Debiutancka powieść Szymona Smereki "Z Tobą miało być inaczej" to rzecz z pogranicza jawy i snu, ale też opowieść intymna i to opowieść intymna, nieheteronormatywna, a dodatkowo dziejąca się w szczególnych okolicznościach. Jak pisze autor: Dokładnie jedenaście lat temu, przed tymi samymi drzwiami, choć jeszcze po ich drugiej stronie, zdecydowałem, że życie mnicha to jedyna droga, która mogę podążyć. Byłem wówczas za słaby, by ze sobą skończyć, ale też by dłużej żyć. Odrzucenie przytłaczającej codzienności wydawało się być dla mnie jedyną drogą.
Za murami klasztoru żyło się jak w zawieszeniu, jeśli w ogóle dałoby się nazwać to życiem. Każdy dzień był taki sam, przez co wreszcie chyba byłem szczęśliwy, a przynajmniej nie odczuwałem smutku, bo moja marna egzystencja mimo wszystko nie miała nic wspólnego z pozytywnymi emocjami, jedynie z neutralnością. Nie musiałem o nic się martwić i w końcu zatrzymałem natłok przykrych myśli. Przez cały ten czas zdążyłem nawet zapomnieć, kim tak naprawdę byłem.
Zmiany nadeszły dopiero w ostatnich miesiącach. Przypomniałem sobie, czym faktycznie są emocje, zarówno pozytywne, jak i negatywne. Człowieczeństwo. Odzyskałem je po tak długim czasie, ale czy tego chciałem? Odżyłem, ale skoro znowu nauczyłem się odczuwać, to muszę zmierzyć się z konsekwencjami swoich czynów, przeżyć wszystkie straty jeszcze raz
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Czy książka "Z Tobą miało być inaczej" to klasyczny romans obyczajowy?
"Z Tobą miało być inaczej" to kameralna powieść obyczajowa łącząca realizm z elementami onirycznymi. Autor skupia się na głębokiej introspekcji bohatera, co nadaje historii intymny i refleksyjny charakter. Czytelnik odnajdzie tu opowieść o powrocie do odczuwania emocji po latach emocjonalnego odrętwienia. Jest to propozycja dla osób szukających literatury skupionej na wewnętrznych przeżyciach, a nie na wartkiej akcji. Całość utrzymana jest w tonie melancholii i poszukiwania własnej tożsamości.
Jaką rolę w fabule powieści odgrywa życie w murach klasztoru?
Klasztor stanowi w tej historii symbol izolacji od świata zewnętrznego oraz ucieczki przed bolesną codziennością. Życie zakonne przedstawione jest jako stan zawieszenia, w którym główny bohater próbuje odnaleźć spokój poprzez neutralność i rutynę. To specyficzne tło pozwala na ukazanie kontrastu między bezpieczną egzystencją mnicha a trudnym procesem odzyskiwania człowieczeństwa. Miejsce akcji buduje unikalny klimat, który towarzyszy czytelnikowi przez całą lekturę. Jest to kluczowy element budujący psychologię postaci.
Czy w tej powieści pojawiają się wątki związane z tematyką nieheteronormatywną?
Powieść Szymona Smereki otwarcie podejmuje tematykę nieheteronormatywności w kontekście poszukiwania własnej tożsamości i prawdy o sobie. Wątek ten jest nierozerwalnie związany z intymnymi wyznaniami bohatera i jego próbą zmierzenia się z przeszłością. Autor ukazuje te emocje w sposób subtelny, ale niezwykle szczery, kładąc nacisk na autentyczność ludzkich doświadczeń. Dzięki temu książka stanowi ważny głos w polskiej literaturze obyczajowej poruszającej kwestie różnorodności. To literatura, która stawia na empatię i zrozumienie drugiego człowieka.
Dla kogo ta książka może okazać się zbyt wymagająca pod kątem emocjonalnym?
Książka nie jest odpowiednim wyborem dla czytelników oczekujących lekkiej, radosnej lektury o szybkim tempie wydarzeń. Powieść porusza trudne tematy straty, smutku oraz bolesnych konsekwencji życiowych wyborów, co może być obciążające dla osób szukających czystej rozrywki. Skupienie na wewnętrznym monologu i stanach psychicznych sprawia, że osoby preferujące dynamiczne zwroty akcji mogą poczuć się znużone. To pozycja wymagająca skupienia i gotowości na zmierzenie się z trudniejszymi aspektami ludzkiej psychiki. Nie jest to typowy tytuł do szybkiego przeczytania w podróży.
Jakim stylem narracji posługuje się Szymon Smereka w swoim debiucie literackim?
Debiut Szymona Smereki charakteryzuje się stylem balansującym na granicy jawy i snu, co nadaje tekstowi poetycki wydźwięk. Język narracji jest bardzo osobisty i pełen emocjonalnego ładunku, co pozwala czytelnikowi niemal fizycznie odczuć stan bohatera. Autor unika dosłowności, stawiając na metafory i opisy stanów psychicznych, które definiują na nowo pojęcie człowieczeństwa. Taki sposób prowadzenia opowieści sprawia, że lektura staje się bardzo subiektywnym i głębokim doświadczeniem literackim. To stylistyka rzadko spotykana w tradycyjnej prozie obyczajowej.
