Zabójczy mezalians

**PATRONAT MEDIALNY**

Dziś przychodzę do Was z kolejnym fantastycznym patronatem medialnym, który trafił ostatnio pod moje skrzydła. Tym razem chciałabym napisać kilka słów o kryminale, który nie do końca mieści się w sztywnych ramach swojego gatunku, bo zahacza również o inne gatunki w tym o dynamiczną sensację i romantyczną obyczajówkę, więc w moim odczuciu jest to fantastyczny miks, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Tym bardziej że już opis wydawcy rozpala wyobraźnię i obiecuje niezapomniane przeżycia.

Ola i Antoni budują związek na iluzji i kłamstwie. Każde z nich ma mają swoją przeszłość i zajęcie, które wpływa na jego teraźniejszość. Ona wiecznie ucieka, on ciągle szuka (nie powiem czego lub kogo). Nie zdradzają nikomu za wiele informacji i nie mówią, kim są naprawdę.

Czy przeszłość w końcu dopadnie Olę? Czy przetrwają, gdy wszystko stanie się jasne, czy to, co zbudują, okaże się prawdziwe i trwałe? Dlaczego noszą maski i tylko nielicznym pokazują swą prawdziwą twarz? Kto jest wrogiem, kto przyjacielem? Czy Antoni z racji wykonywanej profesji, uniesie odpowiedzialność za rodzinę, którą dopiero co stworzył?

Tego już wam nie zdradzę, ale zostawię Was z tymi pytaniami. Gwarantuję, że odpowiedzi znajdziecie w tej nieszablonowej historii.

Monika Konefelt stworzyła świetną wielowątkową i zaskakującą opowieść. Choć napisana jest bardzo lekkim stylem i czyta się niezwykle przyjemnie, potrafi ona wzbudzić masę emocji i sprawić, że ciekawość oraz poczucie niepewności co do dalszych losów postaci nie opuszczają czytelnika do ostatniej strony, a im bliżej ostatniej strony robi się coraz mroczniej i niebezpieczniej.

"Zabójczy mezalians" to opowieść o tajemnicach i sekretach, jest to opowieść o konsekwencjach swoich wyborów i o tym, jak bardzo przeszłość rzuca się cieniem na teraźniejszość i przyszłość, o tym, że nierozwiązane sprawy, zawsze nas dopadną i to zazwyczaj w tym momencie, w którym opuścimy gardę i przez moment poczujemy się bezpiecznie.

Pełno tu skrajnych emocji i zaskakujących zwrotów akcji, która potrafi obrócić się o sto osiemdziesiąt stopni w jednym momencie. Autorka doskonale buduje napięcie i konsekwentnie je utrzymuje, nie ma czasu na nudę ani znużenie. Mamy tu zagwarantowany pełen emocjonalny roller coaster. Postacie są bardzo ciekawe, doskonale skonstruowane, intrygują i sprawiają, że chce się je poznać bliżej, mimo że każdy kolejny odkryty sekret, sprawia, że momentami nie tylko tracą naszą sympatię, ale wręcz wzbudzają niechęć i z radością stawia się je po tej "drugiej stronie".

Nie mam się tu do czego doczepić, powieść jest przemyślana, logiczna, pojedyncze wątki łączą się w zgrabną i spójną całość. Objętościowo nie jest ona jakoś spektakularna, więc myślę, że to doskonała historia na jeden spokojny wieczór.

Twórczości Moniki Konefelt towarzyszę od jej debiutu i za każdym razem historia, która wychodzi spod pióra tej autorki, jest mocno zaskakująca i tylko potwierdza, że Autorka świetnie odnajduje się w każdym gatunku. Bardzo się cieszę, że jej kryminał trafił pod mój patronat i umilił mi ostatni czas. Z całego serca trzymam kciuki, by ta historia dotarła do jak najszerszego grona odbiorców, a pani Konefelt nie porzuciła pióra, tylko tworzyła kolejne tak ciekawe i intrygujące historie.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Tak jak wspomniałam wyżej to świetny gatunkowy miks, w którym odnajdzie się zarówno fan wciągających sensacji i brawurowych akcji, jak i ktoś, kto poszukuje potwierdzenia, że prawdziwa miłość potrafi bardzo wiele przetrwać.

„Zabójczy mezalians” to historia, która pokazuje, jak trudno budować przyszłość, gdy przeszłość wciąż stoi za plecami i dyszy w kark. To opowieść o dwojgu ludzi, którzy naprawdę się w sobie zakochują — głęboko, szczerze, z całą tą piękną, naturalną intensywnością nowej relacji. Problem w tym, że każde z nich niesie ze sobą ciężar, którego nie da się tak po prostu wyznać przy wspólnej kawie.

To nie jest książka o toksycznej miłości, a wręcz przeciwnie — uczucia między bohaterami są autentyczne, choć podszyte lękiem. Autorka świetnie pokazuje, jak trudno otworzyć się przed kimś, gdy w życiorysie kryją się decyzje, wspomnienia i zdarzenia, które mogą wszystko zniszczyć. I jak bardzo można pragnąć bliskości mimo to.

Napięcie w tej historii wynika z oczekiwania: kiedy przeszłość się odezwie? kiedy dogoni bohaterów? kiedy wymusi konfrontację?

Atmosfera, więc gęstnieje stopniowo, oboje starają się żyć „normalnie”, choć dobrze wiedzą, że ich sekrety mają zęby i mogą ich ugryźć w najmniej odpowiednim momencie. Ta świadomość — ta obecność czegoś niebezpiecznego tuż za plecami — sprawia, że czytelnik nieustannie czuje narastający niepokój.

Mimo tego historia ma swego rodzaju emocjonalną delikatności. Jest w niej dużo czułości, jest potrzeba bezpieczeństwa, jest pragnienie, by wreszcie ta druga osoba stała się tak naprawdę tą upragnioną „przystanią”. Tylko czy ona okaże się tak silna, by prawda nie obróciła ją w ruinę?

„Zabójczy mezalians” to thriller, który łączy emocje z nieustannym napięciem. To opowieść o miłości, która musi zmierzyć się przeszłością i podjąć decyzję, co dalej.

Trochę mi brakowało bardziej rozbudowanych wątków sensacyjnych, ale bardzo przyjemnie mi się ją czytało. Jest uczucie, jest mrok, jest niepewność i bardzo autentyczni bohaterowie.

Serdecznie polecam ;-)

Cytaty:

„Człowiek nie może być w pełni szczęśliwy, jeżeli gdzieś za rogiem czają się demony, które w każdej chwili mogą cię rozszarpać, jeżeli nie ma kogoś, komu może o wszystkim powiedzieć i nie bać się odrzucenia. Każdy potrzebuje swojej przystani, swojej kotwicy, której może się złapać i bezpiecznie przeczekać sztorm.”

„Żadnych świadków!

Rybki się najedzą!

Plusk, plusk i po kłopocie.”

*współpraca reklamowa*

Po okładce i tytule nie wiedziałam czego mogę się spodziewać, opis był intrygujący, nieoczywisty, ale zwracający uwagę na te aspekty, które bardzo lubię więc do lektury podeszłam z entuzjazmem i z nadzieją, że będzie to dobra lektura. Na szczęście tak też się stało, historia mnie wciągnęła, dostarczyła wielu wrażeń, i choć nie wszytko było tak jakbym to sobie wyobrażała to swoje pierwsze spotkanie z twórczością autorki uznaję za udane.

Aleksandra i Antoni, para zakochanych planująca wspólne życie, ich związek w pełni rozkwita, a młodzi małżonkowie wyruszają w podróż poślubną. Niby wszystko pięknie, jednak zarówno Ola jak i Antek, nie powiedzieli o sobie wszystkiego, niezamknięte sprawy zaczynają do nich wracać, sprawiając, że oboje muszą pokazać swoje prawdziwe oblicza i stanąć naprzeciw niebezpieczeństwu. Oboje zdają sobie sprawę z tego, że już nic nie będzie takie samo, i nie są pewni czy ich związek przetrwa.

No powiem wam, że jestem pod wrażeniem, opis dał mi do zrozumienia, że będą kłamstwa, tajemnice i intrygi, ale zdecydowanie nie przygotował mnie na to co dostałam. Początek sugerował zwykły romans, ale ten punkt widzenia, bardzo szybko odchodzi w niepamięć. Wraz z powrotem z podróży poślubnej życie małżonków totalnie się zmienia. Zaczyna się gra na czas, walka o życie, o siebie ale też małżeństwo, które już na wstępie zaczyna się od wielkiej dramy.

Książka to gatunkowy mix, znajdziemy tutaj coś niecoś z obyczajówki, z romansu z delikatną nutką spicy, z kryminału czy sensacji, pojawia się wiele wątków akcji. W historii dzieje się dużo, akcja jest warta, intensywna w emocje i wydarzenia, czyta się ją dosłownie migiem, ja pokuszę się o stwierdzenie, że należy do tych nieodkładalnych, ja nie potrafiłam się od niej oderwać ani na sekundę.

Daję wielki minus za brak klasycznych rozdziałów. Książka mi się podobała, napisana poprawnie, w fajnym, lekkim i przyjemnym stylu pozwalającym całkowicie zatopić się w fabule, może akcja była nieco za szybka i trochę za mało dopieszczona w szczegóły, ale dostarczyła wielu wrażeń i emocji.

*olilovesbooks2*

„Żadnych świadków. Rybki się najedzą. Plusk, plusk i po kłopocie…”

Już od pierwszych zdań wiedziałam, że „Zabójczy mezalians” Moniki Konefelt to będzie historia, która mnie wciągnie i nie pozwoli odetchnąć.

Aleksandra — a może raczej Celina — żyje z ciężarem przeszłości, z tajemnicą, która mogłaby kosztować ją życie. Każdy jej krok jest ostrożny, każdy gest przemyślany, a mimo to przeszłość zaczyna się o nią upominać. Gdy poznaje Antoniego, wydaje się, że los wreszcie daje jej drugą szansę. Ale czy można naprawdę rozpocząć nowe życie, kiedy wciąż czujesz na karku oddech swoich demonów?

Z pozoru spokojna opowieść o miłości i nadziei zamienia się w thriller psychologiczny, od którego nie sposób się oderwać. Autorka z niezwykłą wrażliwością pokazuje lęk, samotność i pragnienie bezpieczeństwa. A jednocześnie nie pozwala nam odetchnąć ani na moment — bo tu każdy gest, każde słowo może oznaczać coś zupełnie innego, niż się wydaje.

Monika Konefelt po mistrzowsku buduje napięcie — od delikatnych rys w idealnym obrazie małżeństwa, po momenty, w których strach dosłownie wisi w powietrzu. Z każdą stroną czujemy coraz większy niepokój, a pytania mnożą się szybciej niż odpowiedzi. Kto tu naprawdę jest ofiarą, a kto katem?

Podczas lektury czułam się, jakbym oglądała film akcji z hollywoodzkim rozmachem — pełen napięcia, nagłych zwrotów i emocji, które trzymają do samego końca. Sceny były tak obrazowe, że niemal widziałam je przed oczami. Każdy rozdział przypominał kolejny kadr — dynamiczny, nieprzewidywalny, wciągający jak najlepszy thriller na dużym ekranie.

Jeśli lubicie książki, w których nic nie jest takie, jak się wydaje — koniecznie sięgnijcie po tę historię.