Sumienie zasnute mgłą. Podróż wołyńska. Tom 2

„Sumienie zasnute mgłą” to dalsza opowieść o rodzinie Stawińskich, których losy zostały brutalnie naznaczone rzezią wołyńską. Rodzina, uciekając przed pożogą i śmiercią rozdziela się, by zwiększyć swoje szanse na przeżycie i wyjście cało z opresji, jaką zgotowali Polakom mieszkającym na Wołyniu banderowcy. Każdy z rodziny próbuje dostać się tam, gdzie ma nadzieję na bezpieczne przeczekanie zamieszek. Czy znajdą takie miejsce, w którym będą mogli zacząć życie od nowa? Czy rozdzielona przez straszną rzeź rodzina ma szansę, by się odnaleźć i spróbować żyć normalnie? Czy to „normalne” życie w ogóle jest możliwe, gdy ma się za sobą tak okrutne przeżycia, a w głowie wciąż przeskakują niedające się wypędzić obrazy?

Ta część, podobnie jak pierwsza, niezwykle porusza i zmusza do zastanowienia się, co działo się podczas wojny. Czy można chęcią walki o Ojczyznę usprawiedliwić każde, nawet najbardziej brutalne zachowanie? Czy dzisiaj, po wielu latach, które minęły od tej straszliwej zbrodni, możemy stać z założonymi rękoma i przyglądać się, jak agresja próbuje zdominować świat, w którym żyjemy? Wiele pytań rodzi się podczas lektury, wiele emocji nam towarzyszy, nie zawsze takich dobrych, bo niestety nie wszystko w tej książce ma szczęśliwe zakończenie.

To niezwykle wzruszająca, zmuszająca do myślenia i emocjonująca lektura, która jest tak prawdziwa, że niejednokrotnie opisywane sceny powodowały ciarki na moim ciele, a łzy wielokrotnie cisnęły mi się do oczu- chociaż nie jestem z tych czytelników, którzy łatwo się wzruszają. Tu niestety zostałam pokonana przez bestialstwo, okrucieństwo, ale także przez nadzieję na lepsze życie i, co chyba ważniejsze, na przeżycie.

Nie będę pisała, że to genialna książka, bo tego zdania nie zmieniłam od pierwszej części, ale uważam, że każdy powinien ją przeczytać. Wspaniała, chociaż nasiąknięta krwią niewinnych, historia rodziny Stawińskich ma szansę zostać ze mną dłużej, bo otwarte zakończenie daje nadzieję na kolejny tom i kolejne spotkanie, Na co,z nieukrywaną radością, liczę!

Sumienie zasnute mgłą” to kontynuacja trudnych losów rodziny Stawińskich i ich przyjaciół, sąsiadów, których poznaliśmy w pierwszym tomie „Echa przyszłych dni”. Sam tytuł cyklu „Podróż wołyńska”  już daje nam wskazówki, że to nie są łatwe historie.

Rodzina Stawińskich, do końca mocno walczyła o swoje prawa, jednak atak banderowców na ich dom mocno zapada w pamięci. To trudny temat i za każdym razem wywołuje olbrzymie pokłady emocji. Nie da się przejść obojętnie od opisów cierpienia, bólu i rozpaczy.  

Stawińscy mają trudną przeszłość, jedna zła decyzja ciągnie się za nimi. Jak te macki, zaciska się na gardle i zabiera ostatnie chwile oddechu. Nie każdy przeżyje, jednak tym, co się uda, pozostaje tylko jedno. Uciec jak najdalej od tego piekła, nie oglądać się za siebie, biec nie zważając na przeszkody!

Kiedy trafiają do Łucka, do rodziny Heleny, mają nadzieję, że to kres ich cierpienia, że tu znajdą ochronę i spokój. Rozdarte serca, ciężko skleić. Tęsknota rozsadza myśli, nie wiadomo kto wyciąga pomocną dłoń, kto jest lisem w ludzkiej skórze.

Autorka buduje napięcie, chociaż przy takim temacie, jakiekolwiek emocje zawsze będą w zenicie! Joanna Nowak wie o, czy pisze, co jest wielkim atutem, bo nie pozwala oderwać się od kart książki. Wiem, dużo się teraz książek o Rzezi Wołyńskiej, ale każdy autor pokazuje to w inny sposób, wyłuskując z tematu inne spojrzenie. Autorka wiedziała też jak zakończyć drugi tom! Zrobiła to celująco, zostawiając nas z dużym znakiem zapytania, wywołując tym samym zaskoczenie na naszych twarzach. Niestety daje nam tym samym szkołę cierpliwości, na wyczekiwanie tomu trzeciego! Polecam

Do ostatniej chwili Zygmunt ufając ukraińskim sąsiadom, nie ulega namowom żony na opuszczenie domu. Nie wierzy w relacje uciekinierów, którym udało się uniknąć niewyobrażalnego aktu przemocy, jednak których obraz pozostanie w ich koszmarach do końca życia.

Straciły na wartości lata przeżyte obok siebie we wzajemnej przyjaźni i życzliwości, przeistaczając się w nienawiść, gdzie sąsiad zabijał sąsiada, mąż żonę, w sposób brutalny i pozbawiony jakichkolwiek skrupułów.

Atak banderowców w końcu kieruje się także na dom Stawińskich, powodując do rozdzielenia rodziny, którzy w ostatniej chwili próbują się ratować ucieczką. Klapki z oczu spadają Zygmuntowi dopiero po wiadomości o mordzie jaki miał miejsce podczas niedzielnej mszy, w którym życie stracił Jerzy, najstarszy syn Stawińskich oraz Hubert Ławniak, szwagier Zygmunta, będący księdzem w tutejszej parafii.

Rodzina choć rozdzielona próbuje dostać się do Łucka, w którym mieszkają krewni od strony Heleny. Czy uda im się dotrzeć? I z jakimi przeciwnościami przyjdzie im się zmierzyć? Musicie doczytać już sami.

Pierwsza część drugiego tomu Podróży wołyńskiej to próba uniknięcia brutalnego mordu. Przywołanie obrazów, których bestialstwa nie sposób ogarnąć umysłem. To pożegnanie się z bliskimi, którym przyszło zginąć w okrutnych męczarniach i próba pogodzenia się z rzeczywistością i ruszeniem naprzód, by w końcu w drugiej części podołać kolejnym trudom.

Odchodząc od fabuły, to co niezmiernie mi się podobało, to zwięzłe przywołanie wydarzeń z poprzedniego tomu, które dla czytelnika, który czyta poszczególne części w odstępie czasu jest moim zdaniem wybawieniem, pozwalając w pełni cieszyć się dalszą historią bohaterów.

Saga Podróż wołyńska ma w sobie to coś, że bardzo ciężko się od niej oderwać, przez co jest lekturą na dzień lub dwa. Nie mogę się doczekać kolejnej części, by zaspokoić rozwiązanie niektórych sytuacji, a nierozwiązanych zagadek jest całkiem sporo.

Pierwsze dwa tomy dostają ode mnie mocne 9/10!

11 lipca obchodzić będziemy 80-tą rocznicę Krwawej Niedzieli, uważaną za dzień rozpoczęcia rzezi wołyńskiej, w której ukraińscy nacjonaliści postanowili "oczyścić" Wołyń z jego polskich mieszkańców. W jej wyniku zginęły dziesiątki tysięcy Polaków.

Drugi tom sagi - ,,Sumienie zasnute mgłą" jest

o miłości, sekretach rodzinnych, młodocianych rozterkach, gdzie wszystko zmieniło się w lipcu 1943r. Rzeź zmieniła ludzi i na zawsze odcisnęła piętno w kolejnych pokoleniach. W drugiej części bardzo realistycznie i dosadnie opisane są morderstwa i okrucieństwa względem Polaków. Poruszony zostal rowniez wątek brutalnego mordu w kościele. Dalsze losy bohaterów sięgają czasów po roku 1943 gdzie wiele tajemnic wychodzi na jaw, a przyjaźnie zostają wystawione na próbę. Polecamy!

Po zakończeniu jakie zaserwowała nam autorka w pierwszym tomie sagi #podróżwołyńska nie pozostało mi nic innego, jak zatopić się w dalszych losach rodziny Stawińskich. Tym sposobem ostatnią przeczytaną w lipcu książką było #sumieniezasnutemgłą . 📚🧡

•

Stawińscy już nigdy nie będą taką rodziną jak kiedyś. Ich decyzje, mniej lub bardziej świadome, sprawiły, że kilkoro z nich okrutnie zamordowano, a jeszcze inni rozpierzchli się po kraju. Większość z nich trafia jednak do Łucka. To tu Helena od początku planowała bezpiecznie ulokować swoich bliskich. Niestety ona nie doczekała tego momentu. Za to Zygmunt, Wanda, Jadzia oraz Zosia z dziećmi są już pod opieką rodzeństwa Heleny. Cierpią po śmierci matki i żony, ale starają się żyć na tyle normalnie, na ile pozwala wojenna rzeczywistość. W mieście pojawia się też Janek, przyjaciel z dzieciństwa Zosi oraz niedoszły narzeczony Jadwigi. Siostry oddaliły się od siebie, a przez Mielewskiego ich relacja psują się jeszcze bardziej. Jedna kocha go do szaleństwa, a druga choć wcale tego nie pragnie, jest od lat obiektem jego westchnień. Jan wykorzystuje sytuację i gra na dwa fronty. Na dodatek skrywa wiele tajemnic i zamieszany jest w brudną politykę.

Tymczasem Zygmunt widzi w dużo młodszej kobiecie swoją zmarłą żonę. To uczucie powinno być dla nich zakazane, wszak Irena jest siostrzenicą Heleny.

Wanda również nieszczęśliwie zauroczyła się w pewnym młodzieńcu. Niszczy to jej przyjaźń i odciąga od rodziny.

Nadchodzi czas na przeprowadzkę, Stawińscy pełni obaw i nadziei ruszają w nieznane.

•

Czytając tę powieść nasuwa się mnóstwo pytań. Jak człowiek może zadawać tak wyrafinowane cierpienie? Co spowodowało ogromne natężenie barbarzyństwa? I dlaczego musiało zginąć tylu niewinnych ludzi?

Autorka umiejętnie łączy fakty historyczne z losami zwykłej rodziny. Zachęcam do lektury! 😍

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictworeplika . ❤️

SUMIENIE ZASNUTE MGŁĄ to drugi tom cyklu PODRÓŻY WOŁYŃSKIEJ.

Wyczekiwałam tego tomu, tym bardziej, że autorka Joanna Nowak, zakończyła poprzednią powieść w taki sposób, że powinno to być zakazane, w monecie trwania napaści na dom rodziny Stawińskich. Dlatego w moje głowie aż huczało od pytań: Kto przeżyje z napaści? Gdzie podzieję się rodzina? Jaki wpływ będą miały wydarzenia z Wołynia na bohaterów?

Autorka kolejny raz opowiedziana emocjonalną, jakże trudną opowieść, o trudach wojny, o stracie, o przynależności, o okupowanym Łucku, w którym przystało żyć rodzinie Stawińskich. Zatem z zapartych tchem śledziłam dalsze losy rodziny, którą pokochałam całym sercem. Chociaż Jadzia już wcześnie nie wzbudziła mój sympatii, to w tej części przebiła samą siebie. No cóż, nie wiem czym kierowała się, ale dzięki niej powieść nabiera innego wydźwięku.

Czekam na kolejny tom, bo autora znów zakończyła powieść w takich chwili, że nie wiem jak wytrzymam ten czas oczekiwania.

"Ulice Łucka świeciły pustkami. Ludzie siedzieli przy skromnych świątecznych stołach i radowali się obecnością bliskich. Z utęsknieniem wypatrywali końca wojny i rozliczenia się ze złem panującym na Wołyniu. Planowali przyszłość w wolnej Polsce i czekali na upragnionyspokój. Dlaczego nie mogła być jak oni?"

„Sumienie zasnute mgłą” to drugie tom sagi „Podróż wołyńska”. Jest to saga niezwykle emocjonalna, trudna i ciężka. Nie da się czytać jej bez emocji, bo każda, że stron jest nimi przepełniona. „Sumienie zasnute mgłą” opowiada o dalszych losach bohaterów z pierwszego tomu, czyli rodzinie Stasińskich, ale także ich przyjaciołach i… wrogach. Rzeź wołyńska nie omija również rodziny naszych bohaterów, śledzenie ich poczynań, poświęceń i ostatecznych decyzji, była wręcz przerażająca. Bo jak można nie być przerażonym, gdy śmierć zagląda w oczy bohaterom, których lubimy, dodatkowo tak bestialski sposób? „Sumienie zasnute mglą” to książka pełna ciernienia, momentów które rozdzierają serce czytelnikowi, ale także w tej całej beznadziei, znalazłam światełko, które mogłabym nazwać rozświetlającym drogę, pogubionym bohaterom. Pióro Joanny Nowak jest niezwykle lekkie, a książkę można pochłonąć w jeden wieczór. Ja natomiast dawkowałam ją sobie, ponieważ emocje, które spotkałam były naprawdę trudne. Czytając „Sumienie zasnute mglą” nie da się nie myśleć o tym, jak życie może się zmienić, jak odebranie dóbr i wolności, a także poczucie władzy i wyższości może zmienić człowieka, jak nienawiść może zniszczyć, to co było dobre.

Osobiście polecam, szczególnie osobom lubującym się w powieści historycznej.