Zatruty Ogród

"Zatruty ogród" Alex Marwood to jedna z tych książek , które wręcz się połyka. Czytało mi się ją bardzo dobrze. Zresztą tak jak większość książek z wydawnictwa Albatros. Dodatkowo widząc polecajkę samego Stephena Kinga na okładce, myślę, że grzechem byłoby jej nie przeczytać.

Autorka jak zwykle zaskakuje pomysłowością, a historia wciąga od pierwszych stron. Czytając prolog przeczuwałam, że będzie to świetna historia. Mamy tutaj masowe samobójstwo członków sekty - znalezione zostaje sto pięćdziesiąt ciał osób , które umarły w wyniku zatrucia. Paru ocalałych z tej tragedii musi na nowo zacząć żyć. A jest to dla nich o wiele trudniejsze niż dla zwykłych osób, bowiem całe życie wpajano im inne wartości i przekonania. Świat ludzi nazywany jest przez nich światem Martwych, a dobra doczesne są zbędnym balastem, który i tak nikomu się nie przyda gdy nastąpi koniec świata... Ocalałymi jest [Adres usunięty]. trójka rodzeństwa, z czego dwoje z nich trafia pod skrzydła ciotki Sary, trzecia zaś ze względu na to, że jest pełnoletniam zostaje jej znalezione mieszkanie. Co więcej - dziewczyna jest w zaawansowanej ciąży. Jak się potoczą ich dalsze losy? Czy uda im się zaaklimatyzować? Na te i na wiele innych pytań poznacie odpowiedź czytając dzisiejszą premierę jaką jest "Zatruty ogród".

Ja osobiście nigdy nie zrozumiem ludzi należących do sekt, motywów jakie nimi kierowały wstępując do nich. Dla mnie jest to jakiś jeden wielki absurd. Ale każdy wierzy w co chce. Co do książki, bardzo ciekawiły mnie losy trójki ocalałych. Poznajemy ich historię z dwóch przedziałów czasowych - zaraz po tragedii jaką przeżyły oraz przed nią. Ogólnie cała ich przeszłość czyli [Adres usunięty]. to co działo się na farmie na której mieszkali, jest dość wstrząsająca. Wierzenia w nadchodzący koniec świata i poszukiwanie tego Jedynego, który zbawi ich od złego jest dla mnie niepojęte. A rytuały jakich się dopuszczali były dla mnie przerażające i momentami mocno szokujące. Poza tym cały rozwój wydarzeń - już w teraźniejszości - jest pełen intryg i bardzo mnie ciekawił, bo nie każdy do końca był tym za kogo się podawał. Dodatkowo cała aura tajemniczości okalająca głównych bohaterów, powodowała, że do końca nie bardzo wiedziałam o co tak naprawdę im chodziło i co nimi kierowało, przy niektórych wydarzeniach. Wisienką na torcie okazało się zakończenie, które mnie zdziwiło bo takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam. Czy polecam? Pewnie, bardzo przyjemnie mi się ją czytało. Jednakże myślę, że to jedna z tych książek, które się przeczyta i o nich zapomni.

‘’Zbiorowe samobójstwo stu członków odizolowanej od świata sekty czekającej na apokalipsę wstrząsa opinia publiczna. Nieliczni, którzy przetrwali masakrę, muszą nauczyć się żyć od nowa poza zamknięta społecznością’’.

Jest to zdecydowanie książka dla osób, które lubią tematykę true crime inspirowane prawdziwymi zdarzeniami. ‘’Zatruty Ogród’’ to przyjemny do czytania kryminał, który nawiązuje do tematów takich jak: sekty – życie w niej i odejście.

Musze przyznać, ze z autorka spotkałam się pierwszy raz i bardzo żałuje, ze nie sięgnęłam po jej pierwszej pozycje książkowe. Autorka pisze w sposób lekki, nie meczący.

Co najbardziej chwyciło mnie w tej książce to sposób w jakim Alex pokazała watek psychologiczny, który został przedstawiony w bardzo wyrazisty sposób – chodzi mi o sposób w jaki autorka pokazała jak można zmanipulować człowieka (tutaj mowa o sektach) i jak zachowaliby się Ci ludzie, gdyby coś się stało w ich ‘’Arce’’, tacy ludzie nie są w stanie normalnie funkcjonować w naszej społeczności bo przyzwyczajeni są do swoich tradycji i stylu bycia.

Tak na prawdę to książka sama w sobie nie jest dynamiczna – nie ma rozlewu krwi. Jest za to opowieść, która daje do myślenia. Rozdziały są krótkie i dynamiczne przez co po każdym zakończonym rozdziale zaczynamy kolejny bo chcemy się dowiedzieć jaki będzie koniec tej całej zagmatwanej historii.

W sobotę udało mi się skończyć "Zatruty ogród" Alex Marwood i szczerze napisze, że nie spodziewałam się czegoś tak dobrego.

Od samego początku zostajemy zszokowani, gdyż książka zaczyna się zbiorową śmiercią członków sekty, którzy wierzyli, że niedługo nadejdzie koniec świata. Oni zaś zostali wybrani, by przeżyć, byli prowadzeni przez Jedynego, który miał się narodzić w ich szeregach. Ocalało z tego zbiorowego szaleństwa tylko kilku z nich. Dwójka niepełnoletniego rodzeństwa zostaje umieszczona u swojej ciotki Sary, a Romy, ich siostrą, zostaje umieszczona w mieszkaniu socjalnym, po czym odkrywamy ze jest w ciąży. Wszytko wskazuje na to, że to jeszcze nie koniec. Wartości jakie zostały zakorzenione w tych ocalałych ludziach, wciąż żyją i zrobią wszystko by zostały wprowadzone w życie.

Książka naprawdę wciąga i czytało mi się ją szybko. Świetne pióro autorki. Podobały mi się przeskoki w czasie. Dowiadujemy się powoli, co też naprawdę tam się wydarzyło. Zasady, którymi kierowali się Ci ludzie, były chwilami szokujące. Większość miała "wyprany" mózg, co w ogóle mnie zdumiewało. Autorka świetnie stopniowała napięcie. Zakończenie również mnie nie zawiodło. Na to wygląda, że koniecznie muszę kiedyś nadrobić inne jej książki, bo zdecydowanie warto po nie sięgnąć.

Zaniepokojony sąsiad wzywa organy ścigania na farmę Plas Golau, z której wydobywa się nieprzyjemna woń. Jak się niebawem okaże będzie to nic innego, jak zapach śmierci. Po przekroczeniu bram tajemniczej posiadłości policjanci dokonują makabrycznego odkrycia 150 ciał osób, które za życia były członkami sekty zwanej Arką. Masowe samobójstwo czy może zabójstwo? Czy komuś udało się przetrwać? Jakie wydarzenia doprowadziły do tak smutnego zakończenia żywota tak wielu ludzi?

Rozpoczynając lekturę „zatrutego ogrodu” trudno nie odnieść wrażenia, że fabuła zbudowana została na kanwie prawdziwych wydarzeń, tj. masowego samobójstwa sekty Jonestown w Gujanie. Podobieństwo jest uderzające, jednak z każdą kolejną stroną autorka wzbogaca swoją historię o szczegóły odróżniające ją od rzeczywistych, tragicznych wydarzeń. Wstęp książki zwiastował fenomenalną opowieść – swego rodzaju „trupia farma” wzbudzała zarówno ciekawość, jak i dreszcze. Poziom nie został niestety utrzymany. Im dalej brnęłam w fabułę, tym bardziej napięcie malało. Oczekiwałam thrillera, a otrzymałam powieść obyczajowo-psychologiczną. Drobne oszustwo w połączeniu z powolną akcją wymusiło na mnie dość niską ocenę.

Bardzo zaintrygował mnie wątek dotyczący sekty „Arka”, której priorytetowym celem było przetrwanie nadchodzącej Apokalipsy. Stawiająca na samowystarczalność, hierarchiczna, hermetyczna zbiorowość i wątpliwe moralnie zasady, na jakich opierało się jej działanie zostały tutaj bardzo dobrze zilustrowane. Cechy szczególne wszelkich sekt takie jak hołdowanie surowej dyscyplinie oraz wspinaczka na wyżyny manipulacji uwypuklono w „zatrutym ogrodzie” w bardzo satysfakcjonujący sposób. Zaletą tej książki jest także warstwa psychologiczna, oparta na dużym kontraście pomiędzy członkami sekty, a ludźmi funkcjonującymi poza nią.

W uznaniu „Zatrutego ogrodu” najlepszym thrillerem XXI wieku zalecałabym daleko idącą ostrożność, której Stephenowi Kingowi najwidoczniej zabrakło, kiedy formułował polecenie tej książki. Nie mniej jednak jest to pozycja warta uwagi, szczególnie osób, które doceniają motyw sekty w literaturze beletrystycznej.

Ta książka to naprawdę kawał dobrej lektury, mocny i wciągający thriller ze znakomicie zaprezentowanym motywem sekty. Istna gratka dla wszystkich czytelników, którzy przepadają za tym wątkiem w literaturze. Sekrety, tajemnice, zdrada, przetrwanie – tego tutaj nie brakuje. Zdecydowanie mogę uznać moje pierwsze spotkanie z twórczością Alex Marwood za naprawdę udane.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Jakie to było dobre! Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i jeśli w każdej swojej książce tak kreuje bohaterów - to na pewno nie ostatnie. Spodziewałam się thrillera psychologicznego, ale takiego bardziej kryminalnego z dochodzeniem, bo przecież nie często się zdaża, że w dziwny i niewyjaśniony sposób, umiera ponad 150 osób, a jedynymi ocalałami jest trójka dzieci. A fakt, że zmarli to członkowie sekty, wierzący w nagły koniec świata, dodaje tylko dodatkowych emocji.

Temat sekt jest dla mnie bardzo fascynujący. Psychika ludzka jest podatna na wpływy, manipulacje i obietnice. Doskonale to widać na przykładzie różnych "jedynych i prawdziwych" wierzeń. I na tym właśnie autorka oparła powieść. Bardzo dokładnie przedstawiła nam życie w takim miejscu, rytuały, zwyczaje, ale też pokazała jak bardzo można mieć "wyprany" mózg. Nie będzie śledztwa i szukania winnych, ale świetne studium psychologiczne bohaterów. Nie będzie pędzącej na łeb, na szyję akcji, ale spokojne i psychopatyczne dążenie do celu.

Książka trzyma w napięciu, dobrze się czyta i jest nieodkładalna. Klimat powieści jest mroczny, odrażający i momentami ma się ochotę potrząsnąć bohaterami. A zakończenie - idealne.

Na farmie w Walii żyje kilkudziesięciu członków sekty. Są oni przekonani, że na zewnątrz czyha na nich niebezpieczeństwo, więc cieszą się, że oni są przygotowani na apokalipsę w miejscu, w którym czuja się bezpieczni i szczęśliwi. Jednak pewnego dnia to wszystko zostaje zaburzone. Na terenie farmy zostają znalezione ciała stu pięćdziesięciu osób, które zmarły w wyniku zatrucia. Policja stwierdza, że jest to kolejne masowe samobójstwo członków sekty. Jest jednak kilka osób, które przeżyły, a wśród nich Romy, która musi nauczyć żyć się na zewnątrz, aby chronić siebie i swoje nienarodzone dziecko. Jak odnajdzie się w nowym świecie? Czy znajdzie kogoś komu będzie mogła zaufać?

"Zatruty ogród" to książka z intrygującym opisem, której byłam bardzo ciekawa. Jednak po jej przeczytaniu nie do końca wiem jak ją ocenić. Początek zwiastował świetną książkę, jednak czym dalej tym bardziej czułam się znużona podczas czytania. Na pewno pomysł na samą historię zasługuje na wielki plus. Gdyż nie miałam okazji jeszcze czytać książki związanej z sektą. Jej życiem we własnym świecie, w którym obowiązują całkiem inne zasady, zrozumiałe tylko dla jej członków. Lektura przeplata w sobie rozdziały z teraźniejszości, oraz te z wydarzeń, które miały miejsce kilka lat temu, na początku życia w sekcie przez bohaterkę i jej matkę. Te przemieszczenia w czasie sprawiły, że czasem miałam problem z odnalezieniem się w historii. Książka, która pokazuje jak trudno osobom, które żyły we własnym świecie, odnaleźć się w rzeczywistości, która ich otacza. Jak ciężko z dnia na dzień porzucić przyzwyczajenia i zasady, które wpajano Ci od lat, na rzecz tych, które obowiązują wszystkich innych ludzi. "Zatruty ogród" to dobra książka, jednak nie do końca spełniła moje oczekiwania. Mimo kilku minusów, uważam, że zasługuje na przeczytanie.

📕 ZATRUTY OGRÓD autorstwa Alex Marwood to coś dla fanów literatury kryminalnej, thrillera czy sensacji. Autorka moim zdaniem daje nam dobrą historię, która wciąga już od pierwszych stron.

Poznajemy tutaj losy rodzeństwa: Romy, Ilo i Eden. Siostrzeńców naszej bohaterki Sarah. Dzieci zostały znalezione na farmie, gdzie dokonano masowego samobójstwa – 150 osób. Jak się okazało była to sekta. Sarah nie mając pojęcia o wychowywaniu dzieci postanawia wziąć ich pod swoją opiekę aby nie mieć wyrzutów sumienia przed zmarłą siostrą. Nie jest to proste zadanie, gdyż świat z którym ona żyje jest poniekąd obcy dla dzieci. Mają o nim pojęcie, gdyż w sekcie – Arce uczyły się o tym jak żyją i co jest ważne dla Martwych – tak nazywali społeczeństwo spoza swojej sekty, ale ciężko im zrozumieć, że nieraz trywialne rzeczy są ważniejsze, niż co to powinno rzeczywiście takie być. Dzieci mimo wszystko są inteligentne i szybko potrafią dostosować się do nowego życia, ale cały czas wiedzą, co jest dla nich ważne. Eden jest biologiczną córką przywódcy sekty. To ON decydował, kiedy i która z kobiet urodzi dziecko. Jego dziecko, czy innego z członków sekty. Ma ON kilkanaścioro dzieci i tylko jedno z nich będzie tym Jedynym. Tym, które ich wyzwoli, kiedy nadejdzie Koniec. Cały czas żyjąc w zgrupowaniu przygotowują się do tego dnia. Każda osoba z sekty ma swoje obowiązki i musi się z nich wywiązywać. Dziewczynki po dostaniu pierwszej miesiączki stają się kobietami i z tej okazji jest wyprawiane przyjęcie na farmie. Mają wówczas również obcinane … włosy, zaczynają pracę na farmie i nie są już traktowane jak dzieci. Po ukończeniu osiemnastego roku życia mogą zostać matkami. Podczas przesilenia, jak co roku wyprawiane jest duże przyjęcie. To wówczas przywódca Arki uzna, która z kobiet będzie miała zaszczyt zostać tym razem matką. W sekcie nie ma ludzi starszych niż pięćdziesięciolatkowie, takie osoby z niewiadomego powodu znikały. Grupa musi być młoda i silna, a starsi ludzie to uniemożliwiają. Siostra Sarah uciekając z domu jako nastolatka trafiła do tej sekty, dostała nowe imię i musiała się dostosować do panujących tam warunków. Nie było łatwo, gdyż zwykły gwałt przekreślił ją i została wyrzutkiem oddelegowanym do najgorszej pracy na farmie. Pomocy społecznej oraz Sarah tylko się wydaje, że dzieci zostały uwolnione od sekty, to nieprawda, Arka cały czas istnieje. Do czego będzie zdolna Romy, Eden i Ilo aby wrócić do swoich❓ Szczerze to w głowie mi się to nie mieściło, że mogą mieć tak namieszane w głowie i tak manipulować ludźmi dookoła, aby tylko osiągnąć swój cel i cel istnienia tego Jedynego.

Jeśli interesuje Was jak doszło do masowego samobójstwa oraz co wymyśliły w imię sekty Romy, Eden i Ilo to zachęcam do przeczytania❓ ;)

--- Zaczytany Książkoholik

"Wszyscy są nikim, a każdy jest kimś"

O Jebusie co to był za prolog! Chłonęłam każde zdanie jak w transie. Opętana mrocznym wstępem czułam, że to historia którą będę chciała pożerać zachłannie do ostatnich stron. Kolejny rozdział wydawał się równie ciekawy. Wśród 150 ciał na odosobnionej farmie w Walii przeżyła tylko ona - 21letnia Romy. Autorka stworzyła genialny wstęp. Już na początku wytruła większość bohaterów wprowadzając intrygującą fabułę. Niestety trochę się zapędziła, bo ze śmiercią całej sekty padła również fabuła.

Po paru rozdziałach czytanie zaczęło mnie po prostu nużyć. Nie działo się tam nic co by mnie w jakikolwiek sposób zszokowało, sprawiło że zbierałabym szczękę z podłogi czy też piszczałabym z przerażenia. Może to kwestia tego że czytałam inne książki o sektach oparte na faktach i ta wydała mi się naciągana, sztuczna i bez większego polotu.

Bohaterowie prócz głównej bohaterki u której autorka pokusiła się trochę o analizę psychologiczną (chwała jej za to) byli bezbarwni. W połowie książki zaczęłam się już gubić w tych drugoplanowych postaciach tym bardziej że Alex wpadła na "genialny" pomysł przeskakiwania w czasie - to tu to tam... Także przygotujcie się na matematyczne wyzwania. w którym rozdziale Romy miała ile lat

Podsumowanie:

1. Wykasować książki z polecajkami od Króla Stefana z listy #musthave na #aznudówseprzeczytam

2. Nie napalać się na książkę po prologu.

3. Zatruty ogród "miał być rajem. Zamienił się w piekło". Aż tak piekielnie (źle) na szczęście nie było. Czytelników o lekkich nerwach może i zaskoczyć i zdziwić. Myślę że nie będą się nudzić przy tej lekturze. Ja jednak potrzebuje po niej jakieś dobrej odtrutki.

To moje pierwsze spotkanie z autorką. Nie skreślam jej, bo pomysł był ciekawy. Początek książki również. Jednak środek i końcówka wypadły z toru.

Moją ocena: nijaka. Ni to słabe no to dobre

„Zatruty ogród” to thriller napisany przez Alex Marwood – jest to pseudonim literacki Sereny Mackesy – brytyjskiej pisarki i dziennikarki. Autorka ma na swoim koncie kilka naprawdę ciekawych tytułów, jednak właśnie ta książka jest dla niej najbardziej osobista, ponieważ wplotła w nią swoje lęki i obawy. Już od dziecka interesowała się tematem sekt i kultów oraz manipulacji psychiką, czemu dała upust właśnie w tej opowieści.

Historia skupia się wokół sekty żyjącej w izolacji od reszty społeczeństwa. Jej członkowie są przekonani o nadchodzącym końcu, więc starają się do niego jak najbardziej przygotować. Czas spędzają głównie na pracy – uprawiają pola, zbierają zioła i grzyby. Sekcie przewodzi charyzmatyczny Lucien – jego celem jest spłodzenie potomka – wybrańca, który ocali świat pozostały po apokalipsie. Wszystko jednak zmienia się, gdy prawie wszyscy członkowie sekty zostają znalezieni martwi. Policja podejrzewa zbiorowe samobójstwo. Jednak, czy to rzeczywiście jest prawda?

Wśród ocalałych znajduje się Romy. Przez ostatnie wydarzenia zostaje zmuszona do nauczenia się życia poza zamkniętą społecznością, a dodatkowo jest w ciąży. Chociaż od dziecka wpajano jej, że zewnętrzny świat jest niebezpieczny i przerażający, to dziewczynie dość szybko udaje się przyzwyczaić do nowego życia, mimo że wciąż ze strachem ogląda się za siebie.

Niedługo po tragedii poznajemy też kolejną bohaterkę – Sarah. Z kobietą kontaktuje się opieka społeczna, prosząc, aby zajęła się dziećmi swojej nieżyjącej siostry, która była członkinią tajemniczej zbiorowości. Jednak, czy na pewno może zaufać dziwnemu rodzeństwu?

Książka jest naprawdę wciągająca i przyjemnie się ją czyta. Mroczny klimat, który potęguje rzeczywistość przeplatająca się z retrospekcjami, do tego mnóstwo tajemnic i fałszywych tropów. To wszystko dodaje historii „tego czegoś”, przez co chce się ją czytać dalej i nigdy nie przestawać. Muszę przyznać, że opowieść okazała się naprawdę fantastyczna i znajduje się na szczycie rankingu moich ulubionych thrillerów, a jest ich sporo. Dlatego uważam, że jak najbardziej jest godna polecenia.

WL, lat 16

źródło: [Adres usunięty]

Sekta nie zapomina.

"Zatruty ogród” zaczyna się jak u Hitchcocka – od trzęsienia ziemi ;) Za takowe bowiem należy uznać zbiorowe samobójstwo stu członków odizolowanej od świata sekty czekającej na apokalipsę. Zgodnie z obowiązującą u Hitchcocka zasadą potem napięcie powinno tylko wzrastać… W „Zatrutym ogrodzie” do pewnego stopnia tak się dzieje, jednak… od Alex Marwood chyba nie oczekiwaliśmy tego, co ostatecznie tutaj dostajemy. I w pewnym stopniu wydaje mi się, że od tej akurat autorki należałoby chyba oczekiwać nieco więcej.

Głównymi bohaterkami książki są kobiety. Romy to jedna z ocalałych. Sekta nie zdołała odebrać jej życia, za co dziewczyna powinna być wdzięczna. Jednak ewidentny zespół stresu pourazowego oraz ciągły lęk o swoje nienarodzone dziecko sprawiają, że Romy nie bardzo jest w stanie docenić swoją drugą szansę od losu.

Kolejna bohaterka to Sarah – przepełniona smutkiem pracownica szkoły, do której zgłasza się opieka społeczna, albowiem jej zbiegła do sekty (i uznana za martwą) siostra pozostawiła po sobie nastoletnich synów, nad którymi ktoś musi przejąć opiekę. Sarah jest ich najbliższą krewną. Eden i Ilo są jednak nieco dziwni… Czy to aby na pewno tylko niegroźni nastolatkowie?

W toku czytania na jaw wychodzi wiele faktów i powiązań, które nieuchronnie kierują ku sobie kroki głównych bohaterek. Fabuła jednak nie jest wcale taka oczywista, albowiem dając odpowiedzi na część pytań tworzy przy okazji kolejne… Zwłaszcza te dotyczące złowieszczej sekty. Czy jej przywódcy rzeczywiście nie żyją? A może śledzą z ukrycia poczynania ocalałych i szykują im niewyobrażalnie okrutną zemstę? Warto poznać odpowiedzi na te pytania!

Warstwa psychologiczna książki jest świetna – to muszę przyznać. Dobrze skonstruowane postacie, głębia ich charakterów, ścigająca wszystkich razem i każdego z osobna przeszłość – to wszystko tutaj jest. Sporo dobrego robi także książce ciężki, mroczny i pełen poczucia zagrożenia klimat powieści. Momentami jest ON tak gęsty, że można by go kroić nożem (!). To zdecydowanie najmocniejsze punkty książki.

Gdzie więc minusy? Wspomniałem bowiem, że po Alex Marwood należałoby oczekiwać więcej… No cóż… Przede wszystkim można się tutaj doczepić tego, że w książce w zasadzie brak jest jakichś spektakularnych zwrotów akcji. Twistów fabularnych po prostu się tu nie uświadczy… Można więc śmiało powiedzieć, że thrillera w thrillerze jest tutaj nieco za mało. Fabuła przypomina raczej trwanie w nieustannym poczucie zagrożenia i oczekiwania na to, że ktoś złapie głównych bohaterów za gardła – oraz na to, czy się to temu komuś uda lub nie… To zdecydowanie coś innego niż to, do czego Marwood przyzwyczaiła nas w fenomenalnych „Dziewczynach, które zabiły Chloe”, czy też w „Zabójcy z sąsiedztwa”.

Tak więc książka z sposób nieuchronny budzi kontrowersje, nie jest to bowiem coś stricte w stylu Marwood. „Zatruty ogród”, z racji poruszanej tematyki, przypomina raczej coś w stylu powieści Mariette Lindstein. Od razu przy tej okazji zaświeca się też w głowie alarmowa lampka z pytaniem, czy aby Marwood nie kopiuje w jakimś stopniu Lindstein… Szczerze? W jakimś stopniu to niestety JEST powtórzenie… Czy jednak dało się tego uniknąć? Nie sądzę. Wchodząc na temat sekt pewne schematy trzeba niestety powielić.

Zdeklarowani fani Alex Marwood (do których się zaliczam) mogą mieć problem z tą książką. Pytanie zasadnicze dotyczy w związku z tym tego, do jakiego stopnia przyzwyczailiśmy się do dotychczasowego stylu pisarki. Jeśli przywiązanie to jest mocne – „Zatruty ogród” może się Wam nie spodobać… Jeśli jednak jesteście choć trochę otwarci na nowe pomysły kogoś, kogo pisarski styl wydawałoby się znacie na wylot, wtedy ta książka ma u Was szansę.

Osobiście polecam sprawdzić w praktyce, która z powyższych opcji okaże się Wam bliższa :)

Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzencki.

[Adres usunięty]

To moje pierwsze spotkanie z książkami Alex Marwood. Do tej pory czytałam wypowiedzi o jej książkach w samych superlatywach. Motyw sekty poruszony w powieści bardzo mnie zainteresował. Ciekawa byłam jak przedstawi go Autorka.

Na odosobnionej farmie w Walii policja odnajduje ciała stu pięćdziesięciu osób, które zmarły w wyniku zatrucia. Masowe samobójstwo? A może zabójstwo? Tylko kilka osób ocalało. Między innym dwudziestodwuletnia kobieta – Romy. Czy kobieta będzie umiała poradzić sobie w „Świecie Martwych”? Przez całe życie wpajano jej, że jest pełen zła i dąży do Apokalipsy. Do tego jest w ciąży, którą ukrywa przed opieką społeczną i wszystkimi wokół. Czuje, że o ciąży nie powinna nikomu mówić…

Alex Marwood zwraca uwagę na zasady jakimi kieruje się sekta, jej wyizolowanie od świata, zasady. Przedstawia w jaki sposób werbuje się nowych członków. Pokazuje hierarchię jaka obowiązuje w sekcie. Przywódca to często mężczyzna, który zachwyca charyzmą i mądrością.

„- Naprawdę? Przemoc jest niedozwolona?

- Bez jaj Sherlocku! – warczy Sarah. – Chryste. – Zaciska powieki. – O jakich innych podstawowych zasadach funkcjonowania w społeczeństwie jeszcze nie wiecie? – cedzi przez zaciśnięte zęby i od razu czuje się źle, bo to przecież nie ich wina. Kiedy otwiera oczy, widzi, że Ilo jest bliski płaczu. Przez moment zastanawia się czy z nią nie pogrywają, zaraz jednak odsuwa od siebie tę myśl.

Bierze głęboki oddech.

- Przepraszam. To było nie w porządku. Tak, przemoc jest niedozwolona. Nie miałam pojęcia, że o tym nie wiecie. Myślałam, że to oczywiste.

- Więc jak mamy się bronić? – pyta Eden.

- O to chodzi. W cywilizowanym społeczeństwie nie musimy się bronić.”

Ten thriller odrobinę mnie rozczarował. Świetny research autorki. Wątek sekty, jej funkcjonowanie – szczegółowo przedstawiony. Bohaterowie – ich rys psychologiczny, zachowania – interesująco opisane. I choć temat sekty mnie fascynował, czegoś mi jednak zabrakło. Początek intrygujący, motyw sekty w XXI wieku – temat bardzo chwytliwy ale zakończenie było takie nijakie. Brakowało mi efektu wow! To nie tak, że książka jest kiepska. Dość ciekawa tylko zabrakło szokującego, wbijającego w fotel zakończenia.

Dziękuje Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzyjny. Polecam i zapraszam na stronę Wydawnictwo Albatros. [Adres usunięty]

Ostatnie dni spędzam w ogrodzie, ale nie tym zatrutym. Ten przeczytałam kilka dni temu, ale z tematyką ogrodniczą nie ma wiele wspólnego. Czy lektura powieści przyniosła mi tyle satysfakcji, co praca na własnych grządkach? Sprawdźcie.

Powieść zaczyna się bardzo mocnym, szokującym wręcz prologiem. Na farmie policja znajduje sto pięćdziesiąt martwych ciał. Kobiet, mężczyzn i dzieci. Kilka osób przeżyło, ale nie są w stanie rzucić światła na te makabryczne wydarzenia. Zbiorowe samobójstwo? Mord rytualny? Pytania momentalnie rodziły się same, a wyobraźnia podsuwała równie mocne rozwinięcie fabuły.

Dlatego początkowo byłam nim nieco rozczarowana, nie spodziewałam się tak leniwego tempa. Jednak skupienie się na psychologii bohaterów, stopniowe wprowadzanie czytelnika w intrygę oraz w życie zamkniętej komuny podniosły moją ocenę. Właśnie te opisy codziennego życia w sekcie, ciągłe manipulacje, walka o wpływy wywarły na mnie największe wrażenie.

W powieści autorka skupia się na emocjach trzech kobiet. Romy, która przeżyła i musi nauczyć się żyć w nieznanym sobie świecie. Całe życie przygotowywała się, by przeżyć, przetrwać, lecz czy jest przygotowana na niebezpieczeństwa mogące zagrażać jej i jej nienarodzonemu dziecku? Druga z kobiet, Somer, wprowadza nas za mury sekty i obnaża wszystkie jej brudne sekrety i niegodziwości. Możemy wręcz doświadczyć tego omamienia, bezwolnego podporządkowania, posłuszeństwa jej członków. Aż ma się ochotę potrząsnąć nimi i krzyczeć, by przejrzeli na oczy.

Sarah, to ciotka Romy i siostra Somer wyrzuconej przed laty z domu przez rodziców. Ta słaba psychicznie kobieta, nie wie na co się decyduje przyjmując troje ocalonych siostrzeńców pod swój dach.

Emocje bohaterek naprawdę mnie zaangażowały, jednak to kierunek, w którym poszła historia, no i zakończenie totalnie mnie zaskoczyły. Może nie było to takie tąpnięcie, jak przy prologu, ale aż kręciłam głową z niedowierzaniem. Jeżeli lubicie thrillery psychologiczne, to jest to z pewnością pozycja dla Was, do poczytania niekoniecznie w ogrodzie.

Pewnego dnia policjanci dokonują przerażającego odkrycia. Na walijskiej farmie odnajdują ciała członków sekty, która żyła odizolowana w oczekiwaniu na Apokalipsę. Zbiorowe samobójstwo wstrząsa opinią publiczną. Największe wyzwanie stoi przed ocalałymi, którzy muszą zmierzyć się ze światem zewnętrznym. Jedną z osób, która przeżyła masakrę jest Romy. Dziewczyna była nauczona, że wszystko co jest poza ich zamkniętą społecznością jest niebezpieczne i należy tym gardzić. Do tego Romy jest w ciąży, dlatego musi zachować szczególną ostrożność "między Martwymi". Czy uda się jej odnaleźć krewnych? Dwoje nastolatków Eden i Ilo również ocalało, niestety ich matce się nie udało. Opieka społeczna kontaktuje się z siostrą zmarłej, czy ta zajmie się nastolatkami. Czy Sarah może zaufać rzekomym siostrzeńcom? Najważniejsze jednak jest pytanie, co tak naprawdę wydarzyło się na farmie?

"Zatruty ogród" to połączenie thrillera psychologicznego z kryminałem. Fabuła skupia się na wątku sekty, a dokładnie na sposobie jej funkcjonowania oraz wpływie na życie członków zamkniętej społeczności. Twórczość Alex Marwood znam i uważam, że ta książka mogłaby być lepsza. Początek nie do końca mnie wciągnął, jednak im dalej było lepiej. W thrillerach cenię zwroty akcji, niedopowiedzenia, skomplikowaną warstwę psychologiczną, a tutaj tego zabrakło. Uwielbiam za to dwutorowe narracje i tym razem się nie zawiodłam. Z jednej strony poznajemy mechanizm działania sekty, manipulacje, czy metody werbowania nowych członków. Z drugiej mamy zderzenie z rzeczywistością i próbę odnalezienia we współczesnym świecie, pełnego technologii i udogodnień. Tak różnym od tego zamkniętego. Bohaterowie są oryginalni, ale tego wymaga fabuła. Kreacja postaci jest dobra i autentyczna, uwierzyłam w ich historie i zachowania. Zaskoczyło mnie natomiast zakończenie, pomimo że akcja książki nie była bardzo emocjonująca. Powieść ogólnie oceniam dobrze, przeczytałam ją w jeden wieczór. Niemniej uważam, że autorkę stać na więcej. Mam nadzieję, że kolejne książki będą zdecydowanie bardziej wciągające.

Nieprzyjemny zapach zwraca uwagę mieszkańców sąsiadujących z terenem sekty. Po otwarciu bram oczom policjantów ukazują się stosy ciał. Co tam się wydarzyło? I dlaczego część wyznawców ocalała?

Wszystkie dotychczasowe powieści Alex Marwood zauroczyły mnie za sprawą pełnej napięcia atmosfery i mrocznego klimatu. Podczas lektury czułam, że na czytanych stronach czai się zło, a im dalej zabrnę, tym mocniej poczuję jego działanie. Odczucia wobec najnowszej książki są bardzo podobne. Napięcie narasta stopniowo, nie pozwalając czytelnikowi poczuć się zbyt pewnie. Choć można by pomyśleć, że niewiele się dzieje, a momentami akcja za bardzo zwalnia, to jednak uczucie niepokoju towarzyszy przez cały czas.

Takie emocje w dużej mierze pojawiają się za sprawą wyboru tematu. Tym razem Marwood zdecydowała się bowiem zbudować fabułę powieści korzystając z kwestii związanych z funkcjonowaniem sekt. Taki temat stanowi w moim odczuciu dość duże wyzwanie, bowiem czytelnik stawia autorowi konkretne wymagania. Ja sama miałam wygórowane oczekiwania, z którymi rozpoczęłam tę lekturę. Temat ten ma bowiem duży potencjał i byłoby mi bardzo przykro, gdyby autorce nie udało się go wykorzystać.

Marwood przedstawiła te kwestie w sposób całkiem interesujący. Fragmenty skupiające się na działaniu dziwacznego stowarzyszenia były dla mnie bardziej interesujące, niż bieżące wydarzenia. Pokazywano je niespiesznie, uwzględniając upływ czasu, który ukazał zmiany jakie zaszły w organizacji i zachowaniu ludzi. Miejsce będące dla nich rajem, powoli zamieniło się w zatruty ogród, pokryty ciałami wyznawców. Jak do tego doszło? Co tam się wydarzyło? Żeby znaleźć odpowiedź na swoje pytania, musimy cierpliwie czekać do samego końca.

Bardzo podobało mi się również przybliżenie postaci poszczególnych bohaterów, szczególnie tych, którzy ocaleli z tragedii. Autorce udało się wiarygodnie i autentycznie przedstawić zachowanie człowieka żyjącego wiele lat w zamknięciu i opierającego się na wpojonych mu założeniach. Ciekawie było obserwować, jak ci ludzi próbują odnaleźć swoje miejsce, jak kiepsko podejmują decyzje, ale też jak subtelnie manipulują i dyskretnie czerpią korzyści z zaistniałej sytuacji.

Książkę czytało się dobrze dzięki narracji, łączącej bieżące wydarzenia z retrospekcjami z zatrutego ogrodu. Takie ukazanie fabuły sprawia, że staje się ona bardziej interesująca. Choć szczerze przyznam, że mimo to momentami czułam się nieco tą książką znudzona, zwłaszcza w pierwszej części, gdzie dzieje się o wiele mniej. Być może podeszłabym do tej powieści inaczej, gdyby nie rekomendacje obiecujące najlepszy thriller wszech czasów?

„Zatruty ogród” to interesująca powieść, w której można się zaczytać. I jest to książka dobra. Mimo że mnie bardziej podobały się wcześniejsze tytuły autorki, to uważam, że warto wyrobić sobie swoją opinię, wszystko jest bowiem kwestią czytelniczych upodobań.

(...) Każdy pełni jakąś funkcję. Wszyscy są nikim, a każdy jest kimś...

Na Walijskiej farmie policja odnajduje ciała stu pięćdziesięciu osób. Ich śmierć przypomina rytualne samobójstwo. Nic w tym dziwnego ponieważ miejsce zagłady jest siedzibą jednej z sekt. Dla ludności nadszedł czas apokalipsy, do której starannie się przygotowywali. Jednak nie wszyscy zginęli. Parę osób przeżyło a wśród nich Jedyny, który może ich ocalić. Czy ocalali poradzą sobie w życiu "martwych"? Czy przeszłość da o sobie zapomnieć? .

Fenomenalny thriller Alex Marwood. Historia trudna, lecz fascynująca. Zostają przed nami otwarte drzwi do sekty. Autorka perfekcyjnie wprowadza swojego czytelnika w świat wspólnoty, przedstawiając ich obrzędy, oraz praktyki. Pozwala nam przeżyć to, co skrupulatnie opisuje. Historia opowiedziana jest z dwóch perspektyw: czasu przed końcem czyli czasu funkcjonowania sekty, oraz czasu martwych czyli życia po sekciarskiej apokalipsie.

Powieść skłania do refleksji nad naszym wolnym życiem. Zaskakuje oddaniem podwładnych wobec swojego guru. Zadziwiające dla mnie było to iż rzeczy czy sytuację dla mnie normalne w sekcie były wynoszone na piedestał. Historia przedstawiona w książce zdecydowanie mnie porwała. Czytałam wszystkie powieści autorki jednak ta pozostanie we mnie na długo! Podobała mi się bardzo!

Twórczość autorki Alex Marwood nie jest mi obca. Za nim jeszcze działałam w sferze blogowania, przeczytałam kilka lat temu ,,Najmroczniejszy sekret", nie mam najmniejszego problemu przypomnieć sobie, o czym była fabuła oraz jakie emocje we mnie wzbudziła. Jaki wniosek? A taki, że był to kawał dobrej, wciągającej i intrygującej książki. Kiedy zaobserwowałam w zapowiedziach Wydawnictwa Albatros , nowość od autorki byłam zachwycona, liczyłam na powtórkę z wrażeń.

Mając już za sobą lekturę i porównując obie książki były one różne ale równie dobre. ,,Zatruty ogród" to thriller pełen niepokoju oraz niedomówień. Historia trójki rodzeństwa, którzy żyli w sekcie jest momentami dziwna, a zarazem przerażająca. Jest to taki typ książki, który należy czytać między wierszami, aby zrozumieć. Autorka ukazała, że funkcjonowanie w społeczności sekty, to zupełne zniewolenie psychiczne od przywódcy. Przerażający jest fakt, że gdzieś może istnieć grupa ludzi, która właśnie w ten sposób żyje.

Lubię książki nieoczywiste, zmuszające do myślenia i wyjścia poza strefę czytelniczego komfortu. Doskonale zdaje sobie sprawę, że będzie wzbudzać ona skrajne opinie. Ja należę do grona zadowolonych czytelników. Była to dla mnie lektura inna od tych, które ostatnio czytam na potęgę. Zaintrygowała mnie oraz wzbudziła swoisty niepokój. Podsumowując, podobała mi się. To był dobrze spędzony czas.