Tam, gdzie rzeki wstrzymują swój bieg

Od samego początku ta pozycja ma w sobie taką wyjątkowość, która pokazuje jak bardzo młodzi ludzie nie powinni słuchać starszych ludzi, którzy wybierają im jak mają żyć i kim mają się stać. Męska młoda postać bardzo szybko przyswajała sobie języki obce, lecz gdzieś z tyłu głowy miał pomaganie innym w potrzebie. W momencie, kiedy nagle utknął w miejscu, gdzie nie wiedział co ze sobą zrobić, pojawiła się okazja nauczenia kolegi na ważny sprawdzian, któremu podołał. To wtedy jego siły i wewnętrzna radość wzrosła na tyle, że nie potrzeba mu było słuchać słów rodziny, która zabraniała mu iść tam gdzie pragnął. Zdał sobie sprawę, że skoro nie ma od nich poparcia, najlepszym sposobem będzie robić swoje w milczeniu. To ogólnie najlepsza lekcja życiowa, którą każdy z nas powinien sobie przyswoić:-)

Kiedy już osiągnął to, co chciał, wyjechał do miejsca, gdzie ludzie nie mieli tak wysoko postawionych dokumentów jak on. Wierzył, że to on będzie ich wszystkiego nauczał, jednak jakie było jego zdziwienie, kiedy ludzie bez potwierdzenia swojej wiedzy potrafili znacznie więcej. W momencie, kiedy jego ciało potrzebowało pomocy ujrzał ważne nauki od natury, która potrafiła wskazać jaki czas nastanie i jak zima rozłoży bądź złoży swoje skrzydła. Tam zupełnie inaczej postrzegali przestrzeń, on potrafił wszystko policzyć na podstawie liczb, a tam ziemia miała swoje godziny. Ludzie żyli według znaków, tego, czego nie da się udowodnić, a było obecne. U młodej kobiety, którą tam spotkał dostrzegł nauki, których nawet nie potrafił sobie wyobrazić. Tam nie dokument miał poparcie, a rodzina i natura.

Tutaj czas ukazany jest za pomocą ważnych świąt i wiary w Najwyższego. Zanim cokolwiek do niego dotrze, wydarzy się tak wiele jak nigdy w jego młodym jeszcze życiu. Każde miejsce ma bowiem swoje zasady. Przeczytajcie co się dzieje, kiedy zostaną one złamane:-)

Wspaniała lektura poświęcona temu co duchowe i temu, co przyziemne. Porównanie, którego nie da się zmierzyć, a szeroko otworzy nasze oczy. To było coś więcej niż tylko lektura wspaniałej książki. Autorka pokazała co tak naprawdę w życiu się liczy. Zachęcam was, abyście również zaznali tej wiedzy:-)

Główny bohater Ignacy Antczak jest młodym nauczycielem z Warszawy i pragnie podążać za swoimi marzeniami. Jedynym miejscem, by spełnić te marzenia, jest Polesie. Najbardziej tajemnicza, dzika i niezbadana kraina w Drugiej Rzeczpospolitej. Świat mgieł, torfowisk i rzek. Ignacy wyrusza w podróż, która na zawsze odmieni jego życie. Zderza się z surową rzeczywistością tamtejszej przyrody i chłodnym przyjęciem przez mieszkańców. Zaczyna tam walkę z zabobonami, analfabetyzmem, z własnymi planami, ideałami i marzeniami. Spotkanie z miejscową dziewczyną wywróci wszystkie jego plany do góry nogami. Bohater szybko odkrywa że Polesie rządzi się własnymi prawami, a ludzie tam żyjący posiadają mądrość, której nie znajdzie w żadnej książce.

Akcja powieści rozgrywa się w dwudziestoleciu międzywojennym. Autorka świetnie opisała obraz dawnej Polski. Z duża dbałością zostały przybliżone realia tamtej epoki. Tradycje i życie mieszkańców świetnie zostały tu opisane. Rytm życia mieszkańców wsi toczy się według pór roku. Świetnie ukazane zostało piękno, ale i ciemna strona wsi.

To opowieść o zderzeniu dwóch światów. Postępu z tradycją. Rozumu z tym, czego nie da się wyjaśnić. Między tym rodzi się uczucie, które wszystko komplikuje. To historia o dojrzewaniu, przełamywaniu uprzedzeń i odkrywania świata na nowo. To powieść, która zachwyca tajemniczym klimatem i sprawia, że trudno jest się od niej oderwać. Książka zachwyca atmosferą, wzrusza historią. Polecam wszystkim fanom powieści z historią w tle.

Wbrew oczekiwaniom i aspiracjom rodziny Ignacy zostaje nauczycielem. Młody, ambitny i pełen ideałów, opuszcza stolicę i wyrusza na Podlasie, by szerzyć wiedzę wśród miejscowej, rzekomo zacofanej ludności. Szybko jednak okazuje się, że ta niezwykła kraina oraz jej mieszkańcy nie tylko pozbawią go stereotypów, ale także całkowicie odmienią jego spojrzenie na życie. Zwłaszcza pewna dziewczyna, która mimo braku wykształcenia wydaje się znacznie mądrzejsza od niego.

Uwielbiam pióro Marii Paszyńskiej, a w swojej najnowszej powieści "Tam, gdzie rzeki wstrzymują swój bieg" po raz kolejny udowadnia ona mistrzostwo w opowiadaniu historii. Już od pierwszych stron dałam się jej porwać i z ekscytacją śledziłam losy młodego idealisty.

Akcja książki rozgrywa się w jednym z moich ulubionych okresów historycznych - dwudziestoleciu międzywojennym. Autorka z dużą dbałością o szczegóły przybliża realia tamtej epoki, pozwalając czytelnikowi niemal przenieść się w czasie.

Nie wiem, co zachwyciło mnie bardziej - pełne zwrotów akcji losy bohaterów czy malownicze opisy podlaskiej przyrody, która staje się niemal pełnoprawną bohaterką tej powieści. Miejscowy folklor, zabobony, tradycje i kultura rozbudziły moją ciekawość i sprawiły, że z jeszcze większym zainteresowaniem śledziłam rozwój wydarzeń.

To piękna, mądra i pełna emocji historia o dojrzewaniu, przełamywaniu uprzedzeń i odkrywaniu świata na nowo. Zdecydowanie polecam ją wszystkim miłośnikom literatury obyczajowej i powieści historycznych.

Książka Marii Paszyńskiej „Tam, gdzie rzeki wstrzymują swój bieg” zachwyciła mnie od pierwszych stron. To jedna z tych historii, które otulają czytelnika klimatem, a jednocześnie skłaniają do refleksji nad życiem, marzeniami i tym, jak bardzo potrafimy się zmieniać pod wpływem ludzi oraz miejsc. Autorka stworzyła niezwykle malowniczą opowieść, w której natura niemal żyje własnym rytmem. Czułam wilgoć unoszącą się nad torfowiskami, widziałam mgły i słyszałam szum rzek.

Główny bohater, Ignacy, przybywa na Polesie pełen ideałów i przekonania, że wie, jak powinien wyglądać świat. Chce zmieniać rzeczywistość, walczyć z zacofaniem i edukować mieszkańców. Szybko jednak okazuje się, że życie nie jest czarno-białe, a ludzie oraz ich codzienność kryją znacznie więcej, niż można dostrzec na pierwszy rzut oka. Bardzo podobało mi się to, jak autorka pokazała zderzenie dwóch różnych światów - nowoczesnego spojrzenia z przywiązaniem do tradycji.

To jednak nie tylko historia o miejscu i przemianie bohatera, ale przede wszystkim o emocjach. O miłości, która potrafi przewartościować całe życie. O lęku, samotności, nadziei i potrzebie przynależności. Relacje między bohaterami były pełne autentyczności, a ja ogromnie przeżywałam ich wybory i rozterki. Ta książka ma w sobie coś niezwykle kojącego, ale jednocześnie poruszającego. Czytałam ją z ogromnym zachwytem i naprawdę trudno było mi się z nią rozstać.

Maria Paszyńska po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać pięknie, mądrze i z wielką wrażliwością. To powieść spokojna, ale jednocześnie bardzo intensywna emocjonalnie. Idealna dla osób, które kochają historie z duszą, dopracowanym tłem historycznym i bohaterami, którzy zostają w pamięci na długo.

Spokojna, melancholijna opowieść o miejscu i ludziach, których już nie ma.

Sięgając po tę książkę przeniesiecie się do dwudziestolecia międzywojennego, na odległe wschodnie tereny II RP.

Ignacy Antczak, młody nauczyciel o sercu wypełnionym ideałami i nadzieją wyrusza w podróż na wschód, by nieść kaganek oświaty wśród analfabetów wierzących w gusła i zabobony. Jego świadomy wybór pada na Polesie. Tutaj będzie miał pole do popisu. Całą wiedzę ze studiów skonfrontuje w praktyce. Tylko do czego to doprowadzi?

Maria Paszyńska po mistrzowsku odmalowuje obrazy dawnej Polski. Wypełnia białe plamy na mapach terenów nietkniętych stopą ówczesnych biologów czy geografów. Wstęp na bagna jest niebezpieczny dla obcych. Czy to przyroda czy człowiek stanowi większe zagrożenie? W oddali czycha postęp cywilizacji...

Dla miłośników powieści historycznych, w których nie brakuje emocji. Fabuła biegnie w tej książce powoli, zgodnie z rytmem pór roku. I choć brak tutaj opisów spektakularnych wydarzeń historycznych, to jednak prozaiczna codzienność potrafi obfitować w przyprawiające o żal, smutek czy szybsze bicie serca, zwroty akcji.

Polecam!