Z grzmotu i wojny

Okładka książki jest w dotyku satynowa, co bardzo lubię. Do tego tekst jest wybity i śliski (ma lakier UV). Widzimy kobietę i mężczyznę, z pewnością naszych głównych bohaterów i zarazem narratorów. Ma skrzydełka, które są dla niej ochroną przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytajcie kilka zdań o autorce, a na drugim zobaczycie okładkę drugiego tomu. Oby pojawił się jak najszybciej! W środku okładki jest wyklejka, przedstawiające lasy i zbiornik wodny. Strony są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Pojawiają się ładne zawijaski zamiast klasycznych asterysków (*). Podzielona na rozdziały i dwóch narratorów.

Pani Dario, gdzie żeś się pani przede mną uchowała?! Dlaczego dopiero teraz poznaję książkę napisaną przez panią, jak tak świetnie się czyta? Ja długo myślałam, że to debiut, dopiero lubimyczytać uświadomiło mnie, że jestem w błędzie. Teraz mam problem, bo pisarka ma już sporo powieści na koncie. Kiedy to nadrobię? Nie mam pojęcia... Styl, jakim posługuje się pisarka jest niezwykle wyważony, przyjemny i lekki w odbiorze, czyta się bezproblemowo. Od razu wpadłam na Kaszuby i nie chciałam stamtąd się wynosić, tak szczerze pisząc. Historia intrygowała mnie już od pierwszych zdań, a to nie zdarza się zbyt często... Świetny pomysł na fabułę!

Pomysł na książkę na tyle mnie zaintrygował, że gdybym miała możliwości, przeczytałabym ją na raz. Wątek rodzeństwa, które jest ściśle ze sobą powiązane emocjonalnie... Robi wrażenie, moi kochani. Dawno nie widziałam takiej sytuacji q powieści, co tym samym czyni ją wyjątkową. Akcja ma odpowiednie tempo, raz przyspiesza, a raz zwalnia. Spodobało mi się to, że autorka tak lekko i sprawnie zaprowadziła mnie na Kaszuby, a ja tam zostałam. Stałam i obserwowałam co się dzieje. Zasługuje na wielkie brawa osadzenie czasowo tej historii. Między jedną wojną a drugą, spotykamy się również z zabobonami. Świetnie to kreuje tamten świat, nawet za bardzo wyraziście.

Bohaterowie są specyficzni, nasi bliźniacy - Waleria i Walerian tym bardziej. Są to charakterne osobowości, które wiedzą, czego chcą i nie dadzą sobie w kaszę dmuchać. Do czasu. Przychodzi jednak taki moment, w którym idzie złamać obojgu. Bolało to... Nawet mnie. Ogólnie to oni grają pierwsze skrzypce i relacje. Pozostali bohaterowie też są dobrze wykreowani, zdają się realistyczni, więc myślę, że na spokojnie i takich spotkalibyśmy w swoim życiu.

Najważniejsze w tej pozycji są relacje. Relacje międzyludzkie, a już w szczególności niesamowita więź między bratem a siostrą. Jestem ciekawa, w jakie Was emocje zrzuci ta przekorna relacja. Ta książka jest też o odwadze, upartości, dążeniu do celu po trupach i to dosłownie.

Reasumując zdecydowanie polecam. Jestem pozytywnie zaskoczona i chętnie sięgnę po kontynuację. Polecam!

Jak silna może być więź między dwojgiem ludzi, jeśli od chwili narodzin połączył ich nie tylko ten sam dzień, ale także przeznaczenie naznaczone grzmotem, wojną i bólem?

Waleria i Walerian przyszli na świat podczas gwałtownej burzy. Już wtedy ktoś dostrzegł w nich coś niezwykłego, coś, co miało wykraczać poza zwyczajne ludzkie losy. Dorastają na Kaszubach, gdzie codzienność wyznaczają ciężka praca, rodzinne więzi i przywiązanie do ziemi. Jednak nad ich światem zbierają się coraz ciemniejsze chmury. Wielka Wojna odbiera poczucie bezpieczeństwa, zabiera bliskich i pozostawia ślady, których nie sposób wymazać.

„Z grzmotu i wojny” Darii Kaszubowskiej to nie tylko historia o rodzeństwie. To poruszająca opowieść o ludziach zmuszonych do życia pomiędzy granicami, językami i narodowościami. O tych, którzy każdego dnia musieli odpowiadać sobie na pytanie, kim właściwie są i gdzie znajduje się ich prawdziwy dom. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje świat Kaszub początku XX wieku, a regionalna kultura, dawne wierzenia i lokalne tradycje nie są jedynie tłem wydarzeń. Stają się żywą częścią tej historii, nadając jej wyjątkowy charakter.

Największą moją uwagę przykuła relacja Walerii i Waleriana. To więź niezwykle silna, momentami wręcz niepokojąca, pełna emocjonalnych zależności i trudnych do nazwania uczuć. Obserwowanie, jak rodzeństwo wspólnie stawia czoła kolejnym przeciwnościom losu, wywoływało we mnie wiele refleksji. Czy można przez całe życie pozostać tak mocno związanym z drugim człowiekiem? Gdzie przebiega granica między oddaniem a uzależnieniem od czyjejś obecności?

Ogromne wrażenie zrobiły na mnie fragmenty ukazujące wpływ wojny na zwykłych ludzi. Nie ma tutaj wielkich bitew ani bohaterów zapisanych na kartach historii. Są za to rodziny walczące o przetrwanie, dzieci zbyt szybko zmuszone do dorosłości i codzienność naznaczona niepewnością. Szczególnie poruszające są momenty, gdy bohaterowie stają przed wyborami, od których zależy nie tylko ich przyszłość, ale także zachowanie własnej tożsamości. Czy można pozostać wiernym swoim korzeniom, gdy świat zmusza do opowiedzenia się po jednej ze stron?

Daria Kaszubowska stworzyła bohaterów pełnych autentyczności. Walerian imponuje siłą charakteru, ale jednocześnie nosi w sobie wiele wewnętrznych pęknięć. Waleria zachwyca determinacją i odwagą, choć również zmaga się z własnymi lękami oraz pragnieniami. Ich losy śledziłam z ogromnym zaangażowaniem, raz odczuwając wzruszenie, innym razem niepokój, smutek czy narastające napięcie.

Szczególnie urzekło mnie połączenie historii rodzinnej z kaszubskim folklorem i dawnymi wierzeniami. Motyw „piorunowych dzieci” nadaje całej opowieści niemal mistyczny wymiar, a jednocześnie sprawia, że jeszcze mocniej odczuwa się ciężar przeznaczenia wiszącego nad bohaterami. Autorka w niezwykle sugestywny sposób oddaje klimat regionu, dzięki czemu miałam wrażenie, jakbym spacerowała po kaszubskich drogach, słuchała szumu drzew i obserwowała życie mieszkańców tamtych czasów.

„Z grzmotu i wojny” to książka, która wzrusza, porusza i pozostawia po sobie wiele przemyśleń. To opowieść o miłości, rodzinie, stracie, tożsamości i sile ludzkiego ducha. Jeśli lubicie wielowątkowe sagi historyczne, wyrazistych bohaterów oraz historie mocno osadzone w lokalnej kulturze, ta powieść z pewnością skradnie Waszą uwagę. Ja spędziłam z nią wiele emocjonujących chwil i jestem przekonana, że losy Walerii i Waleriana pozostaną w mojej pamięci na bardzo długo.

W powieści „Z grzmotu i wojny” Daria Kaszubowska zabiera nas do małej wsi, gdzie w środku szalejącej nawałnicy na świat przychodzą bliźniaki - Waleria i Walerian. Ta burzowa noc staje się niemal proroczym zwiastunem ich skomplikowanego, pełnego zawirowań życia.

Od pierwszych chwil rodzeństwo łączy więź tak silna i głęboka, że momentami wymyka się racjonalnemu rozumieniu. To niesamowity obraz bliźniaczej empatii, wspólnego dorastania i patrzenia na świat przez ten sam pryzmat.

Podoba mi się to, jak Autorka pokazuje zderzenie młodych, pełnych determinacji ludzi z bezwzględnymi realiami tamtych czasów. Kiedy rodzice planują przewidywalną i tradycyjną przyszłość - gimnazjum dla Waleriana i zamążpójście dla Walerii - bliźniacy mówią głośne „nie”. Ich wspólna walka o wykształcenie, okupiona ogromnym, bolesnym wysiłkiem, staje się sercem tej opowieści. Kaszubowska nie idealizuje jednak życia swoich bohaterów. Pokazuje, że los rzadko bywa sprawiedliwy, a za każdą złą decyzję i uległość wobec własnych słabości przychodzi w końcu zapłacić wysoką cenę. Nad tym wszystkim unosi się cień wielkiej polityki i skomplikowanej historii XX wieku, wobec której jednostka bywa przerażająco bezradna.

Jestem zachwycona stylem pisania - z jednej strony uderza surowym realizmem, a z drugiej zachwyca poetyckością. Próbuję sobie wyobrazić oczy bohaterów „odbijające w sobie zieleń, błękit i szarość krajobrazu”… Podobnie ukazane są Kaszuby - jako kraina wręcz magiczna, choć twarda. Wplecione w fabułę regionalne zwyczaje, legendy oraz żywy język sprawiają, że unikatowa kultura tego regionu staje się bohaterem powieści. Niemal fizycznie czuje się szacunek, jakim Autorka darzy tych silnych, doświadczonych przez los mieszkańców.

Zwróciłam uwagę na to, jak pięknie i wyraźnie ukazane zostały kobiety. To z ich postaci bije niesamowity upór i niezłomność. Świetnie oddaje to jeden z cytatów, mówiący o tym, że męska siła jest jak niszczący ogień, podczas gdy kobieca przypomina ziemię - jest cicha, ale nieskończenie mocna. Ta mądrość, połączona z gorzkimi refleksjami, nadaje powieści egzystencjalny wymiar.

Polecam tę powieść o więzach krwi, miłości i trudach istnienia. Kończąc ją, czuję niedosyt, czekam na kontynuację losów Walerii i Waleriana, mając nadzieję, że ich życie się ułoży…