Zanim zapomnimy o życzliwości. Zanim wystygnie kawa. Tom 5

Powracamy do tokijskiej kawiarni, gdzie za sprawą magii można przenieść się w dowolne miejsce w przeszłość lub w przyszłość. Są oczywiście pewne zasady tej podróży.

Książka dzieli się na cztery opowiadania i każde z nich jest inne.

„Różnice nie do pogodzenia nie są czymś, co dałoby się sprowadzić do wyraźnych przyczyn. Po prostu czasem między ludźmi nie układa się dobrze, a wtedy sytuacja staje się nieznośna i niekomfortowa. Nie oznacza to jednak, że obie te osoby nienawidzą się wzajemnie”.

Pierwsze pt. „Syn” podejmuje temat rozwodu rodziców. Wszystko dzieje się oczami dziecka, które bardzo cierpi z tego powodu. Nic dziwnego, to zawsze najmłodsi członkowie rodzin przeżywają wszystko najbardziej. Nie jest to łatwa historia. Jednak jeszcze bardziej zaskakuje powód przeniesienia się w czasie przez chłopca. Wie, że nie będzie w stanie niczego zmienić, a rodzice i tak ze sobą nie pozostaną, jednak malec jest na tyle dojrzały, że chce zmienić własną reakcję na tę wiadomość. Czy jego rodzina będzie miała szansę być szczęśliwa osobno?

„Ludzie ciągle wahają się w życiu. Nie ma takiej decyzji, po której nie mieliby ani cienia wątpliwości. Te wątpliwości są jak druga osoba mieszkająca w naszym sercu”.

Drugie opowiadanie „Bezimienne dziecko” opowiada historię o małżeństwie, któremu urodziło się dziecko. Niestety ojciec nie miał szansy poznać swojej pociechy ponieważ umarł. Para nie uzgodniła wcześniej, jak maluch będzie miał na imię, więc kobieta wraca do przeszłości, aby jej mąż pomógł przy tym wyborze. Tutaj płakałam. Naprawdę, nie dało się inaczej. Miałam wrażenie, że to okropnie niesprawiedliwe, że właśnie taki los ich spotkał. Autor idealnie uchwycił tragizm takiej sytuacji.

„Żałuję tak mocno, że to uczucie mnie obezwładnia. Już nigdy nie zobaczę taty. Miałam szansę, mogłam wrócić do dnia, w którym mój ojciec przyszedł do tej kawiarni i ją zmarnowałam”.

Trzecie opowiadanie pt. „Ojciec” dotyczy córki, która sprzeciwiła się swojemu ojcu i wyszła za mąż za człowieka, który nie okazał się tym, za jakiego go miała. Niestety, kiedy zaszła w ciążę wszystko się pogorszyło i w końcu się rozwiodła. Duma nie pozwalała jej wrócić do domu, a potem dowiedziała się, że jej ojciec nie żyje, a ostatnie słowa jakie sobie powiedzieli, były pełne żalu. Mamy tutaj podwójną perspektywę, dzięki czemu wiemy, że obydwoje czują się źle z tego powodu. Ich ponowne spotkanie jest szansą, aby jakoś naprawić ich relacje, a przynajmniej uciszyć wyrzuty sumienia. Czy po tym obydwoje zaznają spokoju? To opowiadanie zmusza czytelnika do refleksji. Duma bywa zgubna i czasami możemy przegapić szansę na naprawienie relacji z naszymi bliskimi. Wiadomo, że dzieci i rodziców dzieli różnica poglądowa, ale mimo wszystko, czasem warto się spojrzeć na dany temat z drugiej perspektywy zamiast wybuchać gniewem i mówić, słowa, których później się żałuje.

„Nawet najbłahsze sprawy mogą opóźnić odbudowę relacji. Często żadna ze stron nie przyjmuje do wiadomości perspektywy drugiej osoby i wówczas sytuacja może pozostać napięta przez wiele lat. Ludzkie serca są skomplikowane. Im bardziej komuś ufam, tym trudniejszy do zniesienia jest gniew lub smutek, kiedy czujemy się zdradzeni”.

Ostatnie opowiadanie nosi tytuł „Walentynka”. W Japonii to właśnie w Walentynki dziewczyny obdarowują chłopców czekoladkami, wyznając swoje uczucia. W marcu później mamy Biały Dzień i to mężczyźni mogą się wówczas wykazać. Ta historia opowiada losy dwóch przyjaciółek. Ich więź była czymś naturalnym, odkąd tylko Ayame przeniosła się do nowej szkoły. Mówiły w języku samurajów, zaśmiewając się przy tym. Jednak kiedy trochę podrosły doszła zazdrość o przyjaciółkę. Ich drogi się rozeszły i bohaterka żałuje, że pozwoliła sobie na taką małostkowość. Kiedy odkrywa, że przyjaciółka była w niej zakochana, jest zaskoczona, mimo że wszyscy dookoła nie wydają się być zdziwieni. To opowiadanie było naprawdę słodko-gorzkie. Wydaje mi się, że czasem naprawdę nie doceniamy roli przyjaciół w naszym życiu. Tak bardzo skupiamy się na własnym szczęściu i rozwoju, że zapominamy o pielęgnowaniu czegoś tak pięknego jak bezinteresowna przyjaźń.

Kolejne świetne opowieści spod pióra autora! Naprawdę przepadłam tym razem. Znowu płakałam, byłam zła i rozczulona. Styl jest niezwykle prosty a te ciekawostki na samym początku opowiadań zawsze wzbudzały moje zainteresowanie, jak zostaną wplątane do fabuły. Jestem kolejny raz na tak. Opowiadania są krótkie, ale pełne emocji. Po raz kolejny zostałam z zestawem pytań dotyczących relacji między ludźmi i zadziałała kojąco na moje serce. I ma masę cudownych cytatów ❤️

"Zanim zapomnimy o życzliwości" to tom 5 napisany przez Toshikazu Kawaguchi wydany w serii Japońska Relacja przez Wydawnictwo Relacja

#współpracabarterowa

Kolejne 4 opowiadania z kawiarni: Żona z nowo narodzonym dzieckiem chce się cofnąć w czasie by spotkać zmarłego męża; 7-letni chłopiec chce inaczej zareagować na wieść o rozwodzie rodziców; ojciec, który chce dać błogosławieństwo ślubowi córki; kobieta, która chce wręczyć walentynkowe czekoladki.

Jak za każdym razem skończyłem książkę w jeden kalendarzowy dzień wchłonięty jak w bagno i to na pewno będzie jeden z najlepszych dni 2025 roku. Seria "Zanim wystygnie kawa" od dawna dostarcza mi mnóstwo wzruszeń, refleksji i po prostu dobrej literatury. Tak też jest z tomem piątym, który znowu poruszył moje skostniałe serce. Jestem pod wrażeniem jak autor konstruuje swoje powieści i jak za każdym razem dodaje coś nowego, świeżego i rozpoznawalnego, a uniwersum jest coraz bardziej wzbogacane o nowe elementy, zasady czy przypadki.

"Zanim zapomnimy o życzliwości" nauczył mnie czegoś, i aż dziwne, że poprzednie części już mi tego nie wpoiły ale nauczyłem się korzystać z okazji. W końcu bohaterów kieruje często jedna kwestia: Jak nie spróbują cofnąć się w czasie, to mogą całe życie tego żałować. I w tym tomie zacząłem rozmyślać o własnym życiu, czemu tak wielu sytuacji unikam. Dlatego częściej powinienem kierować się chęcią by czegoś po prostu nie żałować. Czegoś spróbować nawet jeśli nic to nie zmieni.

"Na tym świecie zdarzają się niezliczone sytuacje, w których logiczne rozumowanie nie zawsze prowadzi do dobrej odpowiedzi."

Toshikazu Kawaguchi po raz kolejny przypomina mi, dlaczego tak kocham czytać i to jest piękne w jego książkach. Całym swoim sednem trafiają wprost w mój światopogląd i wypełnia mnie z każdej możliwej strony. Literatura japońska właśnie ma coś magicznego w sobie i przestawia neurony w mózgu tak, by poczuć chociaż odrobinę prawdziwego szczęścia. Dlatego jak każdy tom z tej serii polecam go całym sercem. Dla mnie bezapelacyjnie 9,5/10. Kocham.

☕📖 Zanim zapomnimy o życzliwości Toshikazu Kawaguchiego to kolejny magiczny rozdział podróży przez kawiarenkę Funiculi Funicula, gdzie czas płynie inaczej, a jedna filiżanka kawy może zmienić wszystko. Książka znów przenosi nas do miejsca, które zna każdy miłośnik serii — cichego, melancholijnego azylu, gdzie najważniejsze są emocje, których nie zdążyliśmy wypowiedzieć i gesty, które zostawiliśmy na później.

☕📖 Każde z czterech opowiadań to osobna podróż — krucha, intymna i pełna czułości. Najbardziej zapadła mi w pamięć historia chłopca z rozbitej rodziny. To, jak bardzo pragnął szczęścia rodziców, nawet jeśli miałoby to oznaczać jego własną samotność, dosłownie ścisnęło mnie za serce. W tej postaci było coś niewinnego, ale i szlachetnego — przypomnienie, że dzieci widzą i czują więcej, niż dorośli potrafią zrozumieć. Pozostałe historie są równie poruszające. Kobieta z walentynkowym prezentem, ojciec nieakceptujący decyzji córki, matka żegnająca się z dzieckiem, którego nie zdążyła nazwać — każda z tych postaci niesie ze sobą tęsknotę, nadzieję i ciche pytanie: czy jedno życzliwe słowo może naprawdę coś zmienić? Kawaguchi nie daje prostych odpowiedzi, ale zostawia nas z głęboką refleksją.

☕📖 Styl autora jest jak spokojna muzyka w tle — nie narzuca się, ale potrafi poruszyć do łez. Minimalizm języka i kameralność opowieści sprawiają, że jeszcze mocniej odczuwa się emocje bohaterów. Czytając, nie tylko śledzimy losy postaci — czujemy, jakbyśmy siedzieli obok nich przy tym jednym, wyjątkowym stoliku i słuchali ich szeptów z przeszłości. Zanim zapomnimy o życzliwości to coś więcej niż kolejna część popularnej serii. To literacka przypominajka o tym, jak wiele znaczą małe rzeczy. To książka, która daje otulenie, ale też lekko potrząsa — żebyśmy nie zapomnieli, jak ważna jest empatia, odwaga i… życzliwość. Ta opowieść nie zmienia życia głośno. Robi to szeptem — ale bardzo skutecznie.

‎

☕📖 Jeśli szukasz książki, która przytuli twoją duszę, a potem delikatnie przypomni, co w życiu najważniejsze — nie możesz przejść obok niej obojętnie. Toshikazu Kawaguchi po raz kolejny udowadnia, że choć czas przemija, słowa i gesty pozostają. A my, czytelnicy, po raz kolejny wychodzimy z tej kawiarni bogatsi o coś trudnego do nazwania, ale bardzo cennego.