Wzgórze Wisielców

Zawsze z niecierpliwością oczekuję na kolejną książkę Yrsy. Od czasu, jak wiele lat temu przeczytałam „Trzeci znak”, jej pierwszą wydaną w Polsce książkę, stałam się miłośniczką jej twórczości. Niezmiennie przyciąga mnie swoim mrokiem, drobiazgowością w przedstawianiu fabuły, różnorodnością bohaterów i nietuzinkowym zakończeniem. Nie zawiodłam się i tym razem.

Ponure lawowisko na obrzeżach Reykjaviku naznaczone jeszcze bardziej ponurą historią staje miejscem okrutnej zbrodni. Na początku nic do siebie nie pasuje, nic się ze sobą nie splata, a akcja toczy się tak wolno, że niewytrwałych może uśpić. Ja jednak wiem, że w najmniej oczekiwanym momencie nabierze tempa tak wielkiego, że trudno będzie porzucić czytanie nie odwróciwszy ostatniej strony.

Całość jest przejmującą historią przemocy i zemsty. Brutalna, przemyślana przemoc domowa, strach, bogaci z przywilejami i biedniejsza warstwa społeczna żyjąca w poczuciu krzywdy i wykluczenia, a wszystko to naznaczone osobistymi motywacjami bohaterów. Do tego nielegalna pornografia, ciemna strona internetu i mediów społecznościowych malują smutny obraz małego, niemal wyizolowanego od reszty świata islandzkiego społeczeństwa.

Wątek Freyi i Huldara w tej części mało rozwinięty. Psycholożka udziela się znacznie mniej niż we wcześniejszych częściach. Osobiście jestem bardzo ciekawa, jak autorka ostatecznie poprowadzi dalej ich znajomość.

Denerwująca Erla, niestabilna i niewątpliwie zaburzona emocjonalnie szefowa wydziału policyjnego, mająca zadawniony konflikt z Huldarem. Jak w ogóle taka osoba ma rację bytu na takim stanowisku? Nieszanująca współpracowników, traktująca ich oschle i z pogardą, zakompleksiona i ciągle bojąca się, że ktoś, gdzieś obnaży jej niekompetencję. Niepewna siebie z ogromnym parciem na sukces i wysokie stanowisko. Dość ponura osoba, nie wzbudzająca mojej sympatii. Poza Joelem, to jedyna postać, której nie znoszę w tym cyklu.

Jestem książką zachwycona i żałuję, że muszę oczekiwać pewnie około roku na następną część.

Ten tom odstawiam na półkę, do kolekcji obok poprzednich.

„Wzgórze wisielców” to już czwarte spotkanie z detektywem i psycholog. Yrsa Sigurdardottir dowodzi, że islandzki kryminał ma swój wyjątkowy klimat. Klimat pociągający, z jednej strony chłodny, z drugiej zaś rozpalający nasze emocje.

Czytając tę książkę zapewnicie sobie prawdziwą ucztę, a emocje, które będą Wam towarzyszyć nie sposób opisać w kilku zdaniach. Myślę, że ta recenzja nie jest w stanie w pełni oddać fenomenu historii stworzone przez autorkę. Po prostu „Wzgórze wisielców” należy przeczytać. Dlaczego?

Wspomniany klimat, intryga, a przede wszystkim nasz udział w skomplikowanym śledztwie sprawiają, że „Wzgórze wisielców” warto przeczytać. Yrsa zabiera nas do Galgahraun, atrakcji turystycznej, która kiedyś była miejscem egzekucji. Do czasu, gdy pewnego dnia natrafiono tu na wiszącego mężczyznę. Jednak ślady wskazują, iż nie targnął się ON na swoje życie, lecz jest ofiarą morderstwa.

Dodatkowym bodźcem, który elektryzuje nasze emocje, jest przybycie policji do mieszkania ofiary. Tutaj natrafiają na czteroletniego chłopca, który nie jest spokrewniony z mężczyzną. Co ciekawe jego rysunki dowodzą, że był ON świadkiem tragicznych wydarzeń. Czy widział morderstwo? A może zna fakty obciążające zamordowanego? Skąd chłopak znalazł się w mieszkaniu zamordowanego? Gdzie są jego rodzice, opiekunowie?

Te pytania będą spędzać sen z powiek detektywa Huldara i psycholog dziecięcej Freyi. Czy zdoła ona dotrzeć do psychiki chłopaka, by odkryć prawdę zapisaną na rysunkach? Czy Huldar zdoła schwytać mordercę? Pewne jest to, że wraz z nimi uczestniczymy w rozwiązywaniu zagmatwanej zagadki, wiodącej nas do mrocznego świata przemocy.

„Wzgórze wisielców” to obowiązkowy punkt na czytelniczej mapie miłośników skandynawskich kryminałów i thrillerów. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki, to koniecznie obierzcie kurs na czwartą część z Huldarem i Freyią w roli głównej. Zdecydowanie polecam!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Sonia Draga [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Mimo, że dysponowałam papierowym egzemplarzem książki, zdecydowałam się na przesłuchanie audiobooka „Wzgórze wisielców”. To już czwarty tom z cyklu o psycholog dziecięcej Freyji i detektywie Huldarze, ale moja pierwsza styczność z twórczością autorki. Na szczęście, jak się okazuje, można z powodzeniem poznawać je niezależnie od siebie, bo każda stanowi odrębną sprawę kryminalną, a kontynuowany jest przede wszystkim wątek relacji głównych bohaterów.

Para ma okazję współpracować przy zagadkowym morderstwie mężczyzny powieszonego na Wzgórzu Wisielców. Huldar idzie tropem zbrodni, a Freya próbuje rozwikłać, równie tajemniczą, obecność małego chłopca znalezionego w domu ofiary. Chłopiec niewiele mówi, ale jego rysunki wskazują na traumatyczną przeszłość. Co mogło łączyć ofiarę z odnalezionym dzieckiem?

Autorka buduje zawiłą intrygę, w której głosy przeszłości wołają o sprawiedliwość, domagając się zemsty. W której przemoc rodzi przemoc, kiedy nagromadzone upokorzenia i cierpienia burzą tamy zbudowane z przywiązania i strachu. Tu nie każdy jest tym za kogo się podaje, a i nasuwające się automatycznie tropy i rozwiązania okazują się błędne.

Mimo dość gęstej, mrocznej atmosfery i poruszonych trudnych tematów społecznych, autorka nie stroni od humoru, który umiejętnie wplata w sytuacje. Naturalną ciekawość budzi też dalszy rozwój relacji pomiędzy głównymi bohaterami, a zaskakujące zakończenie stanowi prawdziwą wisienkę na torcie. Interpretacji Filipa Kosiora słuchałam z prawdziwą przyjemnością.

"Wzgórze wisielców" dla mnie było dopiero drugim spotkaniem z Yrsa Sigurðardóttir, a pierwsze było z "Rozgrzeszeniem", które bardzo mi się podobało. Dowcip polega na tym, że są to tomy numer trzy i cztery, więc lecę zupełnie nie po kolei, ale mam wrażenie, że to będzie ta sama sytuacja co z Robertem Dugoni i nie będzie to miało absolutnie znaczenia. Tak mogę stwierdzić po lekturze dwóch części, ale czy są warte uwagi? Już Wam opowiadam.

Jak to u mnie, zaczniemy od tego, co znajdziecie w środku, w treści. Postaram się nie spojlerować, ale bierzcie jednak pod uwagę, że jest to już czwarty tom więc jeśli zaczynacie dopiero przygodę i to od początku, miejcie na uwadze, że mogę przez przypadek coś zdradzić.

Gdybyście mieli okazję zwiedzić miejsce, gdzie kiedyś dokonywano egzekucji, ale teraz jest dosłownie atrakcją turystyczną, to byście się skusili? W tej właśnie książce takie miejsce odwiedzamy jako czytelnicy. Pole lawowe, na którym właśnie znaleziono ciało człowieka, wiszące i z założenia wygląda to na samobójstwo, ale czy na pewno? No niestety nie. Okazuje się, że ma ON wbity w klatkę piersiową gwóźdź. Tak oto policjanci zamiast szybkiej akcji muszą rozwiązać zagadkę. W tym celu udają się do mieszkania martwego mężczyzny, w którym znajdują czterolatka. Na pierwszy rzut oka nie ma dosłownie żadnych powiązań z denatem, ale jego rysunki wskazują na to, że widział okropne rzeczy... a reszty musicie dowiedzieć się już sami, z treści!

Uwielbiam kryminały, w których zagadka jest bardzo skomplikowana i autor wodzi czytelnika za nos, a przy tym nie skupia się wyłącznie na sprawie, ale także na życiu bohaterów. Tutaj spotykamy detektywa Huldara w roli głównego bohatera oraz Freyę, panią psycholog i jednocześnie drugą główną bohaterkę. Jak się domyślacie zapewne współpracują oni ze sobą, aby doprowadzić śledztwo do rozwiązania. Jeśli chodzi o relację tej dwójki to powiedziałabym, że jest... specyficzna i dzięki temu dla mnie, jako czytelniczki, bardziej pociągająca. Dosłownie mam potrzebę dowiedzieć się co tam między nimi jest i do czego to doprowadzi, a przy tym każde z nich jest zupełnie inne, ale oddane pracy w stu procentach. Myślę, że wiele osób ich po prostu pokocha, ale pamiętajcie, że potrafią być irytujący ;)

Sam klimat powieści, jak przystało na tego typu kryminał, jest dość duszny, ciężki, ale ma w sobie to "coś", co sprawia, że mknie się przez treść ekstremalnie szybko. Gdybyście poczytali opinie, to pewnie byście znaleźli porównania na przykład do Lackberg, ale nie dajcie się zniechęcić. Lackberg jest nudna, akcja w jej powieściach się ciągnie, jest tama wyciągana na siłę, a Sigurðardóttir ociera się o sensację i dzięki temu te książki są o wiele dynamiczniejsze.

Jako zaletę, ale również wadę uznaję w przypadku tej Autorki to, że wplata w swoje książki aktualne tematy, bardzo ważne, nie przeczę, ale jednak czasami zbędne. Choć to moje osobiste zdanie. Natomiast zaskakuje i ciężko się domyślić rozwiązania, co jest ogromnym plusem. Pozytywnej mojej opinii dopełnia styl Yrsy, który jest lekki, a zarazem ciężki, inny, ale zważając na to, że porusza tematy małych społeczności, w których taka duchota jest właśnie zaszczepiona, to całościowo daje kolejną świetną powieść.

Zatem czy polecam? Tak, ale jeśli popełniliście ten sam błąd co ja i zaczęliście czytać od środka serię, to już po wszystkim, ale jeśli nie, to proponuję jednak czytać w odpowiedniej kolejności. Doda to na pewno smaczku :)

Wydawnictwu Sonia Draga bardzo dziękuję za egzemplarz, teraz muszę mieć komplet na półce!

Na polu lawowym, które miało ponurą i pesymistyczną nazwę Wzgórze Wisielców znaleziono ciało powieszonego człowieka. Wszystko wskazywało na samobójstwo, ale po zdjęciu go ze skały gwóźdź sterczący z klatki piersiowej mężczyzny rozwiał nadzieję policjantów na proste i szybkie załatwienie zgłoszenia. Wszystko skomplikowało się jeszcze bardziej, gdy w mieszkaniu zamordowanego znaleźli samotnego, przestraszonego czterolatka, który w żaden sposób nie był związany ze zmarłym. Makabryczne rysunki dziecka wskazywały na to, że był świadkiem czegoś okropnego, a jego rodziców nie udało się odnaleźć. Oboje zniknęli w tajemniczych okolicznościach, a najbliższa rodzina i znajomi kobiety wspominali policjantom o podejrzeniach przemocy domowej. Malec podczas rozmów z psychologiem dziecięcym twierdził, że „mamusia się zgubiła”.

Czy i tym razem połączone siły Huldara i Freyi wystarczą, by wyjaśnić, co tak naprawdę się wydarzyło? Czy te sprawy są rzeczywiście ze sobą powiązane? Czy rozsupłają plączące się nici i rozwiążą zagadkę?

Jak zwykle czytało się szybko i przyjemnie. Lubię specyficzny klimat, który Sigurđardóttir stwarza w swoich historiach, a znacznie ułatwia to mroczne, przytłaczające położenie samej Islandii - krótkie dni, długie noce, bezkres morza… Idealnie też przedstawia hermetyczne i specyficzne społeczeństwo wyspiarzy. Autorka spisując kolejne przygody policjanta Huldara i psychologa dziecięcego Freyi nie zawiodła moich oczekiwań. Ciekawa fabuła, wciągająca narracja i szybkie tempo sprawiło, że książkę po prostu pochłonęłam i już po pierwszych zdaniach zapomniałam o całym świecie. Soczyście i przekonująco przedstawione postacie raz bawiły, raz drażniły. Huldara i Freyi nie da się nie lubić. Każde przyciąga uwagę z innego powodu. Sympatyczny Huldar jest pełen gracji i uroku osobistego. Freya jest inteligentną kobietą, która nie da sobie w kaszę dmuchać i jest oddana swojej pracy, która jest jednocześnie jej życiową pasją. No i ta dziwna chemia między nimi sprawia, że chcemy się w końcu dowiedzieć, w jakim kierunku będzie się rozwijała ich dalsza znajomość, a co za tym idzie również współpraca przy śledztwach.

Autorka jak zwykle w swoich historiach przemyca ważne i wciąż aktualne tematy. Tym razem poruszyła aspekt społeczny, który będzie wałkowany i aktualny tak długo, jak długo będzie istniała ludzkość – przemoc domowa, pornografia i niewłaściwe wykorzystywanie mediów społecznościowych. Zakończenie do przewidzenia, niby nic nie było w stanie zaskoczyć i przyspieszyć tętna, ale to kolejny znak rozpoznawczy pisarki – zawsze na sam koniec wypuszcza jakiegoś asa z rękawa. Zakończenie więc i tym razem było wisienką na torcie. Ja za jej piórem przepadam, więc polecam.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Sonia Draga.