Zasada Dixon

Nie każda zasada chroni. Niektóre tylko odsuwają to, czego najbardziej pragniemy.

„Jesteś w stanie poradzić sobie ze wszystkim, co szykuje dla ciebie życie. Zawsze będziesz najsilniejszą osobą, jaką znam”.

„Życie jest zbyt krótkie, żeby nie robić wszystkiego, na co tylko ma się ochotę”

Miłość, która rodzi się tam, gdzie miało jej nie być.

Diana Dixon jest ucieleśnieniem męskich pragnień i obiektem kobiecej zazdrości. Kapitan drużyny cheerleaderek i bardzo zdolna tancerka, dla której wszystkie choreografie są czymś więcej niż sekwencją ruchów.

Dziewczyna mimo wielu osiągnięć wciąż czuje się niewystarczająca, a jeśli dodać do tego fakt ,że jej były partner Percy nie potrafi przyjąć do wiadomości faktu, że ich relacja się zakończyła i próbuje odzyskać ją na wszelkie sposoby- zdecydowanie jest to duży problem.

Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy do mieszkania za ścianą wprowadza się przystojny hokeista Shane.

Mężczyzna przystojny, charyzmatyczny, lecz przede wszystkim obarczony łatką bawidamka , człowieka nie wchodzącego w żadne uczuciowe układy.

Za fasadą beztroski i żartów kryje się mężczyzna bardzo wrażliwy , trwający w zawieszeniu po zakończeniu toksycznego układu z byłą dziewczyną.

Chcąc uwolnić się od przeszłości tych dwoje postanawia udawać parę.

Tylko co się stanie gdy pozornie prosty uklad zacznie się komplikować zaś do głosu dojdą całkiem prawdziwe uczucia?

Książki Elle Kennedy czytam od dłuższego czasu- mam za sobą serię Off Campus oraz dylogię On , podobała mi się również historia opowiedziana w powieści Efekt Grahama.

Autorka po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w opowieściach o młodych dorosłych, ich lękach, pragnieniach i wewnętrznych pęknięciach, które nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka.

Relacja Diany i Shane’a rozwija się stopniowo — od pozornie niewinnego układu, przez flirt podszyty napięciem, aż po moment, w którym granica między grą a prawdziwymi uczuciami zaczyna się niebezpiecznie zacierać. Autorka bardzo umiejętnie pokazuje, jak łatwo jest schować się za zasadami, udawaniem i dystansem, gdy w grę wchodzi strach przed kolejnym rozczarowaniem. Zarówno Diana, jak i Shane noszą w sobie bagaż wcześniejszych relacji — ona mierzy się z obsesyjnym byłym partnerem i własnym poczuciem niewystarczalności, on z emocjonalnym kacem po toksycznym związku i łatką faceta „na jedną noc”.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki Kennedy portretuje Dianę — nie tylko jako piękną, utalentowaną dziewczynę, ale przede wszystkim jako osobę zagubioną, rozdwojoną między tym, kim jest naprawdę, a tym, kim oczekują, że będzie inni. Jej taniec staje się formą ucieczki, ale i jedynym miejscem, w którym może być sobą bez masek. Shane natomiast zaskakuje swoją wrażliwością i empatią — to bohater, który potrafi słuchać, wspierać i dawać przestrzeń, zamiast ją odbierać.

„Zasada Dixon” to nie tylko lekka, romantyczna historia z uniwersyteckiego świata sportu i tańca, ale także opowieść o stawianiu granic, odzyskiwaniu kontroli nad własnym życiem i odwadze, by dopuścić do siebie drugiego człowieka — nawet jeśli oznacza to złamanie wszystkich zasad, które miały chronić serce.

Dla fanów serii Off Campus, dylogii On oraz Efektu Grahama będzie to powrót do dobrze znanego, komfortowego świata, w którym humor przeplata się z emocjami, a chemia między bohaterami nie pozwala oderwać się od lektury. To książka idealna na wieczór, gdy ma się ochotę na historię pełną ciepła, napięcia i tej jednej, niebezpiecznej myśli: a co, jeśli tym razem pozwolę sobie poczuć? 💔✨

Uwielbiam, kocham. Polecam.

„Zasada Dixon”

“Życie jest zbyt krótkie, żeby nie robić wszystkiego, na co tylko ma się ochotę.”

[współpraca reklamowa @zysk_wydawnictwo]

Nie będę ukrywać - gdy widzę romanse hokejowe, moja wewnętrzna dusza dostaje apopleksji.

Nie znoszę.

Cierpnie mi ciało.

Mam odruch wymiotny.

Być może dlatego, że gdzie się nie obejrzę, tam ROMANS HOKEJOWY. Jakby nie dało się pisać o żadnym innym sporcie.

Niemniej… od Elle Kennedy mogę czytać je bez żadnego problemu. Elle jest królową (wyrzucam z pamięci „ON”).

Ania, nie rozpisuj się - „Zasada Dixona” czeka.

Ona chce spokoju, kontroli i trzymania wszystkiego w ryzach.

On próbuje poskładać siebie od nowa po wątpliwym związku.

Ona nie ma czasu na dramaty.

On jest chodzącym utrapieniem… zza ściany.

Sąsiedzi, wszechświat kroczący własną ścieżką i układ.

Podobno prosty, ale… wiemy, jak to się zawsze kończy.

KOCHAM. Przez duże K O C H A M.

Dixon to bohaterka, którą się rozumie. Silna, bezczelna, zabawna i prawdziwa. Przytłoczona oczekiwaniami i przeszłością, która ciągnie się za nią niczym cień. To, czego doświadczyła, jest mi znane sprzed lat. Więcej nic nie zdradzę, bo chcę, żebyście weszli w tę historię bez spoilerów, ale… Jej postać pokazuje, że nie zawsze trzeba być tą najsilniejszą.

No i on…

Shane. Gorący, cierpliwy, uważny i dżizas krajst… dajcie mi go więcej. Opiekuńczy, wspierający, czuły, dający przestrzeń. To nie kolejny debil z ego większym niż lodowisko. To ten typ, któremu chce się dać wszystko, co najpiękniejsze.

Ich relacja?

Chemia od pierwszych stron. Przekomarzania, napięcie, budowanie zaufania i dojrzałość, której tak bardzo brakuje mi w romansach.

Zero bezsensownych dram.

Zero obrażania się dla zasady.

Zdrowa, naturalna relacja.

Idealna w każdym calu. Wiadomo… pomijając te złe rzeczy. Ale sposób, w jaki ta historia została opowiedziana? Coś pięknego. Styl autorki? Lekki, dialogi zabawne i uszczypliwe, a emocje? Wkradają się niepostrzeżenie.

Czysta obsesja.

Ja chcę więcej.

"Przyznanie się do tego, że czasem bywa się słabym, wcale nie oznacza, że nie jesteś silna. To znaczy tylko, że jesteś człowiekiem"

Diana to dziewczyna, która ma wiele na głowie. Były chłopak, który nie potrafi zrozumieć, że to już koniec. Zbliżający się konkurs tańca towarzyskiego. Do tego jest cheerleaderką, ale najgorsze w tym wszystkim jest to, kto zostaje jej sąsiadem. Shane, hokeista. Ona go nie cierpi, a on z kolei uwielbia ją irytować.

Shane i Diana? Uwielbiam takich bohaterów. On na pierwszy rzut oka wydaje się tym, kogo nie interesują poważne związki, kogo interesuje tylko niezobowiązująca zabawa, ale czy naprawdę? A Diana? Przekonana, że zawsze powinna być silna, lecz czy naprawdę?. Od początku pomiędzy nimi iskrzy, iskrzy od nienawiści. Ich dialogi, wzajemne kłótnie czy przekomarzania powodowały, że nieraz się śmiałam. Jest to zdecydowanie wybuchowa para. Całkiem inni, całkiem różni, a pewne okoliczności powodują, że decydują się na udawany związek. Początkowo miało to być jednorazowym działaniem, bo Shane chce pokazać swojej byłej, że jest szczęśliwy i za nią nie tęskni, ale były upierdliwy chłopak Diany, powoduje, że decydują się zawrzeć układ na znacznie dłuższy okres. Do tego, nieoczekiwanie bohaterka potrzebuje partnera do konkursu tańce i wydaje się, że jej udawany chłopak będzie wprost idealny, prawda? To ma być to czysty układ bez żadnych kontaktów fizycznych, ale nie da się ukryć, że iskrzy pomiędzy nimi i to już tym razem nie z powodu nienawiści. Zdecydowanie jest pomiędzy nimi duża chemia. Oboje siebie pragną, oboje chcą zrobić ten kolejny krok, ale Diana się wzbrania. Boi się. No cóż, Shane decyduje się złożyć nawet stosowne podanie, co nie ukrywam, było dosyć śmieszne. Bardzo podobała mi się ich relacja, a zwłaszcza to jak się oboje bardzo zmieniają. Diana dostrzega, że Shane jest całkiem inny niż jej się wydawało, nie jest wcale taki zły, a tak naprawdę ma bardzo dobre serce. A Diana? Uczy się, że wcale nie musi być silna i nie jest w tym nic złego. Ich relacja rozwija się powoli, w stopniowy sposób, bo tak naprawdę coś więcej zaczęło się pomiędzy nimi dziać po przeczytaniu połowy książki. Początkowo to była nienawiść, z czasem przyjaźń, a może teraz coś więcej? Zaczyna im coraz bardziej zależeć, a coś co miało być układem wydaje się, że stopniowo przestaje takie być.

"- Dziękuję

- Za co?

- Za wszystko. Za to, że przemówiłeś mi do rozsądku w sprawie Percy'ego. Że przez cały czas tutaj starałeś się poprawić mi humor. Myliłam się co do ciebie, Lindley. Okazuje się, że tak naprawdę dobry z ciebie facet"

Ellie Kennedy to jedna z moich ulubionych autorek, której romanse z wątkiem hokeja zawsze bardzo mi się podobają. Tutaj nie było inaczej, choć tym razem bym powiedziała, że tego hokeja jednak jest tu stosunkowo mało jak na jej książki. Z drugiej jednak strony, przez większą część historii akcja dzieje się podczas wakacji, więc jednak ciężko żeby było dużo na temat samego hokeja, prawda? To przyjemna lektura, przy której ani razu się nie nudziłam. Nieraz również się zaśmiałam, bo jest tu wiele śmiesznych momentów. Polubiłam to prawie wszystkich bohaterów, którzy się tu pojawiają, z pewnymi wyjątkami. Siostra głównego bohatera? Urocza, bardzo lubię takie bohaterki. Jednak nie jest to tylko lekki i uroczy romans, bo autorka gwarantuje tutaj wiele emocji. Pojawia się tutaj wiele wątków. Były partner Diany, który nie daje o sobie zapomnieć i bardzo komplikuje jej życie. A do tego jeszcze była bohatera, której nie polubiłam od pierwszego spotkania i jak okazuje się, to całkiem słusznie. Nie zabrakło też pewnego smutnego wątku. Wątku, który spowodował łzy. Jest to tytuł, który z pewnością zapewni wiele emocji i to nie tylko tych pozytywnych. Radość, szczęście, wzruszenie, ale również smutek, łzy i rozpacz.

Dobry romans nie jest zły! I mówię to z pełnym przekonaniem. Lubię się w nim unurzać jak w najpyszniejszym deserze, z pełną świadomością, że to guilty pleasure, ale tak soczyste i przyjemne, że trudno odmówić sobie dokładki. Dziś właśnie o takiej fajnej powieści, mało słodkiej, ale za to zaskakująco urzekającej.

Elle Kennedy to gwarancja dobrej zabawy, przekonałam się już o tym wielokrotnie i bez wahania mogę polecić jej powieści. Autorka od lat dostarcza czytelnikom romansów, które nie tylko przyspieszają tętno, ale też potrafią rozbawić do łez. W najnowszej historii odkrywa prawdziwy wachlarz emocji, począwszy od pyskówek i ciętych ripost, przez drobne złośliwości, po intensywną, iskrzącą chemię między bohaterami. A wszystko to osadzone w klimacie typowego studenckiego życia, pełnego ambicji, presji, ale też momentów, które pamięta się długo po zakończeniu nauki.

Opowieść toczy się wokół Diany Dixon, dziewczyny, której lato zdecydowanie nie zapowiada się na leniwe. Treningi przed turniejem tanecznym, dwa etaty i były chłopak, który uparcie udaje, że ich związek może trwać nadal, brzmi jak plan dnia, który wypełniłby cały kalendarz. A jednak Diana zawsze znajduje chwilę, żeby posłać do diabła nowego sąsiada, a trzeba przyznać, że Shane naprawdę potrafi zajść za skórę. On z kolei dopiero wprowadził się do bloku i najwyraźniej zamierza przeprowadzić ekspresowy kurs integracji z drużyną cheerleaderek, której Diana jest kapitanką. Jest wysoki, przystojny, gra w hokeja, ale dla Diany to ktoś, kto wkracza na jej teren, i to w zdecydowanie zbyt pewnym siebie stylu. Dlatego też ustala zasady. Po pierwsze: żadnych imprez. Po drugie: zero flirtu z jej koleżankami. Po trzecie, najważniejsze: trzymać się z daleka od niej. Ale jak to bywa w romansach zasady są po to, by je łamać. Zwłaszcza gdy Shane ma już dość bycia w trybie rozstaniowej terapii po zakończeniu długoletniego związku, a na horyzoncie znów pojawia się jego była. Potrzeba więc planu. A jaki plan jest lepszy niż udawanie, że ma się nową dziewczynę? I kto będzie do tej roli bardziej odpowiedni niż zadziorna, bezkompromisowa sąsiadka?

Bardzo wyraźnie czuć, jak między bohaterami powoli buduje się relacja, ale nie poprzez dramatyczne zwroty akcji, ale drobne gesty, rozmowy i chwile spędzone razem. To właśnie w tych codziennych momentach kiełkuje zaufanie, ta delikatna nić porozumienia, która z czasem zamienia się w coś znacznie silniejszego. Kennedy świetnie oddaje tę radość płynącą z bycia w towarzystwie kogoś, przy kim można po prostu odetchnąć, pozwolić sobie na śmiech, na szczerość, na bycie sobą.

Warto też zauważyć, że autorka nie ucieka przed trudniejszymi tematami. Z wyczuciem, ale i stanowczością pokazuje, że zazdrość, złość czy nieleczona choroba psychiczna mogą przeobrazić się w coś naprawdę niebezpiecznego, zarówno dla tej osoby, jak i jej otoczenia. Kennedy nie pozostawia co do tego żadnych wątpliwości: nie ma miejsca na przemoc fizyczną, niezależnie od tego, z jakich emocji się rodzi. Każdy taki incydent wymaga reakcji, przerwania milczenia, zgłoszenia, ponieważ granice są tu jasne i nienegocjowalne.

Książka jest pełna humoru i chemii, ale jednocześnie ma w sobie ważne przesłanie, że zdrowe relacje opierają się na wzajemnym szacunku, bezpieczeństwie i trosce, a nie na kontroli czy strachu. Dzięki temu powieść nie tylko bawi, ale też porusza.

„Zasada Dixon” to romans, który bawi, wciąga, ale i dostarcza emocji, które trudno strzepnąć z ramienia po odłożeniu książki. Idealny dla tych, którzy kochają iskrzące relacje, szybkie dialogi i bohaterów, którym nie sposób odmówić uroku, nawet jeśli bardzo by się chciało.

Jak dobrze wiecie, uwielbiam twórczość Elle Kennedy, a jej historie regularnie i bez wyjątku trafiają na listę moich ulubionych książek. Dlatego obok jej najnowszej premiery nie mogłam przejść obojętnie, tym bardziej, gdy okazało się, że jest to powrót do młodszego pokolenia Off-campus.

Już sama perspektywa ponownego spotkania z uniwersyteckim światem bohaterów, pełnym sportu, rywalizacji i romansów, budziła ogromną ekscytację. Przypominała o wszystkich emocjach, które towarzyszyły mi podczas lektury poprzednich tomów. Dodatkowo rosła ciekawość w związku z nowymi postaciami, chciałam zobaczyć, jak młodsze pokolenie Off-Campus radzi sobie w relacjach, w sporcie i w codziennym życiu uniwersyteckim, a także jak autorka połączy ich losy z dobrze znanym tłem poprzednich historii.

Autorka po raz kolejny już od samego początku udowadnia, że potrafi pisać romanse sportowe. Narracja jest dynamiczna i pełna humoru. Elle Kennedy balansuje między komediowymi momentami, które wywołują uśmiech na twarzy czytelnika, a scenami bardziej emocjonalnymi, w których bohaterowie mierzą się z własnymi uczuciami, przeszłością czy codziennymi wyzwaniami życia studenckiego.

Całość recenzji [Adres usunięty]