Póki lato nas nie rozłączy

Scottie zaczyna pracę z samymi mężczyznami w zespole. Myśli, że czeka ją luźna, kawalerska atmosfera, tymczasem jest tam jedyną osobą, niebędącą w związku małżeńskim. Nie chcąc wyjść na odmieńca, na spotkaniu z szefową niefortunnie mówi, że ma męża, z którym na dokładkę nie układa jej się najlepiej. Gdyby wiedziała, że zostanie wysłana wraz z wymyślonym partnerem na sesję dla par, na pewno ugryzłaby się w język. Z pomocą przychodzi jej przyjaciel, który namawia swojego brata, by jej pomógł. Dzięki niemu trafiają na ośmiodniowy obóz małżeński, który dla Scottie jest prawdziwym czasem przetrwania.

„Póki lato nas nie rozłączy” jest lekką, niezobowiązującą lekturą w sam raz do czytania w hamaku podczas zbliżających się wielkimi krokami wakacji. Styl autorki jest lekki, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Z całą pewnością spodoba się miłośnikom pozycji obyczajowych i lekkich romansów.

Ja jednak nie za bardzo polubiłam się z twórczością Meghan Quinn, być może powinnam zacząć od innej jej książki, ale to było niestety moje pierwsze spotkanie z nią. Nie do końca spodobał mi się jej humor. Początek w moich oczach zapowiadał się ciekawie, choć bez zaskakującego pomysłu na fabułę. Z takim schematem spotykałam się niejednokrotnie. Niestety z czasem akcja zaczęła mnie nużyć, bohaterowie irytować swym zachowaniem, a ciągłe prześmiewcze wzmianki o seksie żenować. Ledwo dobrnęłam do końca. Może, jakby ta pozycja miała ze sto pięćdziesiąt stron mniej, miałabym o niej inne zdanie. Według mnie nie każda historia musi być długa.

Bohaterowi są do bólu schematyczni. Scottie jest piękną kobietą po przejściach, która ma niskie poczucie własnej wartości, Wilder jest przystojny i niewyobrażalnie bogaty, więc nudząc się z powodu braku zajęć, postanawia bawić się z nią w odgrywanie ról. Ich przekomarzanki o wymyślonym życiu są momentami wręcz obrzydliwe. Na obozie towarzyszą im niezbyt inteligentni koledzy z pracy Scottie i równie dziwna szefowa z mężem. Miało być zabawnie, tymczasem nie wiedziałam, w którym momencie powinnam się zaśmiać.

Plusem jest to, że gdzieś tam pomiędzy komedią poruszone zostały ważne tematy, takie jak samoakceptacja, bolesne rozstanie, przebaczanie. Podobała mi się również więź, która zrodziła się pomiędzy głównymi postaciami. Ich wzajemne wsparcie, mimo różnicy charakterów oraz tego, że są dla siebie zupełnie obcymi ludźmi.

Ostatecznie „Póki lato nas nie rozłączy” okazało się książką, która miała wszystkie elementy, by mnie zainteresować, ale nie potrafiła ich dobrze wykorzystać. Nie żałuję czasu spędzonego z tą historią, jednak raczej szybko o niej zapomnę. Myślę, że znajdzie swoich fanów wśród czytelników lubiących romanse, erotyki, specyficzny humoru i motyw udawanego związku. Ja niestety nie odnalazłam w niej ani emocji, ani rozrywki, których oczekiwałam. Być może po prostu nie był to książkowy romans dla mnie.

Scottie chce rozpocząć nowe życie z dala od byłego męża, który podważał jej pewność siebie, był wobec niej obojętny. Przenosi się do Nowego Jorku. Nie jest jednak tak kolorowo jak zakładała. Ona, rozwódka, kobieta, której nie udało się uratować małżeństwa trafia w pracy do środowiska szczęśliwych par. Żeby przypodobać się szefowej kłamie, że ma męża, a nie nosi obrączki bo mają kryzys. Okazuje się, że partnerem szefowej jest terapeuta par. Scottie nie umie wybrnąć w rzuconego kłamstwa, obóz staje się rzeczywistością. Towarzyszyć jej będzie dwa lata młodszy Wilder, brat jej przyjaciela.

Jeśli macie ochotę na przezabawną, pikantną komedię to ta książka jest zdecydowanie dla was. Uwielbiam humor Meghan Quinn! Domyślam się, że nie każdemu przypadnie do gustu, bo bohaterowie czasem rzucają jakimś tandetnym tekstem, jednakże mnie zawsze rozśmiesza. „Póki lato nas nie rozłączy” to coś więcej niż tylko zabawna strona. Autorka skupiła się na pokazaniu, że to co widzimy, to często zaledwie wierzchołek góry lodowej, a reszta tkwi głęboko schowana przed światem. Zabawny, słodki, odważny Wilder w głębi duszy żył w nieustannym strachu o swojego brata, można powiedzieć, że poniekąd dostosowywał do niego swoje życie. A Scottie? Wcale nie była sztywną karierowiczką. Była kobietą, którą nieudane małżeństwo naznaczyło na lata, zostawiło trwałe ślady w jej psychice. Cudownie, że trafiła na kogoś takiego jak Wilder. Pozwolił jej odbudować pewność siebie, uwierzyć w swoje piękno, odzyskać wartość we własnych oczach. Jednak to nie był jednostronna transakcja bo Scottie nieświadomie udowodniła Wilderowi, że w jego życiu czegoś brakuje, a miłość nie zawsze oznacza zranienie i czasem warto zaryzykować.

Naprawdę świetnie się bawiłam. Barwni główni bohaterowie, ci drugoplanowi również nie ustępowali im w swojej kreacji, klimat obozu z masą absurdalnych zadań i chatką przepełnioną gadżetami erotycznymi, to mogło się nie udać a jednak stworzyło świetną całość.