skutecznie skupiły się wokół Evelyn i Arden.

W powieści pojawiają się dwie główne postaci – Evelyn i Arden właśnie. Nie wiem do końca, jak mogę je określać inaczej, ponieważ te dwa imiona zostały nadane tak naprawdę duszom, które przemieszczają się pomiędzy różnymi wszechświatami, czasami oraz osobami. Obie te postaci zdołałam na swój sposób poznać i nawet polubić, choć nie ukrywam, że znacznie bliżej mi było do Evelyn i jej aktualnej osobowości, która musi uratować (dosłownie) swoją siostrę. Uważam, że autorka wykreowała ją bardzo dobrze, ale moje słowa pasują i do postaci Arden, które to w tym życiu wcieliło się w rówieśnika Evelyn.

Fabuła powieści z pozoru brzmi całkiem prosto i zrozumiale, jednak w trakcie lektury kilka razy złapałam się na tym, że momentami muszę bardziej skupić się na czytanym fragmencie. Autorka sprawnie lawiruje między czasami teraźniejszymi oraz przeszłością bohaterów, do której bardzo chętnie zabiera swoich czytelników. Nie wszyscy są miłośnikami retrospekcji, mnie jednak zazwyczaj to nie przeszkadza, a wręcz stanowi ciekawe uzupełnienie całej historii. Wracając jednak do tej fabuły — okazała się ona wciągająca, fascynująca i zaskakująca, co dla mnie osobiście stanowiło mieszankę wręcz wybuchową. Nie pamiętam już, kiedy ostatnio tak mocno żyłam życiem bohaterów i tak bardzo chciałam pozostać w tym świecie jak najdłużej — Laurze Steven udało się przytrzymać mnie przy sobie doskonale.

Autorka ma bardzo dobre pióro, a cała konstrukcja powieści okazała się wisienką na całym torcie złożonym z tej historii. Może brzmię bardzo mało obiektywnie, ale nic nie jestem w stanie na to poradzić. Ja po prostu pokochałam tę powieść absolutnie. Mój podziw wzbudziło również tłumaczenie, które bardzo przypadło mi do gustu — choć było ogromnym wyzwaniem. Bohaterowie skaczą między czasami, ale i między płciami, więc nigdy nie wiadomo, w którym momencie Evelyn znajdzie się w ciele mężczyzny, a Arden w ciele kobiety. Oczywiście, w książce nie pojawiają się tylko i wyłącznie relacje heteroseksualne — to tak zaznaczam informacyjnie. Z tego miejsca ogłaszam, że doceniam ogromnie pracę tłumaczki.

Nasze nieskończone życia to powieść, o której nie będzie mi łatwo zapomnieć. To historia, która okazała się chwytająca za serce i pokazująca, jak silna może być miłość oraz wszelkie uczucia, które żywimy w stosunku do drugiej osoby. Cieszę się, że poznałam tę powieść i mam nadzieję, że i Wy dacie jej szansę — bo naprawdę warto.