Szklana jabłoń

Główna bohaterka Jagoda jest studentką ASP i dziedziczy mieszkanie po swojej babci. Z mieszkaniem otrzymuje masę tajemnic - stary pamiętnik i różne przedmioty, a każdy z nich o czymś przypomina. Kolejnego dnia pobytu odkrywa kolejną historię. Są to historie pięciu kobiet z jej rodziny - matki, babek i prababci. Los ich nie oszczędzał. Powoli odsłaniane są nowe informacje o tych kobietach. Z każdą kolejną stroną wyłania się historia jej bliskich, a ona sama musi mierzyć się z konsekwencjami podejmowanych przez nie decyzji.

To poruszająca saga rodzinna. To opowieść o sile kobiet, wojnie, przemocy i macierzyństwie. Fabuła jest spokojna. Pokazane jest, jak nierozliczone krzywdy i sekrety mają wpływ na życie następnych pokoleń. Bardzo dobrze została pokazana relacja matki z córką. To historia pełna przemilczeń i trudnych relacji, która porusza i odkrywa sekrety rodzinne, co dla Jagody jest bardzo bolesne. Pokazane zostało to, że poprzez odkrycie prawdy mamy szansę wyjścia na prostą i życia według swoich zasad i celów.

To idealna pozycja dla czytelników, którzy lubią literaturę obyczajową. Książka dla czytelników lubiących mocne historie i rodzinne sagi. Po przeczytaniu nie zapomina się jej od razu, ale zostaje w pamięci na długo.

Jagoda Skalska po śmierci babci dziedziczy jej mieszkanie a wraz z nim pamiątki i sekrety. Sekrety, które w chwili, gdy zaczną wychodzić na wierzch zmienią rodzinne relacje i pozwolą spojrzeć na sienie innymi oczyma.

Rodzinne tajemnice, które wychodzą na wierzch mogą sporo namieszać. Mogą zniszczyć dotychczasowy spokój… Mogą zniszczyć relacje pomiędzy członkami rodziny, ale mogą je też naprawić… Mogą też stać się swoistym katharsis. Tak było w przypadku Jagody i jej bliskich. Sekrety, które zaczęły wychodzić na światło dzienne początkowo zniszczyły dotychczasowy spokój a relacje między członkami rodziny Jagody stały się napięte. Sprawiły, że otworzyły się stare rany rodzinnych traum. Traum, które rzutują na całe życie. Traum, które mimowolnie mają wpływ na życie kolejnych pokoleń. Jednak książka uświadamia, że czasami warto narazić się na chwilowy dyskomfort by tylko je uleczyć. Warto poznać przeszłość swojej rodziny, bowiem wtedy lepiej poznajemy siebie.

W moim odczuciu Szklana jabłoń to lektura nietuzinkowa. Nieoczekiwanie wciągająca, ale niekoniecznie łatwa. Autorka pokazała historię rodziny Jagody z różnych perspektyw. Pokazała tworzenie się kłamstw i przemilczeń w jej rodzinie. Pokazała ich wpływ na kolejne pokolenia. Nie bała się pokazywać prawdziwych burz emocjonalnych ani wyraźnie zarysowanych postaci. W moim odczuciu to wielka zaleta niniejszej pozycji. Zaleta, którą z pewnością docenimy po jej przeczytaniu.

Od pierwszej strony czuć ten specyficzny, jesienno-gorzki klimat. Okładka obiecuje tajemnicę, a tytuł... cóż, szkło i jabłoń – przecież to musi pęknąć. I nie myliłam się 💔

Fabuła? Ani przez chwilę nie czułam, że stoję w miejscu. Katarzyna Klein snuje historię niby spokojnie, ale pod powierzchnią aż skrzy od niedopowiedzeń. To opowieść o wyborach, które lubią wracać i o rodzinnych sekretach, które cierpliwie czekają. Nie ufajcie pierwszemu wrażeniu 👀

👥 Bohaterowie – totalnie autentyczni. Mają wady, lęki, momenty słabości. Przez większość książki chciałam ich przytulić, ale też potrząsnąć. Aż dziwne, jak bardzo można się w nich przejrzeć.

Emocje? Lekki niepokój, potem ściśnięcie w żołądku, a na końcu – taka cicha nostalgia. Nie ma tu tanich melodramatów, za to jest prawda. Gdzieniegdzie zakręciła mi się łza w oczach, przyznaję.

Tempo akcji – raczej wolne, ale takie, które wsiąka pod skórę. Autorka pisze bardzo obrazowo, zdania płyną leniwie, ale wcale się nie dłuży. To ten typ prozy, przy której zwalniasz oddech i nagle... nie możesz się oderwać.

📖 Dla kogo? Dla tych, którzy po książce chcą posiedzieć z filiżanką herbaty i poukładać sobie w głowie. Dla fanów "Kobiety z walizką". Jeśli lubicie obyczajówki z warstwą tajemnicy i bohaterów, o których myślicie jeszcze długo po ostatniej stronie – to jest WASZA książka.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Już od pierwszych stron czułam, że to nie będzie lekka lektura. To nie była jedna historia, lecz wiele splecionych losów kobiet, które przez dekady noszą w sobie ciężar milczenia i niewypowiedzianych słów. Ta książka przypomniała mi, jak często w rodzinach ukrywamy prawdę, nie ze złośliwości, lecz z potrzeby ochrony, która paradoksalnie oddala nas od siebie. Czytając, miałam wrażenie, że stoję obok Jagody, głównej bohaterki, i razem z nią odkrywam kolejne warstwy rodzinnej tajemnicy, niczym szklane jabłonie, piękne, ale kruche i pełne pęknięć.

Emocje, które wzbudziła we mnie ta opowieść, były intensywne i różnorodne. Był smutek, zrozumienie, czasem złość na to, jak milczenie potrafi niszczyć więzi. Przeżywałam z Jagodą jej samotność, gdy po śmierci babci mierzyła się z przeszłością, o której w domu nikt nie chciał mówić wprost. Widziałam, jak doświadczenia wojny, przemocy i trudnych wyborów kształtują kolejne pokolenia kobiet, a ich cień wciąż pada na teraźniejszość.

Najbardziej poruszył mnie wątek relacji matki z córką, pełnej napięć, niedopowiedzeń i chłodu, które z czasem zaczęłam rozumieć jako mechanizmy obronne, a nie brak miłości. To była dla mnie lekcja empatii, której często brakuje w codziennym życiu. Szczególnie zapadła mi w pamięć rozmowa Jagody z matką o wychowaniu, o próbie zrozumienia kobiety uwikłanej w swoje czasy i ograniczenia.

„Szklana jabłoń” to dla mnie nie tylko powieść o rodzinie i tajemnicach, ale też o sile kobiet, które mimo ran potrafią przetrwać i chronić siebie oraz bliskich. To przypomnienie, że prawda, choć bywa bolesna, jest jedyną drogą do uzdrowienia i wolności. Ta książka zostaje w głowie na długo, jak echo, które nie pozwala zapomnieć. Polecam ją każdej kobiecie, która chce zajrzeć w głąb rodzinnych historii, zmierzyć się z milczeniem i odnaleźć siłę w prawdzie. To lektura, która otwiera i daje do myślenia, a Dolny Śląsk, gdzie rozgrywa się większość akcji, z jego historią i klimatem, tylko wzmacnia to doświadczenie.

Czy znacie historię swoich matek, babek i prababek? A jeśli nie, to czy kiedykolwiek przyszło Wam do głowy, żeby o nią zapytać, poszukać, pogrzebać trochę głębiej? Wiele z nas odkłada to na później. Aż w końcu okazuje się, że jest za późno i zostają tylko urywki wspomnień, pojedyncze zdania, jakieś rodzinne anegdoty. A przecież za ich życiorysami kryje się dużo więcej. Wojna, trudne wybory, przemoc, rzeczy, o których się nie mówiło, bo tak było łatwiej. Grzebanie w przeszłości z jednej strony budzi ciekawość i fascynację, z drugiej napięcie i powrót do wydarzeń, o których w rodzinie wolałoby się nie pamiętać. Dla osoby szukającej odpowiedzi może to być jednak sposób na zrozumienie własnych doświadczeń i emocji.

“Szklana jabłoń” Katarzyny Klein to książka, która właśnie w te miejsca zagląda. W ciszę, w niedopowiedzenia, w to, co przechodzi z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli nie potrafimy tego nazwać wprost. Pokazuje, że dziedziczymy nie tylko historie, nazwiska czy przedmioty, ale też lęki, schematy i emocje. Bardzo wyraźnie widać tu, dlaczego starsze pokolenia unikają rozmów o przeszłości, to, co niewypowiedziane, wcale nie znika, tylko wraca. I często żyje dalej w kolejnych pokoleniach.

Autorka pokazuje też, że dopiero zmierzenie się z prawdą daje szansę na coś własnego. Na świadomy wybór i życie po swojemu. Na decyzję, co chcemy zatrzymać, a co zostawić za sobą. Trzonem opowieści są cztery kobiety: Nuszka, Magda, Renata i Jagoda. Każda niesie swój ciężar, ale wszystkie w jakiś sposób są związane z przeszłością. Ich historie odkrywamy warstwa po warstwie, jak matrioszki, gdzie każda kolejna skrywa coś jeszcze głębszego. Najmocniej wybrzmiewa historia Jagody, do której mi najbliżej. W jej historii widać moment, z którym wielu czytelników mojego pokolenia może się utożsamiać, w którym zaczyna się zadawać pytania i nagle okazuje się, że odpowiedzi wcale nie są łatwe. Że to, co czujemy, nie zawsze zaczęło się od nas. Z każdym odkryciem lepiej rozumie siebie, swoje lęki, zachowania, które ją niszczą i skomplikowaną relację z matką. Czytając, miałam też swoje refleksje, bo sama znam to uczucie, kiedy chciałoby się zapytać o przeszłość, ale nie bardzo jest już kogo, nie mam zapisków, do których mogłabym sięgnąć, albo trafiam na niechęć do rozmowy na temat życia moich prababek, babek i rodziców. W książce ważnym symbolem jest jabłoń. Coś, co łączy z przeszłością. Czasem daje oparcie, a czasem jest ciężarem, którego nie da się po prostu zrzucić. Podoba mi się też to, że każda z bohaterek próbuje poukładać siebie na nowo i znaleźć własną drogę. To szystko brzmi naprawdę dobrze, ale problem w tym, że dla mnie to nie wybrzmiało tak, jak mogło. Przy tak mocnych tematach ta historia jest po prostu za krótka. 210 stron to zdecydowanie za mało, by wybrzmiały one tak mocno, jak powinny. Mam wrażenie, że emocje są tu tylko zaznaczone, przez co trudno naprawdę wejść w tę historię. Czytałam o nich, ale nie czułam ich w pełni. I właśnie dlatego został mi niedosyt. Potencjał jest duży, tylko zabrakło przestrzeni, żeby ta opowieść naprawdę zabolała i została na dłużej.

To na pewno książka dla osób, które lubią intymne, kobiece historie i tematy związane z dziedziczeniem traumy. U mnie nie było efektu „wow”, ale jestem przekonana, że dla wielu osób może to być ważna i poruszająca lektura.