Ciche dni

Emocjonujący debiut Abbie Greaves. Zaskakująca, słodko-gorzka historia dojrzałej miłości. Opowieść o milczeniu i bólu, jaki może przynieść...

💜

Szczęśliwe małżeństwo z długim stażem spotyka ogromna tragedia. Frank i Maggie pogrążają się w rozpaczy. Cierpienie oraz poczucie winy sprawiają, że mężczyzna zamyka się w sobie i przestaje rozmawiać z żoną. Przeraźliwa cisza i dręcząca samotność prowadzi Maggie do próby samobójczej. Frank wstrząśniety dramatyczną decyzją ukochanej kobiety, postanawia wyjawić jej powód półrocznego milczenia i zawalczyć o pogrążoną w śpiączce farmakologicznej żonę.

Książka wywarła na mnie piorunujące wrażenie. To powieść utrzymana w niesamowicie subtelnej i delikatnej narracji, budząca jednocześnie szereg rozmaitych emocji. Podzielona na dwie części "Jej milczenie" i "Jego milczenie". Wzruszająca i poruszająca swoją prawdziwością, bolesna historia, ukazująca miłość i walkę.., która pomimo ogromnego zaangażowania, nie zawsze może zostać wygrana. Zestawienie szczęśliwych chwil z dreczącym przeczuciem nadchodzącej katastrofy, sprawiło, że nie mogłam się oderwać. Odczuwałam obawę o dalsze losy głównych postaci, wiedząc jednocześnie o nieuchronności dramatu, jaki musi się rozegrać. Dawno nie czułam, tak silnej więzi z bohaterami. Bardzo dobrze skonstruowane, realistyczne postaci, tak prawdziwe z wszelkimi ludzkimi słabościami, że ich historia zostanie ze mną przez dłuższy czas. Jestem pod wrażeniem debiutu autorki i z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnej powieści. Zdecydowanie polecam, jeśli tylko będziecie mieli okazję, sięgnijcie po "Ciche Dni".

Do przeczytania tej książki zachęcił mnie przede wszystkim opis fabuły i już od tego momentu wiedziałam, że muszę po nią w wolnej chwili sięgnąć. Historia małżeństwa, które żyje ze sobą od lat, ale się do siebie nie odzywa? To zabrzmiało bardzo intrygująco, więc się skusiłam. Czy żałuję? Ależ skąd.

W tej powieści bardzo podoba mi się sam jej format. Myślę, że to jest najlepsza rzecz w całej książce i dla mnie robi ON całą robotę. Wszystko zaczyna się w momencie, gdy główna bohaterka nie wytrzymuje milczenia ukochanego i postanawia podjąć drastyczne kroki, aby zmusić go do mówienia. Dzięki temu wydarzeniu, poznajemy historię Maggie i Franka od samego początku i to widzianą z dwóch perspektyw - najpierw w formie opowieści Franka, a później w formie zapisków Maggie. Dowiadujemy się jak się poznali, przez co musieli przejść, jak pragnęli dziecka, a później dobitnie poznajemy ich uczucia względem upragnionego potomstwa, które nie było jednak tak idealne jakby tego pragnęli. Cała ta historia przepełniona jest emocjami i co chwila musiałam sięgać po chusteczki, bo moja wrażliwa dusza nie potrafiła znieść cierpienia przede wszystkim matki, która nie potrafi poradzić sobie ze stratą, a później z samym macierzyństwem.

Bardzo ciężko jest mi oceniać bohaterów, bo dla mnie są oni bardzo realni. Mam wrażenie, że mogą to być moi sąsiedzi i nie potrafię ich krytykować, bo w pewnym sensie każde ich postępowanie potrafię zrozumieć. Cała ta książka jest bardzo prawdziwa i po prostu piękna. Nie czułam w niej fikcji, wyolbrzymiania czy dramatyzowania. Czytając, miałam wrażenie, że jest to po prostu historia prawdziwych ludzi. (Jeżeli tak jest naprawdę, a ja o tym nie wiem, to proszę mnie wyprowadzić z błędu).

Jest to literacki debiut autorki, ale myślę, że bardzo udany. Całość jest świetnie napisana, postacie prawdziwe, fabuła interesująca i po prostu nie mogłam się od niej oderwać, dopóki nie skończyłam. Autorka pięknie prezentuje nam postacie i ich uczucia. Nie powiem, żeby to były moje klimaty, bo zazwyczaj wolę lekkie romanse, ale przyznaję z czystym sercem, że nie żałuję ani odrobiny, że przeczytałam tę książkę.

Właściwie to nawet nie mam się do czego przyczepić. Może tylko ta przewidywalność odrobinę mi przeszkadzała, bo już od początku wiedziałam, co się stało z dzieckiem, ale jestem w stanie to przełknąć, bo właśnie takie powolne opowiadanie całej historii sprawiało, że jest ona dla mnie niesamowicie prawdziwa.

Jest to chyba pierwsza książka, którą miałam przyjemność czytać, a która opowiada tak naprawdę kilkadziesiąt lat wspólnego życia głównych bohaterów. Wzloty i upadki. Smutki i radość. Nie kończy się w momencie, gdy para zakochuje się w sobie, tylko płynie dalej.

Ta książka jest po prostu piękna i zachęcam Was wszystkich, żebyście się z nią zapoznali. Nie liczcie na nie wiadomo jaką akcję. Liczcie po prostu na miłość, która musiała wiele znieść.

Gdy na swojej drodze napotkałam powieść pod tytułem "Ciche dni" przystanęłam, by chwilę pomyśleć. Tytuł można zrozumieć dosłownie, jak i w przenośni, ale już notatka na okładce głosząca: "Całe życie razem. Sześć miesięcy milczenia. Ostatnia szansa" powoduje, że dobrze wiemy, o co chodzi. Przenosimy się zatem na tylną okładkę, by doczytać, co do zaoferowania ma blurb. Ciekawość zatem sięga zenitu, bo odkrywanie tajemnic to nie lada gratka dla wielu czytelników.

Nim przejdziemy do książki, zadam Wam jedno pytanie. Czym dla Was jest małżeństwo, narzeczeństwo czy też związek? Dla mnie to coś na kształt elektrokardiografu czy też sejsmografu. Widzimy góry i doliny, wzloty i upadki. Nie od dziś wiadomo, że najłatwiej jest wtedy, gdy człowiek nie ma tajemnic przed swoją drugą połówką. Lepiej pocierpieć kilka dni, ale wszystko wyjaśnić niż czuć się winnym, mieć nad sobą cień przewinienia przez resztę życia. Jednak czasami postanowimy coś przemilczeć, bo wydaje nam się to zbyt ciężką sprawą. Wtedy dochodzi do załamania. Czasami chwilowego, a czasami kończącego wszystko.

Małżeństwo Maggie i Franka do tej pory było idealne, a na pewno szczęśliwe i pełne obustronnej miłości. Co się zatem stało, że od sześciu miesięcy mężczyzna nie odezwał się do swojej żony nawet jednym słowem? Co spowodowało, że zamknął się w sobie tak szczelnie, że nawet kochająca żona nie jest w stanie go zachęcić czy zmusić do powiedzenia choćby krótkiego tak lub nie?

Kobieta przez te pół roku dzień w dzień wierzy, że mąż w końcu przemówi. Zmęczona jednak tym czekaniem sama sobie daje czas 7 dni na to, że Frank coś do niej powie. Każdy z tych dni zapisuje w swoim ukochanym notatniku, a ostatniego siódmego już dnia kobieta postanawia popełnić samobójstwo. Kiedy mąż ją odnajduje nieprzytomną w kuchni, jego świat się zawala, a grunt usuwa się spod jego stóp. Świadomy jest, że to ON odpowiada za decyzję Maggie. Kiedy odwiedza w szpitalu wprowadzoną w śpiączkę farmakologiczną Mag, dociera do niego, co zrobił. Frank decyduje się otworzyć usta i wypełnić głosem salę na intensywnej terapii. Postanawia wyjawić tajemnicę, którą skrzętnie ukrywał przed żoną tak długo i z taką starannością. Wolał nie mówić nic, niż powiedzieć cokolwiek co zdradziłoby, co ma do ukrycia.

Pytania nasuwają się, więc same. Czy pewnego rodzaju spowiedź Franka uratuje Maggie? Czy będzie ona miała jakikolwiek wpływ na ich małżeństwo? Co się stało, że mężczyzna wolał milczeć? Czy kobieta również miała jakieś tajemnice?

Kiedy chodzi o książki, które na swych kartkach skrywają jakiekolwiek sekrety, to kocham je równie mocno, co mocne thrillery czy pozycje z gatunku kryminalistyki. Problem w tym, że ta pozycja musi mieć coś jeszcze. Mam wrażenie, że "Ciche dni" Abbie Greaves są niekompletne. Autorka miała pomysł, a wykonanie nie jest złe, ale końcówka zdecydowanie rozbiegła się z moimi oczekiwaniami. Budując napięcie przez trzy czwarte książki, czytelnik ma prawo oczekiwać intrygującej końcówki, wyjawienia niebanalnej tajemnicy. Jest ciekaw, co strasznego wydarzyło się w życiu bohatera, że wolał zamilknąć niż porozmawiać z miłością swojego życia, a dostaje... No właśnie. Marną namiastkę czegoś beznamiętnego. I gdyby czymś, za co oceniam książkę, był sekret, to byłoby fatalnie. Na szczęście Abbie postawiła też na coś innego, co wygrało z niedociągnięciem. Postawiła mianowicie na powieść słodko-gorzką o uczuciach, problemach i niedomówieniach. To historia, z którą niejednokrotnie zidentyfikują się niejedni rodzice i nie będzie mnie to wcale dziwić. Nie liczcie, że będzie to thriller psychologiczny, o nie! To klasyczna książka obyczajowa z nutami dramatu rodzinnego. Jednak wciągająca i powodująca, że człowiek dwa razy pomyśli nad swoim zachowaniem, nim podejmie ostateczną decyzję.

Frank i Maggie są szczęśliwym małżeństwem z długim stażem.Chociaż przeżyli już wiele zawirowań,nie potrafią poradzić sobie ze śmiercią ich jedynej córki.Rozpacz,cierpienie i poczucie winy sprawiają,że Frank zamknął się w sobie i od pół roku nie zamienił z żoną nawet jednego słowa.

Właśnie ta cisza staje się dla Maggie nie do zniesienia i pewnego dnia kobieta postanawia odebrać sobie życie.Frankowi w ostatniej chwili udaje się zadzwonić po pomoc.W szpitalu lekarze wprowadzają kobietę w stan śpiączki farmakologicznej,a zrozpaczony Frank postanawia ujawnić żonie powód swojego milczenia.

********************************************

Nie wiem co mam powiedzieć o tej książce.

Na pewno nie to,że ,,milczenie jest złotem",bo tutaj akurat doprowadziło do ogromnej tragedii.Rodzice tracą dziecko,ale już wcześniej wali im się cały świat.Bo córka również ukrywa swoją traumę i oddala się od rodziny.

Żadne nie potrafi pomóc drugiemu.

Wolą milczeć.

W tej książce z każdej kartki wychodzi taki smutek i taka rozpacz,że naprawdę ciężko przejść obok niej obojętnie.

Ja też nie przeszłam i dlatego polecam Wam ją przeczytać.Może dzięki temu ktoś inny nauczy się rozmawiać.

Ciche dni w związku? Nie ma chyba pary, która przynajmniej nie spotkała się z tym określeniem nie mówiąc już o tych, czy w danym przypadku też ciche dni się pojawiają. Niestety, panuje przekonanie, że takie ciche dni są najlepszym sposobem rozwiązywania konfliktów, że są dużo lepsze, niż gwałtowne kłótnie z tłuczeniem talerzy włącznie. Okazuje się jednak, ze nic bardziej mylnego, zaś ciche dni mogą … zabić. I to nie tylko naszą miłość. Wspomniane ciche dni są popularnym określeniem zjawiska nazywanego w psychologii ostracyzmem społecznym. Polega ono na drastycznym ograniczaniu kontaktów z drugą osobą, zarówno częstości oraz ich jakości. W efekcie żyjemy razem, ale jednak osobno, nie odzywając się, unikając jakiegokolwiek werbalizowania swoich emocji. W ten sposób inicjujący ciche dni chce niejako ukarać drugą osobę, ale też zyskać na czasie potrzebnym do uspokojenia się, odzyskania kontroli nad własnym wzburzeniem. Tyle tylko, że taka forma jest wyrazem braku umiejętności komunikacyjnych, a jako jeden ze sposobów zarządzania konfliktem, nie sprawdza się wcale.

Co się stało, że owe ciche dni pojawiły się w małżeństwie Maggie i Franka? Dlaczego związek z czterdziestoletnim stażem, w którym małżonkowie pomimo upływu lat naprawdę wydają się darzyć się miłością, może rozpaść się przez milczenie? I co najważniejsze czy tragedia do której brak umiejętności komunikacyjnych doprowadził, ma szanse na szczęśliwe zakończenie przynajmniej tym razem? Przekonamy się o tym dzięki lekturze wzruszającej powieści obyczajowej pt. „Ciche dni”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA powieść autorstwa Abbie Greaves to gwarantująca niezwykle silne emocje, ale i skłaniająca do refleksji nad sobą i własnym związkiem i macierzyństwem lektura, od której nie sposób się oderwać. Być może niektórzy czytelnicy odnajdą na stronach książki siebie, być może w naszym otoczeniu znajduje się ktoś, kto książkę tę powinien przeczytać. Może stać się ona również bodźcem do dyskusji na temat wychowania dzieci, a także funkcjonowania w związku i komunikowania się.

Autorka przedstawia nam najgorszą chyba sytuację w małżeństwie, kiedy ciche dni przeradzają się w tygodnie, a nawet miesiące. Maggie i Frank nie rozmawiają ze sobą od pół roku, choć wspólnie spożywają posiłki i funkcjonują w przestrzeni domowej. Pewnego dnia Frank zamilkł i żadne prośby Maggie nie pomogły, nie zmusiły go do przemówienia czy jakiegokolwiek wyjaśnienia. W tej sytuacji nie dziwi nawet dramatyczny krok kobiety, która usiłuje popełnić samobójstwo, łykając tabletki. Trafia do szpitala, gdzie zostaje wprowadzona w stan śpiączki farmakologicznej, a diagnozy nie są przychylne. Nawet jeśli odzyska przytomność, to prawdopodobnie niedotlenienie poczyniło spustoszenie w jej organizmie, zatem może nigdy nie wrócić do pełnej sprawności. Dopiero widok żony, która w desperacji sięgnęła po śmierć, skłania mężczyznę do mówienia.

Długie godziny spędzone przy szpitalnym łóżku Maggie, stają się okazją nie tylko do opowieści o ich wspólnym życiu, ale też do rachunku sumienia. Okazuje się, że przyczyną milczenia Franka jest ciążące mu poczucie winy i tajemnica, którą pieczołowicie przechowywał. Niestety, nie był jedyny – również Maggie żyła z pewnymi sekretami, które powoli zatruwały ją samą i związek. Frank poznaje je dzięki dziennikowi, który kobieta zaczęła prowadzić odliczając dni do planowanej śmierci. Zarówno swego rodzaju spowiedź Franka, jak i lektura zapisków Maggie daje nam pełen obraz małżeństwa, które nie wykształciło w sobie umiejętności rozmowy, w tym rozmowy o emocjach, tych pozytywnych, jak i negatywnych. Problemy z wychowaniem córki jeszcze ten brak kompetencji komunikacyjnych podkreślały, a strategia, którą obrało małżeństwo, czyli ucieczki w ciszę, okazała się jedną z najgorszych…

Lektura tej doskonale skonstruowanej powieści, która mimo niewielkiej objętości kryje w sobie olbrzymi ładunek emocji, z pewnością nie pozostanie zapomniana. Doskonale nakreśleni bohaterowie, a właściwie ich emocje, przedstawienie sytuacji z perspektyw zarówno Franka, jak i Maggie, a wreszcie dramatyczna walka o żonę – taka powieść zasługuje na uznanie!

Wydawałoby się, że małżeństwo Maggie i Franka jest szczęśliwe i pełne miłości. Okazuje się jednak, że mąż i żona od pół roku nie zamienili ze sobą ani jednego słowa. Jedzą razem posiłki i śpią w jednym łóżku w coraz bardziej niezręcznym milczeniu. Co sprawiło, że Frank zamilkł i zamknął się w sobie? Ogłuszająca cisza staje się dla Maggie nie do zniesienia. Kiedy pewnego dnia Frank znajduje żonę nieprzytomną na podłodze w kuchni, grunt usuwa mu się spod nóg. Wie, że to jego milczenie popchnęło ją do próby samobójczej. Maggie trafia do szpitala, gdzie zostaje wprowadzona w śpiączkę farmakologiczną. Nawet jeżeli odzyska przytomność, nigdy nie będzie już taka sama.

Dopiero gdy sprawy przybierają dramatyczny obrót, Frank postanawia wyjawić tajemnicę swojego milczenia. Czy prawda uratuje Maggie? Czy uratuje ich małżeństwo?

"Tajemnica, którą nosił w sobie przez pół roku, zniszczyła go. Odebrała mu coś więcej niż głos, przeniknęła każdą sekundę i minutę życia, każdy dzień, który udało mu się przetrwać, naznaczyła całe jego istnienie."

Miał być thriller, a wyszła z tego powieść obyczajowa z szerokim tłem psychologicznym. Ja w sumie się cieszę, bo wiecie, ja to bardziej "obyczajowa" jestem. Po przeczytaniu tej książki jeszcze długo o niej myślałam, nijak nie chce wyjść mi z głowy. Powaliła mnie prawdziwość tej historii, a jednocześnie jej aktualność.

Czy nie zdarzają się Wam takie ciche dni w związku? Wiem, czasem każdy z nas potrzebuje chwili tylko dla siebie, oddechu, ale gdy trwa to zbyt długo lub jest konsekwencją kłótni, niedopowiedzeń... nic dobrego z takiego stanu rzeczy nie może wyniknąć. Autorka przekonuje, że należy rozmawiać, wyjaśnić sobie nieporozumienia, rozwiewać wątpliwości. Nie można być wobec siebie zimnym i obojętnym. Związek trzeba pielęgnować poprzez okazywanie wzajemnego zainteresowania, nieszczędzeniu sobie czułych słów i gestów. Gdy coś odpuścimy, niezwykle trudno będzie nam wrócić do tego, co było przed.

"Nigdy nie byliśmy specjalnie wylewni w słowach. Okazywaliśmy sobie miłość inaczej, emocjonalne wyznania zostawialiśmy innym. Nasze uczucia były znacznie cichsze, subtelniejsze."

Autorka wskazuje na jasne i ciemne strony macierzyństwa, nadopiekuńczość, ale i zbytnie zaufanie wobec dziecka. Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki zostały przedstawione relacje na linii mąż - żona i rodzić - dziecko. Stosunki panujące w tej rodzinie wcale nie odbiegają od tych, jakie możemy zaobserwować w naszym otoczeniu. Ból, rozpacz, gniew, strata, poczucie winy zawsze dużo łatwiej znosi się, gdy ma się wsparcie w bliskiej osobie i przede wszystkim, gdy się o tym rozmawia. Trzeba też pamiętać, by nigdy nie zwlekać z tym, co ma się do powiedzenia, bo może być za późno.

Abbie Greaves udało się zaangażować mnie w swoją powieść od pierwszej do ostatniej strony. Umiejętnie budowała napięcie, dzięki czemu byłam ogromnie ciekawa dlaczego Frank tak uparcie milczy od pół roku. Nie ma tu jakiś spektakularnych zwrotów akcji, ale bez wątpienia sporo emocji. Autorka wlała w tę historię mnóstwo uczuć. Wszystko to, o czym czytamy, przeżywamy wraz z bohaterami. Po drodze rodzi się sporo pytań i niewiadomych, a na końcu zostajemy zmuszeni do wielu refleksji i przemyśleń nad własnym życiem i zachowaniem. To bardzo cenne.

Dodam iż tym, co pchnęło autorkę do stworzenia tej historii, był artykuł opowiadający o japońskim chłopcu, który nigdy nie słyszał, aby jego rodzice ze sobą rozmawiali.

"Ciche dni" to smutny, wzruszający portret rodziny, z jej tajemnicami, niedomówieniami, bezradnością, zwątpieniem i dramacie. Jeśli liczycie na thriller - tu go nie dostaniecie, ale dobrą obyczajówkę - owszem. Debiut udany, który w szczególności polecam każdemu rodzicowi!

Moja mama zawsze mi powtarza, że w związku nie ma nic gorszego niż ciche dni. Sama podchodzę do tego stwierdzenia z lekkim przymrużeniem oka, wierząc, że czasami jeden wieczór czy nawet cały dzień spędzony w milczeniu nie wywróci całego życia czy całej relacji do góry nogami. A gdyby to milczenie trwało pół roku? Czy można z kimś mieszkać, jeść kolacje, wspólnie żyć, nie zamieniając ani słowa? To właśnie ten temat nakłonił mnie do sięgnięcia po nową książkę Abbie Greaves.

Rozpoczynając „Ciche dni” liczyłam nie tylko na to, że faktycznie poznam zajmującą i poruszającą historię, ale także zakładałam, że zrozumiem, co doprowadziło bohaterów do okresu milczenia. Wydawało mi się, że na stronach powieści rozegrają się wydarzenia niezwykłe i emocjonalne, a oprócz dramatów pojawi się również nieco sekretów. A takiej mieszance nie potrafię się oprzeć.

Pierwsze rozdziały nie wskazywały jednak na to, by ta powieść miała zmienić moje życie, czy chociażby postrzeganie pewnych spraw. Czytało mi się całkiem lekko i dość przyjemnie, ale zaangażowanie w lekturę było niewielkie. Nie jestem natomiast pewna, kiedy nastąpił ten moment przełamania, gdy rzeczywiście historia mnie zaintrygowała i przyciągnęła jak magnes. Nagle po prostu poczułam, że w tej opowieści kryje się o wiele więcej, a to milczenie to tylko cisza przed burzą.

„Ciche dni” to opowieść o niezwykłej przygodzie, jaką jest małżeństwo. O wszystkich wspólnych chwilach, wzlotach i upadkach, trudnych decyzjach, błędnych krokach oraz konieczności dokonywania wyborów. Ale to także historia o zaufaniu i potrzebie dzielenie się z drugą osobą refleksjami i problemami. Ta historia została tutaj opowiedziana dwoma głosami, z punktu widzenia męża i z perspektywy żony.

Ta książka to lekcja życia. Piękna i smutna opowieść o tym, że każdy z nas potrzebuje czegoś innego i inaczej postrzega świat. Ma prawo do zmiany zdania i błędów. Graeves oferuje czytelnikom dojrzałą i emocjonalna historię o wspólnym i pięknym życiu, w którym znalazło się jednak miejsce dla tragedii. Czy można było jej uniknąć? Cóż, nie wiadomo. Jesteśmy tylko ludźmi…

„Ciche dni” czyta się niespiesznie, w pochyleniu nad problemami bohaterów i z miejscem na własne refleksje. Autorka zdaje się prowadzić nas tym szlakiem milczenia przez całą opowieść. Niewiele w niej dialogów, dużo miejsca na przeżywaniu w środku.

Podczas lektury nasunęło mi się wiele pytań dotyczących związków i relacji. Otrzymałam sporo materiału do przepracowania. Książka Abbie Greaves zmusza do myślenia i stawienia czoła temu, co kłębi się w naszych umysłach i sercach.

Macie chrapkę na niezwykle dojrzałą i przesiąkniętą emocjami książkę obyczajową?

„Ciche dni” autorstwa Abbie Greaves wzbudziły moje zainteresowanie, gdy tylko pojawiły się w zapowiedziach wydawniczych. Uwielbiam historie ukazujące intymne portrety małżeństw. Maggie i Frank spędzili ze sobą czterdzieści lat. Ich związek przechodził wzloty i upadki, ale nigdy nie zwątpili w wzajemną miłość. I nagle Frank z dnia na dzień przestał się odzywać. Dlaczego postanowił skryć się za murem milczenia? Dopiero zakończenie powieści daje nam odpowiedź na to nurtujące pytanie. Zatem trzeba uzbroić się w cierpliwość i pozwolić, by główni bohaterowie przedstawili nam tę przejmującą historię.

W „Cichych dniach” nie wpadniecie w wir zawrotnej akcji, ale niewątpliwie zasmakujecie prawdziwej prozy ludzkiego życia. Wraz z Frankiem przejdziecie przez najważniejsze wydarzenia w jego egzystencji. Pierwsza miłość, pierwsze bolesne niesprawiedliwości losu, pierwsze najszczęśliwsze chwile. Zdecydowanie nie jest to przesłodzona historia, wręcz przeciwnie, dotyka trudnych tematów kształtowanych przez szarą i brutalną rzeczywistość. Choć powieść skupiła się również na pięknych i pozytywnych chwilach z życia bohaterów, tego smutku jest zdecydowanie więcej. Momentami wręcz mnie przytłaczał. Warsztat pisarski autorki jest silnie emocjonalny, dlatego też wraz z Maggie i Frankiem zamartwiałam się z powodu trosk i cieszyłam się z drobnych sukcesów.

Przedstawiona historia w pewien subtelny sposób sygnalizuje jak brak szczerych rozmów w małżeństwie wpływa na jego jakość. Czasami trudno rozmawiać o tłumionych emocjach, lecz bez wątpienia warto spróbować i otworzyć się na drugą osobę. Po co skazywać się na samotność, skoro przy Twoim boku trwa kochający partner? Miłość zniesie niemal wszystko, jednak bywa niewystarczająca, gdy do związku wkradają się kłamstwa i sekrety.

Choć smutek tej historii nieco mnie przygnębił, ogólnie jestem bardzo usatysfakcjonowana z lektury. Wyraziści bohaterowie na długo pozostaną w mojej pamięci, a ich przewrotne losy prawdopodobnie okażą się dobrą lekcją na przyszłość.

Muszę od razu napisać, że ta historia mnie zaskoczyła i to bardzo pozytywnie. Sądziłam, że w rękach trzymam książkę o problemach małżeństwa, a w rzeczywistości dostałam coś innego, głębszego i poważniejszego.

Czy postępowanie Maggie i Franka można usprawiedliwić? Powiem szczerze, że nie wiem, co o tym wszystkim sądzić. W trakcie czytania dowiadujemy się, że nie tylko Frank miał jakąś tajemnicę - Maggie miała ich o wiele więcej i myślę, że one bolą bardziej.

Styl, jakim została napisana ta historia, jest dobry. Czytało się naprawdę dobrze. Ja się wciągnęłam już od samego początku - jest to dla mnie ważne, bo rzadko kiedy sięgam po taki gatunek literacki.

Autorka świetnie oddała emocje naszych bohaterów i stworzyła naprawdę bardzo dobrą historię, która mnie zaskoczyła. Choć momentami się domyślałam, co może się wydarzyć z pewną postacią, to reszta była dla mnie niespodzianką.

[Adres usunięty]