Zaproszenie na śmierć

"Zaproszenie na śmierć" to już czwarty tom serii o Danielu Jung i zanim Wam o nim opowiem muszę przestrzec przed spojlerami, bo jednak czyta się najlepiej w kolejności.

O czym jest ta książka? To kryminał pełną gębą i mówię to absolutnie poważnie. Ponownie w tej części spotykamy się z Danielem Jungiem, któremu tym razem przyszło zmierzyć się ze sprawą morderstwa kobiety, której zwłoki zostały znalezione w apartamencie bardzo ważnego człowieka. Tym człowiekiem jest Bolesław Witkowski, profesor inżynierii biomedycznej, który dziwnym trafem znika bez śladu... pytanie, czy spotkał go ten sam los, czy jest przetrzymywany, a może sam jest mordercą? Musicie przeczytać sami!

Tylko wiecie... dochodzi do kolejnych morderstw i to brutalnych, a komisarz, który prowadzi podobno bardzo szczegółowe śledztwo nie może sobie poradzić i wtedy na ratunek przybywa Daniel Jung. Nie pierwszy i kto wie, może nie ostatni raz będzie komuś pomagał w rozwiązaniu skomplikowanej sprawy.

Powiem szczerze, że nie spodziewałam się, że przede wszystkim będę zachwalać bohaterów. Są bardzo dobrze opisani, każdy niezwykle szczegółowo, co zmusza do skupienia się nad lekturą, która też za sprawą właśnie tych tytułów naukowych, opisów, charakterystyki, wymaga od czytelnika skupienia pełnej uwagi. Nie jest to lekka książeczka, przy której w momencie wyłączenia się na kilka zdań wiemy, o co chodzi. W tym przypadku trzeba się cofnąć i przeczytać raz jeszcze, bo zwyczajnie idzie się pogubić.

Ale ci bohaterowie są tak wyraziści, tak dobrze wpasowani w fabułę, że aż ma się ciarki na plecach podczas czytania, bo ma się wrażenie, że dosłownie się ich zna osobiście. Chociażby profesor Witwicki, który gra tu ważną rolę jest typowym profesorem, czyli jest zimny, oschły, po prostu kamienny bym powiedziała, a jednocześnie nie jest towarzyski, nie szuka okazji do nawiązywania kontaktów, przez co wpasowuje się w rolę idealnie. Ale musicie poznać go sami, bo gwarantuję, że zapałacie do niego jednocześnie nienawiścią i współczuciem, a są to skrajnie dziwne emocje i dzięki nim zapamiętuje się takiego bohatera na dłużej.

Jeśli chodzi natomiast o fabułę, to myślę, że autor dość ciekawie podkłada czytelnikowi przysłowiową świnię. Zwodzi, pokazuje fałszywe dowody, no można się nieźle zakręcić, ale to ogromna zaleta kryminału. Czy jednak nie jest to wręcz przekombinowane? Dla mnie niestety trochę tak. Gryzie mi się to z bardzo potocznym językiem, jakim jest napisana ta książka, a jednocześnie przy tak zróżnicowanych bohaterach, takiej ich ilości, i zakrętach, po których nami autor miota mimo wszystko jest to wszystko przemyślane i dopracowane.

"Zaproszenie na śmierć" to dość dobra książka. Akcja jest bardzo szybka, co ja osobiście uwielbiam w tego typu powieściach, ale za dużo postaci, za dużo szczegółów, w których można się po prostu pogubić, choć czytelnik łaknąłby momentu, w którym nie będzie wiedział, o co chodzi, ale ze względu na jakieś nietypowe słownictwo, nazewnictwo, a nie dlatego, że nie pamięta który bohater to który. Mimo wszystko, jak dla mnie 6/10 gwiazdek i myślę, że warto po nią sięgnąć.

Wydawnictwo Oficynka serdecznie dziękuję za egzemplarz!

Alfred Siatecki to autor, z którego powieściami jeszcze się nie spotkałam, dlatego jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że Zaproszenie na śmierć to czwarta część cyklu! Jak poradził sobie autor w swojej najnowszej powieści?

Książka Zaproszenie na śmierć rozpoczyna się w momencie, kiedy dwie strażniczki leśne spisują uczestników imprezy urodzinowej profesora Witkowskiego. Niedługo później w mieszkaniu mężczyzny zostaje znaleziona martwa gosposia. W następnych dniach, w niecodziennych sytuacjach, zaczynają ginąć inne osoby. Trwa śledztwo, w które angażuje się były policjant, aktualnie redaktor.

Bardzo dużo postaci, zbyt wiele informacji

Zazwyczaj w recenzjach opieramy się o przeróżne cechy bohaterów. W książce Alfreda Siatkieckiego jest ich dwa razy więcej niż zazwyczaj. Poznajemy ich imiona i nazwiska, zawodu, tytuły naukowe i relacje z postaciami, które są bardziej zaangażowane w całą sprawę. Bohaterowie tej powieści często są zazdrości, zagubieni, zawistni, niesprawiedliwi oraz zgorzkniali. Choć mają tytuły naukowe, pełnią wysokie stanowiska, nie potrafią się odpowiednio zachować. Dodatkowo, jest ich tak dużo, że ciężko jest o każdej coś wspomnieć.

Sam profesor Witkowski, u którego wydarzyła się pierwsza zbrodnia, to człowiek niezbyt towarzyszki, nie bratający sobie wielu przyjaciół. To osoba oschła, bardzo sztywna. Wykreowanie takiego bohatera, to zdecydowanie strzał w dziesiątkę. Wiele innych postaci żywiło do niego urazę, dzięki czemu autor mógł podrzucać nam fałszywe tropy.

Sprawę morderstwa gosposi prowadzi Jacek Sykulski. Jest ON człowiekiem, który nie raz w życiu poniósł porażkę i musiał na nowo wszystko w nim układać.

Daniel Jung zaś jest redaktorem gazety, który – dzięki dawnej pracy w policji – pomaga kolegom z poprzedniej branży w sprawach.

Mamy też kilka postaci kobiecych, które mają ogromne znaczenie w całej historii. Przewijają się praktycznie przez całą książkę.

Rozrywka z kulturą w tle

Akcja powieści Zaproszenie na śmierć dzieje się w Zielonogórze, a często nawet w Niemczech. R sposobem poznajemy walory kulturowe odrębne dla Niemiec, jak i rejonów przygranicznych. To z pewnością gratka dla fanów tradycji i kultur.

Pojawia się również słownictwo środowiskowe, ale w głównej mierze napotykamy język potoczny.

Opisy są bardzo proste, chociaż dokładne. Stanowią idealne dopełnienie historii. Alfred Siatecki doskonale operuje bogatym słownictwem i wyobraźnią czytelnika.

Zaproszenie na śmierć Alfreda Siateckiego to dobrze napisany kryminał, z kilkoma niewielkimi wadami. Na pewno sprawdzi się jako rozrywka w miły wieczór z herbatą.

Kryminały to taka literatura, która niejednokrotnie pozwala wraz z detektywami czy też policją szukać zadośćuczynienia, chodź oczywistą sprawą jest, iż nie ma kary, która wyrównałaby cudzą śmierć. Jednakże to kolejna powieść, po której widać, że nasze zachowania odciskają piętno na innych, a konsekwencje tego jak traktujemy drugiego człowieka mogą za sobą nieść różne, nawet i zbrodnicze zdarzenia.

Fabuła powieści płynie swoim tempem. Nie pędzi, a co za tym idzie nie gubimy się w historii, szczególnie, że mamy tutaj wielu bohaterów, którzy potrzebują sporej dozy naszej uwagi. Każdy z nich jest inny, wielobarwny, ma swoje przekonania, swój styl bycia i swoją historię. Każdego możemy poznać i w razie potrzeby domyślać się skąd bierze się jego zachowanie. Faktycznie polubiłam emerytowanego Daniela Junga, facet ma to coś, po prostu. Zwróciłam też uwagę na to jak pan Alfred konkretnie przygotował się do swojego dzieła – pamiętał o każdym tytule (profesor, lekarz etc), z gracją i w sumie też i szacunkiem napisał kryminał, który ma przysłowiowe „ręce i nogi”(a nie tylko flaki latające przy każdym ujęciu, bo co jak co, ale ostatnio moda na taką przemoc i agresję jest ogromna).

Większość dzieje się w Zielonej Górze, gdzie do mnie jest rzut beretem (nawet jeśli to inne województwo) – dla mnie to spory atut, bo nigdy tam nie byłam, ale za to mogłam zasmakować tamtejszej okolicy. W powieści nie brakuje intryg i zawiłości. Autor ma ogromny warsztat słowny, a przy tym pisze przystępnie, więc czytanie jest przyjemnością. Niemniej jednak to czarty tom serii, a co za tym idzie nie mam pewności czy przewinęło się cokolwiek sprzed kontynuacji – wydaje mi się, że jest to opowieść nie zależna, jednak nie dam sobie za to uciąć ręki no i nie wiem czy coś przez fakt nieznajomości wcześniejszych tomów coś mi nie uciekło.

Całościowo jest to przyjemna lektura na jesienne popołudnie. Można powiedzieć, że trochę wymgająca, ale czyż nie czyta się właśnie po to, by jak najwięcej czerpać z literatury?

Długo nie mogłam się wciągnąć w tę historię, choć dużo się dzieje. Zabrakło mi napięcia i odpowiedniego klimatu. Niektóre wątki były niepotrzebnie przedłużane. Doczytałam do końca, czekając na moment napięcia, nie wspominając o elemencie zaskoczenia. Zamiast tego w pewnym momencie zaczęła przytłaczać mnie liczba bohaterów. To w pewnym sensie zmuszało do bardziej uważnego czytania.

,,Zaproszenie na śmierć" Alfreda Siateckiego to kolejny dobrze napisany kryminał. Z kilkoma wadami. Dla mnie nie jest to książka zła, ale definitywnie zabrakło mi w niej czegoś, co bardziej zaangażowałaby mnie w tę historię, bo pomysł sam w sobie nie jest zły.

Sięgając po "Zaproszenie na śmierć" nie zdawałam sobie sprawy, że jest to już czwarty tom cyklu o Danielu Jungu. Przyznaję, że pewnie przez tę sytuację mogę nie mieć kompletnego obrazu głównego bohatera oraz postaci drugoplanowych...

Muszę jednak napisać, że nie sprawiło mi to większego problemu i nie wpłynęło na odbiór całości, bo każda z postaci zostaje dokładnie przedstawiona.

Spotkałam się z zarzutami, że tych postaci jest za dużo i łatwo się pogubić w tym kto jest kim- ja się z tym nie zgodzę.

Fakt jest ich sporo, ale dzięki temu musiałam się na powieści skupić i porządnie w nią wczytać, by ją zrozumieć. W moim odczuciu to bardzo dobry zabieg zmusza do myślenia, a książka nie jest czytana po przysłowiowych łebkach.

Akcja większości powieści dzieje się na zachodzie Polski w okolicach Zielonej Góry i zahacza w pewnym stopniu o przygraniczne miasta w Niemczech, szczególnie Guben i znajdujące się tam słynne na cały świat plastinarium ludzkich zwłok (bardzo byłam ciekawa tej wystawy, gdy krążyła po Polsce, niestety nie było dane mi jej obejrzeć, nad czym boleję do dzisiaj). Doskonale można poczuć klimat tego specyficznego miejsca.

Choć w powieści nie brakuje śmierci, książka nie poraża brutalnością, ani krwawymi opisami.

Akcja, choć toczy się wolno, potrafi zaskoczyć niespodziewanym zwrotem i bardzo wciąga.

Autor, tworząc fabułę i wplątując w nią masę intryg, sprawił, że nie mogłam oderwać się od czytania, tak bardzo chciałam poznać sprawcę- zostałam bardzo zaskoczona.

Bardzo przypadł mi styl autora i jego bardzo bogaty słownik. Plastyczne opisy pozwalają wyobraźni pracować, ale nie przytłaczają swą ilością.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Koneserzy dobrego kryminału będą bardzo usatysfakcjonowani.

POLECAM...