Wszystko, co wiem o miłości

Czy masz w swoim życiu bratnią duszę? Taką osobę, przy której możesz śmiać się do łez, a chwilę później płakać i dalej czuć się całkowicie zrozumianym?

Czytając „Wszystko, co wiem o miłości” Dolly Alderton miałam wrażenie siedziała z najlepszą kumpelą późnym wieczorem i słuchała jej historii. Takiej prawdziwej, bez filtrów, bez udawania, bez idealizowania życia, która mówi Ci: „hej, ja też czasem sobie nie radzę”. I nagle czujesz, że nie jesteś z tym wszystkim sam.

Śmiałam się razem z nią, kiedy opowiadała o swoich szalonych pomysłach i imprezach, czasem myślałam „rany, ta dziewczyna naprawdę potrafi się bawić” 😉, ale były też momenty, kiedy robiło mi się zwyczajnie smutno. Czułam jej zagubienie, samotność, tę potrzebę ogarnięcia życia mimo całego chaosu.

To nie jest tylko książka o romantycznej miłości. To opowieść o wszystkich jej odcieniach, o przyjaźni, bliskości, wsparciu, dorastaniu i szukaniu siebie. O ludziach, którzy zostają przy nas nawet wtedy, kiedy sami nie wiemy, dokąd zmierzamy.

To książka, która udowadnia, że miłość to nie tylko romantyczne relacje, ale przede wszystkim ta do przyjaciół - często najtrwalsza i najbardziej szczera 🤍

Bardzo autentyczna, momentami chaotyczna, pełna błędów, wzlotów i upadków, dokładnie jak życie. Pokazuje, że nic nie jest czarno-białe, a każde doświadczenie czegoś nas uczy i kształtuje 🥹🫶🏼

Zostawia z refleksją, żeby bardziej doceniać ludzi wokół i relacje, które budujemy na co dzień 🌸

PS: podobno jest nawet serial na podstawie tej książki! 🎬

Ciekawe uchwycenie miłości w książce mającej coś do powiedzenia. Gdyby nie nowe wydanie być może nigdy bym się na nią nie natknęła a tym samym przegapiła taką fajną literacką przygodę!

Forma nietypowa, ponieważ bardzo osobista. Autorka opisują własne doświadczenia wymieszała gatunki, by stworzyć całość jak najbliższą wiarygodności. Czerpiąc inspirację z prozy życia Alderton otwarcie pisała o miłości, przyjaźni a przede wszystkim o istotnej kwestii posiadania obok siebie bezinteresownego człowieka, który wspomoże pomocną dłonią i ciepłym słowem. Z lekkością, swobodą a także potrzebnym dystansem do siebie oraz świata stworzyła książkę, która być może zainspiruje wiele z nas.

Tętniący życiem London i jedna niekoniecznie zaradna bohaterka. Ale bardzo starająca się odnaleźć swoją właściwą drogę. Trochę w stylu Bridget Jones tylko we współczesnych realiach, gdzie marzenia zderzają się z murem prozy zwykłych dni a oczekiwania weryfikowane są przez otoczenie. Obserwujemy cały przebieg zmian zachodzących w bohaterce, jej nastoletnie lata i pierwsze próby wpasowania się w grono rówieśników a następnie wyznaczanie własnych śladów, mniej lub bardziej wyraźnych w nadchodzącej przyszłości. Niezmiennie jednak dobrze bawimy się przerzucając kolejne strony i bez problemu dopatrując się wspólnych cech.

Pomiędzy rozdziałami autorka umieściła ciekawe wstawki dopełniające dzieła. Przepisy kulinarne ratujące z niejednej opresji, listy zakupów czy prywatne liściki nadają bohaterce konkretnych rysów i jeszcze bardziej uwiarygadniają całość. Sądzę natomiast, że nie jest to typowa książka o miłości. Tytuł sugerował poradnik podążający w stronę wyznaczania niepisanych zasad damsko-męski, ale Alderton więcej pisze o przyjaźni, sile wsparcia i zrozumienia będącego nie tylko podstawą związku, ale i koleżeńskiej relacji. Dostrzegamy nieplanowane upadki, popełniane błędy, decyzje niosące inne konsekwencje niż każdy zakładał i rozumiemy, że życie pisze scenariusze, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć.

Autorka jest silną osobowością co widać na kartach jej powieści. A jako, że to ona stawia się na pierwszym planie - nie zawsze będziemy zgodni co do jej zachowania. I nawet jeśli momentami przebijał przez nią niepotrzebny narcyzm, był wstępem do głębszej analizy, rozkładania jej charakteru na czynniki pierwsze, porównywania się i wyciągania pewnych wniosków. Wcale się nie dziwię, że lektura odniosła tak duży sukces, ponieważ kryje w sobie wiele uniwersalnych prawd, uczy, wyznacza pewne kierunki, otwiera oczy. Bo jak się okazuje, nie tylko dobrobyt i długonocne zabawy potrafią uszczęśliwiać.

Kiedy sięgnęłam po Wszystko, co wiem o miłości nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mnie wciągnie. Myślałam, że będzie to lekka, może trochę zabawna opowieść o randkach i życiu uczuciowym. I rzeczywiście, jest w niej dużo humoru, trochę infantylnego, ale jednocześnie ta lektura okazała się czymś znacznie głębszym.

Największe wrażenie zrobiła na mnie szczerość autorki. To jedna z tych książek, w których czuje się, że ktoś naprawdę mówi prawdę – nawet jeśli nie zawsze jest ona wygodna. Czytając, miałam wrażenie, jakbym słuchała bardzo bliskiej osoby, która opowiada o swoich błędach, rozczarowaniach i nadziejach. Dzięki temu łatwo było mi się w tej historii odnaleźć i momentami naprawdę się z nią utożsamić.

Ogromnie podobało mi się to, jak Dolly Alderton pisze o miłości – nie tylko tej romantycznej, ale też o przyjaźni. Właśnie ten drugi aspekt poruszył mnie najmocniej. Pokazanie, jak ważne są relacje z ludźmi, którzy są przy nas na co dzień, było dla mnie niezwykle ciepłe i prawdziwe. To książka, która przypomina, że miłość ma wiele form i że często to właśnie przyjaźń jest tym najtrwalszym fundamentem.

Bardzo doceniłam też lekkość stylu. Książkę czyta się szybko, momentami z uśmiechem, a innym razem z nagłym wzruszeniem. Są tu sceny zabawne, niezręczne, czasem wręcz absurdalne i kilka jest mocno infantylnych, ale obok nich pojawiają się cenne refleksje. To połączenie sprawia, że trudno się oderwać od tej lektury.

Czytając, często miałam poczucie, że ta książka „rozumie” pewne doświadczenia – szczególnie te związane z dorastaniem, relacjami i szukaniem swojego miejsca. To nie jest poradnik ani zbiór gotowych odpowiedzi, ale raczej zapis drogi, pełnej potknięć i prób. I właśnie to czyni ją tak wartościową.

Po skończeniu zostało mi bardzo ciepłe uczucie. To jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale też trochę przeżywa. Daje poczucie bliskości, zrozumienia i tego, że nie trzeba mieć wszystkiego poukładanego, żeby iść dalej.

Dla mnie to była naprawdę ciekawa lektura – szczera, mądra i jednocześnie bardzo przyjemna. Zdecydowanie to jedna z tych książek, do których chce się wracać, choćby po to, żeby przypomnieć sobie, co w relacjach jest naprawdę ważne.

Zwykle autobiografie czytamy z pewnym rodzajem ciekawości podszytej dystansem. Podglądamy cudze życie jak przez szybę – interesujące, czasem nawet poruszające, ale jednak obce. Nawet jeśli autor dzieli się doświadczeniami intymnymi czy bolesnymi, trudno nam odnaleźć w nich siebie w pełnym sensie; najwyżej uchwycimy jakieś echo własnych przeżyć. Tym razem jednak sytuacja jest odmienna. W książce „Wszystko, co wiem o miłości” autorstwa Dolly Alderton nie tylko rozpoznajemy znane emocje – odnajdujemy całe fragmenty własnego życia, rozsiane na różnych jego etapach, od młodzieńczych ekscesów po dojrzalsze, cichsze rozczarowania.

Autorka jest brytyjską pisarką, scenarzystką i dziennikarką piszącą [Adres usunięty]. dla magazynu „The Sunday Times Style”. Jest również współtwórczynią i współprowadzącą podcast „The High Low”. Ta jej literacka wszechstronność i bliskość ludzkich problemów jest doskonale widoczna w książce. Jej siła nie polega bowiem na samej szczerości, choć ta jest bezdyskusyjna, lecz na sposobie opowiadania. Alderton pisze z niezwykłą barwnością, nie popadając przy tym w egzaltację. Jej styl jest jednocześnie lekki i precyzyjny – potrafi jednym zdaniem uchwycić absurd sytuacji, a zaraz potem, niemal bez zmiany tonu, dotknąć czegoś bolesnego i prawdziwego. Opisy imprez, randek czy poranków po zbyt długich nocach nie są tylko kroniką zdarzeń; to miniaturowe studia ludzkich zachowań, pełne szczegółów, które sprawiają, że czytelnik niemal czuje zapach taniego wina i ciężar niewypowiedzianych słów unoszących się w powietrzu.

Autorka nie idealizuje siebie ani swoich doświadczeń. Wręcz przeciwnie – z chirurgiczną dokładnością pokazuje własne błędy, złudzenia i momenty, w których kierowała się bardziej potrzebą bycia kochaną niż rozsądkiem. Nie idealizuje też swojego życia. Wspomina o trudnej sytuacji finansowej, wspólnym wynajmowaniu nędznego lokalu, kiedy to książka istniała dopiero jako zbiór naklejonych na ścianę notatek. Szczególnie uderzające są fragmenty poświęcone randkowaniu. Alderton demaskuje mechanikę współczesnych relacji: niepewność, gry pozorów, nagłe zniknięcia, które pozostawiają więcej pytań niż odpowiedzi. Nie robi tego jednak w tonie oskarżycielskim. Raczej odsłania pewien rytuał, w którym wszyscy – mniej lub bardziej świadomie – bierzemy udział.

Równie mocno wybrzmiewa w tej książce temat przyjaźni. W przeciwieństwie do wielu współczesnych narracji, które skupiają się niemal wyłącznie na relacjach romantycznych, Alderton pokazuje, że to właśnie przyjaźnie stanowią trwały fundament życia. Jej opisy wspólnych lat z najbliższą przyjaciółką są pełne czułości, ale też realizmu – pokazują, jak relacje te ewoluują, jak podlegają próbom czasu, zmianom życiowym i nieuniknionym oddaleniom emocjonalnym. Alderton pisze o tym wszystkim bez sentymentu, raczej ze świadomością, że każda relacja ma swoją fazę, a nawet najgłębsze więzi podlegają przemianom.

Nie sposób pominąć sposobu, w jaki autorka pisze o pracy i dorastaniu. To nie jest opowieść o sukcesie i , lecz raczej zapis drogi pełnej niepewności i przypadków. Alderton nie buduje mitu „spełnienia zawodowego” jako ostatecznego celu; przeciwnie, pokazuje, jak często praca jest tylko jednym z wielu elementów układanki, który nie zawsze daje satysfakcję, jakiej się od niego oczekuje. W tym sensie jej książka jest wyjątkowo uczciwa – nie daje prostej recepty na życie, pokazuje jednak, że osiągnięcie celu jest możliwe, ale niekiedy jest to długi i bolesny, pełnej wyrzeczeń proces.

Najbardziej uderzające pozostaje jednak to, jak bardzo opowiedziane przez autorkę historie są prawdziwe. Nie w sensie faktograficznym, lecz emocjonalnym. Każdy rozdział zdaje się odsłaniać fragment doświadczenia, który czytelnik zna, choć może nigdy nie nazwał go wprost. To właśnie ta zdolność do uchwycenia uniwersalności w tym, co osobiste, sprawia, że książka Alderton wyróżnia się na tle innych autobiograficznych narracji. Nic zatem dziwnego, że – jak sama autorka zauważa – fragmenty książki są cytowane w tak ważnych życiowych momentach, jakimi są na przykład śluby. Tym samym jest to książka, która może towarzyszyć nam na różnych etapach życia, bowiem historie w niej opisane są po prostu nasze. Oferując uczciwy opis codzienności takiej, jaka rzeczywiście bywa - nieuporządkowana, momentami chaotyczna, pełna sprzeczności, nadziei, niespełnionych oczekiwań, autorka znajduje w tym wszystkim sens i nadaje swoim doświadczeniom formę pozwalającą czytelnikowi nie tylko wczuć się w cudze doświadczenia, ale przede wszystkim rozpoznać własne potrzeby.