Zalewski

Uczucia potrafią niekiedy być zgubne. Potrafią również włączyć w człowieku jakiś magiczny przycisk, który odpala złe emocje i napełnia nienawiścią. Taka sytuacja po raz drugi spotkała Roberta Zalewskiego, podkomisarza policji, który kolejny raz w swoim życiu zobaczył ukochaną kobietę w ramionach innego mężczyzny…

Czy to właśnie ta sytuacja zapoczątkowała w życiu Zalewskiego pasmo nieszczęść? Czy może to przeszłość skrywa początek tego wszystkiego?

Drogi Czytelniku, zapraszam Cię do świata pełnego mroku, którego Robert sam do końca nie rozumie…

Najpierw Irena podcięła mu skrzydła, a potem na jego drodze stanął bezdomny, którego wegetacja na tej planecie skończyła się w ułamku sekundy. W międzyczasie miejsce miał wypadek samochodowy i pojawił się ktoś, kto nie powinien był widzieć tego, co zobaczył w lesie. A jakby tego wszystkiego było mało, był alkohol. Całe morze alkoholu, który wielokrotnie odcinał świadomość. Pochłaniał totalnie kilka dni z rzędu, w których, jak się później okazało, wiele się działo…

Na początku tej historii jest mały chaos. Autor zrzuca na czytelnika dużo informacji, przy których można się nieco pogubić, jednak dosyć szybko wszystko mniej więcej zaczyna wskakiwać na swoje pola, rozjaśniającą obraz całej sytuacji.

Przez dobre ponad pół historii czytelnik ślepo brnie za głównym bohaterem. W jego głowie ciągle tkwią te same pytanie, które zadaje sobie Zalewski - „co się stało?”, „dlaczego mam krew na rękach?”. I… nie ma na to jasnej odpowiedzi! Czy ktoś go próbuje wrobić? Pracując w policji można sobie narobić wrogów, którzy będą chcieli kiedyś uprzykrzyć człowiekowi życie. Czy to jest właśnie ten przypadek?

Ta historia jest mroczna i brutalna. Autor powoli dawkuje tą dozę emocji, dzięki czemu napięcie ciągle rośnie. W historii o Zalewskim warto skupić się przede wszystkim na… Zalewskim. Nie jest to postać, którą darzy się sympatią, absolutnie. Już od pierwszych stron da się zauważyć, że to typ spod ciemnej gwiazdy i jego sufit nie jest prosty, nawet mimo tego, że jest on traktowany jako dobry glina na komendzie. Ale to tylko pozory. Postać Zalewskiego pokazuje, że dno ludzkiej psychiki potrafi być przerażające do granic możliwość.

Paweł Leśniak posługuje się prostym i bardzo obrazowym językiem tworząc dzięki temu bardzo dobry kryminał, taki, w którym główne śledztwo toczy się w środku głównego bohatera i jego osobowości.

Drogi Czytelniku,

To nie jest historia o szczęśliwym zakończeniu. Jej finał dla wielu okazuje się być tragiczny. Ale czy to rzeczywiście koniec?

Polecam! 🔥

Zacznę dość nietypowo.

Czasami człowiek się gubi – nie w lesie, w mieście, ale w sobie. Budzi się rano i choć wszystko wygląda tak samo, coś w środku jest inne. Myśli rozbiegane, decyzje niepewne, wręcz chaotyczne, serce ciche.

Reczy, które kiedyś dawały radość, teraz wydają się obojętne. Bliscy ( o ile ich mamy) mówią „będzie dobrze”, ale to brzmi jak echo w pustym pokoju.

Pogubienie nie zawsze widać. Czasem uśmiech przykrywa chaos, a codzienność maskuje brak sensu. Nie chodzi o dramat, raczej o cichy rozpad kierunku. Jakbyś szedł ścieżką, która nagle się rozmywa.

Ale pogubienie to nie koniec, tylko znak, że czas na zmianę. Że trzeba zwolnić, usiąść, posłuchać siebie na nowo. Bo choć łatwo się zgubić, można też się odnaleźć – powoli, krok po kroku, od nowa.

Ten długi wstęp do recenzji, to praktycznie wszystko to co dzieję się w głowie głównego bohatera – Roberta Zalewskiego, niezłomnego gliny z nowosądeckiej komendy policji.

Niezłomnego, a jednak pewien łańcuch wydarzeń doprowadził do sytuacji gdzie nawet Robert znalazł się w sytuacji, z której ciężko będzie wyjść bez ofiar.

Historia opisana w tej książce to praktycznie efekt zmagania się z jedną źle podjęta decyzją. Chwilą, w której zadziały emocje, a nie chłodne i spokojne kalkulowanie, z którego do tej pory słynął Zalewski.

Ciężko jest opisać fabułę tej książki, nie zdradzając zbyt dużej ilości szczegółów. „Zalewski” to opowieść o pogoni głównego bohatera za niewyobrażalnym złem, które cały czas czai się bardzo blisko. Zalewski poszukuje, zagląda w każdy kąt, ale nie ma świadomości, że to co najgorsze jest bliżej niż mu się wydaje…

„Zalewski” to pierwsza książka Pawła Leśniaka z jaką miałem przyjemność się zapoznać. I tą przyjemność należy tu bardzo mocno podkreślić. Jest to ewidentnie kontynuacja wątków, które były już poruszane, ale od razu powiem, że nie przeszkadza to w ogóle w czytaniu książki samodzielnie.

Autor serwuje czytelnikowi konkretny kryminał z bardzo wyrazistym głównym bohaterem, z którym chce się podróżować po kartach książki.

Polecam serdecznie.

Już od jakiegoś czasu nie sięgałam po żaden kryminał, dlatego tym bardziej cieszę się, że miałam okazję wrócić do tego gatunku. I to z tak wyśmienitym efektem – książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. Mam wrażenie, że to coś innego, zupełnie odmiennego od tego, co dotąd czytałam.

Właściwie jestem w szoku po tym, co przeczytałam, i że autor tak świetnie poprowadził tę fabułę. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Pawła Leśniaka i na pewno nie ostatnie – znajdziemy tu łatwo przyswajalny styl pisania (co uważam za jedną z najważniejszych cech książki), głównego bohatera, który powoli podupada, oraz zwroty akcji, na które bym nie wpadła. Na dodatek „Zalewski” to lektura oryginalna i świeża w moim odczuciu. Ma wszystko, co powinien zawierać dobry kryminał.

Mocna książka. Brakuje mi słów, by ją opisać – jest wstrząsająca, nieodkładalna i idealna na jeden wieczór, bo pochłania się ją błyskawicznie. Zakończenie? Zwala z nóg. Bardzo podobało mi się również to, że porusza temat alkoholizmu i to w sposób realistyczny, dzięki czemu łatwo było mi uwierzyć w bohatera. Emocje? Świetnie oddane. Problemy? Prawdziwe, życiowe.

Choć Zalewski nie należy do moich ulubionych postaci (i wcale nie dlatego, że został źle napisany – wręcz przeciwnie, aż za dobrze, szczególnie ta jego ciemna strona), to mimo wszystko chętnie poczytałabym o nim dłużej. Jestem pod wrażeniem tego tytułu i uważam, że fani kryminałów zdecydowanie powinni po niego sięgnąć.

Ta książka wchodzi pod skórę i panoszy się we wszystkich komórkach. Słowa kiełkują w naszej wyobraźni tworząc rzeczywiste obrazy. Zaskoczenie, strach, sprzeciw są na odległość dotknięcia dłoni.

Zalewski to „stary” glina, któremu każdy schodzi z drogi. Nieliczni znają jego przeszłość i wiedzą, że jest ona trudna. Gdy znika jego była partnerka Irena policjant nie waha się i rusza natychmiast na jej poszukiwania. Czy to co zobaczył jest prawdą? Irena uwikłana jest w podejrzane układy i to ona stoi za śmiercią jednego z policjantów?

Gdy czytamy tą książkę świat zewnętrzny przestaje istnieć. Historia wciąga nas w swoje wiry i każe żyć jej życiem. Wszechobecne silne, negatywne emocje kumulują się, zbierają w stada i wybuchają gwałtownie. Nie wierzymy w to co czytamy, nie chcemy poddać się naszym podejrzeniom. Zło nie może być tak bezkarne, nie może funkcjonować przez nikogo niezauważone. Wściekłość, szał, brutalność rozsadzają książkę. Czytelnik podchodzi do nich bardzo blisko, za blisko.

Wiele scen jest rozpisanych na nanosekundy. Morderstwa przewijają się powolnymi kadrami przed naszymi oczyma. Dzika furia wibruje w powietrzu szukając ujścia, cuchnący oddech gniewu wypełnia całą przestrzeń.

Kreacja głównego bohatera ociera się o mistrzostwo. Targany jest bolesną przeszłością, walczy z nałogami, które ciągną go na same dno, rozsadzany jest gwałtowną furią i niepohamowaną nienawiścią. Zaskoczył mnie, przeraził, odtrącił, ale też i na pewno na dłużej wpisał w moją pamięć.

Mocny początek tej powieści przeszedł w pełną napięcia kontynuację i starł nas w pył w finale. Nie spodziewałam się takie obrotu sprawy, nie przewidziałam nawet ułamku okrucieństwa, które zostało nam zaserwowane. Powiem Wam, że będę niecierpliwie czekać na kolejny tom.

„Zalewski” to mój „złoty przycisk”, to strzał w sam środek dziesiątki.

„Zalewski” to kryminał, który wciąga od pierwszej strony.

To historia pełna napięcia, emocji i mroku – taka, która angażuje bez reszty i zostaje z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury.

Tytułowy Zalewski, weteran nowosądeckiej komendy, uchodzi za wzorowego glinę. Jednak tylko nieliczni wiedzą, jak głęboko przeszłość naznaczyła jego życie. Mroczne wydarzenia, których chciał już nigdy nie wspominać, nie dają mu spokoju. Gdy w Krakowie znika podkomisarz, z którą łączyła go bliska relacja, Zalewski rusza na jej poszukiwania…

Paweł Leśniak prowadzi fabułę z ogromną pewnością – nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Każda strona to napięcie, każdy rozdział zostawia pytania bez odpowiedzi.

Postać Zalewskiego została wykreowana z mistrzowską precyzją: silny, wewnętrznie rozdarty, niepokojąco autentyczny. A mroczna, duszna atmosfera powieści tylko potęguje napięcie.

Czy polecam? Zdecydowanie.

To idealna lektura dla tych, którzy cenią sobie kryminały z głębią, tajemnicą i nieoczywistym bohaterem. Emocje gwarantowane – i to takie, które zostają z Tobą na długo.